ตอน 32 สืบสาวเอาความ
ในที่สุดไฉเจ้อิก็ได้ล่วงรู้ความลับขั้นสุดยอดของฮองเฮาเขาเก็บเอาไว้ในใจรอวันเล่นงานเปิดโปงนางให้ดิ้นไม่หลุด
"ที่แท้มารดาแห่งแผ่นดินผู้เป็เยี่ยงอย่างแก่สตรีทั่วหล้าก็สำส่อนไม่เบา!!! เรียกเ้าว่าเสด็จแม่ ข้าช่างละอายใจจริง"เจ้อิกำมือแน่น พร้อมพึมพำในใจ ก่อนเบือนหน้าหนีไปในที่สุด
รุ่งเช้าวันต่อมา
"เสี่ยวหลงตูเหตุใดวันนี้ข้าไม่เห็นกระทั่งเงาของนาง"ระหว่างที่ยืนรอรับพระชายาที่หน้าเรือนหอเพื่อพอนางเข้าพิธียกน้ำชาเพื่อแสดงความเคารพต่อฮองเฮาผู้เป็ใหญ่ในวังหลังเจ้อิเองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเกี่ยวกับเื่เสี่ยวชิงกับหลงตู
"เรียนองค์ชาย ท่านกลับมาก็เกือบจะฟ้าสางหลงตูจึงไม่ทันได้กล่าวแจ้งต่อท่าน "
"เกิดเื่กับนางงั้นหรือ"
"หลังจากที่องค์ชายออกจากตำหนักไปได้ไม่นานทหารลาดตระเวนรายงานว่า ฮองเฮากับสาวใช้สองนางเสด็จมาที่ตำหนักหย่งเล่อพาตัวเสี่ยวชิงไป "
"ไม่พอแค่นั้น ฮองเฮายังเป็ผู้เข้าเฝ้าทูลต่อฝ่าาด้วยตนเองว่าหลานเสี่ยวชิงเป็ผู้ทำให้ท่านได้รับาเ็ที่หางคิ้ว"หลงตูกล่าวรายงานตะกุตะกัก เพราะไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดีเพื่อให้องค์ชายอย่างเขารู้สึกกริ้วน้อยที่สุด
"หึหึ เป็อย่างที่คาดเดาไว้ไม่มีผิด ว่าบุคคลนิรนามที่ซุ่บจับตามองข้าในตอนนั้นคือคนที่ฮองเฮาส่งมา ไม่เช่นนั้นฮองเฮาจะเป็เดือดเป็ร้อนถึงเพียงนี้หรือ"
"นางกำลังรอถูกตัดสินโทษที่คุกหลวงใช่หรือไม่...เช่นนั้น หากข้าทำให้เสด็จพ่อพอพระทัย ข้าจะทูลขอให้เสด็จพ่อละเว้นโทษแก่นางส่วนกับฮองเฮานั้น ข้าจะทูลแก่นางเองว่าเื่นั้นเป็เพียงอุบัติเหตุเข้าใจผิดไปก็เท่านั้น"
"เอ่อ... องค์ชายขอรับ เกรงว่าจะไม่ทันการฝ่าาสั่งโบยนาง 20 ไม้ั้แ่เมื่อคืนนี้"หลงตูถึงขั้นคุกเข่ากล่าวรายงาน
"เ้าว่าไงนะ!!!!!"ทันทีที่เจ้อิได้ยินแบบนั้น เขาร้อนใจเป็บ้า แทบจะยืนไม่ติด วินาทีนั้นเขาไม่สนว่าใครจะมองว่าตาบอดแบบปลอมๆ เจ้อิวิ่งแบบไม่คิดชีวิต
"แม่นางน้อย หากพระชายาเสด็จออกมา โปรดแจ้งนางว่าขออภัย องค์ชายของข้ามีภารกิจด่วนเร่งรีบ หวังว่าพระชายาจะเข้าใจและเข้ายกน้ำชาเพียงผู้เดียวได้โดยไม่มีองค์ชายนำหน้า" หลงตูเองก็ลุกลี้ลุกลนรีบกล่าวแจ้งต่อสาวใช้นางนั้นแล้วรีบวิ่งแจ้นไปประคององค์ชายเพราะเขาไม่อยากให้ความแตกที่องค์ชายแกล้งเป็คนตาบอด
ณ ตำหนักหย่งเล่อ
ปึ้ง!!! เสียงเจ้อิผลักประตูเรือนของนางอย่างแรง
"เสี่ยวชิง เสี่ยวชิง... หลานเสี่ยวชิง!!!" เจ้อิทั้งเรียกทั้งกวาดสายตาไปโดยรอบ กลับไม่พบนางอยู่ที่นั่น
"หลงตู นางไปทื่ใด เหตุใดที่นี่ไม่มีแม้เงา"เจ้อิเริ่มขาดสติ อารมณ์ฉุนเฉียวรุนแรง ระบายกับหลงตู วาดมือตบหลงตูจนกามสั่น
"เ้ามันไร้ประโยชน์ ไม่คุ้มครองนางให้ดีระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เ้าไปมุดหัวอยู่ที่ใด"
"จงคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่นี่ห้ามออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว หากนางไม่กลับมา เ้าไม่มีสิทธิ์ไปไหนได้ทั้งนั้น" เจ้อิอาละวาดยกใหญ่ ข่มขู่ซะหลงตูหวาดกลัว
เจ้อิไม่อาจอยู่เฉยได้ จำต้องปลอมตัวใส่อาภรณ์รัดกุมสวมผ้าปิดหน้าหนาแน่น ซิกแซกไปตามมุมอับในวัง เพื่อตามหาหลานเสี่ยวชิงนางอันเป็ที่รัก
กระทั่งสืบเสาะเจอว่า ตอนนี้หลานเสี่ยวชิงอยู่ที่ตำหนักเจ๋อจ่าง
ณ ตำหนักเจ๋อจ่าง (ตำหนักที่ใช้รับรองแขกต่างบ้านแดนเมือง)
เจ้อิซุ่มอยู่บนหลังคา มองเห็นไม่ชัดเจนนัก...ว่าผู้ใดที่นั่งกุมมืออยู่ข้างเตียงนาง
"แขกต่างบ้านแดนเมืองงั้นหรือ เป็ผู้ใดกันถึงได้ทำท่าทีสนิทสนมกับนางปานนั้นดูท่าเขาคงกุมมือเฝ้านางตลอดทั้งคืน"ไฉเจ้อิกำมือแน่น เจ็บใจนักเขาพึมพำในใจอยู่อย่างนั้น
ในเมื่อเจ้อิรู้แล้วว่านางอยู่ที่นี่ เขารีบกลับตำหนักหย่งเล่อคิดทบทวนวางแผนให้แยบยลเพื่อไปทวงนางคืน ให้ตัวเองเสียหน้าน้อยที่สุด
*********************
ณ ตำหนักเจ๋อจ่าง (ตำหนักที่ใช้รับรองแขกต่างบ้านแดนเมือง)
"ห่ะ หลานเสี่ยวชิง เ้าฟื้นแล้ว "ติงอวี่เฝ้าดูแลนางตลอดทั้งคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเขาดีใจมากที่เห็นนางเริ่มได้สติกลับมา
"ที่แท้เ้าก็อยู่ที่นี่ เ้ารู้หรือไม่ว่าข้าตามหาเ้าแทบจะพลิกแผ่นดิน ข้าพาเ้าหนีจากเปียนจิงไปได้...เหตุใดเ้าถึงกลับมา" ด้วยความที่ว่าติงอวี่คับข้องใจนักจึงเอ่ยถามเื่นี้กับนางเป็อย่างแรก
"ติงอวี่ นี่ท่านเองหรือ ขอบคุณท่านที่ดูแลข้า บุญคุณนี้เสี่ยวชิงจะไม่ลืม" เสี่ยวชิงพยายามรักษาระยะห่าง
"หลานเสี่ยวชิง เหตุใดเ้าทำตัวเหินห่าง"
"ระหว่างเ้ากับข้านั้นไม่จำเป็ต้องพูดขอบคุณยอดรักของข้า... ่เวลาบนเรือลำนั้นที่แล่นไปในสายน้ำเ้ายังจำได้หรือไม่"ติงอวี่เห็นท่าทีที่แปลกไปของนาง เขาจึงเอาเื่ราวพวกนั้นมาถามย้อนเพื่อให้นางนึกหวังดึงหัวใจของนางกลับมา
"เื่พวกนั้นเคยเกิดขึ้นจริงด้วยหรือมิใช่ว่าข้าฝันไปหรอกนะ จ้าวติงอวี่ที่ท่านสัญญากับข้าว่าจะพาข้าหนีไปมันโกหกทั้งนั้น ท่านเองหลอกล่อข้าไปเพื่อทำมิดีมิร้ายพอท่านรู้ว่าในตัวข้าไม่มีสิ่งที่ท่านปรารถนา ท่านกลับทิ้งข้าไว้ที่ท่าน้ำฉุยเอ้อส่วนท่านลงเรือลำนั้นหนีไปแต่เพียงผู้เดียว
"คำพูดของท่าน ข้าจะไม่ขอเชื่อแม้แต่คำเดียวแม้ข้าจะเข้าใจผิดคิดว่าท่านอยากช่วยเหลือข้าด้วยใจจริงก็เถอะ"
"คำที่ว่าข้ารักท่านข้าจะถือว่าไม่เคยพูดมาก่อนก็แล้วกัน" เสี่ยวชิงพูดอย่างไร้เยื่อใย
"เสี่ยวชิง นี่เ้าพูดอะไรของเ้าระหว่างเรามันต้องมีเื่เข้าใจผิดแน่ ผู้ใดบอกเื่เลวร้ายพวกนี้แก่เ้า"ติงอวี่ผู้แสนดี โคตรปวดกระบาล
"ท่านไม่ต้องมาพยายามพูดอะไรหากวันนั้นข้าไม่ได้เสี่ยวหลงตูช่วยไว้ ข้าคงเป็ขอทานที่ไม่มีผู้ใดเหลียวแลในแถบท่าน้ำฉุยเอ้อ
"ไม่นะเสี่ยวชิง ทั้งหมดที่ข้าทำมันคือเื่จริงในใจข้าที่มีเ้าก็คือเื่จริงส่วนเื่ที่เ้าเล่ามานั้นล้วนมีคนจงใจใส่ร้ายข้า"จ้าวติงอวี่ที่ใบหน้าซีดเซียวเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน ขยับเข้าใกล้นางอีกหน่อยพร้อมเอื้อมมือโผกอดนางในอ้อมอก
ผลั่ก!!! เสียงหลงตูผลักประตูเปิดออกพร้อมประคองเจ้อิเข้าไปประชิดตัว
"ที่แท้ก็เป็เ้าข้าก็นึกว่าแขกต่างบ้านแดนเมืองจากทื่ไหนกัน!!!"เจ้อิรีบผลักติงอวี่ออกจากนางพร้อมวาดมือยกหมัดขึ้นกระแทกปากจ้าวติงอวี่อย่างแรงจนหน้าสั่น
"สตรีของข้า เ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้องนางคนชั้นต่ำเช่นเ้าไม่คู่ควรกับนาง!!!!"เจ้อิกล่าวคำพูดแรงๆเย้ยหยันติงอวี่
"เหอะ แม่นดีนี่ ชายตาบอดเช่นเ้าวรยุทธล้ำเลิศนักวงหมัดหนักแน่น ทะลวงกามข้าจนเืซิบ ข้าชักจะไม่อยากเชื่อเสียแล้วสิว่าองค์ชายใหญ่อย่างเ้าจะไร้ความสามารถเป็ชายโอหังอำมหิตไร้ประโยชน์รอวันตายไปวันๆ" ติงอวี่ตอบกลับด้วยถ้อยคำที่คมคาย แม้เขาไม่ได้ออกแรงสวนกลับแต่สิ่งที่เขาพูดทำให้เจ้อิรู้สึกขนลุกซู่ไม่น้อย
"เมื่อก่อนหากจะบอกว่าข้าไม่คู่ควรกับนางข้านั้นไม่กล้าเอ่ยเถียง แต่ทว่าตอนนี้นอกจากเ้าก็ยังมีข้าที่สามารถครองนางได้เช่นกัน!!! ข้าจ้าวติงอวี่องค์รัชทายาทแห่งซานเป่ย"
"ที่แท้ เ้ามันก็แค่พวกเ้าเล่ห์มากอุบายชอบทำอะไรลับหลัง"
"เสี่ยวชิง เ้าดูไว้เถิดเพื่อทะลวงแทงข้างหลังนครเปียนจิง เขาไม่เลือกวิธีการ" เจ้อิพูดไปพลางฉุดกระชากเสี่ยวชิงให้ออกห่างจากติงอวี่ให้ได้มากที่สุด
6K
