โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

เซนนั้นใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะสามารถหาทางเข้ามายังห้องกระจกสีดำได้ เมื่อเขาเข้ามาถึงเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเห็นว่ายังเหลือที่นั่งว่างอยู่ และมีคนมาถึงก่อนเขาอยู่สองคน คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มมีผมสีเงินเป็นเอกลักษณ์ใบหน้าหล่อเหลา แต่เป็นไปในทางไร้เดียงสา อย่างไรก็ตามเซนนั้นสามารถสัมผัสได้ว่านักเรียนคนนี้นั้นแข็งแกร่งอย่างมาก

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะริมสุดในขณะที่ข้างๆ เขานั้นมีชายชราที่เซนค่อนข้างจะคุ้นเคยและสามารถจำได้ทันทีเมื่อเห็นเขา นั่นคือรองผู้อำนวยการหัวรั้นที่เขาไม่ชอบหน้าเท่าไหร่นัก เมื่อเซนเดินเปิดประตูเข้ามาในห้องทั้งสองที่อยู่ในห้องก็มองมาที่เซนทันที โดยเฉพาะรองผู้อำนวยการที่จ้องเขาราวกับจะกลืนกิน อย่างไรก็ตามสายตานั้นเปลี่ยนแปลงไปเป็นสงบอย่างรวดเร็ว

“หืม? ดูเหมือนว่าเจ้าที่ข้าเจอวันนี้ กับตัวเจ้าที่ข้าเจอเมื่อวานจะเป็นคนละคนกันเลยนะ”

เซนกล่าววาจาหยอกล้ออย่างไม่เกรงกลัวอีกฝ่าย หากอีกฝ่ายลงมือเขาก็ไม่กลัว ชายหนุ่มนั้นต้องการให้เขาลงมือเสียด้วยเพื่อเขาจะได้ไม่ผิดหากจะสั่งสอนอีกฝ่ายกลับ

รองผู้อำนวยการมีใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง พร้อมกับทำเสียงฮึดฮัดในขณะเดียวกันชายที่นั่งอยู่ด้านข้างเขานั้นก็ยิ้มทักทายเซนอย่างเป็นมิตรก่อนที่จะหันไปกล่าวกับผู้อำนวยการ

“ท่านรองผู้อำนวยการรู้จักนักเรียนคนนี้หรือขอรับ?”

รองผู้อำนวยการรับสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะหันหน้ามาตอบชายหนุ่มที่ถามเขา

“มันก็แค่เด็กเปรตอย่าได้ไปสนใจมันเลย!”

ชายหนุ่มเมื่อได้ฟังก็รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ในขณะเดียวกันเขาก็มองมาที่เซนอย่างพิจารณา เพราะเขาไม่คิดว่าจะมีนักเรียนคนไหนโง่พอมายั่วยุรองผู้อำนวยการผู้หัวร้อนคนนี้ได้

“แน่นอนว่าข้าอาจจะเป็นเด็กเปรต แต่เด็กเปรตคนนี้ก็เกือบจะทำให้แขนของท่านพิการได้”

เซนกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มที่ดูกวนๆ ไม่มีความจริงใจใดๆ ในขณะเดียวกันสายตาของเขานั้นก็เลือกที่จะจ้องมองแขนของรองผู้อำนวยการซึงตอนนี้ถูกพันด้วยผ้าพันแผลเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มแปลกหน้าที่นั่งฟังอยู่เองเมื่อได้ยินเขาก็สังเกตแขนของรองผู้อำนวยการที่ถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผล และสังเกตท่าทางของชายชรา และพบว่าตอนนี้ชายชรานั้นมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นโกรธจริงๆ แต่ความโกรธนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน

“เจ้านับว่าเรียนรู้ความเป็นผู้ใหญ่มาบ้าง…”

เซนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นรู้จักการอดทนอดกลั้น เขาจึงไม่ต้องการจะทำอะไรต่อ จริงๆ ความบาดหมางก่อนหน้านี้เขาก็ขี้เกียจจะเก็บมันมาใส่ใจแล้ว ดังนั้นเมื่อไม่มีอะไรแล้วเขาจึงเลือกที่นั่งของตน และที่นั่งของเขานั้นก็คือที่นั่งอีกข้างติดกับชายหนุ่มแปลกหน้า ซึ่งเซนก็พึ่งสังเกตว่าเขาเป็นนักเรียนปีที่สาม

“สวัสดีรุ่นน้อง ข้าชื่อดุ๊ก ข้าขอทราบชื่อของเจ้าได้หรือไม่”

ชายหนุ่มผมเงินกล่าวแนะนำตัวเองอย่างเป็นมิตรก่อนที่จะยื่นมือออกมา ซึ่งเซนเองก็ยืนมือไปจับมือของเขาด้วยเช่นเดียวกันและกล่าวแนะนำตัวเอง

“ข้าชื่อเซน รุ่นพี่ดุ๊กยินดีที่ได้รู้จัก”

เมื่อทั้งคู่แนะนำตัวกันเสร็จ และพูดคุยกันอีกเล็กน้อย ด้านล่างซึ่งเป็นเวทีประลองก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว

“สวัสดี และยินดีต้อนรับทุกท่าน สู่การประลองแห่งประวัติศาสตร์ ระหว่าง นักเรียนปีที่สาม ผู้ที่สามารถใช้เทคนิคและเวทมนตร์เงาเหมือนกับพี่ชายซึ่งเป็นหนึ่งในนักเรียนเจ็ดปีศาจ ลำดับที่ห้า ชื่อของเขาคือ โดโนแวน!”

นักพากย์ได้กล่าวประกาศออกมา ทำให้รอบสนามนั้นเกิดเสียงเชียร์จำนวนมาก นักเรียนปีสองและปีสามหลายคนนั้นต่างรู้ดีอยู่แล้วว่านักเรียนเจ็ดปีศาจลำดับห้า จักรพรรดิเงานั้นแข็งแกร่งขนาดไหน มีคำกล่าวกันว่าตัวเขาเพียงคนเดียวสามารถต่อสู้กับคนได้ทั้งกองทัพอย่างสบายๆ ซึ่งคำกล่าวนั้นไม่เกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว

“โดโนแวน! โดโนแวน! โดโนแวน!”

เสียงเชียร์ของผู้คนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกันเสียงเชียร์ยิ่งดังขึ้นไปอีกเมื่อมีชายหนุ่มคนหนึ่งมีผมสีเงินคล้ายๆ กับดุ๊กที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา อย่างไรก็ตามสีผมของอีกฝ่ายนั้นดูเหมือนจะมีเฉดเทามากกว่า และสีผิวของโดโนแลนเองก็ค่อนข้างคล้ำและมีรูปร่างที่ดูกำยำเล็กน้อย

แม้ว่าเสียงเชียร์จะดังเป็นอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตามเซนนั้นสังเกตโดโนแวนอยู่ตลอดเวลา และค้นพบว่าเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายนั้นเงียบอย่างมาก จนเขาแทบจะไม่ได้ยินเสียงมัน แม้ว่าประสาทหูของชายหนุ่มนั้นจะดีอย่างมากก็ตาม

“ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นนักเรียนปีสามเช่นเดียวกัน เธอนั้นเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์และเวทมนตร์ทำลายล้างที่ราวกับพระเจ้ามอบให้เธอ เธอสามารถดำรงตำแหน่งในสภานักเรียนได้ตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นปีหนึ่ง เธอนับว่าเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิในวิลโลของเรา เวทมนตร์ทำลายล้างของพระเจ้า! อลิส!”

“เห้……”

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกว่าครั้งไหนๆ ในขณะเดียวกันฝั่งตรงข้างกับโดโนแวนได้มีหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นซึ่งความงดงามของเธอนั้นสร้างความประหลาดให้กับผู้คนทุกคนในที่นั่งชมอยู่ข้างสนามประลอง

“เป็นเธอ….”

เซนเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่เป็นผู้คุมสอบเขาตอนเข้าเรียน ชายหนุ่มก็ดูจะตกใจเล็กน้อย โดโนแวนและอลิสทั้งสองต่างขึ้นสู่เวทีประลองพร้อมกัน และตอนนี้ทั้งคู่นั้นกำลังเผชิญหน้ากันอยู่โดยการปล่อยแรงกดดันวิญญาณออกมาปะทะกัน

“โดโนแวนต้องการตำแหน่งในสภาของอลิส ในขณะเดียวกันหากเขาแพ้ในการต่อสู้นอกจากเขาจะไม่ได้อะไรเลยเขายังต้องกลับไปเรียนปีหนึ่งใหม่อีกด้วย หากทั้งคู่พร้อมแล้ว อีกสิบวิจะเริ่มการประลองทันที!”

นักพากย์กล่าวขึ้น ในขณะที่ค่อยๆ นับถอยหลังเมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายนั้นส่งสัญญาณโดยการพยักหน้าว่าพร้อมแล้ว ในแต่ละเลขการนับถอยหลังนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของผู้ชม ในระหว่างนั้นดุ๊กที่นั่งเงียบมานานก็ได้กล่าวขึ้น

“น้องเซน เจ้าคิดว่าใครจะเอาชนะในการประลองครั้งนี้”

เมื่อดุ๊กกล่าวถามออกมา ชายชราหรือรองผู้อำนวยการก็ได้จะสนใจบทสนทนาของพวกเขาบ้างเล็กน้อย ซึ่งเซนเองก็ตอบออกมาอย่างไม่ลังเลเลยว่า

“เป็นอลิสอย่างแน่นอน!”

ดุ๊กดูจะไม่ได้แปลกใจกับคำตอบของเซน เพราะอย่างไรก็ตามแต้มต่อของฝ่ายอลิสนั้นยังมีมากกว่าโดโนแวน แต่ดุ๊กก็ได้ถามมาต่อว่า

“เพราะเหตุใดน้องเซนจึงคิดว่าเป็นอลิส?”

“เป็นเพราะว่าเธอมั่นใจกว่า”

ครั้งนี้เมื่อดุ๊กได้ยินคำตอบของเซนนั้นเขาก็ผิดคาดอย่างมาก เขาคิดว่าเซนจะกล่าวถึงเรื่องความห่างชั้นทางด้านพลังวิญญาณที่จำเป็นสำหรับนักเวทในการต่อสู้ แต่ชายหนุ่มกลับกล่าวถึงความมั่นใจแค่นั้น รองผู้อำนวยการเมื่อได้ยินคำตอบของเซนเขาก็แสยะยิ้มอย่างดูถูกอย่างไรก็ตามเมื่อเขาต้องการจะหันมาด่าว่าเซนนั้นโง่เง่า เขาก็พบกับรอยยิ้มกวนๆ และนิ้วกลางของเซนที่ชูอยู่ตรงหน้าเขา รองผู้อำนวยการรีบหันกลับอย่างไว

ในขณะเดียวกันดุ๊กก็ได้กล่าวความคิดของตัวเองออกมาซึ่งแตกต่างกับเซนอย่างสิ้นเชิง

“ในความคิดของข้า ข้ายังคิดว่ายังมีความเป็นไปได้ที่โดโนแวนจะสามารถเอาชนะอลิสได้ เพราะเห็นได้ชัดว่าเขามีความพยายามและฝึกฝนอย่างหนักก่อนที่จะมีการประลองนี้เกิดขึ้น…”

ดูเหมือนว่าดุ๊กนั้นจะเชียร์โดโนแวนอย่างไรก็ตามเซนนั้นกลับส่ายหัวพร้อมกับกล่าวว่า

“มีความพยายามมากเท่าไหร่มันก็ไม่พอหรอก เขาก็ยังไม่สามารถชนะคนที่มีพรสวรรค์และมีความพยายามควบคู่กันได้…”

เมื่อเซนกล่าวจบการประลองก็ได้เริ่มขึ้นทันที อลิสนั้นยืนอยู่เฉยๆ ในขณะเดียวกันโดโนแวนก็ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งเข้ามาหาหญิงสาว พร้อมกับปรากฏร่างเงาที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนโดโนแวนอย่างไรก็ตาม ร่างเงานั้นกลับเป็นสีดำเหมือนกับควัน แต่เซนนั้นสามารถรู้ได้ว่าร่างเงานั้นไม่ใช่แค่ควันแน่นอนมันเหมือนมีกายเนื้อและสามารถโจมตีได้