ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องตกอับ

        หลินเหมยซีตื่นเต้นที่จะได้ออกจากจวนไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักที   นางรู้สึกอึดอัดเป็๲อย่างมากที่ต้องค่อยระวังภัยรอบกาย    ไม่ว่าจากน้องสาวตัวดี   ที่จ้องแต่จะทำร้ายหรือแม้แต่บ่าวไพร่ของนางที่คอยจะแอบใส่ยาพิษให้นางหายไปจากจวน    แต่ทว่าการได้ออกจากจวนในครั้งนี้ก็ทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจนิดๆ   เนื่องด้วย  ท่านอ๋องหน้าตายออกมาด้วยนี้สิจะบ้าตาย

        ในรถม้าตกแต่งอย่างโอ๋อ๋าสมฐานะอ๋องอี้  หลินเหมยซีที่ได้นั่งรถม้าครั้งแรกรู้สึกตื่นเต้น   ก็แน่ละเพราะในอนาคตที่จากมาการเดินทางสะดวกสบาย  แต่การนั่งรถม้าของจวนให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างน่าประหลาด  นางนั่งไม่ติดคอยแต่ชะเง้อมองบรรยากาศในยุคโบราณ   ที่มีผู้คนเดินกันให้ควักในตลาดสินค้าแปลกตามากมายที่หาไม่ได้ในอนาคต  ล้วนทำให้นางใคร่อยากจะลงจากรถม้าเสียประเดี๋ยวนี้

        อี้อ๋องเห็นท่าทางที่ผุดลุกผุดนั่งของนางซ้ายทีขวาที ก็ทำให้เวียนศีรษะจึงได้พูดปราม    "เ๽้าเป็๲ถึงพระชายาเอกของจวนอ๋องอี้  รักษากิริยาหน่อยเทอด   เ๽้าทำอย่างกลับคนไม่เคยออกมาซื้อของที่ตลาดอย่างไหนอย่างนั้นเลย  คนอื่นจะคิดว่าข้ากักขังเ๽้าไว้"    เหมยซีจึงได้หยุดชะงักแล้วจัดท่านั่งให้สวยงามสมกลับเป็๲กุลสตรี  พรางนึกตำหนิตัวเองที่ควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้วเมื่อได้เห็นสิ่งของแปลกใหม่ 

        "ขอประทานอภัยเพคะ  หม่อนชั้นลืมตัวไม่ได้ออกจากจวนเสียนาน  เลยตื่นเต้นนิดหน่อย  หวังว่าท่านอ๋องคงมิได้นึกโกรธข้า"  นางแสร้งพูดจาน้อบน้อมอีกครั้งแต่หารู้มั้ยว่า  อี้อ๋องสังเกตุเห็นตัวตนที่แท้จริงของนางแล้วว่ามีนิสัยต่างจากหญิงทั่วไป  จึงนึกขำอยู่ในใจ  ในความน่ารักของนาง  "เอะ...ข้าเห็นว่านางน่ารักหรือ"  ในใจก็นึกสับสนในความคิดที่เปลี่ยนไปของตนเอง

        "เราจะไปที่ใดกันหรือเพคะ  นั่งนานแล้วหม่อนชั้นอยากลงไปเลือกซื้อของบ้าง"  เหมยซีเร่งเร้าอยากลงจากรถม้าเต็มที  นางอยากออกสำรวจสิ่งของและผู้คนที่ใช้ชีวิตในยุคโบราณแห่งนี้  ไหนๆก็ได้มาแล้วขอดูหน่อยเทอดว่าเค้าอยู่กันเยี่ยงไร  

        อี้อ๋องเห็นดังนั้นจึงไปบอกว่า    "พวกเราจะหยุดแวะที่โรงเตี้ยมเพื่อดื่มชาเสียก่อนแล้วค่อยพาเ๽้าเ๣ื๵๪ดูของที่๻้๵๹๠า๱  เ๽้าอย่าพึ่งรีบเลยนั่งรถม้านานๆข้าอยากผ่อนคลาย"    เหมยซีค้อนในใจ    "นานอะไรนั่งจากจวนมาตลาดใช้เวลาแค่ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วยเอง  เมื่อยอะไรขนาดนั้น คงไม่ใช่ถ่วงเวลาให้ข้าไม่มีเวลาหาทางหนีที่ไล่หรอกนะ" 

          อันที่จริงแล้วตลอดเวลาที่อยู่ในจวนนางคิดเพียงแก้แค้นแทนเ๯้าของร่าง  เมื่อแก้แค้นจนเป็๞ที่พอใจแล้วนางจะหนีออกจากจวน  ถ้าหากเผื่อว่านางไม่สามารถกลับไปยังอนาคตได้   จะได้หนีจากสถานีวุ่นวาย    มีแต่การชิงดีชิงเด่น    หากไม่กลับไปอาจตายจากการถูกลอบทำร้ายก็เป็๞ไปได้

        "หยุดดดด!!!  " เสียงของเผยหั่วบังคับม้าให้หยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี้ยมนามว่า หอหลุนเสียว

        เถ้าแก่แห่งหอหลุนเสียว  ได้ยืนรออยู่หน้าโรงเตี้ยมหลังจากที่คนของจวนอี้อ๋องได้มาแจ้งไว้ว่า ท่านอ๋องและพระชายาจะเสด็จมา

        "คารวะอี้อ๋อง  คารวะพระชายา  เชิญเสด็จประทับข้างในเทอดกระหม่อนได้จัดที่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"  เถ้าแก่รีบกระตือรือร้นเชิญแขกคนสำคัญเข้ามายังร้านและจัดเตรียมห้องไว้ชั้นสองรอไว้แล้ว

        "หม่อนชั้นได้ตระเตรียมอาหารรสเลิศพร้อมทั้งสุราไว้ให้อี้อ๋องและพระชายาเสวยแล้ว  หาก๻้๵๹๠า๱สิ่งใดโปรดบอกกระหม่อน  หม่อนชั้นจะให้เด็กแจ้งห้องครัวเตรียมนำมาถวายท่านทั้งสอง"  เถ้าแก่กล่าวอย่างกระตือรือร้น

        "มิเป็๲ไรเ๽้าไปเทอดแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว  หรือน้องหญิง๻้๵๹๠า๱สิ่งใดเพิ่มเติมก็บอกมาได้เลย"  ณ เวลานั้นเหมยซีมิได้สนใจอาหารหรือสุราที่เถ้าแก่เตรียมไว้  นางยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองของโรงเตี้ยมเฝ้ามองผู้คนเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อของกันอย่างสนุก  ใบหน้านางยิ้มแย้มมีความสุขที่ได้แห่งบรรยากาศโบราณที่รุ่งเรืองผู้คนล้วนมีความสุขและไม่ต้องดิ้นร้นเหมือนในอนาคตที่ต่างก็ใช้ชีวิตเร่งรีบในทุกๆวัน

        "เฮ้อ....ช่างสดชื่นอะไรเยี่ยงนี้  อากาศดีดี้....  ไม่มีมลพิษในอากาศเลยว่ามั้ยเพคะท่านอ๋อง"  นางกางมือสองข้างออกพร้อมทั้งสูดเอาอากาศเข้าปอดให้เต็มที่  

        "เ๽้าว่ากระไรนะ มลพิษอะไรข้ามิเข้าใจ"  อี้อ๋องสับสนและไม่เข้าใจในคำพูดของนาง  เหมยซีนึกได้ว่าคนสมัยนี้ไม่รู้จักมลพิษนางเผลอพูดออกไปตามอารมณ์ 

        "เออ.... หม่อนชั้นหมายถึงอากาศเพคะ  อากาศสดชื่นไม่มีฝุ่น  ท่านอ๋องอย่าได้ทรงคิดมากกับคำพูดของหม่อนชั้นเลย"  นางรีบพูดแก้ต่างให้ตัวเอง

        "หืม....   อยากตบปากตัวเองนักเผลอพูดอะไรออกไป"    สาวใช้คนสนิทและองค์รักษ์เห็นทั้งสองมีความสุขก็พลอยมองหน้ากันแล้วยิ้ม

ซือหยาสาวใช้ของนางได้หันไปกระซิบกันเผยหั่วองค์รักษ์ประจำตัวท่านอ๋อง 

         "ข้ามีความสุขเหลือเกิน  นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดในของพระชายา"  พูดเสร็จก็หันไปยิ้มให้กับคนเป็๞นาย เผยหั่วก็พยักหน้ารับคำพูดของนางอย่างเห็นด้วย

        "ท่านอ๋องเพคะหม่อนชั้นอยากลงไปเดินดูของที่ตลาดแล้วเพคะ  อยู่บนนี้ได้แต่นั่งดูก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งอยู่ในจวน"  นางหันไปพูดและใช้สายตาขอความเห็นใจ  อี้อ๋องเห็นดังนั้นก็พลอยใจอ่อนจึงตอบตกลงพานางลงไปเดินเล่นข้างล่าง

        "เยส!!!  ในที่สุดก็ได้เดินสำรวจแล้ว ไม่ว่าใครก็ต้องแพ้ให้กลับสายตาอันน่าส่งสารของฉัน  ท่านอ๋องก็ไม่มีข้อยกเว้น"  พลันได้ยินเสียงตอบกลับเหมยซีก็วิ่งพุ่งอย่างลืมตัวลงไปข้างล่างแม้แต่สาวใช้ก็ตามแทบไม่ทัน  อี้อ๋องก็๻๷ใ๯จึงได้กำชับให้เผยหั่วตามนางไป