การกลับมาของจักพรรดิศักดิ์สิทธิ์(ภาค2)

บทที่ 69 ท่านก็คือ!

ฟู่วววว!!

            ท่านพ่อของเสี่ยวเหอถึงกับตกตะลึงขึ้นมาในทันทีเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า“เป็นไปไม่ได้ มันไม่เป็นอะไรเลย...ได้อย่างไรมันเป็นไปได้อย่างไรกัน~~~!”

            เมื่อท่านพ่อของเสี่ยวเหอ เห็นดังนั้น เขาก็กล่าวออกมาอย่างใจสั่นๆว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่!...”

            “นี่ใช่คำทักทาย? อืม อืม ข้าเข้าใจแล้ว การโจมตีก่อน คือการทักทายนี่เอง...” ชิว เหวินเจี้ยน ได้ ผงกหัวอย่างกวนๆ

            เสี่ยวเหอถึงกับมองมาทาง ชิว เหวินเจี้ยน อย่างตกตะลึงในทันที ‘เป็นไปได้อย่างไรกันพลังของท่านพ่อไม่น่าจะมีใครสามารถต้านทานมันได้ แต่เขาที่อยู่เพียงเขตแดนนักสู้กลับ...ไม่...นี่จะต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่ๆ’ เสี่ยวเหอสะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไป เพราะโอกาสที่ พลังระดับเขตแดนนักสู้จะชนะ มันคือศูนย์เลยก็ว่าได้

            ส่วนทางด้านของ ชิวเหวินเจี้ยน เขาก็ได้กล่าวขึ้นมาต่ออีกว่า “เฮ้อ~…จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามท่านอดทนมามากพอแล้วหละ...ข้าอนุญาตให้ท่านกลับไปพักผ่อนได้”ชิว เหวินจี้ยน ทำหน้าตาเศร้าสร้อยอยู่ตลอดเวลาในขณะนี้

            แต่ทว่าก็ได้มีเสียงอันเก่าแก่ เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบนท้องฟ้า “ใครอนุญาตกัน!...เจ้าอย่าได้คิดนะว่า แค่หลบการโจมตีของข้าได้เพียงครั้งเดียวจะสามารถมีอำนาจไม่เคารพต่อข้าได้...ตาย ”

            ปั้ง~~!!!!!

            ฟู่ววว~~

            การโจมตีของท่านพ่อเสี่ยวเหอ ถูกลบให้หายไปอย่างสิ้นเชิง รวมถึงแรงกดดันทั้งหมดที่จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามกำลังแบกรับมันเอาไว้อยู่ด้วย ทั้งหมดโดนลบให้หายไป!

            เมื่อ จักรพรรดิแห่งดินแดนต้องห้ามรู้ว่าตนเองไม่ต้องแบกรับอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาก็สลบอยู่ในหลุมแห่งนั้นในทันที ที่เขาวางใจขนาดนี้มันก็เป็นเพราะว่า ชิว เหวินเจี้ยน ออกมารับหน้าแทนเขาแล้วนั่นเอง

            “จ...เจ้าเป็นใครกันแน่ทั้งๆที่ข้าก็ใช้พลังจู่โจมโดนอย่างจัง แต่ทำไม...ทำไมกัน~”ท่านพ่อของเสี่ยวเหอ ถึงกับไม่สามารถทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เนื่องจากผู้ที่มีระดับพลังเขตแดนนักสู้ธรรมดาๆคนหนึ่งจะสามารถลบล้างพลังของเขาอย่างง่ายดายราวกับปอกกล้วยเช่นนี้

            ชิว เหวินเจี้ยนตอบกลับไปด้วยหน้าตาเศร้าสร้อย  “เฮ้อ~…เสี่ยวหนิงเอ๋อ เจ้าอาจจะจำข้าไม่ได้ แต่ข้าก็ไม่เคยสอนให้เจ้าทำลายดาวดวงไหนเลยไม่ใช่หรือเมื่อในอดีต ข้าก็เคยบอกเอาไว้แล้วว่า...ไม่ว่าจะเป็นดาวดวงไหน ก็จะมีผู้ปกครองของโลกแห่งนั้นถ้าเกิดเจ้าคิดที่จะทำลายมันไป เจ้าก็จะต้องเตรียมใจที่จะต่อสู้แลกชีวิตกับคนระดับสร้างโลกขึ้นมาได้!...แล้วในวันนี้ เจ้าคงจะเตรียมใจมาพร้อมแล้วใช่หรือไม่?” ชิว เหวินเจี้ยน จ้องมองอย่างกับจะฆ่าจะแกงในเวลานี้

            เสี่ยวเหอที่ได้ยินเช่นนั้น นางก็เริ่มคิดในทันทีว่า ดวงดาวแห่งนี้ได้หายสาบสูญไปจริงๆแน่ถ้าเกิด ชิว เหวินเจี้ยน ยังกล้าพูดเช่นนั้นกับท่านพ่อของนางอีก

        “หรือท่านก็คือ...!” ท่านพ่อของเสี่ยวเหอ เมื่อได้ยินชื่อที่ หนิง หลี่เฟิงโจวชิวเหอ เคยเรียกเขาเมื่อครั้งอดีตกาลบุคลิกของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที

        ชิว เหวินเจี้ยน ก็ยังกล่าวออกมาไม่หยุดหย่อน “ข้าเป็นใครไม่สำคัญแต่ที่สำคัญคือเจ้าลืมคำสอนพวกนั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว...เฮ้อ~ ข้าหละผิดหวังที่ได้มีลูกศิษย์เช่นนี้จริงๆ!”

        หลังจากกล่าวจบ ชิว เหวินเจี้ยน ก็กล่าวทิ้งท้ายไว้อีกหนึ่งประโยค “เอาหละ ข้าจะให้อภัยก็แล้วกัน แต่ว่านี่มันก็คือบทเรียน!!!!”

        พรึบ! ฟู่วววว (เสียงไฟลุกลาม )

        “อ๊ากกกกอ๊ากกก...ข้าผิดไปแล้วขอรับ ข้าผิดไปแล้วจริงๆ...ต่อไปนี้ข้าจะจดจำคำสอนของท่านทุกคำพูด ให้เหมือนกับวันแรกที่ท่านเคยสั่งสอนข้า...ท่านอาจารย์~~~~~~~~~~~~~” ท่านพ่อของเสี่ยวเหอ ถึงกับร้องโหยหวนไม่หยุดไม่สิ้น เพราะโดนพลังแห่งไฟธาตุศักดิ์สิทธิ์ที่ ชิว เหวินเจี้ยน ใช้ในการลงโทษนั่นเอง

        มีหรือที่ ชิว เหวินเจี้ยนจะยอมยกโทษให้ง่ายๆ เพราะในใจของเขาคิดว่าจะปล่อยให้มันมอดดับไปเอง แล้วถ้าเกิดไม่มีความสามารถพอที่จะทนรับมันได้ก็มีแต่ต้องเสียชีวิตเท่านั้น!

        ส่วนทางด้านของ เสี่ยวเหอ นางถึงกับตกตะลึงเป็นอย่างยิ่งในตอนนี้เนื่องจากดาวดวงนี้จะไม่ถูกทำลายภายใต้น้ำมือของท่านพ่อแล้ว เท่านั้นยังไม่พอท่านพ่อยังกรีดร้องอย่างโหยหวนเมื่อโดนไฟธรรมดาๆเล่นงานอีกด้วย (เป็นความคิดของเสี่ยวเหอเท่านั้น ที่เห็นว่ามันเป็นไฟ ธรรมดาๆ)

        เสี่ยวเหอ ถึงจะดีใจอยู่บ้าง เมื่อเห็นว่าผู้คนในดาวดวงนี้ปลอดภัยแต่นางก็ทนดูต่อไปไม่ไหวกับท่านพ่อที่นางเคยชื่นชมว่าแข็งแกร่งที่สุดจนไม่มีใครสามารถเอาชนะได้กลับต้องมากรีดร้องโหยหวนเช่นนี้

        ทันใดนั้น เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น “ท่านได้โปรด ลงโทษข้าแทนท่านพ่อเถิด...ถ้าเกิดท่านต้องการ ก็เอาชีวิตของข้าไปเลยก็ได้...” ที่เสี่ยวเหอกล่าวออกมาเช่นนั้น เพราะถ้าหากนางกลับไปกับท่านพ่อยังไงนางก็ต้องตายอยู่ดี

        “สาวน้อยแวมไพร์เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า อย่างเจ้าหนะหรือ จะมีค่าเทียบเท่ากับมันได้...” ชิว เหวินเจี้ยน ตอบนางกลับไปอย่างไร้ความปราณี