ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 61 อนาคตที่ไม่แน่นอน

   ย้อนกลับไปก่อนที่นิวลินจะถูกสายฝนลอบสังหาร สายฝนได้วางยาบางอย่างใส่ลูคิอัส ผลก็คือมันท้องเสียตลอดทั้งวัน แม้ภายนอกมันจูดูเหมือนไม่เป็นอะไรทว่าแท้จริงแล้วมันขับถ่ายอยู่เรื่อยๆ และมันก็ไม่ได้บอกทุกคนในกลุ่มรวมด้วยเพราะมันกลัวโดนคนอื่นหัวเราะเยาะเอา แน่นอนว่านิวลินสังเกตเห็นอาการของลูคิอัสแต่มันก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก คนเราทุกคนมีใครไม่เคยท้องเสีย? ในใจตอนนั้นเองนิวลินก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย มีโอกาสน้อยมากที่ระดับหนึ่งจะท้องเสียแบบนี้ ถึงจะแปลกใจแต่นิวลินก็ไม่ได้คิดมาก มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสที่ระดับหนึ่งจะท้องเสีย

   ยามเย็นของวันนั้นสายฝนได้ใช้ความสามารถหน้ากากปลอมแปลงของเขาเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาและกลิ่นอายให้เหมือนกับลูคิอัส นิวลินไม่สามารถมองการปลอมแปลงของสายฝนออกเนื่องจากมันเป็นแค่ระดับหนึ่งเท่านั้น ต่อให้จะเป็นจุดสูงสุดระดับหนึ่งก็เถอะ สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นระดับหนึ่งอยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงระดับหนึ่ง ขนาดระดับสองยังไม่สามารถมองการปลอมแปลงของสายฝนออก

   หลังปลอมแปลงให้เหมือนกับลูคิอัสทุกอย่าง กระทั่งนํ้าเสียงก็เหมือนนํ้าเสียงของลูคิอัส สายฝนก็ดำเนินแผนการของเขาต่อ เขาใส่ยาสลบเข้าไปในอาหารที่ปรุง เพราะตอนนี้สายฝนกลายเป็นลูคิอัสแล้วเขาจึงไม่สนใจว่าตนเองจะถูกจับได้หรือไม่ อย่างไรคนที่ได้รับผลกระทบจากการกระทำนี้ก็ไม่ใช่เขาแต่เป็นลูคิอัส สายฝนไม่สงสารมันแม้แต่น้อย ตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้เขาไม่เคยใว้ใจใครเลย สายฝนระวังตัวตลอดเวลา กระทั่งวินาทีเดียวจิตใจสายฝนก็ไม่เคยผ่อนคลาย เขารู้ดี การที่เขาแฝงตัวเข้ามาในกลุ่มพวกนิวลิน มันก็ไม่ต่างจากการเดินเข้าเขตอันตราย ทุกวินาทีมีโอกาสตาย แน่นอนต่อให้สายฝนจะระมัดระวังตัวตลอดเวลาเขาก็ยังมีจุดที่บกพร่องอยู่หลายจุด

   เมื่อทุกคนยกเว้นสายฝนกินอาหารที่ถูกวางยาสลบเข้าไปแล้วพวกมันต่างก็รู้สึกง่วง คนที่ได้รับผลกระทบจากยาสลบมากที่สุดนั้นเป็นใครอื่นไปไม่ได้ คนที่ได้รับผลกระทบจากยาสลบมากที่สุดก็คือนิวลินนั่นเอง ในยามปกตินิวลินจะเป็นคนที่ได้รับผลกระทบจากยาสลบน้อยสุดเพราะมันเป็นถึงจุดสูงสุดของระดับหนึ่ง แต่เวลานี้ไม่ใช่ เวลานี้นิวลินบาดเจ็บหนักและอาการบาดเจ็บเพิ่งฟื้นฟูได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น นี่จึงไม่แปลกหากนิวลินจะได้รับผลกระทบจากยาสลบมากที่สุด

    ตามที่กล่าวไป พวกมันรู้สึกง่วงและไม่นานพวกมันก็หลับไป สายฝนใช้เวลานั้นในการลอบสังหารนิวลิน การลอบสังหารง่ายเกินคาด นิวลินตกตายลงอย่างง่ายดาย เห็นนิวลินตายง่ายๆใจสายฝนพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สำหรับความรู้สึกนี้สายฝนทำเพียงแค่เพิ่มความระมัดระวังตนเองเท่านั้น เขาไม่ได้คิดว่าเพราะอะไรทำไมมันถึงรู้สึกไม่ถูกต้อง คิดไปเขาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้อยู่แล้ว เขาจะคิดไปทำไม?

   ห้านาทีภายหลังนิวลินเสียชีวิต พวกลูกน้องนิวลินพลันตื่นขึ้นมา เพราะรับรู้ได้ว่านิวลินตายแล้ว เรื่องนี้สายฝนคิดใว้อยู่แล้ว การฆ่าระดับหนึ่งด้วยยาสลบไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ยาสลบทำให้ระดับหนึ่งหลับสนิทไม่กี่นาทีเท่านั้น ยิ่งความแข็งแกร่งของระดับหนึ่งสูงก็จะยิ่งหลุดออกจากความสามารถของยาสลบได้เร็ว ถ้าสายฝนสังหารนิวลินช้ากว่านั้นห้านาทีรับรองได้เลยว่าเขาต้องโดนลูกน้องนิวลินทั้งสี่จับได้อย่างแน่นอน

   แน่นอนสายฝนได้เตรียมแผนสำรองเอาใว้อยู่แล้ว อย่างที่บอกเขาระวังตัวตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่เตรียมแผนสำรองเอาใว้

///

   ‘ยาของฉันในคลังสิ่งของเหลืออีกไม่มากแล้ว’ สายฝนคิดขณะส่ายหัวอย่างเศร้าใจ เขารู้สึกว่าตนเองนั้นใช้ยาเปลืองมากเกินไป ยาทั้งหมดซึ่งทำขึ้นตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาเหลือไม่เกินสิบห้าขวดแล้ว แบบนี้จะไม่ทำให้สายฝนเศร้าใจได้อย่างไร? ยาคือหลักประกันชีวิตเขาในตอนนี้ มันสามารถทำให้เขารอดชีวิตหรือทำในสิ่งต้องการได้ในสถานการณ์ต่างๆ หากยาหมดสายฝนก็แทบไม่ต่างจากระดับศูนย์จุดห้าคนอื่นๆ สายฝนไม่ได้มีความสามารถพิเศษใดๆ เขาไม่ได้แข็งแกร่งและไม่มีผู้สนับสนุนสุดแกร่ง แต่เขามียาเยอะ!

   หลายวันถัดมา สายฝนและลูกน้องนิวลินทั้งสี่ก็มาถึงที่รวมตัวของคนในกลุ่มโจรภูเขาวายุศักดิ์สิทธิ์ สายฝนมองรอบข้างอย่างสนใจ เขาพบว่าที่รวมตัวไม่เหมือนกับที่เขาคิดเอาใว้เลย ทีแรกเขาคิดว่ามันจะยิ่งใหญ่กว่านี้ทว่าที่ไหนได้ ที่รวมตัวแห่งนี้เป็นเมืองเล็กๆเมืองหนึ่ง สายฝนถามสิ่งที่เขาอยากรู้กับฉีและเขาก็รู้ว่าเดิมเมืองนี้เคยเป็นเมืองขั้นที่หนึ่งมาก่อนแต่ถูกอาร์ครีเวอร์กับลูกน้องระดับสูงอีกจำนวนหนึ่งเข้ายึดครอง หลังจากนั้นมาเมืองนี้ก็ถูกทำให้เป็นที่รวมตัวของกลุ่มโจรภูเขาวายุศักดิ์สิทธิ์

   เนื่องจากในตอนแรกที่สายฝนเข้ากลุ่มพวกนิวลินเขาได้บอกพวกนิวลินว่าตัวเขานั้นโดนพลังแปลกๆของชายผมดำจึงทำให้ความทรงจำบางอย่างขาดหายไป ความสามารถซึ่งทำให้ตัวตนเขาจางก็ถูกชายผมดำเอาไปเช่นกัน นี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมนิวลินถึงคิดว่าสายฝนน่ากลัวและมีพลังระดับเดียวกับมันหรือสูงกว่า นั่นก็เพราะสายฝนแต่งเรื่องขึ้นมาไง ใครบอกว่าเขาต้องพูดความจริงทั้งหมดด้วยเล่า? ไม่มี!

   “แล้วพวกเราจะไปพบคนระดับสูงในกลุ่มได้ยังไงเหรอ?” สายฝนเอ่ยถามขณะมองสังเกตรอบข้าง ในเมืองนี้มีพวกโจรเต็มไปหมด สามารถเรียกว่าเมืองโจรยังได้ เหมือนกับที่สายฝนคิดใว้ไม่มีผิด โจรยังไงก็ไม่มีทางเป็นคนดี ในเมืองเต็มไปด้วยสิ่งไม่ดีจำนวนมาก การพนัน การค้าทาส การค้าสิ่งผิดกฎหมาย รับจ้างฆ่าคน และอื่นๆอีกมากมายนับไม่ถ้วน

   ในเวลาเดียวกับที่ถามฉีสายฝนก็คิดขึ้น ‘ฉันไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีแต่ฉันก็คิดว่าตนเองไม่ใช่คนชั่ว? อย่างน้อยปัจจุบันฉันก็ไม่ใช่บุคคลชั่วร้ายล่ะนะ? แต่อนาคตก็ไม่แน่ บางทีเพื่อแข็งแกร่งขึ้นหรือมีบางอย่างเข้ามาเปลี่ยนแปลงฉัน ตัวฉันคงเปลี่ยนไปไม่เหมือนวันนี้’ เขาไม่มีความมั่นใจในเรื่องนี้เลย จักรวาลนั้นกว้างใหญ่และเขาไม่สามารถมองเห็นหรือคาดเดาอนาคตได้ พูดง่ายๆคือเขาไม่รู้ว่าในอนาคตตนเองจะเจอกับอะไรบ้างนั่นแหละ การไม่รู้เป็นสิ่งที่สายฝนเกลียด ความรูู้สึกตอนไม่รู้อะไรเลยมันเหมือนเขาไม่สามารถควมคุบชีวิตตนเองให้ไปในทิศทางที่ต้องการได้ แต่นั่นก็คือตวามจริง ไม่มีใครสามารถควบคุมทิศทางชีวิตได้ตามต้องการทั้งหมดหรอก

   “เดี๋ยวพวกฉันจะไปแจ้งเรื่องการตายของท่านนิวลินให้คนระดับสูงฟังเอง นายไม่สามารถพบกับคนระดับสูงได้หรอกเพราะนายยังเป็นแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น คนที่สามารถเข้าพบกับคนระดับสูงนั้นอย่างน้อยก็ต้องเป็นนักรบแห่งท้องทะเล” ฉีกล่าวเช่นนั้น หลังตอบคำถามที่สายฝนถามแล้วฉีและลูกน้องคนอื่นๆของนิวลินก็จากไป

   ‘ฉันควรเดินสำรวจเมืองนี้และหาข้อมูลที่อยากรู้เพิ่มเติม’ สายฝนกล่าวภายในใจ เขาไม่รอช้ารีบเดินสำรวจทันที แน่นอนว่าเขาไม่สามารถสำรวจอย่างเปิดเผยได้ไม่งั้นเขาจะโดนสงสัยเอา

---

จบบทที่ 61 อนาคตที่ไม่แน่นอน