าแฉกรรจ์ของเค้าอยู่ที่หน้าอกยาวมาถึงท้อง เธอจึงใส่ยา พันแผลตรงนี้ก่อน แล้วค่อยทยอยทำแผลที่หลัง แขนและขาเป็ที่สุดท้าย กว่าจะทำแผลเสร็จก็ทำให้เธอใช้แรงไปไม่น้อย เรียกว่าได้เหงื่ออยู่เหมือนกัน ตอนนี้คนเจ็บไม่ต่างอะไรกับมัมมี่ที่อยู่ในปีระมิดเลย มีผ้าพันแผลพันไว้แทบจะทั้งตัว เธอนั่งมองคนเจ็บพอคิดแบบนี้จึงหัวเราะออกมาเบาๆ
“หึ หึ หึ” เยว่ชิง
“ชิงชิงขำอะไรเหรอจ๊ะ บอกพี่เสือบ้างสิจ๊ะ” พี่เสือ
“นั่นสิจ๊ะ พี่ไม่เห็นว่ามีอะไรตลกเลย ชิงชิงขำอะไรเหรอ” พี่หมี
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ น้องคิดอะไรเล่นๆ นิดหน่อย รู้สึกขำเลยหัวเราะออกมา ไม่มีอะไรสำคัญหรอกจ้ะ” เยว่ชิง
“พี่ว่าเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่าไหมจ๊ะ จะได้ไม่เป็การรบกวนคนเจ็บด้วย” พี่หมี
“ดีเหมือนกันนะจ๊ะ ชิงชิง วันนี้พี่เหมือนใช้พลังงานไปเยอะมาก ไปหาอะไรกินกันดีกว่านะจ๊ะ” พี่เสืออ้อน
“งั้นเดี๋ยวน้องเข้าครัวทำอะไรอร่อยๆ ให้พี่ๆ กินดีกว่านะจ๊ะ ถือว่าตอบแทนที่พี่ๆ ช่วยน้องดูแลคนเจ็บ ดีเหมือนกันน้องจะได้ทำโจ๊กไว้ให้คนเจ็บด้วย เผื่อว่าเค้าตื่นมาแล้วจะหิว” เยว่ชิง
ทันทีที่ทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องที่ให้คนเจ็บพักรักษาตัว คนเจ็บก็ลืมตาสำรวจรอบๆ ห้องทันที ห้องนี้ไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมาย ทุกอย่างดูเรียบง่าย สบายตา มีเพียงของที่จำเป็เท่านั้น หลังจากใช้สายตาสำรวจจนทั่วแล้ว ด้วยฤทธิ์ของยาที่ดื่มเข้าไปจึงทำให้เค้ารู้สึกง่วง หลับไปอย่างง่ายดาย อันที่จริงเยว่ชิงรู้ว่าคนเจ็บไม่ได้หลับหรือสลบ แต่เธอคิดว่าควรให้เค้าได้พักผ่อน เพื่อให้าแได้มีเวลาฟื้นฟู และให้ยาแก้พิษออกฤทธิ์อย่างเต็มประสิทธิภาพด้วย จึงผสมยานอนหลับเข้าไปในยาแก้พิษ อย่างน้อยๆ คงหลับไปจนถึงตอนเย็น
“วันนี้พี่ๆ อยากกินอะไรกันจ๊ะ เดี๋ยวน้องจะทำให้สุดฝีมือเลย” เยว่ชิง
“อะไรก็ได้จ๊ะ ชิงชิงทำอะไรก็อร่อยถูกปากพี่ทุกอย่าง ชิงชิงทำอะไรมาพี่ก็กินได้หมดเลยจ๊ะ” พี่เสือ
“แล้วแต่ ชิงชิงเลยจ้า พี่ไม่มีปัญหา ชิงชิงอยากทำอะไรให้พี่กิน พี่กินได้หมดทุกอย่างเหมือนกัน” พี่หมี
“เอ๊ะ เ้าหมี ไม่มีสมองคิดเองหรือไง ทำไมต้องพูดตามข้าด้วย” พี่เสือ
“อ้าวแบบนี้ หาเื่กันนี่นา พูดตามตรงไหน ก็คิดแบบนี้จริงๆ” พี่หมี
“พอแล้ว พอแล้วจ้ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะจ๊ะ มาช่วยน้องทำกับข้าวดีกว่า จะได้เสร็จเร็วๆ” เยว่ชิงส่ายหัว
“เดี๋ยวพี่ติดไฟให้นะจ๊ะ” พี่เสือ
“งั้นเดี๋ยวพี่หุงข้าวให้นะชิงชิง” พี่หมี
“ดีเลยจ้ะ ขอบคุณพี่ทั้งสองมากนะจ๊ะ” เยว่ชิง
ปกติเวลาที่สัตว์ตัวไหนจะหมดอายุไข ก็จะสั่งให้สัตว์ตัวอื่นมาบอกเธอ ดีที่ก่อนหน้านี้เธอเก็บซากสัตว์ที่ตายใหม่ๆ ไว้หลายตัว แถมยังมีพวกปลากับกุ้งด้วย ในมิติตอนนี้จึงมีของสดให้เธอเลือกหลายอย่างเลยทีเดียว เธอไม่เคยต้องไปลงมือล่าหรือฆ่าสัตว์ เพื่อให้เป็บาปกรรมติดตัว มื้อนี้เธอคิดว่าจะทำเยอะซักหน่อย จะได้เผื่อเอาไว้กินตอนเย็นด้วย เธอจึงตัดสินใจทำผัดผักรวมใส่กุ้ง สตูเนื้อแพะ ปลาทอดสามรส ต้มจืดตำลึงใส่หมูสับ และไม่ลืมทำข้าวต้มปลาเอาไว้ให้คนเจ็บด้วย
“เฮ้อออ เสร็จซะที เดี๋ยวพี่ๆ กินกันไปก่อนก็ได้นะจ๊ะ น้องขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เหงื่อออก เหม็นไปหมดทั้งตัวแล้ว” เยว่ชิง
“ไม่เป็ไรจ๊ะ พี่รอชิงชิงได้ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อนดีกว่านะจ๊ะ เดี๋ยวพวกพี่จะช่วยกันตั้งโต๊ะรอ” พี่เสือ
“ใช่ ใช่ ชิงชิงไปอาบน้ำเถอะจ้ะ ดูสิเหงื่อออกเยอะเชียว ไม่ต้องห่วงทางนี้เดี๋ยวพวกพี่จะช่วยกันตั้งโต๊ะรอ” พี่หมี
“พูดตามอีกแล้ว ไอ้หมีไร้สมอง” พี่เสือ
“อ้าวไอ้เสือนี่ยังไง ตกลงวันนี้จะมีเื่ให้ได้ใช่ไหม” พี่หมี
“พอเลยจ้ะ พอเลยทั้งสองคน ถ้ายังทะเลาะกันแบบนี้ มื้อนี้คงไม่ได้กินข้าวแบบดีๆ แน่” เยว่ชิง
“ชิงชิง ชิงชิง วันนี้ทำอะไรกิน กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลย” เ้ากระต่ายกับเ้ากระรอกวิ่งเข้ามาในครัว
“วันนี้ทำหลายอย่างเลยล่ะ กระต่าย กับ กระรอก มากินด้วยกันสิจ๊ะ” เยว่ชิง
“อย่าเพิ่งกวนใจชิงชิงสิ เ้าตัวเล็กทั้งสอง ให้ชิงชิงไปอาบน้ำก่อน” พี่เสือ
“ชิงชิงไปอาบน้ำเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะได้ออกมากินข้าวพร้อมกัน” พี่หมี
“งั้นน้องขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะจ๊ะ พี่เสือ พี่หมี พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ กระต่าย กระรอก เดี๋ยวจะได้มากินข้าวเร็วๆ” เยว่ชิง
เธอเดินเข้าห้องไปอาบน้ำเพียงไม่นาน ข้าวปลาอาหารทุกอย่างก็จัดเรียงขึ้นโต๊ะเสร็จเรียบร้อย เมื่อเธอเดินมาถึงห้องอาหารก็เห็นทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
มาค่ะ ทุกคนมาทานข้าวกัน ข้าวพร้อม อาหารพร้อม มื้อนี้ทานได้ไม่อั้นค่ะ อิอิ
ถ้าชอบนิยายเื่นี้ช่วยกันกดแชร์หน่อยนะจ๊ะ ชวนเพื่อนมาอ่านด้วยกัน
อ่านแล้วรู้สึกยังไงคอมเม้นท์บอกกันบ้างนะจ๊ะ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน และกดหัวใจเพื่อเป็กำลังใจให้กันนะคะ
ยินดีรับฟังทุกคำวิจารณ์นะคะ ขอแค่กรุณาอย่าคอมเม้นท์หยาบคาย ขอบคุณค่ะ