ยามเย็นย่างเข้าสู่หัวค่ำ ลมอ่อนพัดผ่านแนวต้นตาลริมลานวัด เสียงระฆังแ่เบาดังรับกับแสงตะวันที่กำลังจะลับขอบนา ภายในบริเวณวัดซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดกาฬสินธุ์ คึกคักไปด้วยผู้คนที่ต่างพากันหลั่งไหลมา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ขับกล่อมบรรยากาศให้มีชีวิตชีวาไม่ต่างจากเสียงเพลงลูกทุ่งที่แว่วลอดออกมาจากลำโพงเก่า
แผงขายของละลานตาเรียงรายอยู่สองข้างทาง ทั้งลูกโป่งสีสด ปืนยิงตุ๊กตา สายไหมหวานฟู และของเล่นพื้นบ้านที่แทบไม่เคยเห็นในเมืองใหญ่ กลิ่นหอมของไก่ย่าง ข้าวจี่ และขนมครก ลอยคลุ้งไปทั่วลานวัด เรียกน้ำย่อยจากคนทุกวัยได้อย่างอยู่หมัด
ลึกเข้าไปยังเขตพัทธสีมา พระอุโบสถเก่าแก่ตั้งตระหง่าน ท่ามกลางแสงไฟประดับที่ส่องสว่างอ่อนโยนราวแสงดาว เด็กเล็กวิ่งเล่นอยู่ใต้ต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ ขณะที่ผู้ใหญ่บางกลุ่มกำลังกราบพระ ถวายสังฆทาน หรือจับกลุ่มสนทนาเื่เก่าก่อน
ไม่ไกลนัก เวทีการแสดงพื้นบ้านเริ่มขับเสียงแคน เสียงกลองยาว และบทเพลงหมอลำดั้งเดิมที่ขับกล่อมจิตใจอย่างอบอุ่น คนเฒ่าคนแก่ในผ้าซิ่นทอลายงามยืนโยกตัวตามจังหวะ พลางบอกเล่าเื่ราวของงานบุญสมัยก่อนให้หลาน ๆ ฟังอย่างอารมณ์ดี
อรจูงมือยาเดินเข้าไปในงาน ยิ่งลึกเท่าไร เสียงครึกครื้นยิ่งดังชัดเจนขึ้น แต่สีหน้าของยากลับนิ่งเฉยตามเคย อรเหลือบไปเห็นซุ้มปาลูกโป่งที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ กับร้านขนมครกของยายตุ้มที่คุ้นหน้าคุ้นตา เธอจับมือยาแน่นให้เดินตามไปยังซุ้มนั้นเพื่อชวนยาเล่น
"มาเด้อ แม่หมอ บ่ได้พ้อหน้าพ้อตากันโดนเติบ ลองปาลูกโป่งนำข่อยแหน่!"
‘พี่แปน’ เพื่อนวิ่งเล่นกับเธอั้แ่ตอนยังเด็ก ตอนนี้เติบโตย้ายเข้าไปอยู่ถึงตัวเมือง แต่ก็ช่วยที่บ้านทำมาหากินด้วยการเป็เ้าของร้านปาลูกโป่ง คอยออกซุ้มตามงานวัดในระแวกจังหวัด เอ่ยทักทายอรอย่างคุ้นเคย
“สวัสดีจ้าอ้าย เป็จังได๋แนหมู่นี้ สบายดีบ่?”
"โอ๊ย ข่อยหนะบ่เป็หยังดอก สบายดีคือเก่า บ่ต้องห่วงเด้อเ้า...แต่ได้ยินมาว่าทางหมู่บ้านมีเื่อยู่แม่นบ่? มันเกิดหยังขึ้นแน?"
อรไม่ตอบ พลางหยิบตะกร้าลูกดอกขึ้นมาและแบ่งอีกครึ่งหนึ่งให้ยาที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ด้านข้าง อรปาลูกโป่งแทบไม่โดนเลย พออรปาเสร็จ ก็หันมาหายาเป็คำบอกกล่าวว่าถึงตาเธอแล้ว ยาขยับเข้าไปใกล้กับโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเป็สัญลักษณ์ไม่ให้ผู้เล่นพ้นเขตแดนนี้ เธอมีลูกดอกอยู่ ๕ ลูก และเธอปาโดนทั้ง ๕ ลูกเสียด้วยซ้ำ
“เห้ย! เก่งไปป่าวเนี่ย” อรเอ่ยแซว แต่ยายังคงมีสีหน้าที่นิ่งเฉย
“เอ้านี่ ของรางวัลเ้า แหม๋เอ้ย เก่งคัก คักปาถูกทุกดอก หมู่เ้าบ่?”
“จ๊ะ” พี่แปนยื่นขวดโหลให้ยา มีดอกหญ้าที่ถูกใส่เข้ามาอย่างสวยงาม ้าขวดโหลถูกประดับด้วยห่วงกุญแจ เพื่อสามารถนำมาเป็พวงกุญแจได้ “ยาอยากเล่นอะไรต่อไหม?”
เธอไม่ตอบ เพียงแต่ชี้นิ้วไปทางซุ้มโยนห่วงที่มีเด็ก ๆ หลายคนยืนต่อแถวอยู่ อรไม่รอช้า รีบจูงมือยาไปต่อแถวทันที “เอาไว้แบบนี้สิยา” ระหว่างยืนรอต่อแถว อรเห็นยาถือขวดโหลนั้นไว้นิ่ง เธอเลยจัดการนำขวดโหลนั้นมาห้อยที่กางเกงของยาตรงรูเข็มขัด เพื่อที่จะได้ไม่ให้เธอถือไปถือมา
เมื่อถึงคิวของเธอ ชาวบ้านเอ่ยทักทายอรตามปกติ พร้อมยื่นห่วงและอธิบายวิธีการเล่นให้ยาได้ฟัง อรเพียงแต่เขยิบออกมาด้านข้าง ยืนดูเพื่อนเล่นอย่างอบอุ่นใจ เพราะในระหว่างที่ยาโยนห่วงลงแก้ว เธอแอบเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายเผยออกมา
เมื่อเล่นเสร็จ อรพายาเดินไปทั่วงานเพื่อหาของกินต่อ เธอแอบสังเกตยาอยู่เป็พัก ๆ รอยยิ้มที่เธอรวมถึงคนอื่นที่ไม่เคยได้เห็น กลับปรากฏขึ้นด้วยความสุข แต่ทุกครั้งที่ยารู้สึกว่าเธอกำลังยิ้ม เธอกลับหุบยิ้มอย่างรวดเร็วทุกครั้ง
ร้านค้าที่มีอาหารมากมาย ดูเหมือนจะไม่สามารถชนะใจยาได้เลยแม้แต่ร้านเดียว ยาแทบไม่แตะต้องอาหารอะไรเลย ของที่อยู่เต็มไม้เต็มมือของอรกลับกลายเป็ว่าเธอต้องจัดการเองโดยปริยาย
อรพายาเดินมา ณ เครื่องเล่นที่เหล่าชาวบ้านต่างพากันมายืนออต่อแถวกัน ‘ชิงช้า์’ เครื่องเล่นที่เปรียบเสมือนเครื่องบินชั่วคราวของเหล่าชาวบ้าน ที่จะพาพวกเขาขึ้นไปข้างบนเพื่อมองลงมาดูบรรยากาศครึกครื้นภายล่าง
“เอ้า! บ่ได้พ้อกันโดนหลายเด้ แม่หมอ เป็จั่งได๋บ้างล่ะบาดนี่?"
“สวัสดีจ้าตาแหยม สบายดีจ๊ะ ตาแหยมล่ะ เป็จั่งได๋?”
ตาแหยม เ้าของเครื่องเล่นชิ้นโตที่นั่งเก็บเงินอยู่ข้างล่างชิงช้า์ เห็นอรยืนต่อแถวอยู่จึงรีบลุกขึ้นเดินเข้ามาทักทาย
“โอ๊ย กะคือเก่านั่นล่ะ”
“นี่หมู่ข่อยจ๊ะ” อรแนะนำยาให้ได้รู้จัก
“เอ้า เอ้า สิเล่นชิงช้าบ่…มา ๆ ข่อยสิพาลัดคิวให้” ว่าจบ ตาแหยมก็จูงมืออรและเธอก็ไม่ลืมจับมือยาเดินตามไปหัวแถว เหล่าชาวบ้านเมื่อเห็นหน้าอรก็กล่าวทักทายเธออย่างเป็มิตร ไม่มีใครโวยวายกับเหตุการณ์นี้ อรได้แต่แสดงสีหน้าเกรงใจอย่างเสียไม่ได้ เมื่อหมดรอบก่อนหน้า ตาแหยมก็ดันยากับอรเข้าไปด้านใน พร้อมปิดประตูให้เล่นทันที
“คนที่นี่รักมึงกันจังเลยนะ” ยาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง จึงเอ่ยกล่าวกับอรที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“อืม…” อรเอ่ยตอบ แต่น้ำเสียงนั้นและแววตากลับเศร้าลง “ยาสนุกไหม วันนี้?”
เธอไม่ตอบ เพียงแต่มองบรรยากาศข้างล่าง “เราชอบยาวันนี้นะ”
ประโยคที่ทำเอายาต้องหันมามองหน้าอร “เราชอบรอยยิ้มของยา”
เสียงครึกครื้นโดยรอบราวกับเงียบลงกับประโยคของอรที่เอ่ยขึ้น เธอเอ่ยโดยไม่คิดอะไรด้วยซ้ำ สีหน้าและรอยยิ้มที่ส่งมาให้ยาอย่างจริงใจ
“มึงมาทำดีกับกูทำไม?” เธอเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ที่ผ่านมาไม่มีใครเข้าหาเธอเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่แปลก เพราะนั่นคือเกราะป้องกันที่เธอเองสร้างขึ้นมา เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็อะไร แต่อรนั้นต่างออกไป อรเข้ามาหายา ทำท่าทีอยากสนิทด้วย ชวนคุย อยากให้เธอเข้าสังคม จะว่ามีแผนอยากปราบเธอก็คงเป็ไปไม่ได้ เพราะอาคมบังตาที่เธอไม่ให้ยาได้รู้นั้นได้ผลมาแต่ไหนแต่ไร และยาคงไม่สามารถปลดอาคมได้ เพราะเธอรู้ดีว่าวิชาอรสู้เธอไม่ได้หรอก
ทุกคืนที่ยาออกไปที่เขากาฬภพนั้น มิใช่ปอบที่ล่อเธอออกไปตามที่อรนั้นเข้าใจ เธอตั้งใจ เต็มใจ และต้องไปในทุก ๆ คืน แต่อรกลับเข้าใจว่าเธอถูกปอบสิงอย่างเต็มหัวใจ เธอคอยช่วย เอาของขลังต่าง ๆ มาให้อยู่เรื่อย ทำท่าทีเป็ห่วงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เข้าใจว่าอรทำไปเพื่ออะไร
“เพราะยาเป็เพื่อนเราไง”
“เอ้า สิเล่นอีกรอบบ่ หรือพอซ่ำนี่?” ครบรอบของชิงช้า์ ตาแหยมเปิดประตูถามแม่หมอที่เคารพและเอ็นดูว่าอยากเล่นต่อหรือไม่ แต่อรก็ปฏิเสธ เพื่อที่จะให้คนอื่นได้เล่นต่อ ประจวบเหมาะกับถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านกันแล้ว
อรเดินไปหาเวทีหมอลำที่ตั้งตะหง่านใหญ่อยู่กลางทุ่ง เพื่อเป็เสียงตามสายเรียกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านและเพื่อน ๆ ให้มารวมตัวกัน ณ จุดนัดหมาย ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยความมืด ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาเป็สัญญาณบ่งบอกว่าเพลงคืนนี้ดึกมากแล้ว
เสียงฝีเท้านับสิบเดินกลับหมู่บ้านกันอีกตามเคย เสียงแว่วบ่นเสียดายว่ายังเล่นไม่หนำใจของเด็ก ๆ ดังขึ้นตลอดทาง
ก้านพลูที่เดินอยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่ง รีบวิ่งขึ้นมาที่หัวแถวเกาะแขนอรแน่น ทำเอาอรใ ก่อนจะััได้ถึงพลังร้ายบางอย่างที่กำลังจะปรากฏขึ้นในอีกไม่ช้า ลมที่เคยพัดเบา ๆ พลันนี้กลับแรงขึ้น เศษใบไม้ที่อยู่ตามพื้นปลิวเข้าหน้าเข้าตาหมู่คณะ ทุกคนเริ่มััได้ถึงพลังบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ต่างคนต่างกระเถิบเข้ามารวมกลุ่ม กอดแขนกันแน่น
“ทุกคนอย่าแตกแถว รีบเดินตามมา” อรเอ่ยบอกทุกคน และรีบเดินหน้าต่อ อีกไม่ไกลก็จะถึงหมู่บ้านแล้ว “คำปุ่น เ้าเบิ่งแถว อย่าให้ไผหลุดออกไปเด้อ” พลางเอ่ยปากบอกกุมารทองน้อยที่ตามติดมาด้วยให้ช่วยคุ้มครองคนที่เหลือ
ฮึ ฮึ…
เสียงหัวเราะนั่นดังขึ้นอีกครั้ง แต่มีเพียงอรและก้านพลูที่ได้ยิน ก้านพลูเกาะแขนอรไว้แน่น ตาหลับปี๋ สองเท้าก้าวตามอรอย่างไม่ลดละ อรคอยสอดส่องไปรอบ ๆ อย่างไม่วางตา
ลมพัดแรงอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่สามารถหยุดการเดินทางของหมู่คณะได้ อรพาทุกคนกลับมายังหมู่บ้านอย่างปลอดภัย เมื่อเข้าเขตแดนหมู่บ้านแล้ว เหล่าเด็ก ๆ ต่างพากันวิ่งเข้าบ้านด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย เธอพลางบอกเพื่อน ๆ ให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันขึ้นเรือน ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว เว้นเสียแต่ก้านพลูที่ยังยืนเกาะแขนเธอแน่น ตัวสั่นเทา อรหันมาดูอาการเพื่อน แววตาของก้านพลูจ้องมองไปยังผืนป่าตรงหน้า และยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นไปใหญ่
ยา
ยังไม่เดินเข้ามาในเขตแดนหมู่บ้าน แถมทำท่าจะเดินลึกเข้าไปข้างนั้นอีก อรรีบวิ่งตามเข้าไปโดยไม่ไตร่ถาม พลางบอกให้คำปุ่นพาก้านพลูกลับไปที่เรือนใหญ่ เสียงห้ามปรามของก้านพลูไม่ได้ผลกับอรแม้แต่น้อย อรวิ่งตามเข้าไปอย่างไม่ลดละ ดูเหมือนว่านี่จะเป็เส้นทางเดิมเช่นทุกคืนที่เธอตามยาเข้ามา
ผีนั่น…มาอีกแล้ว
เธอวิ่งลึกเข้ามาเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าผาที่มักเจอร่างของยายืนอยู่ในทุก ๆ คืน แต่บัดนี้นั้นมีแต่ความว่างเปล่า
“ฮึ ฮึ”
เสียงหัวเราะแหลมดังก้องไปทั่วป่า ผสมกับเสียงฝีเท้าของใครก็ไม่รู้ ราวกับว่ากำลังเดินวนรอบตัวของอรอย่างช้า ๆ
“โผล่ออกมาเลย! ข่อยบ่ย่านเ้าดอก!” สิ้นเสียงของอร ร่างของยากลับปรากฏขึ้นตรงหน้า ทั้งที่เมื่อครู่เธอหันไปไม่เจอใคร
ยาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ณ บัดนี้ กลับดูผิดแปลกไปจากเมื่อครู่ตอนที่เราสองคนยังร่วมงานวัดอยู่ด้วยกัน ผมที่เคยม้วนเป็เกลียวกลม กลับปลิวกระเซอะกระเซิงไร้ระเบียบ สีหน้าและแววตาที่เคยมีความสุขชั่ววูบบนใบหน้า กลับบิดเบี้ยวเป็รอยยิ้มเ็า น่ากลัวจับจิตจับใจ
“ยา...”
“หูตาไว้แท้เด้ แม่หมอ” น้ำเสียงสำเนียงอีสานที่เปล่งออกมาจากปากของยา ช่างคล้ายคนบ้านท้องถิ่นอย่างน่าขนลุก ทุกครั้งที่อรคิดว่าปอบเข้าสิงยา เ้าตัวมักหลุดพูดสำเนียงอีสานเช่นนี้เสมอ
“มาแล้วบ่ อิผีจัญไร!”
“ฮึ ฮึ...งานวัดนี้มันม่วนดีแท้เนาะ เสียดายยังบ่ได้กินไผเลย จั่งซี้สิขอบใจข่อยแนบ่ ที่ข่อยเว้นลูกหลานเ้าไว้...” คำพูดเย้ยหยันหยอกล้อ ยั่วโมโหของปอบยิ่งเพิ่มทวีความน่ากลัว “หรือถ้าสิกินอีนี่โลด กะได้ บัดนี้ข่อยกะอยู่ในโตมันแล้วแม่นบ่?”
“มึง้าอีหยัง!” อรพยายามข่มความโกรธ เพื่อไม่ให้ตัวเองหลงตามอารมณ์ของผีปอบตรงหน้า
“ถ้าข่อยเว้าบอกว่า….ข่อยอยากได้ร่างของมึงล่ะ...มึงสิยอมแลกบ่ แม่หมอ? ฮึ ฮึ”
“ผีชั้นต่ำจั่งมึง สิเอาร่างข่อยได้จั่งได๋ ไฝ่สูงโพดเนาะ”
“ฮึ ฮึ งั้นกะคงเป็อีนี่ล่ะเนาะ”
พูดจบแล้ว ผีชั้นต่ำค่อย ๆ อ้ามือออก จับศีรษะของตนเองอย่างช้า ๆ พร้อมท่องคาถาที่อรไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบและน่ากลัว
“กะตะมาเร โชวะบันตา อัตตา มานา สัมภะวะ โน มะตา พา จงหลุดจากเนื้อ จงละจากกาย จงมอบให้ข้า ผู้หิวกระหาย ชีวา วิญญา สังเวย นามสิ้น ซากสูญ โอม!”
ร่างของยาที่ถูกผีปอบสิงทรุดเข่าลงด้วยอาการชักเกร็ง ลูกกระตาเหลือกหลุดจากเบ้าตา เสียงอึกอักครางติดขัดดังขึ้นจากลำคอ ร่างนั้นกระตุกไปมาอย่างแรงจนดูน่าหวาดหวั่น
“ยา!!!”
อรรีบวิ่งเข้าไปหา พร้อมท่องอาคมบทบัญชาปราบปอบ ด้วยจิตใจที่สับสนและไม่สงบ ราวกับแรงอาคมนั้นไม่ได้ผลใด ๆ ยายังคงชักกระตุกไม่หยุด ทำให้อรใจนไม่รู้จะทำอย่างไร หัวใจแทบจะหล่นวูบ สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจในตอนนี้คือสร้อยพระที่อรสวมอยู่บนลำคอ
อรรีบถอดสร้อยพระเส้นนั้นออกมา คล้องที่คอของยาอย่างรวดเร็ว
ร่างที่กำลังทรมานด้วยอาการชักเริ่มสงบลง ราวกับทุกสิ่งกลับสู่ความเงียบสงบชั่วคราว
“ยา...ยา...ยา...” อรเรียกเสียงสั่นด้วยความหวั่นใจ ยาที่นอนแน่นิ่งไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา
จู่ ๆ ลมพายุก็พัดแรงขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเงาหญิงชราผู้หนึ่งที่คุ้นตา ปรากฏตัวขึ้นมาจับหัวอรแน่นด้วยมือที่เหี่ยวย่น
“กะตะมาเร โชวะบันตา อัตตา มานา สัมภะวะ โน มะตา พา จงหลุดจากเนื้อ จงละจากกาย จงมอบให้ข้า ผู้หิวกระหาย ชีวา วิญญา สังเวย นามสิ้น ซากสูญ โอม!”
ผีปอบชรารูปร่างน่ากลัว พ่นคาถาเร้นลับยึดร่างอรอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมหัวเราะสะใจจนเสียงดังสะท้อนไปทั่วผืนป่า
ร่างของอรเริ่มกระตุก มือสองข้างที่เคยโอบกอดยาไว้แน่น กลับชักเกร็งจนแข็งทื่อ ดวงตาโพลนโต ไม่มีชีวิตชีวา ไม่ต่างจากร่างของยาเมื่อครู่
บัดนี้ ผีปอบที่ชาวบ้านล้วนหวาดกลัว กำลังยึดครองร่างของว่าที่ผู้นำ ผู้ซึ่งเป็เสาหลักจิตใจเดียวของชาวคำหลวงไปเสียแล้ว
เสียงหัวเราะของผีปอบนั้นก้องกังวานไปทั่วป่าใหญ่ ด้วยความสะใจลึกสุดใจ
ส่วนร่างของยา ที่เมื่อครู่ยังนอนแน่นิ่งภายใต้อาคมกลับลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางนิ่งเฉยราวกับว่าชินชากับภาพตรงหน้า ผีปอบร้ายยืนหัวเราะสะใจอยู่ด้านข้างของยา ทั้งคู่มองไปยังอรที่กำลังชักกระตุกอยู่อย่างเ็ป ทรมาน มือที่เกร็งแข็ง แววตาเจ็บร้าว ลำตัวเริ่มบวมพอง
แล้วก็กลับคืนสู่ความสงบดังเดิม
สร้อยพระเส้นนั้น ที่อรถอดออกเพื่อปกป้องยา
บัดนี้ กลับสู่ลำคอของเ้าของอีกครั้ง
ด้วยมือของยาที่ถอดออกมาคล้องคืนให้แก่เธอ.
3K
