ตอนที่ 4
ด้วยความที่วันนี้มีประชุมทั้งวัน และ่บ่ายก็อีกรอบทำให้วาทีไม่อยากออกไปกินข้าวข้างนอก ทำให้หน้าที่ซื้อข้าวตกเป็ของมัตสยา ตอนแรกเธอกังวลว่าเขาจะมีร้านดังเ้าประจำที่อยู่ไกล ๆ หรือเปล่า แต่พอถามเขากลับบอกว่าอะไรก็ได้ อาหารที่โรงอาหารของบริษัทหรือร้านอาหารตามสั่งใกล้ ๆ นี้ก็ได้ เขากินได้หมด นั่นทำให้เธอรีบไปซื้และเผื่อตัวเองด้วย เมื่อจัดใส่จานเสร็จก็เอาไปเสิร์ฟอีกฝ่ายทันที
“ข้าวเที่ยงมาแล้วค่ะ” มัตสยาวางอาหารและน้ำไว้บนโต๊ะตรงโซฟา ก่อนจะบอกย้ำชายหนุ่มที่ยังคงก้มหน้าก้มตาสนใจแค่งานตรงหน้า “วางไว้ที่โต๊ะนะคะ” แล้วกำลังจะเดินผละออกไปก็ได้ยินเสียงถามขึ้น
“คุณกินข้าวหรือยัง”
“ยังค่ะ แต่ซื้อมาแล้วว่าจะกินที่โต๊ะทำงาน กินได้ใช่ไหมคะ” มัตสยาถามอย่างไม่มั่นใจ วาทีปิดแฟ้มงานเงยหน้าขึ้นมามองเลขาสาวที่ทำงานด้วยกันมาเกือบเดือนแล้ว “ได้ แต่เอามากินที่นี่ด้วยกันสิ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาแล้วเอนพิงพนัก ยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมกับยกขาขึ้นไขว้ห้างพยักพเยิดหน้าให้เธอ
“แต่ว่า...” มัตสยาจะปฏิเสธอย่างเกงใจแต่ก็โดนชายหนุ่มพูดแทรกขึ้น “มาเถอะน่า เมื่อก่อนผมกับคุณนุก็กินด้วยกันแบบนี้บ่อย ๆ กินด้วยกันสองคนอร่อยกว่าคนเดียวเป็ไหน ๆ อีกอย่างจะได้คุยเื่งานด้วย”
เมื่อเ้านายออกมาปากมาอย่างนั้นมัตสยาก็คงปฏิเสธไม่ได้ “งั้นก็ได้ค่ะ” รับคำแล้วรีบเดินออกไปถือเข้ากล่องของตัวเองเข้ามาวางบนโต๊ะ
“ทำไมของคุณเป็แบบนั้นทำไมของผมเป็แบบนี้” วาทีพยักพเยิดหน้าไปที่ข้าวกล่อง
“ทำไมคะ หรือบอสไม่ชอบต้มยำ ก็บอสบอกอะไรก็ได้” มัตสยารีบแก้ต่างให้ตัวเองว่าการที่เธอซื้อต้มยำมามันไม่ใช่ความผิดของเธอ
“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ แค่สงสัย จริง ๆ คุณซื้อมาแบบเดี๋ยวกันกับคุณก็ได้ นั่งสิ” วาทีพยักพเยิดหน้าไปที่โซฟาเมื่อเลขาสาวเอาแต่ยืนนิ่ง
“ขอบคุณค่ะ” มัตสยาทรุดตัวลงนั่งแล้วแกะข้าวกล่องของตัวเองออกมา พร้อมกับให้เหตุผลในการซื้อกับข้าวที่แตกต่างกัน “แค่คิดว่าบอสดูไม่เหมาะกับอะไรแบบนี้เท่าไหร่แค่นั้นเองค่ะ”
“ทำไมจะบอกกว่าหน้าผมเหมาะกับต้มยำอย่างนั้นเหรอ” ชยหนุ่มถามพลางหรีตามอง นั่นทำให้มัตสยารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็พัลวัน
“เปล่าค่ะ แค่คิดว่าอย่างบอสน่าจะเหมาะกับการกินข้าวแบบแยกข้าวแยกกับมากกว่าแบบราดข้าวนี่คะ”
“บอกแล้วไงว่าอะไรก็ได้ ซื้อร้านเดียวกันเหรอ”
“ค่ะ” มัตสยาที่เริ่มกินข้าวแล้วพยักหน้ารับ
“คราวหน้าคุณกินอะไรก็ซื้อเหมือนกันมาเลยจะได้ไม่ต้องรอนานเข้าใจไหม” วาทีบอกก่อนจะเริ่มกินข้าวของตัวเองบ้าง
“ค่ะ”
“ร้านนี้อร่อยใช่ได้เลยนะเนี่ย” วาทีเอ่ยปากชม เอาจริง ๆ ั้แ่อนุรักษ์เป็เลขามาเวลาให้ไปซื้อข้าวทำไมไม่ซื้ออะไรแบบนี้มาให้กินบ้าง กินแต่ข้าวมันไก่ ข้าวขาหมู ข้าวหมูแดงวนลูปอยู่อย่างนั้น จะแย้งก็ไม่ได้เพราะตอนถูกถามแรก ๆ มันก็คิดไม่ออก เลยบอกว่าอะไรก็ได้ หลัง ๆ มาอีกฝ่ายรู้งานเลยไม่ถาม จึงซื้อมาแต่ที่ตัวเองชอบกิน เขาก็เลยได้กินไปด้วยโดยปริยาย ถามว่าอร่อยไหม มันก็อร่อยแหละ แต่กินบ่อยมันก็นะ... จะไล่ให้ไปซื้อใหม่ก็เสียเวลากินไปก็อิ่มเหมือนกัน
“ค่ะ ข้าวกะเพราก็อร่อยสงสัยจะได้เป็ลูกค้าประจำ” มัตสยาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
“ขอชิมหน่อยได้ไหม”
196
