“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม” มิราไม่พูดเปิดประตูให้ช้าๆ
“วันนี้มิราหน้าตาสดใสนะ” ปัณภัทรทักทาย
“ค่ะ มิราเพิ่งตื่น”
“พี่ว่ามิราสวยขึ้น ..พี่.. มีเื่ปรึกษา” ดึงมือมิราไปกุมไว้ มิราขมวดคิ้วเื่อะไรที่ต้องปรึกษา ก็ในเมื่อเขาแต่งงานแล้วเดี๋ยวภรรยาเขาก็เข้าใจผิด
“พี่ปัณก็มีภรรยาแล้วจะทำเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้นะคะ” มิราแกะมือออก เดินไปยังหมอข้าวต้มแกะกุ้งตัวใหญ่เตรียมไว้ กลิ่นข้าวต้มหอมตลบอบอวล
“คือเื่ที่จะปรึกษาเป็เื่ของนิรา” มิราเลิกคิ้ว สมควรที่เธอจะต้องถามเสียหน่อย
“เื่อะไรคะ” พยายามทำน้ำเสียงให้เป็ปกติ
“เื่....เื่..พี่จะพูดอย่างไรดีคือ...นิรา นิราไม่ใช่ผู้หญิงแท้” มิราหัวเราะเสียงใส
“อ้าวนี่พี่ปัณเพิ่งจะรู้หรือคะ”
“มิรา กับนิราจงใจปกปิดพี่” ลากเอาเธฮเข้าไปเกี่ยวจนได้
“พี่ปัณเอาแต่โทษคนอื่น ไม่มีใครเขาปิดบังเพียงแต่มิราไม่อยู่ในฐานะที่ต้องเอาความลับเพื่อนมาขาย แล้วนิราเองเขากับพี่ไม่ได้คุยกันก่อนหรืออย่างไร” ปัณภัทรเอามือกุมขมับส่ายหน้าไปมา
“มิราก็รู้ว่าพี่ไม่นิยม...พี่ซีเรียสแค่ไหนเื่นี้ แต่นิรมนหลอกพี่ได้ลงคอ”
“นิราเขาเป็คนดี มิรายืนยันค่ะ”
“พี่รู้ว่าเขาเป็คนดี แต่คิดว่าเขาเป็ผู้หญิงปกติพี่วาดอนาคตไว้กับเขาไม่ต่างจากที่...วาดฝันว่าจะมีครอบครัวอบอุ่นมีลูกหญิงชายน่ารักวิ่งเล่นรอบบ้าน.....กับมิรา” เหมือนกับจงใจพูดตอกย้ำสิ่งที่มิราพยายามลืม
ลืมแล้วไยพูดวนจนซ้ำซาก
ในเมื่ออยากทิ้งกันหันหน้าหนี
ในหัวจิตหัวใจไม่ไยดี
แล้วไยมีคำซ้ำมาย้ำเตือน
มิรายิ้มจางๆ นึกเห็นใจปัณภัทรไม่น้อยนิรมนเองก็คงเสียใจไม่น้อย นี่เองที่เป็สาเหตุที่นิรมนไม่กล้าบอกความจริงกับปัณภัทรเพราะกลัวเขาจะรับไม่ได้
“มิราพี่เป็ผู้ชายทั้งแท่งไม่นิยมพวกหญิงประเภทสองแบบนิรา และพี่้ามีชีวิตครอบครัวเหมือนคนทั่วไป” ปัณภัทรพูดในสิ่งที่มิราคิดไว้ และพยายามจะพูดซ้ำๆ
“ถ้าหากพี่ปัณ ...รักนิราในสิ่งที่นิราเป็ พี่ปัณก็สร้างสิ่งเ่าั้ที่พี่ปัณอยากได้และอยู่กับนิราอย่างมีความสุข”
“ไม่มิรา พี่จะหย่ากับนิราโดยเร็วที่สุด ดีแค่ไหนแล้วพี่ไม่ฟ้องนิราข้อหาหลอกลวง”
“อย่านะคะพี่ปัณ นิราเขารักพี่อย่างจริงใจ” มิราร้องห้ามเสียงหลง
“เขาไม่จริงใจเหมือนมิราเขาตั้งใจปกปิดพี่”
“แต่ถึงที่สุดเขาก็บอกพี่ปัณนะคะ” มิรารู้สึกขัดแย้งในความคิด ในเมื่อมิราก็เคยรักปัณภัทรแต่นิรมนไม่เคยเห็นใจเธอเหมือนที่เธอเห็นใจนิรมน
“นั่นเพราะพี่จับได้เองต่างหาก” ปัณภัทรพยายามพูดให้มิราเห็นใจ
“พี่ปัณ อย่าทำอย่างนั้นกับนิราเลย สงสารนิรา”
“ไม่ มิรา ..มิราอภัยให้พี่ ตอนที่นิราเขาสารภาพกับพี่ คนแรกที่พี่คิดถึงคือมิรา เราสองคนกลับมาเป็เหมือนเดิมได้ไหม” กุมมือมิราไว้แน่น
“ฮะแฮ่ม เสียงกระแอมอยู่ด้านหลัง มิราและปัณภัทรหันหลังไปทันที
“คือคุณปัณมาไวกว่าเฮงอีกนะครับ อย่าบอกนะว่าจะมาหาคุณมิรา ทั้งๆ ที่คุณเพิ่งแต่งงานเมื่อคืน” มิราพยายามชักมือออกแต่ปัณภัทรกลับกำมือแน่น เฮงมองมือด้วยสายตาวาววับ
“ผมมาปรับความเข้าใจกับมิรา”
“อ้าวนี่เฮงพลาดอะไรไปหรือเปล่า ก็เมื่อคืนเราเพิ่งจะออกมาจากงานแต่งงานของคุณปัณ ตามธรรมดาคุณปัณต้องอยู่ที่เรือนหอกับเ้าสาวนี่ครับ แล้วทำไมถึงยังพูดว่ามาปรับความเข้าใจเฮง งงมาก”
“ก็เพราะไม่ธรรมดาอย่างไรเล่าผมรู้แล้วว่ามิราเป็สิ่งที่มีค่าที่สุด” มิราใจไหววูบเธอกำลังจะลืมปัณภัทรและเื่ราวระหว่างเขากับเธอความอ่อนโยนแสนดีก่อนหน้านั้นของปัณภัทรกำลังจะถูกกาลเวลาและการหักห้ามใจความผิดชอบชั่วดีทำให้มันเลือนหายไป แต่ปัณภัทรกลับมาทำให้ถ่านไฟเก่าโหมกระพือ
เฮงเดินมาคว้ามือมิรามากำไว้อีกข้าง
“เราไปหาอะไรทานข้างนอกกันดีกว่า อยู่อย่างนี้คุณมิราต้องกลายเป็คนที่แย่งสามีคนอื่นแน่ๆ หากภรรยาเขามาพบเข้า” เฮงชวนน้ำเสียงจริงจังสายตาวิงวอน
ปัณภัทรไม่เหลือความสุภาพอีกต่อไป คว้าคอเสื้อเฮงกำไว้แน่นเฮงตัวลอยเท้าไม่แตะพื้น มิราใ
“อย่ายุ่ง ...มิรา เขาคุยกับฉันอยู่"
“พี่ปัณอย่ามาทำนักเลงโตในบ้านมิราค่ะ”
“พี่ไม่อยากให้มิราออกไปกับมัน”
“มิรากำลังทำข้าวต้มอยู่ค่ะ” มิราบอกตามตรง
“ออกไปกินอะไรข้างนอกดีกว่าเฮงเลี้ยงคุณมิราเอง ยิ่งเจ็บแผลอยู่ด้วยไม่เห็นต้องทำเลยครับ” เฮงยังไม่หยุดพยายาม
"มิราเป็อะไรเป็แผลตรงไหน เกิดอะไรขึ้น” ปัณภัทรถาม เพิ่งจะนึกได้จ้องมองแผลที่ศรีษะของมิราอย่างรู้สึกผิด
“อุบัติเหตุนิดหน่อย รถมิราเสียหลักเมื่อคืน” เดินเข้ามาดูแผลมิราใกล้ๆ
“เพราะพี่ใช่ไหม ที่ทำให้มิราเป็แบบนี้พี่หักหลังมิราพี่เห็นนะว่ามิราดื่มเมื่อคืน หรือเพราะเมื่อคืนนี้มิราโศกเศร้าจนเกิดเื่ ใช่ไหม” คิดไปเองอีกแล้วมิราไม่อยากแก้ตัว ได้แต่ถอนหายใจ
“ผมทำโจ๊กมาฝากคุณ ไหนตอนอยู่บนห้องนอนคุณบ่นว่าหิว” หัสนัยถือชามโจ๊กเข้ามาในบ้านพูดจาโมเม
“คุณเป็ใคร” เฮงกับปัณภัทรถามขึ้นเกือบพร้อมกัน
“ผมเป็จูบแรกของคุณมิรา...ตามที่คุณมิราบอกจริงไหมคุณมิรา...” มิราแทบจะแทรกแผ่นดินหนี
“คุณหยุดพูดได้แล้ว คุณหัสนัย”
“หือ ...ให้ผมหยุดพูดอายกิ๊กใหม่กับกิ๊กเก่าหรืออย่างไร ทีเมื่อกี้ตอนอยู่บนเตียงคุณยังบอกผมแบบนั้น” เล่นไม่หยุดมิราหน้าชา
“ฉันๆ ๆ ๆ เกลียดคุณ”
“ผู้หญิงปากมักไม่ตรงกับใจ บอกว่าเกลียดความจริงรักจะตาย นี่ผมต้มโจ๊กมาให้เห็นว่าไม่ค่อยสบาย” หันไปยักคิ้วกับเฮงที่ทำท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนกัน
“ผมไม่เชื่อว่าคุณมิราจะ...มีอะไรกับคุณ” เฮงพูดอย่างที่คิดส่วนปัณภัทรกลับนิ่งงัน
“นี่เห็นไหมเล่าเขาพูดเองนะ ผมไม่ได้พูดไม่ได้บอกสักหน่อยว่าทำอะไรกัน แค่ล้างแผลให้แล้วก็มีอุบัติเหตุนิดหน่อยทำให้เราจูบปากกัน คุณก็บอกเขาไปสิ” ยักไหลน้อยๆ ทำท่าทางยียวน
“แล้วคุณขึ้นไปทำอะไรที่ห้องนอนของมิรา ปกติมิราไม่อนุญาตใครแม้แต่ผมที่สนิทกันมาก่อน” ปัณภัทรถามแววตาเจ็บซ้ำจากที่มิราเห็น
“อ๋อ ผมจำคุณได้ล่ะคุณนี่เองที่มาวันฝนตก แล้วก็จากไปพร้อมหญิงสาวสุดสวย เอถ้าจำไม่ผิดผมเห็นคุณมิราร้องไห้ขี้มูกโป่งออกมาตามคุณจนเปียกฝน แต่คุณกลับมีสาวสวยกางร่มมารับ” ปัณภัทรหันไปสบตากับมิราตาละห้อยแต่จ้องหัสนัย เขม็ง
“ผมมาปรับความเข้าใจกับมิรา และอีกไม่นานเราสองคนก็จะกลับมาเข้าใจกันเหมือนเดิม”
“ปรับความเข้าใจเื่อะไร คุณแต่งงานไปแล้ววันนี้ต้องอยู่กับภรรยา เฮงบอกคุณสองครั้งแล้ว” เฮงพูดขึ้นมาบ้าง
17K
