ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่56 ปะทะกองกำลังอาสา

“สวัสดีทุกคน พวกคุณคงได้ชื่นชมความงดงามของอัญมณีร้านหรงเหยาไปแล้วและคงอยากที่จะรู้ว่าใครคือผู้บริหารที่แท้จริงของร้าน!”เสียงของฟู่หยางพูดใส่ไมโครโฟนเรียกความสนใจแขกที่มาร่วมงาน

“ใช่ ใครกันที่กล้าหาญในการแสดงโชว์อันน่ามหัศจรรย์เช่นนี้!”

“ใช่ใครที่กล้ามอบของขวัญล้ำค่าให้กับแขกที่มาร่วมงาน!”

“ใช่ ได้โปรดเปิดเผยให้เรารู้ด้วย!” เสียงหวานใสของนักข่าวสาวจากสำนักข่าวท้องถิ่นแห่งหนึ่ง

“เอ๊ะไม่ใช่คุณเหรอ ผู้จัดการฟู่!”มีบางคนรู้จักฟู่หยางได้ทักท้วงขึ้นด้วยความแปลกใจ

“โอ้ นั่นมันเมื่อก่อนที่ฉันเปิดร้านฟู่ซิงแต่ตอนนี้ฉันเป็นแค่ผู้จัดการที่ทำหน้าที่แทนเท่านั้น”

ฟู่หยางปฏิเสธคำพูดเหล่านั้นเมื่อเขาเหลือบมองเห็นสัญญาณจากหลิวเย่

เขารีบพูดใส่ไมโครโฟนเสียงดังทันที

“เอาล่ะเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา!ต่อไปนี้เราจะทำพิธีเปิดที่ยิ่งใหญ่อลังการและไฮเทคที่สุด ขอเรียนเชิญพบกับท่าน

ประธานบริษัทอัญมณีหรงเหยาประธานหลิวเย่!”

พลันทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างพากันตกตะลึงที่พบว่าจู่ๆไฟในห้องโถงใหญ่มืดแสงลงจนสลัว

มีแสงกระพริบล่องลอยเหนือหัวพวกเขาคล้ายทะเลหิ่งห้อย!

ผนวกกับแสงสว่างจากอัญมณีที่จัดแสดงตรงกลางห้อง!

สร้างบรรยากาศคล้ายอยู่บนสรวงสวรรค์!

“โอ้ สวยงามสวยงามจริง!”

“มหัศจรรย์! เยี่ยมยอด! เยี่ยมมาก!”

“นี่ฉันอยู่บนโลกไหมนี่?”

“ดูสินี่คือหิ่งห้อยใช่ไหมหรือไม่ใช่?!”

“โอ้ ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะมีเครื่องมือไฮเทคเช่นนี้!”

“ช่างสวยงามมันงดงามมาก!”

และฉับพลันนั้นมีเสียงบรรเลงของขลุ่ยที่อ่อนโยนและสวยงาม

จิตใจของฝูงชนเคลิบเคลิ้มกับความอบอุ่นอ่อนโยนจากบทเพลง

หลิวเย่หยิบหนึ่งในบทเพลงที่ซื้อมาจากแกรี่7และเห็นว่าเข้ากับบรรยากาศในธีมเปิดงานนี้

เขาจึงนำมาเปิดให้ผู้เข้าร่วมงานให้ดื่มด่ำไปด้วยกัน

นักข่าวจำนวนมากไม่พลาดเก็บเหตุการณ์อันน่าตื่นตะลึงเช่นนี้!

พวกเขาประทับใจตั้งแต่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยของที่จอดรถ!

ความสะอาดสวยงามของห้องโถง!

การจัดซุ้มมังกรและหงส์ร่ายรำ!

อาหารว่างและเครื่องดื่มเลิศรสที่ไม่เคยทานที่ไหนอร่อยเช่นนี้มาก่อน?!

การรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดแต่ไม่ได้สร้างความอึดอัดให้กับพวกเขา!

มันเป็นพิธีเปิดงานที่ยิ่งใหญ่และน่าประทับใจมากที่สุด!

พวกเขามีหัวข้อข่าวเด็ดสำหรับสำนักพิมพ์และสำนักข่าวของตน!

ต่างคนต่างมีความมุ่งหมายแต่เป้าหมายเดียวกัน!

หลิวเย่กวาดสายตามองทั่วห้องและให้เวลาพวกเขาได้ดื่มด่ำกับอรรถรสที่เขาเสิร์ฟให้พวกเขาได้ลิ้มลอง

เมื่อโน้ตสุดท้ายจางหายไป หิ่งห้อยที่พวกเขามองเห็นก็สลายไปเช่นกัน

ห้องโถงสว่างขึ้นและมีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากบนเวที

“สวัสดีทุกคน พวกคุณคงสบายใจและมีความสุขกันมากขึ้น!” หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยและกวาดสายตามองทุกคน

“อ๊า นั่นหล่อจริงๆ หล่อมาก!” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

“ใช่ หล่อ! เท่ห์!” มีการตอบรับจากอีกหลายเสียง

หลิวเย่ไม่ปล่อยให้วุ่นวายไปมากกว่านี้ เขาจึงเริ่มเข้าสู่พิธีเปิดอย่างเป็นทางการทันที“ฉันชื่อหลิวเย่และเป็นประธานของ

บริษัทอัญมณีหรงเหยาขอบคุณทุกคนที่เสียสละเวลามาร่วมงาน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกคุณจะให้ความสนใจอุดหนุนสินค้าและความร่วมมือระหว่างกันในอนาคต”

“ฉันขอเปิดงานอย่างเป็นทางการณ บัดนี้!”

“ดังนั้นเพื่อไม่ให้พวกคุณรอคอยนานเกินไปฉันจะประกาศรายชื่อผู้ที่โชคดีได้รับของขวัญจากเราและฉันขออภัยที่คนอื่นๆจะได้ของที่ระลึกชิ้นเล็กน้อยแต่ได้โปรดเชื่อมั่นในคุณภาพสินค้าของเราทุกชิ้น”

สิ้นเสียงของหลิวเย่พลันมีเสียงฮือฮาจากฝูงชนที่เข้าร่วมดังกระหึ่มห้องโถง!

พวกเขาแปลกใจที่พบว่าประธานบริษัทเป็นแค่ชายหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่ง!

ที่น่าประหลาดใจมากกว่านั้นคือ ของที่ระลึกชิ้นเล็กน้อย นั่นคือ ไข่มุกประดับพลอยซึ่งมีมูลค่าไม่ต่ำกว่า 2,000 หยวน นี่คือชิ้นเล็กน้อยในความหมายของเขาเหรอ!

แล้วไหนจะของรางวัลพิเศษอีกหลายชิ้นที่มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านหยวน!

แม้แต่นักข่าวที่เข้าร่วมก็ได้รับของที่ระลึกเล็กน้อยเช่นกัน!

เสียงชื่นชมยินดีมีกระจายทั่วไป!

แต่เสียงอิจฉาริษยาก็มีประปราย

เมื่อประกาศรายชื่อผู้โชคดีที่จะได้รับของรางวัลพิเศษทั้งสิบชิ้นแล้ว

ในเวลานี้หลิวเย่เหลือบมองเห็นคนรู้จักเก่าที่เหมือนมาร่วมงานและไม่เหมือนมาร่วมงาน

นั่นคือ ซูเหอจง กัปตันของกองกำลังอาสา ซึ่งเขาเคยพบที่สนามทดสอบสมรรถภาพของสถานีตำรวจเทียนจิน

ซูเหอจง เดินเข้ามาทักทายหลิวเย่“สวัสดี ประธานหลิวเย่!”

“สวัสดีคุณมีอะไรเหรอ?” หลิวเย่แปลกใจที่พบเขาที่นี่

“ต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งคุณล่วงหน้าสายข่าวของเราได้รับรายงานว่าจะมีการโจรกรรมอัญมณีของพวกคุณ”

ซูเหอจงตอบคำถามของหลิวเย่พลางนึกแปลกใจที่เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าหลิวเย่จากที่ไหนสักแห่ง

“ฉันยินดีให้ความร่วมมือกับพวกคุณ” หลิวเย่พยักหน้ารับทราบอย่างเป็นธรรมชาติ

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะกระจายกำลังตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบ คุณคงไม่ว่าอะไร?” ซูเหอจงหรี่ตามองหลิวเย่อย่าง

พิจารณาและตรวจสอบ

เขาสงสัยว่าทำไมประธานบริษัทถึงได้อายุน้อย!

และก่อนพวกเขาเดินทางมาที่นี่ได้ตรวจสอบประวัติของหลิวเย่แล้ว!

พบว่าหลิวเย่ไม่ได้มาจากตระกูลดังหรือตระกูลใหญ่จากที่ไหนเลย?!

สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาสงสัยความร่ำรวยที่ผิดปกติของหลิวเย่!

แต่เขาไม่ต้องการให้หลิวเย่ไหวตัวทันจึงไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ!

“ตามสบาย” หลิวเย่ยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่กังวลใจ

เขาไม่ห่วงเพราะว่าฝีมือและทักษะการต่อสู้ระหว่างเขากับพวกของโจวเริ่นแตกต่างกันมาก

ในเวลานี้โจวเริ่นคล้ายรับรู้ว่ามีเหตุการณ์ผิดปกติในห้องโถง

เขาเดินตรงเข้ามาหาหลิวเย่ “บอสหลิว พวกตำรวจและกองกำลังอาสามากันหลายคน!”

“อืม ปล่อยให้พวกเขาทำตามสบาย ขึ้นอยู่กับว่าใครจะจับโจรได้ก่อนกัน”หลิวเย่หัวเราะเบาๆอย่างผ่อนคลาย

“ใช่ นั่นต้องดูที่ฝีมือกันดีกว่า!” โจวเริ่นพยักหน้าเห็นด้วย

“ฉันจะปล่อยให้พวกคุณจัดการกับโจรได้อย่างอิสระ” หลิวเย่ยื่นอาวุธให้กับพวกของโจวเริ่นอย่างเต็มที่

“รับทราบ!” โจวเริ่นรับคำสั่งด้วยท่าทีกระตือรือร้น

จากนั้นเขาส่งสัญญาณให้ทีมทั้งหมดเตรียมรับมือกับโจร

เมื่อแขกผู้มีเกียรติทั้งหลายเริ่มทยอยกลับ

คงเหลือเพียงลูกค้าบางส่วนที่กำลังเดินชมสินค้าภายในร้านที่วันนี้จำหน่ายราคาพิเศษ

สำหรับนักข่าวฟู่หยางช่วยกันออกไปจากหลิวเย่

และให้พวกเขาสัมภาษณ์กับเขาแทนเจ้านาย

ส่วนหลิวเย่ตอนนี้ไปพักผ่อนจิบชาอยู่กับอาจารย์กู่ผิงโจวที่แวะมาร่วมแสดงความยินดีในห้องทำงานชั้นที่5

ในเวลานี้มีคนห้าคนเดินเข้ามาในห้องโถงและกระจายตัวเดินชมสินค้าแต่ละมุม

แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาดีและแต่งตัวดีได้แอบหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโยนเข้าไปในซุ้มมังกรและหงส์ร่ายรำ

หลิวเย่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างสนใจเขาเปิดใช้สัมผัสสวรรค์ตลอดตั้งแต่เริ่มงาน

ทำให้เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายใต้อาณาเขตของสัมผัสสวรรค์

“เฮ้อ เสี่ยวเย่อาจารย์ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีความสามารถเช่นนี้ น่าทึ่งจริงๆ!” เสียงชื่นชมมาจากอาจารย์กู่

“ขอบคุณอาจารย์กู่คุณเคยคิดจะทำงานอย่างอื่นบ้างไหม?” หลิวเย่ถามด้วยความสงสัย

เป็นเพราะว่าเขาพบว่าอาจารย์กู่ทำงานที่ห้องสมุดแต่ก็ไปช่วยรักษาคนป่วยยากจนโดยไม่เรียกเก็บเงิน และไปช่วยรักษาคนป่วยบางคนเป็นการเฉพาะที่โรงพยาบาลประชาชนโดยไม่เกี่ยวกับเงิน

ในตอนนี้เขามีฮัทและแรงส์จึงต้องการเปิดโรงเรียนเพื่อสร้างคนรุ่นใหม่ที่มีทักษะขั้นสูงเพื่อช่วยเหลือมวลมนุษยชาติ

ส่วนหนึ่งของความต้องการเกิดจากข้อความที่เขาพบในบันทึกโบราณจากดาวขยะ!

เมื่อเขาศึกษาในภายหลังพบว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงิน นั่นคือ ดาวเคราะห์โลกนั่นเอง!

และข้อความเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจ!

สัญชาตญาณบอกเขาว่าในอนาคตอันใกล้นี้จะมีภยันตรายเกิดขึ้น

“อืม เคยคิดบางครั้งแต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี?”กู่ผิงโจวพูดตอบเบาๆ

“คุณชอบการสอน?” หลิวเย่ถามตรงประเด็น

“ชอบสิ แต่ถ้าจะสอนแพทย์แผนจีนเหมือนเดิมฉันไม่คิดจะรับศิษย์อีกแล้ว!”

“ถ้าฉันจะเปิดโรงเรียนและให้คุณช่วยบริหารล่ะ?” หลิวเย่ถามประเด็นสำคัญ

“หืม เสี่ยวเย่เธอจะเปิดโรงเรียนอะไร?” กู่ผิงโจวหูผึ่งเมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเย่

ทันใดนั้นมีเสียงการต่อสู้จากชั้นล่างซึ่งมีเพียงหลิวเย่เท่านั้นที่ได้ยินและมองเห็น แต่อาจารย์กู่ยังไม่ได้ยิน

“ฟึ่บ พั๊บ ตุ๊บ”

เป็นเสียงการต่อสู้ของชายหนุ่มและหญิงชายอีกสองคนในห้องโถงกับทีมของโจวเริ่น

ด้านนอกอาคารมีชายอีกสองคนกำลังต่อสู้กับตำรวจ

สักพักหนึ่งทีมของโจวเริ่นจับโจรได้สองคน

ชายคนหนึ่งซึ่งมีขอบเขตสร้างฐานรากระดับต้นหนีไปแต่โจวเริ่นและทีมอีกสองคนไล่ล่าอย่างไม่ลดละ

ทางด้านนอกชายสองคนมีหนึ่งคนถูกจับได้ อีกหนึ่งคนวิ่งหนีไปและตำรวจกำลังวิ่งตาม

หลิวเย่ดูสถานการณ์แล้วพบว่าชายที่วิ่งหนีทั้งสองคนล้วนมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกัน

“อาจารย์กู่เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันอีกครั้ง ฉันขอไปทำธุระก่อน” หลิวเย่พูดขอตัวอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาวิ่งขึ้นดาดฟ้าและเหินตัวลอยบินไปในทิศทางที่โจรทั้งสองคนวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ฝั่งตำรวจไม่สามารถตามโจรได้ทันความแข็งแกร่งของพวกเขาห่างกันเกินไป

ด้านโจวเริ่นกับพวกที่ไล่ล่ามาจนถึงแถบชานเมืองใกล้ชายฝั่งอ่าวโป๋ไห่

ในตอนนี้มีเรือสินค้าลำหนึ่งจอดรออยู่กลางอ่าวและมีเรือเล็กที่พร้อมแล่นติดเครื่องรออยู่แล้ว

แต่มันยังห่างไกลจากโจรทั้งสองคนราว2 กิโลเมตร

ทันใดนั้นมีเฮลิคอปเตอร์ของกรมตำรวจสองลำบินตรงมายังอ่าวโป๋ไห่

และมีรถตำรวจอีกสามคันเข้าล้อมรอบบริเวณนั้น

ซูเหอตงและตำรวจอีก7 คนก้าวลงมาจากรถ

ในเวลานี้เป็นการเผชิญหน้าของสามฝ่ายระหว่างโจร2 คน ทีมโจวเริ่น 3 คน และตำรวจ 8 คน

โจวเริ่นส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดนิ่งก่อน

เขามั่นใจว่าพวกตำรวจไม่สามารถต่อสู้กับโจรที่แข็งแกร่งสองคนได้!

แต่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลดทอนกำลังของพวกโจรไปบางส่วนก่อน!

ถึงแม้ว่าตัวเขาเองกับโจรคนหนึ่งจะมีระดับความแข็งแกร่งเท่ากัน!

แต่ถ้าหากลดทอนกำลังไปได้บางส่วนก็ช่วยลดเวลาของเขาเช่นกัน!

ซูเหอตงที่เห็นว่าพวกโจวเริ่นหยุดยืนมองไม่ได้ขัดขวางพวกเขา

ซูเหอตงหรี่ตามองพวกโจวเริ่นอย่างแปลกใจแต่ก็หันไปสั่งลูกน้องตนเองทันที

“จับพวกมันจับเป็นไม่ได้ก็จับตาย!”

จากนั้นเกิดการต่อสู้ระหว่างตำรวจ8 คนกับโจร 2 คน

“ฟึ่บ พั๊บ ตุ๊บปั้ง”

“ฟึ่บ พั๊บ ตุ๊บ”

“ปั้ง ปั้ง”

อนิจจา!!!

ความแข็งแกร่งของตำรวจ7 คนไม่สามารถต่อสู้กับโจรได้เลยแม้แต่กระบวนท่าเดียว!

แม้ว่าจะใช้อาวุธปืนยิงก็ตาม!

ซูเหอตงกำหมัดแน่นเมื่อเห็นภาพลูกน้องล้มลงกับพื้น

เขาพุ่งทะยานเข้าต่อสู้โรมรันกับโจรทันที

“ไป๊จับพวกมันให้ได้!” โจวเริ่นเห็นว่าซูเหอตงกำลังจะเสียเปรียบเขาสั่งลูกน้องทันที

โจวเริ่นพุ่งตัวเข้าชกโจรขอบเขตสร้างฐานรากทันที

ส่วนลูกน้องอีกสองคนสามารถต่อสู้กับโจรระดับปรับแต่งร่างกายได้

“ฟึ่บ พั๊บ ตุ๊บปั้ง”

“ฟึ่บ พั๊บ ตุ๊บปั้ง”

ห้านาทีต่อมา

ซูเหอตงที่คุกเข่ากับพื้นโดยมีบาดแผลและเลือดตามร่างกาย

เขามองตรงไปยังโจวเริ่นกับพวกอีกสองคนที่จับกุมโจรสองคน

พวกของโจวเริ่นบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น!

สภาพแตกต่างจากเขามากนัก!

“พวกคุณเป็นใคร?” ซูเหอตงถามโจวเริ่นด้วยความสงสัยและเหมือนเคยพบเขาที่ไหนมาก่อน

“ฉันเป็นกัปตันทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทซ่งเจียง”โจวเริ่นตอบกลับตามตรง

“บริษัทรักษาความปลอดภัยที่เปิดใหม่นั่นเหรอ?” เขาคุ้นหูเพราะเป็นส่วนหนึ่งที่ตำรวจมีหน้าที่ตรวจสอบ

“ใช่!” โจวเริ่นพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

“พวกคุณมารักษาความปลอดภัยบริษัทอัญมณีหรงเหยา?” ซูเหอตงถามย้ำอีกครั้ง

“ใช่พวกมันเป็นบริษัทของเจ้านายเราเช่นกัน!”โจวเริ่นอธิบายความจริงให้เขาฟัง

ในเวลานี้ซูเหอตงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่ตัวเขาและเพื่อนตำรวจมีความแข็งแกร่งด้อยกว่าอีกฝ่าย

“ถ้าเช่นนั้นจับพวกมันไปก่อนแล้วค่อยสอบปากคำทีหลัง” ซูเหอตงเสนอความคิดเห็น

“ตกลง!” โจวเริ่นเห็นด้วยตามธรรมชาติ

..........

หลิวเย่ที่ได้ทราบข่าวจากโจวเริ่นเขาชื่นชมลูกน้องทันที “พวกคุณทำได้ดีมาก!”

จากนั้นเขามอบหมายฟู่หยางให้จัดการกับคดีโจรกรรมอัญมณีแทน

หลิวเย่ขมวดคิ้วอย่างแปลกใจที่ไม่พบสัญญาณจากตัวสอดแนม!

และไม่พบข้อมูลของนักฆ่าระดับสูงอีกคนขององค์กรซีเคร็ต!

..........

ตอนนี้มีความโกลาหลเกิดขึ้นบนเว็บไซต์ของสำนักข่าวแห่งหนึ่งที่เสนอข่าวการเปิดตัวของบริษัทอัญมณี

“หรงเหยา”

สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงไม่ใช่แค่ความวิจิตรงดงามของอัญมณีที่นำมาจัดแสดงในห้องโถงเท่านั้น

แต่เป็นบรรยากาศในพิธีเปิดที่อลังการ!

และที่สำคัญที่สุดคือบทเสียงแห่งความสุข เสียงขลุ่ยจากสวรรค์!

ข้อความและวิดีโอของโพสต์สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง

“พิธีเปิดยิ่งใหญ่อลังการของบริษัทอัญมณีหรงเหยาวิดีโอแนบ”

“บทเพลงแห่งความสุขเสียงจากสวรรค์ วิดีโอแนบ”

“อัญมณีที่วิจิตรงดงามที่สุดภาพประกอบ”

“โอ้ มันช่างสวยงามเกินจินตนาการของฉัน!”

“นี่มันคือบทเพลงจากสวรรค์อย่างแท้จริง!”

“อึศักดิ์สิทธิ์มันเป็นผลงานของปรมาจารย์คนไหน?!”

“ใครก็ได้ช่วยบอกฉันทีว่า ใครบรรเลงเพลงนี้?!”

“ตามหาคนบรรเลง”

“ตามหาคนบรรเลง +1”

“ตามหาคนบรรเลง +12”

“ตามหาคนบรรเลง +1,000,...”

..........

เวลานี้หลิวเย่ไม่ได้สนใจเหตุการณ์บนโซเชียลเลย

เขาบินตรงมุ่งหน้าไปยังบ้านพักของรุ่นพี่คนสวยหลิวนี่นี่

เธอออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้านี้และมาพักฟื้นที่บ้าน

แต่สภาพจิตใจของเธอนั้นย่ำแย่เป็นอย่างมาก

อาผู้ชายของเธอถูกจับกุมและดำเนินคดีตามกฎหมาย

หลิวเย่ลอยอยู่กลางอากาศทางหน้าต่างห้องนอนของเธอ

เธอนอนหลับบนเตียงโดยมีอาการขมวดคิ้วและร้องไห้เป็นระยะสลับกับส่งเสียงกรีดร้องเบาๆคล้ายฝันร้าย

หลิวเย่สงสารเธอเขาจึงเข้าไปในห้องนอนและใช้ศิลปะจิตวิญญาณชูรา

เขาชี้นิ้วเข้าที่กลางหน้าผากของเธอและลบความทรงจำของเธอในช่วงของการถูกจับกุมตัว

จากนั้นค้นหาสร้อยจี้หยกและพบว่ามันอยู่ในกล่องไม้สวยงามบนโต๊ะแต่งหน้า

เขาหยิบและนำมาสวมใส่คอของเธอพร้อมกับร่ายเวทมนตร์ง่ายๆที่จะทำให้เธอไม่สามารถถอดมันออกได้เลย

“ฉันคงช่วยคุณได้เท่านี้นะรุ่นพี่เราค่อยพบกันที่มหาวิทยาลัย”

เมื่อกล่าวเสร็จเขาก็เหินตัวบินกลับอพาร์ตเมนท์

..........

รุ่งเช้าก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปมหาวิทยาลัย

ต้าเป่าโจวผู้จัดการทั่วไปที่หลิวเย่แต่งตั้งให้ทำหน้าที่ในบริษัทยา “ซ่งหรานฟาร์มาซูติคอล” ได้โทรหาเขา

“เจ้านายพวกเรารับสมัครพนักงานและได้ซื้อที่ดินแถบชานเมืองไว้แล้ว แต่เครื่องจักรมีปัญหาเล็กน้อยจากผู้ผลิตเขา

ต้องการพูดคุยกับเจ้านายโดยตรง”

“หืม เกิดอะไรขึ้น?” หลิวเย่ถามอย่างสงสัย

“เอ่อพวกเขาว่าสเปคเครื่องจักรที่เจ้านายต้องการนั้นมันมีความจำเพาะและเขาต้องการพบกับเจ้านายโดยตรง”

เสียงไม่แน่ใจดังขึ้นจากปลายสาย

“เขาต้องการพบฉันเหรอ?” เขาแปลกใจที่บริษัทจำหน่ายเครื่องจักรกลนั้นมีเงื่อนไขแปลกๆ

“ใช่!” ต้าเป่าโจวยืนยัน

“อืม เอาไว้ก่อนถ้าฉันสะดวกตอนไหนแล้วจะบอกคุณอีกที ส่วนเรื่องก่อสร้างโรงงานผลิตให้ดำเนินการได้เลย”

หลิวเย่ปล่อยวางเรื่องเครื่องจักรก่อนและมอบหมายให้เขาทำสิ่งอื่นที่จำเป็นไว้รอ

“รับทราบ!” ต้าเป่าโจวรับคำอย่างนอบน้อม

สำหรับโรงงานผงปรุงรสสวรรค์“เย่หราน” หลิวเย่ไม่ได้กังวลใจแต่อย่างใด

เนื่องจากเขาได้ตรวจสอบความก้าวหน้าเป็นระยะจากอีเมล์ที่เกาหยานส่งมา

และข้อมูลบางส่วนจากตัวสอดแนมที่ทิ้งไว้กับพวกเขา

“อืม คงต้องเอาพวกแรงส์ไปช่วยทำเหมืองหินพลังงานที่โลกโบราณ”

หลิวเย่วางแผนที่จะนำแรงส์ไปทำเหมืองหินพลังงานเหมืองหินหยก เหมืองเพชรพลอยและแร่สำคัญอื่นๆ

เพื่อนำกลับมาใช้ยังโลกแห่งนี้

เมื่อหลิวเย่เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัย

พลันมีเสียงโทรศัพท์จากอาจารย์กู่ที่ต้องการพูดคุยกับเขาต่อจากที่ค้างไว้เมื่อวานนี้

“ดูท่าอาจารย์กู่คงอยากหาอะไรทำที่ท้าทายความสามารถมากกว่านี้”

เขาคิดพลางส่ายหัวเบาๆอย่างเข้าใจอาจารย์

เมื่อพวกเขาทำอะไรเดิมๆซ้ำๆเป็นระยะเวลานาน

ความเบื่อหน่ายย่อมสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาและทุกคน