เรือนรับรองตำหนักเทพกิเลนของจางหนี่หวังป้าจาง : เฮ้อ กว่าจะหลับกันได้ เด็กหนุ่มพวกนี้อึดกันจริง ๆ
จางหนี่หวังมองไปยังร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มที่จี๋หลินเวิ่นเทียนจัดมาให้เธอ แม้จะหล่อเหลา อายุน้อย มีกล้ามเนื้อสวยงามน่าหลงไหล แต่สำหรับเธอมันคือกับดัก มันคืออาหารที่มีพิษผสม แน่นอนว่าเมื่อรู้ว่าอาหารมีพิษ ใครจะไปกินลงกันล่ะ
ป้าจาง : กลิ่นน้ำวิสุทธิ์ของพวกนี้เหม็นจริง ๆ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง
จางหนี่หวังตะโกนออกไป ไม่นานก็มีเสียงของบ่าวชายตอบรับ เพื่อรอฟังความต้องการของเธออยู่หน้าห้อง
ป้าจาง : นำคนพวกนี้ออกไป แล้วส่งคนมาทำความสะอาดห้องด้วย ตอนนี้ห้องรับรองเหม็นมาก (ฝีมือใครล่ะ)
บ่าวชายที่เดินเข้ามาเห็นสภาพชายหนุ่มทั้ง 3 ที่นอนหมดแรง กับจางหนี่หวังที่เหงื่อท่วมตัว ก็อดยิ้มขึ้นไม่ได้ แผนของท่านประมุขได้ผลดีจริง ๆ
บ่าวชาย : ประมุขจาง ท่านพอใจในการปรนนิบัติของพวกเขาหรือไม่
ป้าจาง : เจ้าเอาหัวแม่เท้าดูหรือไง ถ้าเขาปรนนิบัติเรา สภาพเราจะมีแค่เหงื่อท่วมตัวแบบนี้หรือไง เห็นน้ำตาเทียนตามตัวไหม คราบที่พื้นก็ด้วย ฝีมือเราช่วยเหลือพวกเขาให้เสร็จสมทั้งนั้น หากพวกเขาฟื้นแล้วให้นำกลับมา เรายังอยากเล่นต่ออีกหน่อย หึหึ
บ่าวชาย : ทราบแล้วครับ เฮ้ย พวกเรามาแบก 3 คนนี้ออกไปเร็ว