ถ้าจู่ ๆมีคนเดินมาบอกกับคุณว่าเขาเคยทะลุมิติและได้ต่อสู้กับก็อตจิล่า มิหนำซ้ำยังจัดการมันด้วยมัดเดียวคุณจะเชื่อไหม คุณคงเชื่อสินะ เพราะคุณเข้ามาอ่านเื่ราวของผม แต่ผมไม่เชื่อหรอกและเื่แบบนี้มันจะไปเกิดขึ้นจริงได้อย่างไร
ต่างลงต่างโลกอะไร ไม่มี้…
แต่เื่บัดซบแบบนี้มันดันกำลังเกิดขึ้นกับผมนี่สิ ไม่ได้โดนรถชน ไม่ได้โดนใครวิ่งเอามีดมาปาดคอ แต่กำลังนั่ง นั่งอยู่นี่แหละ เตรียมสอนหนังสือออนไลน์ให้กับตัวแทนประกันชีวิต เพราะออกจากบ้านไม่ได้ตามโรคฮิตโควิท19 นั่งเตรียมสอนวันที่ 12 เมษา โดยใช้Think Pad ของบริษัทธรรมดา ๆ เครื่องดงเครื่องไดรฟ์ก็ไม่มีดันสอเอือกเกิดขึ้นนี่สิแหม่
แล้วยังไง…ใครจะสอนพรุ่งนี้ แต่ช่างมันไว้ก่อน สงสารชะตาชีวิตตัวเองนี่แหละ ถ้าถามว่าแล้วเกิดอะไรขึ้นต่อหรออยากรู้ไหมละ
เอ้าาาาไม่ได้อยากรู้ แต่ไหนๆเข้ามาแล้วจะเล่าให้ฟังละกันนะ ๆ
มันเริ่มจากพัดลมดับก่อน ตามมาด้วยไอร้อนรอบ ๆข้างสั่นระริกเลยละ สายตาเริ่มมัวจนต้องขยี้ จนตาจะแดงอยู่ละก็ไม่หาย จากนั้นไปต่างโลกหรอ ยัง…ยังไม่ใช่ ไอ้เราก็ลุกขึ้นยืนจะเดินไปเรียกพ่อว่ากำลังจะเป็ลม ดันมีประตูมิติเหมือนฮีโร่หมอคนหนึ่งชอบใช้ปรากฏด้านหน้า ฮึ…พลอตแบบนี้คิดเรอะ ก็เดินอ้อมสิค้าบให้มันรู้แล้วรู้รอด งานต้องมาก่อนพรุ่งนี้มีสอนเว้ย
ผมเดินอ้อมและหันหลังให้มันพร้อมกับทำหน้าเชิดก่อนจะเดินออกจากประตู ห๊ะ..จะไปต่างโลกเมื่อไหร่หรอ ฝันไปเถอะ เป็คุณผู้อ่านจะเดินเข้าประตูนั่นเรอะเหอะ ทว่ากลับมีเสียงดึงกึกก้องกัมปนาทมาจากด้านหลัง เสียงดังมากดังจนต้องเอามือปิดหู ใครมันะโหว่ะ ผมก็เลยหันไปดูจากนั้น…ใช่ TT
“Mā nī̀ xị̂ h̄̀ā lèn tạw chi b h̄āy!!!”
มีเสียงตวาดดังยังกับคนบ้า แต่ภาษาอะไรว่ะเนี่ย อะชิบะเฮ้ย ว็อทททท คุณผู้อ่านครับ...คุณผู้อ่าน
เหตุการมันเกิดขึ้นเร็วมาก มันพูดหลายรอบพร้อมกับกวักมือเรียกหย่อย ๆ ใครจะเข้าไปแสXXXหนีสิ แต่ตอนที่กำลังหนีมือข้างนั้นดันขว้าผมหน้าของผมไว้ พร้อมกับลากเข้าไปยังมิตินั่น
จะเเปลกใจอะไรก่อนดีระหว่างแรงดึงมหาศาลของมือที่ออกมาจากมิติใช่มะ….ฮึ ไม่ใช่
ผมหน้าของผมต่างหาก มันแข็งแรงแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่หว้าาาาา
ใช่นั่นแหละครับคือจุดเริ่มต้นความวิบัตินี้ ทะลุมิติด้วยผมหน้าละครับท่านผู้อ่าน
มันน่าจะเป็เวลานานพอสมควรก่อนที่ผมจะได้กลิ่นไหม้แปลก ๆ และตามมาด้วยเสียงของใครกำลังคุยกันที่เหมือนจะฟังออก แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรกัน ความเพลียนี่คืออะไร แล้วทำไมมันถึงเหมือนมีบางอย่าบังหน้าอยู่
“Ma Ngụk, kıl̂ t̄hụng will̀ā la s̄in kĥā tụ̄̀n rụ yạng”
“Cĕd khn h̄elụ̄x xīk h̄nụ̀ng khn ǹā ca kảlạng tụ̄̀n mangạn”
ใครมันพูดอะไรกันหว่ะแปลไม่ออก แล้วทำไมขยับตัวไม่ได้ นี่ผมโดนลักพาตัวจากชาวต่างชาติหรือ แย่ละจู่ ๆพลอตหนังลักพาตัวก็ทะลักเข้ามาให้หัวอย่างไม่หยุดหย่อน มือน่าจะโดนมัดไพล่หลังไว้ ปากโดนเทปปิดไว้แน่นเชียว ส่วนหัวน่าจะโดนปี๊บหรืออะไรคลุมอยู่ ในระหว่างที่ผมกำลังหาวิธีทางเอาตัวรอดอยู่นั้น ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น แน่นอนเป็ภาษาไทย
คุณได้รับความชำนาญด้านภาษาโบราณลูกูตูระดับ 1
ยอมรับ ยกเลิก
แก้งนี้เป็แก้งข้ามชาติ และมีคนไทยเกี่ยวข้องด้วยแน่ ๆ ไม่รับอะไรทั้งนั้น ปล่อยตูเดี๋ยวนี้ ผมะโสุดเสียงแต่ก็ได้แค่อู้อี้ ๆ ถ้าออกไปได้ขอสู้ตายแน่นอน
คุณได้ยกเลิกความชำนาญภาษาโบราณลูกูตูระดับ 1 สำเร็จแล้ว
“ปล่อยฉันก่อนได้ไหม ฉันหิวน้ำ โอ้ย จะตายแล้ว ปล่อยฉันก่อน” แน่นอนผมต้องเริ่มแผนการใช้ทักษะพิเศษในการแสดงที่ได้รับการฝึกมาจากบ้านOF ถ้ายัยผู้หญิงคนนั้นมาใกล้เมื่อไหร่ผมจะเอาหัวโม่ง และ รีบวิ่งออกไปทันที
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 1
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 2
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 3
ผู้หญิงคนนั้นพล่ามอะไร รู้ได้ไงว่าผมกำลังแสร้งทำ ใช้คำได้เชยชะมัด แต่เหมือนเธอจะเข้าใจว่าผมจะพูดอะไรและกำลังขยับเข้ามาใกล้ผมเรื่อย ๆถ้าฟังจากฝีเท้า
มันได้ผล! ยกระดับอีกสักนิดดีกว่า ผมเริ่มทำท่าทางว่ากำลังขาดอากาศหายใจ ตัวชักเกร็งที่ได้จากการแอบฝึกท่าเต้นบีบอยตามยูทูป และเสียงกลั้วปากโดยที่ใช้น้ำลายของตัวเองเป็ตัวส่ง
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 8
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 9
“Keid xarị k̄hụ̂n kạb cêā ?”
(คีอิด ซาริ คูน กาอับ เคียอะ ?)
“cêā mị̀ s̄mbūrṇ̒ ca t̂xng kảcạd !”
( เคียอะ มิ ซึเบรน คา ทัคคุนึก คาคาดด!)
คุณได้รับความชำนาญด้านการแสร้งทำระดับ 10
ความชำนาญด้านการแสร้งทำถึงระดับสูงสุด
ความชำนาญด้านการแสร้งทำพัฒนา >>> ความชำนาญด้านการแสดงสีหน้า ระดับ 1
ความชำนาญด้านการโกหกระดับ 1 >>> ไม่สามารภรับความขำนาญด้านการโกหก ระดับ 1
เงื่อนไขไม่ตรงกับการได้รับความชำนาญ ขาดความชำนาญด้านภาษา ระดับ 1
ข้อกำหนดถูกตั้งขึ้น>>>ไม่สามารถรับ code name เกี่ยวกับผู้วิเศษ
ข้อกำหนดถูกตั้งขึ้น>>>ไม่สามารถรับ code name เกี่ยวกับผู้เผยแพร่
ฉายาถูกมอบให้ >>> ละครใบ้ไร้เสียง
พล่ามได้พล่ามไป มาเลยอิหนูพี่จะโม่งให้ล้มเลยค้าบบบ การแสดงละครของผมได้ผลสิ่งที่บดบังใบหน้าของถูกกระฉากออก แม้ว่าแสงสว่างจะเจิดจ้าจนมองไม่เห็นด้านหน้า แต่นี่แหละโอกาศผมเอาหัวโม่งไปยังเบื้องหน้า พร้อมกับสิ่งที่มัดแขนผมหลุดดังกึ่ง ความรู้สึกแรกที่ผมออกแรงเอาหัวโหม่งออกไปคือ ความเจ็บ เจ็บมาก ๆ นี่กำแพง หรือ ร่างกายผู้หญิง ผมล้มกลิ้งไปนอนกับพื้น เหมือนสติกำลังถูกดึงออกจากร่าง ทั่วทั่งร่างชาไปหมด แล้วภาพก็ค่อย ๆถูกปรับความจ้าของแสงให้สามารถมองเห็นได้
นี่มันอะไรกัน อธิบายไม่ได้เลยว่าผมอยู่ที่ไหน พื้นที่เหมือนกับเหล็กแข็ง ๆ สายไฟระโยงระยางกำลังสั่นเบา ๆ และเหมือนกำลังเคลื่อนที่อยู่ สายลมถูกพัดเข้ามาจากทางออก ไม่มีเวลามาคิดเื่อื่นแล้ว ต้องวิ่งไปทางนั้น
ผมรีบลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดและออกวิ่งสุดฝีเท้า รอดแล้วโว้ยย ทว่าทันทีที่เท้าะโออกไปเบื้องล่างที่ผมเห็น…ความเวิ้งว้างสีฟ้ามีแต่ก้อนเมฆ นี่ตูอยู่บนเครื่องบินหรือนี่ ตาย ตายแน่ ๆ คุณผู้อ่านคงไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นผมรู้สึกอย่างไร
ผมหลับตาแน่นในหัวว่างเปล่า ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่ากำลังจะตาย หรือ เจ็บแบบไหน แต่ก็มีเวลาให้คิดอะไรต่าง ๆนา ๆ ทว่าเวลาผ่านไปจนผมไม่รู้สึกกลัว และ สามารถคิดว่าชาติหน้าจะเกิดเป็อะไร ทำไมผมยังไม่ถึงพื้นสักที เอ้า ไม่ตกนี่ ยังลอยอยู่บนพื้น นี่ผมลอยได้หรอ ทว่าทันทีที่รู้สึกตัวกลับโดนแรงกระชากมหาศาล เหวี่ยงกลับยานลำเดิม
เจ็บ…รอบนี้เจ็บจริง รู้สึกว่าร่างผมกระเด็นกระดอนครูดไปกับพื้น รู้สึกแสบร้อนไปทั้งตัว มันเกิดอะไรขึ้น ผมพยายามพยุงตัวเองและลุกขึ้น คนที่เหวี่ยงผมไม่ใช่สาวน้อย แต่เป็…เป็…ตัวอะไรเนี้ยยยย
ร่างสูงเกือบสองเมตรสีม่วง ร่างกายกำยา หัวเล็กกว่าตัว ดวงตาปูดนูน ปากกว้างเกือบเท่าหูใบใหญ่ทั้งสองข้าง สามชุดผ้าป่านสีน้ำตาล และกางเกงผ้าเตี๋ยว ดูไปดูมาก็คล้าย ๆพี่มันม่วงจากหนังฮีโร่เื่หนึ่ง พวกมันเดินมาใกล้ผมเรื่อย ๆ นี่ตูหลุดมาจากต่างโลกจริง ๆหรือนี่ แล้วยังไงต่อกำลังจะตายหรอ
“Cêā pĕn xarị ?” (เคียอะ เพน ซาริ ?)
ร่างที่มีสร้อยคอและสวมกระโปร่งผ้าป่านยื่นหน้ามาพูดกับผม มัน้าอะไร
“Ma Ngụk,Reā s̄ìng s̄inkĥā thī̀ phạng pị will̀ā mị̀ dị̂ !”
(มา งึก, รีอะ ซืง ซินคาอะ ทีอิ ฟาอึง พิ วิลละ มิ ดิ ! )
แต่อีกร่างหนึ่งกับตวาดและเอื้อมมือไปหยิบดาบ? และตั้งท่าจะฟัน
ดะ…เดี๋ยวดิเว้ยเห้ย จะเอาดาบใหญ่นั่นฟันตูเรอะ เดี๋ยวก่อนนในเย็นนนน
ความชำนาญด้านการแสดงสีหน้า ระดับ 1 เปิดใช้งาน
ความสามารถ ฉายา ละครใบ้ไร้เสียง เปิดใช้งาน
แล้วเสียงผู้หญิงคนนี้คือใคร แล้วทำไมใบหน้าผมมันดูตึง ๆแปลก ๆ แล้วทำไมน้ำตาไหลหว่ะ
“K̄ĥā k̄hx lxng xīk thī, Pị nạ̀ng cêā h̄nū ”
(คะฮะ คะฮิก ลกอึง อิก ทิ, พิ นะอึ้ง เคียอะ ฮนูวว)
เธอพลักผมพร้อมกับชี้ไปตรงที่นั่งที่ผมเคยนั่งอยู่ จะให้นั่งหรอ หรือยังไง
“T̂xng kảcạd!”
(ทัคคุนึก คาคาด!!)
เ้าั์นั่นมันยกดาบขึ้นมาแล้ว ตรูต้องทำยังไง ตาย ตายแน่ ๆ
“Come to sit here, Now!”
มีเสียงภาษาอังกฤษะโดังมาจากข้างหลัง มาจากเด็กวัยรุ่นผมสีบลอนด์ทอง ใครจะรอละหว้า ผมรีบะโไปนั่งที่ว่างที่เคยเป็ของผมก่อนหน้าทันที
“K̄ĥā ca dūlæ khêā…”
(คะฮะ คา ดูลเอ เคีย )
เสียงวัยรุ่นฝรั่งพูดขึ้น เห้ยนอกจากภาษาอังกฤษ ยังสามารถพูดภาษาพวกนี้ได้ด้วย เก่งมาก ผมมองอย่างทึ่ง ๆไปยังฝรั่งผมสั้นสีบลอนด์ทอง ตาสีฟ้า จมูกโดง หน้าตาเหมือนนายแบบคนนั้น ร่างั์สีม่วงสองตัวนั้นผงกหัวอย่างพอใจ
“Xeā ngận k̆dị̂ luk k̄hụ̂n thậngh̄md læa tām c̄hạn mā”
(ซีอะ อึงอาน คดิ, ลุค คูน ทะอะอึงมัด ลีอะ ทอัม ชาน มาอะ")
ทันทีเ้าั์พูดจบ ทุกคนก็ลุกขึ้นยกเว้นผม ทำไมคนพวกนี้ฟังภาษาเ้านี้รู้เื่!
“Stand up, we need to follow him”
วัยรุ่นคนนั้นกระซิบกับผม จริง ๆอยากจะถามออกไปนะ ผมฟังได้แต่คำง่าย ๆ แต่พูดไม่ได้เว้ย
คุณได้รับความชำนาญด้านภาษาทั่วไประดับ 1
ยอมรับ ยกเลิก
ระหว่างที่เดินต่อแถวกันนั้น จากที่ผมสังเกตุน่าจะมีคนร่วมชะตากรรมรวมผมด้วยก็ประมาณ 7 คน ผู้หญิงน่าจะ 1 คนนอกนั้นก็เป็ผู้ชายทั้งหมดถ้าดูจากทรงผม คนพวกนี้เดินตามอย่างว่าง่ายเหมือนเข้าใจภาษาพวกมันเป็อย่างดี ผมรู้สึกคล้าย ๆเหมือนฟังออก แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าภาษาอะไร
“Did you hear something in your head ?”
วัยรุ่นคนนั้นถามผมในระหว่างที่เดินต่อแถวกัน ผมพยักหน้า
“Good, you should accept that”
ชายคนนั้นมองหน้าผมอย่างจริง ๆ ยอมรับอะไร ยอมรับตรงไหน
คุณได้รับความชำนาญภาษาทั่วไประดับ 1 สำเร็จ
ความชำนาญถาษาทั่วไป ถึงระดับสูงสุด
คุณปลดล็อก Code Name ทั้งหมด
ระบบผิดพลาด
เงื่อนไขไม่ตรงกับการได้รับความชำนาญ ขาดความชำนาญด้านภาษาโบราณนูกูตู ระดับ 1
ข้อกำหนดถูกตั้งขึ้น>>>ไม่สามารถรับ code name เกี่ยวกับผู้วิเศษ
ข้อกำหนดถูกตั้งขึ้น>>>ไม่สามารถรับ code name เกี่ยวกับผู้เผยแพร่
ฉายา ละครใบ้ไร้เสียง ระดับ 2
“กดรับแล้วใช่ไหม”
ผมผงะเล็กน้อยเมื่อได้ยินเค้าพูดภาษาไทย แต่ไอ้เทปนี่ก็ยังปิดปากผมอยู่ทำให้ไม่สามารถโต้ตอบได้ ทำได้แต่พยักหน้าเท่านั้น
“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เหมือนตอนนี้เรามาอยู่อีกมิติหนึ่ง ที่เหมือนมิติของเกมส์”
ชายคนนั้นกระซิบ
“เพราะฉนั้นเชื่อในเสียงที่ได้ยินนะครับ หวังว่าลงไปข้างล่างเราจะได้เจอกันอีก” ชายคนนั้นยิ้มให้ก่อนที่ทั้งผมและเค้าจะโดนถีบ ใช่ครับโดนไอ้ั์บ้านั่นถีบออกจากยาน และ ตอนนี้ผมกำลังร่วงลงไปข้างล่าง อันนี้ร่วงจริง และ ตูต้องตายจริงแน่ ๆ ผมกรี้ดร้องอย่างสุดชีวิต….
to be continued…
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะครับ ถ้ามีอะไรแนะนำติชม สามารถโพสบอกได้เลยนะครับ
ขอบคุณค้าบบบ
1K
