" อื้อ "ผมรู้สึกตัวตื่นมามองนาฬิกา บนหัวเตียงบ่งบอกเวลา บ่าย 2 โมง
"เห้ย ! ตายแน่กู นี่พ่อเลี้ยงกลับมาหรือยังเนี่ย " ผมรีบลุกจากเตียงเข้าห้องน้ำล้างหน้า แล้วออกไปดูว่าพ่อเลี้ยงกลับมาหรือยัง พอออกไปห้องรับแขกก็ไม่พบพ่อเลี้ยง สงสัยจะอยู่ที่ห้องทำงาน้าแน่เลย ผมก็เดินขึ้นไปดูที่ห้องทำงาน
ก๊อก ! ก๊อก !
"ขออนุญาตครับพ่อเลี้ยง"
"เข้ามา มึงมีอะไร" พ่อเลี้ยงัพูดขึ้น
"เอ่อ..คือ ผมจะมาถามพ่อเลี้ยงทานข้าวเที่ยงหรือยังครับ "
"กินแล้วสิ มึงจะให้กูแบกท้องรอมึงตื่นหรอไง "
"ขอโทษครับพ่อเลี้ยง "
"กูรำคาญจริงๆ คำขอโทษมึงเนี่ยะ"
"ครับ แล้วตอนเย็นพ่อเลี้ยงจะทานอะไรดีครับ ผมจะได้เตรียมไว้ให้ "ผมก็ถามพ่อเลี้ยงต่อว่า้าทานอะไรไหมใน่เย็น เพื่อไถ่โทษที่ผมหลับลืมตื่น
"มึงไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นนี้หรอก เพราะกูมีคนเตรียมไว้ให้แล้ว"พ่อเลี้ยงพูดโดยที่ไม่มองหน้าผมเลย พ่อเลี้ยงดูกำลังสนใจบางอย่างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก อย่างอารมณ์ดี
"ครับพ่อเลี้ยง"
"ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้แล้ว จะยืนบื้ออยู่ทำไม"
"ครับ "
ผมเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อเลี้ยง ด้วยความรู้สึกปวดหน่วงที่ใจ จนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ผมเลยเดินออกจากบ้านมาเพื่อปรับอารมณ์ของตนเองเสียหน่อย
ตอนนี้รู้สึกเกลียดตัวเองมากเลยครับ ผมมักจะลืมตัวว่าตนสำคัญกับพ่อเลี้ยง แค่พ่อเลี้ยงทำท่าทีใจดีเข้าหน่อยก็หลงคิดไปเองว่าตัวเองสำคัญ แท้จริงแล้วผมก็แค่คนรับใช้และที่ระบายของพ่อเลี้ยงเมื่อพ่อเลี้ยง้าเท่านั้นเอง ถ้าสักวันหนึ่งวันที่พ่อเลี้ยงเจอคนที่รักจริงและแต่งงาน เมื่อวันนั้นมาถึงผมไม่รู้เลยว่าผมจะทนเห็นมันได้ไหม
"อ่าว มินทร์นี่จะไปที่ไหนหรอ " พี่วินถามขึ้น เมื่อพวกเขาเดินสวนทางกัน
"ผมว่าจะเดินเล่นแถวนี่หน่อยครับ นี่พี่วินจะไปหาพ่อเลี้ยงหรอครับ"ผมพูดตอบพี่วิน ก่อนจะเหลือบไปเห็นชายหน้าหวานคนหนึ่ง ทันใดนั้นก็เกิดความคิดฟุ้งซ่านก็เกิดขึ้นมาในความคิดของเขา
"ใช่พี่กำลังจะไปหาพ่อเลี้ยง "
"เอ่อ นั้นพี่วินพาใครมาหรอครับ "
ในที่สุดผมก็ทนกับความสงสัยไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไป เพราะผู้ชายร่างเล็กตรงหน้าผม เตี้ยกว่าผมนิดหนึ่ง ดวงตากลมโต ผิวขาว หน้าตาน่ารักเหมือนผู้หญิงเลย แต่ติดที่ว่าบนใบหน้าของผู้ชายคนนั้นมีรอยฟกช้ำอยู่ แต่มันก็ไม่ทำให้ความสวยน่ารักของเ้าตัวลดลงเลย ซึ่งนี่คือสเปคที่พ่อเลี้ยงัชอบ แม้จะรู้แบบนี้ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ เพราะผมไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปคัดค้านในสิ่งที่พ่อเลี้ยง้าอยู่แล้ว
"อ่อ นี่นะหรอก็โจรที่เราจับได้เมื่อคืนไงละ "
"ห๊ะ! นี่โจรที่เราจับได้หรอครับ "คำตอบของพี่วินนั้นทำให้ผมใ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าร่างเล็กตรงหน้านั้นจะเป็โจรขโมยรังนกไปได้
"หึ ใช่แล้วละมินทร์ ไอ่หน้าหวานนี่แหละที่เป็โจรที่มาขโมยรังนกพ่อเลี้ยง แล้วจับได้เมื่อคืน"
"แล้วพี่วินจะพาเขาไปพบพ่อเลี้ยงด้วยหรอครับ "
"ก็ไม่เชิง พอดีพ่อเลี้ยงให้มันทำงานชดใช้ค่าเสียหายที่พวกมันขโมยของเราไป"
"ทำงานหรอครับ"
"ใช่ ตอนนี้พ่อเลี้ยงก็ให้มันทำงานบ้าน ทำอาหารให้พ่อเลี้ยง และทำงานช่วยหัวหน้าเกาะ มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอมินทร์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยทำงานพวกนี้อีก มีคนค่อยทำงานแทนแล้ว "
"อย่างนั้นหรอครับ "ผมพูดตอบออกไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปนกัน
"พี่ต้องขอตัวก่อนนะ พี่จะพามันไปเตรียมอาหารเย็นให้พ่อเลี้ยงก่อน "
"ครับ"ผมตอบรับพร้อมกับฝืนยิ้มให้พี่วิน ทั้งที่ในใจนั้นมันรู้สึกหน่วง จนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้
ชายหาด
"เฮ้อ ~~ " ผมถอดหายใจกับโชคชะตาชีวิตตัวเอง พร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลไปอย่างห้ามไม่ได้เพราะความรู้สึกกลัวมากมายเกิดขึ้นมาในใจของผม ตอนนี้ผมนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าต้นอะไร ผมนั่งจ้องมองคลื่นทะเล เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ออกมา ผมนั่งอยู่สักพักก็เหมือนมีอะไรมาจิ้มที่แขน พอหันไปดูก็เป็เด็กน้อยผู้ชายตัวอ้วน ผิวขาว น่ารักกำลังยื่นฉีกยิ้มให้ผมอยู่ ผมก็เลยยิ้มตอบกลับไป
" สวัสดีครับ หนุ่มน้อยมีอะไรกับพี่หรือเปล่าครับ"
"พี่สาวมานั่งทามมัย ตรงนี้คนเดียวฮับ พี่สาวไม่มีเพื่อนเล่นหรอฮับ "
" ฮ่าๆ พี่ไม่ใช่ผู้หญิงครับพี่เป็ผู้ชาย"ผมหัวเราะออกมาทั้งที่หน้าเปื้อนน้ำตาอยู่ การพบเด็กน้อยทำให้อารมณ์ผมดีขึ้น
"เป็ผู้ชายเหมือนน้องพีหรอฮับ "เด็กน้อยพูดขึ้นพร้อมกับเอามือป้อมชี้ตัวเอง ชื่อน้องพีชื่อน่ารักซะด้วย
"ใช่ครับ "
"หนูชื่อน้องพีหรอครับ "
"ฮับผม พี่ชายชื่ออะไรหรอฮับ"
"พี่ชื่อมินทร์ครับ "
" พี่มินนี่หรอฮับ "
"ครับจะเรียกแบบนั้นก็ได้ "
"พี่มินนี่ร้องไห้ทำไมครับ ใครรังแกหรอครับ โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ น้องพีปลอบ " น้องพีใช้มือน้อย ๆ เช็ดน้ำตาตรงแก้มของผม และกอดผมเอาไว้ มันทำให้ให้ผมรู้สึกดีมากๆ ที่เวลานี้มีคนอยู่ข้างๆ ค่อยกอดผมเอาไว้แม้จะเป็เด็กน้อยก็เถอะ
"ขอบคุณครับพี่ไม่ร้องแล้วครับ แล้วเราละ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ละครับ"
"น้องพีออกมาเดินเล่นฮับ เห็นพี่ชายนั่งอยู่ครเดียวก็เลยจะมาเล่นเป็เพื่อนฮะ นี่บ้านน้องพีอยู่แค่นี้เองฮะ "
"น้องพี น้องพี อยู่ไหนลูก "มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกหาน้องพี
"น้องพีอยู่นี่ฮับแม่ "
"อ้าวคุณมินทร์ สวัสดีค่ะมาเดินเล่นหรอคะ "
"ครับพี่พัด นี่น้องพีลูกพี่หรอครับ เห็นตอนนั้นกำลังเล็กอยู่เลย ตอนนี้โตเป็หนุ่มหล่อแล้ว "ผมพูดพร้อมกับหันไปยิกแก้มกลมของน้องพีเบาๆ
"ใช่จ้า ลูกพี่เองตอนนี้อายุ 3 ขวบแล้วอยู่ในวัยกำลังซนเลยคะ" พี่พัดพูดพร้อมกับดุน้องพีเล็กน้อย
"น้องพีครับ ทำไมออกมาเดินเล่นคนเดียวลูก แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่างลงมาเดินเล่นแถวนี้คนเดียว เดี๋ยวตกน้ำทะเลไปแม่จะทำยังไง "
"น้องพีขอโทษฮับ น้องพีเห็นพี่มินนี่นั่งคนเดียวกลัวเหงา น้องพีก็เลยอยากมาเล่นเป็เพื่อนพี่มินนี่นิฮะ"
"นี่น้องพีมากวนอะไรคุณมินทร์หรือเปล่าคะ ? "
"ไม่เลยครับ น้องน่ารักมากครับแถมยังช่างพูดช่างจาอีกด้วย"
"อย่างนั้นหรอคะ นี่ก็จะเย็นแล้วคุณมินทร์อยู่ทานอาหารเย็นกับพวกเราก่อนนะคะ ผัวพี่ได้ปลามาเยอะมากเมื่อคืนพี่ว่าจะต้มยำ คุณมินทร์อยู่ทานด้วยกันนะคะ ออกอย่างพี่จะได้ฝากให้เล่นเป็เพื่อนน้องพีหน่อยค่ะ พี่จะได้ไปทำอาหาร พ่อเขาไม่อยู่ไปท้ายเกาะค่ะเลยไม่มีคนดูแล ยังไงพี่รบกวนคุณมินทร์ได้ไหมคะ "
"เอ่อ..ได้ครับ พี่พัด "ผมตอบรับพี่พัดออกไป เมื่อผมคิดดูแล้วผมไม่ต้องทำอาหารเย็นให้พ่อเลี้ยงทานแล้วเพราะมีคนทำแทนผมแล้ว เฮ้อ~ พอคิดถึงเื่นี้ขึ้นมาอีกก็รู้สึกหน่วงที่ใจทุกทีน้ำตาก็พลันจะไหลออกมาอีก
ก็ดีเหมือนกันอยู่กินข้าวที่นี่กลับค่ำหน่อยคงไม่เป็อะไร ถึงกลับไปตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี อีกอย่างก็ไม่อยากเห็นภาพที่มีคนทำอะไรหลายอย่างให้พ่อเลี้ยงแทนผมที่เคยทำ
หลังจากที่รับปากพี่พัดว่าจะอยู่ทานข้าวเย็นด้วย ผมก็วิ่งเล่นไล่จับกับน้องพีจนถึงเวลากินข้าวพี่พัดก็มาเรียกผมกับน้องพีไปทานข้าว พวกเราทานข้าวกันอย่างมีความสุข พี่พัดกับสามีใจดีมากเลยครับ อาหารก็อร่อยมากด้วย
"วันนี้ผมขอบคุณพี่พัดมากนะครับที่เลี้ยงข้าวเย็นผม อาหารอร่อยมากเลยครับ ตอนนี้ผมต้องขอตัวกลับก่อนนะครับวันนี้ เอาไว้ผมจะแวะมาเล่นกับน้องพีใหม่นะครับ"
"ยินดีค่ะคุณมินทร์ เดินกลับเองได้ไหมคะหรือจะให้พี่ไปส่ง "
"ไม่เป็ไรครับผมกลับเองได้ครับ ไปแล้วนะครับ "
"ค๊า เดินกลับดีๆ นะคะ"
" ครับ "
บ้านพักพ่อเลี้ยงั
ตกเย็นพ่อเลี้ยงัก็เดินลงมาทานข้าวเย็นตามปกติ วันนี้มีอาหารเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พอเดินมาถึงโต๊ะก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกไป
"วิน มินทร์อยู่ไหน"
"ผมเดินสวนเมื่อตอนบ่ายก่อนจะมาที่นี่ เห็นบอกว่าจะออกไปเดินเล่น ครับพ่อเลี้ยง"
"ออกไปเดินเล่นอย่างนั้นหรอ ป่านี่ยังไม่กลับมาเนี่ยะนะ นี่มันไม่รู้หน้าที่ของมันแล้วหรือยังไง "พ่อเลี้ยงพูดออกมาน้ำเสียงหงุดหงิด แรกตอนลงมาก็อารมณ์ดีอยู่หรอ เพราะให้คนสืบประวัติโจรที่จับมาได้ ซึ่งข้อมูลที่ได้มานั้นเป็ที่น่าพอใจเขาเป็อย่างมาก
" คือพ่อเลี้ยงให้ไอ่หน้าอ่อน นี่มันทำให้ไม่ใช่หรอครับ "
"เื่นั้นมันก็ใช่ แต่หน้าที่ของมันคือผู้ช่วยกู กูอยู่ไหนมันต้องอยู่ที่นั่น ไปไหนมาไหนกูต้องรู้ ไม่ใช่จะไปไหนก็ได้โดยที่กูไม่รู้แบบนี้ " พ่อเลี้ยงพูดออกมาเสียงเข้มหงุดหงิด หลากหลายอารมณ์ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไม เมื่อไม่เห็นหน้าร่างบางที่เคยอยู่ข้างกายตอนนี้ไม่ได้ด้วย
"มึงโทรหามันสิว่ามันอยู่ที่ไหน ให้มันกลับมาเดี๋ยวนี้" วินก็โทรตามคำสั่งทันที
"เอ่อ ติดครับแต่ไม่มีคนรับ ผมว่าน่าจะไม่ได้เอามือถือไปครับ เพราะตอนที่เดินสวนกันผมไม่เห็น มินทร์ถืออะไรไปเลยครับพ่อเลี้ยง"
"ให้มันได้อย่างนี่สิวะ ถ้ามันกลับมาให้มันขึ้นไปพบกูด้วย " พ่อเลี้ยงพูดออกมาพร้อมกับเดินขึ้นห้องไปโดยไม่กินข้าวสักคำ
" ครับพ่อเลี้ยง "
พ่อเลี้ยงัเดินขึ้นไปในห้องทำงานเพื่อทำงานรอผู้ช่วยของตนกลับมา ตอนนี้อารมณ์พ่อเลี้ยงนั้นทั้งหงุดหงิด ไม่มีสมาธิ เมื่อไม่มีร่างบางอยู่ข้างกาย ที่ตอนบ่ายเขาไล่ร่างบ้างออกไปไม่ได้ใช้งานอะไรต่อเพราะอยากให้ร่างบางได้พักบ้าง เพราะเห็นสีหน้ายังไม่ค่อยดี แต่ไม่คิดว่าจะหายออกไปเดินเล่นไหนก็ไม่รู้ โดยไม่ได้บอกเขาอีกแล้ว มันน่านัก
"มึงกลับมาเมื่อไหร่มึงเจอดีแน่ "
โปรดติดตามตอนต่อไป >>>>>
25K
