ตอนที่ 21 พายุที่เริ่มก่อตัว
[โลกมนุษย์ – ค่ายกลยุทธแห่งลี่ซิน]
สายลมหนาวพัดผ่านทุ่งรกร้างอย่างเงียบงัน ค่ายทหารขนาดมหึมาตั้งอยู่ท่ามกลางแนวเขา เสียงอาวุธกระทบกันดังเป็ระยะ ทหารทุกนายอยู่ในสภาพพร้อมรบ ลี่ซินยืนอยู่กลางกระโจมใหญ่ มือของนางกำแน่นอยู่บนโต๊ะแผนที่
เฟิงหลินและเหล่าขุนพลยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า สีหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด
"ข่าวจากสายสืบรายงานว่ากองทัพปีศาจอยู่ห่างจากเราเพียงสามวันเดินทาง"
เสียงของเฟิงหลินดังขึ้น ทำให้ทุกคนในที่ประชุมเงียบลง
ลี่ซินขมวดคิ้ว "หมายความว่าพวกมันเคลื่อนที่เร็วขึ้น?"
"ใช่ ฝ่ายของเราจำเป็ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ว่าจะปะทะกับพวกมัน ณ จุดนี้ หรือจะถอยไปตั้งหลักที่กำแพงหยกขาว"
"หากเราถอย กำแพงหยกขาวอาจพอรับมือพวกมันได้สักระยะ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานได้นาน"
หนึ่งในแม่ทัพกล่าวเสริม
ลี่ซินพยักหน้า "ข้าเข้าใจ แต่หากเราสู้ที่นี่ เราก็มีโอกาสสูงที่จะถูกกวาดล้าง"
ทุกคนเงียบงัน
"ข้าจะไปเจรจากับพวกเซียนเอง"
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังขึ้นจากแม่ทัพคนหนึ่ง
"องค์หญิง นับั้แ่โบราณกาลพวกเซียนไม่เคยลงมาเกี่ยวข้องกับโลกมนุษย์โดยตรง ท่านคิดว่าพวกเขาจะยอมช่วยพวกเรางั้นหรือ?"
ลี่ซินมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่
"ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องลอง"
---
[เส้นทางแห่งทวยเทพ – การเดินทางของหลงเทียน]
หลังจากออกจากเส้นทางแห่งเงา หลงเทียนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตนเอง
พลังที่ผสานกันระหว่างความมืดและแสงสว่างทำให้เขาแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง
เขาตัดสินใจเดินทางไปยังแดน์
เสียงกระซิบของชายชราที่เฝ้าประตูยังคงก้องอยู่ในหูของเขา
"จงมุ่งไปยังวิหารเทพ์ ที่นั่นเ้าจะพบสิ่งที่ตามหา"
หลงเทียนรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่าย แต่หาก้าแสวงหาคำตอบเกี่ยวกับาที่กำลังจะปะทุขึ้น เขาก็ต้องไปให้ถึงที่นั่น
---
[หอคอย์ – การตัดสินใจของเทพสูงสุด]
บนหอคอย์ซึ่งลอยอยู่เหนือเมฆา เทพสูงสุดจ้องมองลงไปยังโลกเบื้องล่าง
เทพาุโที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
"ากำลังเริ่มต้นอีกครั้ง ท่านแน่ใจหรือว่าควรปล่อยให้มนุษย์รับเคราะห์เพียงลำพัง?"
เทพสูงสุดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างราบเรียบ
"การแทรกแซงของพวกเรามีขีดจำกัด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะนิ่งเฉย"
"หมายความว่าอย่างไร?"
เทพสูงสุดเผยรอยยิ้มจางๆ
"มีใครบางคนกำลังก้าวข้ามขีดจำกัดของเผ่าพันธุ์... และเขาอาจเป็กุญแจของาครั้งนี้"
---
[กลางมหาสมุทรลี้ลับ – การปรากฏตัวของจ้าวปีศาจ]
ลึกเข้าไปในท้องมหาสมุทร แผ่นดินขนาดมหึมาซึ่งเป็อาณาจักรลับของเผ่าปีศาจเริ่มสั่นะเื
"ฝ่าา จอมมารตื่นแล้ว!"
เสียงะโดังขึ้นในท้องพระโรง ปีศาจระดับสูงทั้งหมดพากันก้มศีรษะลงต่ำ ขณะที่บัลลังก์สีดำขลับค่อยๆ ปรากฏเงาของบุคคลหนึ่ง
ชายร่างสูงในชุดสีดำแดงเผยรอยยิ้มอำมหิต
"ถึงเวลาแล้วหรือ?"
"ใช่พะย่ะค่ะ ศัตรูของเรากำลังเตรียมการ"
จ้าวปีศาจหัวเราะเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"เช่นนั้น... เราจะให้พวกมันได้เห็นเอง ว่าแท้จริงแล้วใครคือผู้ปกครองของโลกนี้!"
---
[ยอดเขาทมิฬ – การเผชิญหน้าระหว่างแสงและเงา]
ร่างสองร่างเผชิญหน้ากันบนยอดเขาสูงที่ปกคลุมด้วยม่านหมอกดำ
หลงเทียนยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง ขณะที่อีกฝั่งคือบุรุษปริศนาในชุดดำ
"เ้าคือใคร?"
"เราคือผู้ที่ก้าวข้ามความเป็มนุษย์ เช่นเดียวกับเ้า"
"หมายความว่าอย่างไร?"
บุรุษปริศนายิ้มบาง "เ้ายังไม่เข้าใจสินะ... ไม่เป็ไร เพราะอีกไม่นาน เ้าจะได้รู้ด้วยตัวเอง"
สิ้นคำพูดนั้น อากาศรอบตัวก็สั่นะเื คลื่นพลังมหาศาลพุ่งเข้าปะทะ
"จงพิสูจน์สิ ว่าเ้าคู่ควรกับเส้นทางแห่งผู้ก้าวข้ามหรือไม่!"