ราชันหมื่นมิติ [นิยายแปล]

ขณะที่ฟ่านเสวี่ยหลีได้รับสมบัติหรับเนื้อกายเหล่านี้ฮูหยินหยินใหญ่ตระกูลฟ่านที่อยู่ในศาลาเฟยอวิ๋นของจวนตระกูลฟ่านก็สายตาจดจ้องเมื่อนางขยับมือ แหวนสีหยกบนมือก็กลายเป็นงูขนาดเล็กตัวหนึ่งในทันที มันพ่นหมอกดำนับไม่ถ้วนออกมาและปกคลุมทุกอย่างที่อยู่โดยรอบ

        ท่ามกลางหมอกดำมีสาวใช้ชุดดำคนหนึ่งรายงานอย่างแผ่วเบาว่า “รายงานฮูหยิน อิงเหวยถูกเจ้าเมืองขังคุกแล้ว อาวุธและชุดเกราะเหล่านั้นก็ถูกค้นพบแต่พวกเราได้กำจัดร่องรอยทั้งหมดทิ้งแล้ว จะไม่มีใครสืบรู้ว่าเป็นฝีมือตระกูลฟ่าน”

        สาวใช้ผู้นี้รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยนางกลัวว่าหากฮูหยินใหญ่โกรธแล้วจะสังหารตน เนื่องจากฮูหยินใหญ่เห็นชีวิตมนุษย์เป็นดั่งหญ้าฟางตั้งแต่ไหนแต่ไรและไม่ยอมให้มีช่องโหว่แม้แต่น้อย

        ใบหน้าของฮูหยินใหญ่สกุลฟ่านไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆเพียงพูดอย่างเฉยเมยว่า“มีอะไรอีกหรือไม่”

        สาวใช้ตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ก่อนที่อาวุธและชุดเกราะเหล่านั้นจะถูกค้นพบ อิงเหวยได้กระทบกระทั่งกับคุณชายรองอิงเทาดูเหมือนจะไปล่วงเกินนักปรุงยาระดับต้นคนหนึ่งที่ชื่อว่าหลิงหลงจื่อ...”เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของนางก็เริ่มลังเล ถึงอย่างไรแค่นักปรุงยาระดับต้นคนหนึ่งหาใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก

        “มีแต่ข้อมูลไร้ประโยชน์”ฮูหยินใหญ่เคลื่อนมือ หมอกดำนั้นห้อมล้อมสาวใช้ในทันที จากนั้นหมอกดำค่อยๆจางหาย สาวใช้ผู้นั้นกลายเป็นเถ้าถ่าน ตายลงอย่างสมบูรณ์

        ฮูหยินฟ่านเผยแววตาเยือกเย็น “จวนเจ้าเมือง สักวันหนึ่งข้าจะถอนรากถอนโคนพวกเจ้า!

        พวกเจ้าจงไปยังหุบเหวในไหลเสวียหลี่โดยเร็วอัญเชิญราชาปีศาจออกมา ให้มันไปข่มขู่จวนเจ้าเมือง!”

        “รับทราบ!”มีสี่เสียงดังขึ้นจากในความมืดสาวใช้ชุดทองสี่คนปรากฏตัวออกมาจากเงาดำแล้วกลายร่างเป็นงูสี่ตัว แล้วพุ่งทะยานออกไปไกลอย่างรวดเร็ว

ฟ่านเสวี่ยย่อมไม่รู้ว่าฮูหยินใหญ่เลี้ยงเผ่าอสรพิษไว้ในจวนอีกทั้งยังไปกระตุ้นให้ราชาปีศาจในไหลเสวียหลี่ปรากฏตัวออกมา ตอนนี้เขากำลังจ้องมองวัตถุดิบล้ำค่าที่อยู่ตรงหน้า

        “คาดไม่ถึงว่าจวนเจ้าเมืองและหอสมบัติโอสถจะมีสมบัติล้ำค่ามากมายเพียงนี้เนื้อกายที่หลอมขึ้นจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้ พลังวิญญาณของราชาบัลลังก์ทมิฬก็สามารถคงไว้ได้เจ็ดส่วนขึ้นไป”ฟ่านเสวี่ยหลีพยักหน้าเงียบๆ

        การที่ร่างวิญญาณจะหลอมเป็นเนื้อกายต้องผ่านการผลาญพลังมหาศาลการเหลือพลังวิญญาณถึงเจ็ดส่วนถือว่าสุดยอดมากแล้ว ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นเพราะฟ่านเสวี่ยหลีเป็นปรมาจารย์ปรุงยาหากเป็นวิญญาณธรรมดาต้องการหลอมเนื้อกาย หากเหลือพลังวิญญาณไว้ได้เพียงหนึ่งส่วนก็เป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

        สิ่งนี้แตกต่างจากการสิงร่างเกิดใหม่อย่างสิ้นเชิงการสิงร่างเกิดใหม่ต้องให้จิตวิญญาณของอีกฝ่ายอ่อนแอดุจทารก จึงสามารถทำการเข้าสิงหรือแทรกซึมแต่จะไม่สามารถทำการถอดวิญญาณ ส่วนการหลอมเนื้อกายไม่เพียงจะทำให้มีร่างกายอีกทั้งยังสามารถถอดวิญญาณและแปลงเป็นร่างปีศาจ จึงเป็นตัวเลือกแรกของผู้คนนับไม่ถ้วน

        แน่นอนว่าทรัพยากรที่ต้องใช้นั้นมหาศาลดั่งในมหาสมุทรซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะแบกรับได้

        “หากเพิ่มตะขอปะการังราชาไปด้วยพลังโจมตีก็จะเพิ่มขึ้นมาก ไม่รู้ว่าเนื้อกายของราชาบัลลังก์ทมิฬจะแข็งแกร่งถึงขั้นใด”ฟ่านเสวี่ยหลีรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย

        เขากระตุ้นตราหมื่นอัคคีอย่างไม่ลังเลนำสมบัติมากมายหลอมเข้ากับตะขอปะการังราชา

        ตราหมื่นอัคคีเป็นหัตถ์ศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถรองรับสรรพสิ่งดังนั้นการหลอมเนื้อกายจึงถือเป็นเรื่องง่าย

        สมบัติและสมุนไพรมากมายเริ่มเปล่งประกายอย่างช้าๆและเปล่งแสงสีแดงชนิดต่างๆ ออกมา สุดท้ายอาศัยรากบัวเป็นร่าง เปลือกหอยเป็นเกราะ ก่อตัวเป็นเนื้อกายที่แข็งแกร่ง

        รากบัวเหล่านี้หลอมขึ้นจากวิญญาณน้ำแข็งหมื่นปีมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าหยกทอง ส่วนเปลือกหอยนั้นเป็นเปลือกหอยน้ำแข็งทมิฬในทะเลจิ่วจ่วนอาวุธฟันแทงไม่เข้าโดยแท้จริง ไม่สั่นคลอนแม้ถูกโจมตีด้วยพลังของเนื้อกายขั้นสี่

        กล่าวได้ว่าเป็นป้อมปราการในร่างมนุษย์ที่สามารถสังหารจอมยุทธ์เนื้อกายชั้นที่สี่ได้ในชั่วพริบตา

        “เพียงรากบัวและเปลือกหอยนี้ก็สามารถทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนหวังครอบครองแล้ว”ฟ่านเสวี่ยหลีผลักวิญญาณราชาบัลลังก์ทมิฬเข้าไปในรากบัวและเปลือกหอยอย่างไม่ลังเล

        “การจะให้วิญญาณราชาบัลลังก์ทมิฬหลอมรวมกับรากบัวและเปลือกหอยอย่างสมบูรณ์จำเป็นต้องใช้หัตถ์หลอมรวมเพื่อเชื่อมต่อกันอย่างช้าๆ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับวิญญาณของราชาบัลลังก์ทมิฬแล้ว”ฟ่านเสวี่ยหลีรู้ว่าสิ่งนี้ไม่มีทางเร่ง ทำได้เพียงเฝ้ารอเท่านั้น

        หัตถ์หลอมรวมเป็นหัตถ์พื้นฐานของนักปรุงยาทุกคนมันสามารถทำให้ลมปราณของสมบัติค่อยๆ หลอมรวมกัน แม้หัตถ์หลอมรวมของฟ่านเสวี่ยหลีจะดูไม่แตกต่างจากหัตถ์หลอมรวมทั่วไปแต่แท้จริงแล้วกลับลึกลับอย่างยิ่ง และทรงพลังกว่าหัตถ์หลอมรวมทั่วไปหลายเท่า

        โครงร่างที่ก่อขึ้นจากรากบัวและเปลือกหอยค่อยๆเปล่งแสงสีเงินจางๆ ขึ้นหนึ่งชั้น เห็นได้ชัดว่าเริ่มกระบวนการหลอมเนื้อกายแล้ว

        สิ่งนี้เทียบเท่ากับเครื่องเงินชิ้นหนึ่งอีกทั้งยังถูกตระกูลใหญ่ยกเป็นสมบัติล้ำค่า มูลค่ามหาศาลอย่างยิ่ง

        แต่ต่อให้ผู้อื่นเสนอในราคาเท่าเครื่องเงินสิบชิ้นฟ่านเสวี่ยหลีก็ไม่ขายเด็ดขาด เพราะหากทำสำเร็จ เมื่อราชาบัลลังก์ทมิฬสามารถควบคุมร่างกายนี้และปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาได้ถึงเจ็ดส่วนก็สามารถปกป้องอยู่ข้างกายเขา และทำให้เขามีพลังในการเอาตัวรอดอย่างแท้จริง ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะวัดด้วยเงินทองได้อย่างไร

        แม้ครั้งนี้เขาอาศัยสถานะนักปรุงยาระดับสูงสั่นขวัญผู้คนในจวนเจ้าเมืองแต่เขารู้ดีว่าครั้งนี้เพราะตนพอมีโชค หากเผชิญหน้ากับฮูหยินใหญ่ตระกูลฟ่านจริงๆ แค่ส่งผู้มีเนื้อกายระดับสูงมาไม่กี่คนไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์ปรุงยาหรือปรมาจารย์โอสถศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องแหลกเป็นเศษเนื้อ

        แต่เมื่อมีราชาบัลลังก์ทมิฬที่มีเนื้อกายฟ่านเสวี่ยหลีก็ไม่ถึงกับหมดสิ้นหนทาง

        เมื่อนึกถึงฉากที่ฮูหยินใหญ่บีบบังคับท่านแม่และช่วงชิงกระบี่สวรรค์นึกถึงฉากที่หัวหน้าพ่อบ้านลอบทำร้ายตน และฉากที่ท่านพ่อฟาดกระบี่เข้าหาตนอย่างไม่ปรานีจิตใจของฟ่านเสวี่ยหลีก็หนักแน่นยิ่งขึ้น

        “สักวันหนึ่งข้าจะกำหนดโลกใบนี้ด้วยความยุติธรรมของข้า!ข้าสูญเสียแทบทุกอย่างเมื่อพันปีก่อน แต่ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย!ซึ่งทั้งหมดนี้ต้องพึ่งพลังที่แท้จริงของตัวเอง! " ฟ่านเสวี่ยหลีตัดสินใจแน่วแน่

        เวลาทั้งวันต่อจากนี้เขาได้ใช้หัตถ์นับไม่ถ้วนเสริมเข้าสู่เปลือกหอยและรากบัว

        หัตถ์ผันแปร หัตถ์อัสนีหัตถ์แสงศักดิ์สิทธิ์...มากมายจนยกตัวอย่างไม่หมด แม้ฟ่านเสวี่ยหลีจะเหนื่อยล้าเพียงใดก็ไม่เคยหยุดเขาต้องหลอมเนื้อกายของราชาบัลลังก์ทมิฬให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

วันนี้เนี่ยชิวอวี่กลับไปยังจวนตระกูลเนี่ยด้วยการอนุญาตจากฟ่านเสวี่ยหลีเดิมทีนางมาเพื่อจบเรื่องของอิงเหวย และแจ้งเรื่องที่จวนเจ้าเมืองจะสนับสนุนตระกูลเนี่ยแต่น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ในตระกูลเนี่ยไม่อยู่ในจวน ได้ยินว่าไปตามหาดินแดนลับในไหลเสวียหลี่ซึ่งผ่านไปถึงสองวันแล้วก็ยังไม่กลับมา

        เนี่ยชิวอวี่ทิ้งสารไว้ที่ตระกูลเนี่ยก่อนจะกลับไปยังจวนเจ้าเมืองตอนนี้นางไร้ซึ่งสิ่งผูกมัดแล้ว เพียงคอยปกป้องอยู่ข้างกายฟ่านเสวี่ยหลีอย่างเงียบๆ

        ในฐานะผู้ช่วยปรุงยาการปกป้องนักปรุงยาเป็นหน้าที่ที่สำคัญที่สุด หลังจากวันที่นางถูกฟ่านเสวี่ยหลีช่วยเอาไว้นางก็มองฟ่านเสวี่ยหลีเป็นดั่งชีวิตของตนแล้ว

        เวลาผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น

        “บูม!”

        วิญญาณราชาบัลลังก์ทมิฬยืนอยู่กลางอากาศอย่างนิ่งเงียบดูเงียบสงบอย่างยิ่ง แต่ทั่วฟ้าดินกลับส่องไสวด้วยแสงดาวระยิบระยับ

        วันนี้เขาไม่เพียงได้ซึมซับลมปราณทั้งหมดในสมบัติซ้ำยังมีความเข้าใจต่อวิถียุทธ์ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

        ภายในสมบัติเหล่านี้ยุ่งเหยิงอย่างยิ่งลมปราณล้วนแตกต่างกัน ผลลัพธ์ที่แสดงออกมาก็ไม่เหมือนกัน หากสมบัติมากมายเช่นนี้ถูกดูดซับโดยวิญญาณทั่วไปเกรงว่าร่างจะสูญสลายในทันที

        แต่ราชาบัลลังก์ทมิฬได้รับการช่วยเหลือจากหัตถ์ชนิดต่างๆของฟ่านเสวี่ยหลี อาศัยรากบัวเป็นร่าง อาศัยเปลือกหอยเป็นเกราะ อาศัยตะขอประการังราชาเป็นกระบี่ฝ่าฟันและกำจัดอุปสรรคทั้งหมดที่ขวางกั้น

        ทันทีที่เขาแทงกระบี่ออกระหว่างฟ้าดินก็เกิดเสียงดัง “บูม” อากาศถูกทิ่มแทงก้อนหินที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้งกลายเป็นผุยผงในทันที

        การโจมตีนี้มีระดับพลังเท่าครึ่งหนึ่งของเนื้อกายเดิมเขา!

        เนื้อกายระดับนี้ไม่เป็นรองปีศาจตะพาบยักษ์และมีระดับพลังเท่าเนื้อกายขั้นหกเป็นอย่างต่ำ

        หากเป็นคนทั่วไปนับตั้งแต่เนื้อกายถูกทำลายจนถึงวิญญาณหลุดจากร่างจะสูญเสียระดับพลังส่วนใหญ่ไป ซึ่งหลังจากนั้นต้องพักฟื้นเป็นเวลาหลายสิบปีจึงมีสิทธิ์หลอมเนื้อกายแต่ถึงกระนั้น เนื้อกายที่หลอมขึ้นใหม่ก็เหลือพลังไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบจากเดิม

        แต่วิญญาณราชาบัลลังก์ทมิฬที่เพิ่งหลอมเนื้อกายขึ้นกลับทรงพลังถึงเพียงนี้นี่ทำให้วิญญาณราชาบัลลังก์ทมิฬรู้สึกตื่นเต้นอย่างอดไม่อยู่

        กระทั่งเอ่อล้นด้วยน้ำตาแห่งความยินดี!

        ร่างกายมนุษย์ที่คุ้นเคยพลังโจมตีและป้องกันที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม ทั้งหมดล้วนอยู่ในกำมือของเขา!

        หลังจากประสบทั้งความเป็นและความตายดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงเจิดจ้าทอดยาวไปไกล จากนั้นลมปราณทั่วกายก็ค่อยๆ สงบลง ให้ความรู้สึกไร้ร่องรอยราวกับกลายเป็นเข็มที่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทร

        วิถียิ่งใหญ่อันสุดลูกหูลูกตาหลังจากผ่านพ้นความผันผวนแล้วสงบลงก็จะเป็นการเกิดใหม่

        เมื่อฟ่านเสวี่ยหลีเห็นเช่นนี้ก็โล่งอกในที่สุดการหลอมเนื้อกายขั้นแรกสำเร็จไปด้วยดี ต่อจากนี้คือทำให้ราชาบัลลังก์ทมิฬคุ้นชินกับเนื้อกายนี้ผ่านการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเชื่อว่าด้วยประสบการณ์เมื่อชาติก่อนของราชาบัลลังก์ทมิฬคงใช้เวลาในขั้นตอนนี้ไม่นานนัก

        จากนั้นฟ่านเสวี่ยหลีก็มอบชุดเกราะสีดำและผ้าคลุมสีดำชุดหนึ่งให้ราชาบัลลังก์ทมิฬเมื่อสวมใส่ก็ราวกับเป็นนักฆ่าในยามราตรี

        “น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่ปรมาจารย์ค่ายกล หากสามารถสลักเวทรัตติกาลทมิฬลงไปเสียหน่อย ก็สามารถซ่อนเร้นลมปราณของเขาได้อย่างสมบูรณ์ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา” ฟ่านเสวี่ยหลีรู้ว่าวิชาสลักเวทมีการสืบทอดอย่างเข้มงวดแม้ในอาณาจักรไท่เฮ่าเมื่อพันปีก่อนก็มีสถานะที่ไม่ธรรมดา เมื่อใช้งานค่ายกล ไม่ว่าจะเป็นพลังความเร็วหรือการป้องกันก็ล้วนถูกยกระดับขึ้นอย่างมาก ที่ล้ำเลิศที่สุดคือสามารถยกระดับอำนาจของเครื่องรางศักดิ์สิทธิ์แต่เขามีความรู้เกี่ยวกับวิชาเวทไม่มากนัก

        แต่อย่างไรก็ตามในที่สุดฟ่านเสวี่ยหลีก็มีความมั่นใจสำหรับการไปยังไหลเสวียหลี่แล้ว