ผู้ร่วงหล่น

“อะ...ไร”

จี่อู่ตั้งโกรธและตกใจเพราะคำพูดของแจ๊ค มันเป็นสิ่งที่จี่อู่ตามหามาตั้งแต่ที่เขาสูญเสียพลังไปทั้งหมด คนที่มีพลังอำนาจ ยศ ความยิ่งใหญ่มาก่อนแล้วอยู่ ๆ

วันหนึ่งเขาต้องสูญเสียทุกอย่างไปคิดดูว่ามันต้องเจ็บปวดแค่ไหน อีกอย่างสิ่งที่จี่อู่เจ็บปวดมากที่สุดคือการทรยศของลูกศิษย์ที่ตนรักราวกับลูกแท้ ๆ

เมื่อคิดดังนั้นจี่อู่กัดฟันแน่นต่อให้สังเวยดวงวิญญาณให้กับปีศาจเขาก็จะทำ เพื่อให้ได้พลังที่เขาต้องการ

ในตอนแรก วันที่แรกของการทรยศนั้นจี่อู่สิ้นหวังมาก ๆ จนได้ยินเสียงกระซิบในตำนานของการแลกเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายมาเป็นปีศาจทำลายล้างอันไร้สติปัญญา

จี่อู่ไม่ต้องการจะกลายเป็นปีศาจที่ไร้สติปัญญาไม่งั้นเวลาที่เขาแก้แค้นได้สำเร็จ เขาจะดีใจไปทำไม

จี่อู่มองหน้าแจ๊คที่สวมหน้ากากอันแปลกประหลาด จี่อู่ไม่รู้ว่าแจ๊คมีท่าทางเป็นยังไงแต่จี่อู่เลือกที่จะเชื่อคำพูดของชายแปลกหน้าที่เจอได้แค่วันเดียว

“ฉันไม่ต้องการกลายเป็นปีศาจที่ไร้สติปัญญา”

พอแจ๊คได้ยินเสียงตอบกลับของจี่อู่จึงหัวเราะขึ้นเพราะปลาได้กินเหยื่อที่เขาล่อเอาไว้ แม้ว่าภารกิจจะบอกให้ทำลายล้างดวงดาว

แต่แจ๊คขี้เกียจทำเองเป็นอย่างมาก คิดดูว่าพื้นที่ในดวงดาวนี้ใหญ่แค่ไหน มากกว่าโลกเก่าแจ๊คเสียอีก เขาต้องใช้เวลากี่พัน หมื่นปีถึงจะทำลายล้างได้

ไม่สู้เอาเวลาไปฝึกฝนตนเองและให้คนที่มีความแค้นกับอาณาจักรหรือโลกใบนี้จัดการแทน เมื่อคิดได้ดังนั้นแจ๊คอยากจะไปตบหัวตนเองตอนที่มาโลกนี้ใหม่ ๆ

ตอนนั้นเขายังไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับโลกใหม่

“ไม่ต้องห่วง ขอแค่เจ้ามีความรู้สึกอยากได้พลังมากพอ ถ้าเจ้าไม่มีความอยากได้พลังมากพอเจ้าจะตาย เจ้าอยากได้พลังแบบไหน”

สิ้นสุดเสียงของแจ๊ค จี่อู่หัวเราะดังไปทั่วบริเวณอย่างบ้าคลั่ง เขารอเวลานี้มานานแสนนานในที่สุด

“พลังที่ฉันอยากจะได้คือการควบคุมภูตผีให้อยู่ในคำสั่งของฉัน”

เมื่อได้ยินคำพูดของจี่อู่ แจ๊คพูดกับหู่เสวียดังที

“หู่เสวียมีพลังแบบไหนที่สามารถเปลี่ยนให้คนใกล้ตายกลับมามีพลังชีวิตและพลังในการควบคุมภูตผี”

หู่เสวียคิดสักพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

“ลิช นักเวทแห่งความตาย”

“โครงกระดูกที่เดินได้และใช้กองทัพกระดูกทำลายศัตรูตรงหน้า”

“ใช่”

แจ๊คเปิดระบบผู้ร่วงหล่นและค้นหา คำว่าลิชทันทีและเขาพบเจอคำว่าลิชอยู่หลายพันตัวสินค้า พอมองไปที่ราคาทำให้แจ๊คเปลี่ยนสีหน้าทันที

จี่อู่ที่นอนอยู่ตรงหน้าแจ๊ค เห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของแจ๊คจึงถามขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น”

แจ๊คไม่สนใจจี่อู่แม้แต่นิดเดียวและถามหู่เสวียต่อ

“มีอะไรที่ถูกกว่านี้ไหม ลิชที่ถูกที่สุดมันก็ราคาไป 500,000 แต้มแล้วฉันไม่มีแต้มพอที่จะซื้อ ถึงซื้อเองฉันก็ไม่ซื้อให้เจ้าซอมบี้นี้หรอก”

“มันมีอยู่อย่างหนึ่ง แต่นั้นมันอ่อนกว่าลิชมากแค่ยังพอสามารถควบคุมภูตผีและโครงกระดูกได้”

“เยี่ยมมันคืออะไร”

“เนโครแมนเซอร์ ถ้าเนโครแมนเซอร์คนไหนสามารถตัดขาดกับชีวิตได้จะกลายเป็นลิช”

แจ๊ครีบค้นหาคำว่าเนโครแมนเซอร์ทันที และพบว่ามันมีสินค้ามากกว่าลิชถึงหลายร้อยเท่าเพราะเนโครแมนเซอร์เป็นง่ายกว่าลิชมาก

หลังค้นหาไปสักพักหนึ่งแจ๊คเจอกับสินค้าที่มีราคาถูกที่สุดของเนโครแมนเซอร์ มันคือหนังสือบันทึกของสาง

ราคาอยู่ที่ 10,000 แต้ม แจ๊คต้องกัดฟันเพื่อกดแลกหนังสือนี้มา หลังแจ๊คแลกหนังสือบันทึกของสางได้สำเร็จ

หนังสือที่ทีกลิ่นอายแห่งความตายและเสียงกรีดร้องทรมานของผู้หญิงดังไปทั่วบริเวณ จี่อู่ตกใจและหวาดกลัวเป็นอย่างมากกลิ่นอายแห่งความตายมันมากกว่าที่แห่งนี้เสียอีก

ภูเขาภูตผีเป็นสถานที่ที่มีกลิ่นอายแห่งความตายมากที่สุดในดวงดาวแห่งนี้เพราะตั้งแต่ที่ได้แผนที่ภายในของภูเขาภูตผีจี่อู่ได้ศึกษามานับไม่ถ้วนว่าด้านในมีอะไรบาง

เพราะแจ๊คหยิบหนังสือออกมาทำให้จี่อู่ยิ่งหวาดกลัวแจ๊คมากยิ่งขึ้น จี่อู่ไม่รู้ว่าแจ๊คมาจากไหนเป็นใครกัน

ในตอนนี้แจ๊คไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง โลกที่แจ๊คอยู่ในตอนนี้คือโลกที่มืดมิดมีแต่ซากศพ ท้องฟ้าเป็นสีแดงเลือดราวกำลังมีเลือดไหลอยู่ภายในท้องฟ้า

ตรงหน้าแจ๊คมีเงาประหลาดกำลังหัวเราะเมื่อเห็นแจ๊ค

“ในที่สุดก็มีคนมาติดกับดักของฉัน ฮ่า ๆ”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าแจ๊คไม่ได้สนใจเพราะคำอธิบายต้องซื้อได้บอกว่า สาง เนโครแมนเซอร์ที่อ่อนแอได้ตายลงจากการต่อสู้ก่อนตายเขาได้ทิ้งหนังสือบันทึกของตัวเองและเศษเสี้ยวของดวงวิญญาณของตนเองเพื่อรอเวลาที่จะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

สางที่เป็นเศษเสี้ยวดวงวิญญาณเห็นแจ๊คไม่มีทีท่าจะหวาดกลัวจึงโมโหก่อนจะพูดขึ้น

“แกเป็นใครฉันไม่สนใจ แต่ร่างกายและดวงวิญญาณของแกจะถูกฉันกลืนกิน”

สางพุ่งตัวเข้ามาหาแจ๊คอย่างรวดเร็ว แจ๊คไม่มีเวลาตอบสนองก็ถูกสางเข้าสิงร่างกายไปแล้ว

“ฮ่า ๆ ฉันจะเริ่มจากอะไรก่อนดี หัวใจ ตับ ลำไส้หรือดวงวิญญาณแกก่อนดี ฮ่า ๆ”

แจ๊ครู้สึกตกใจเล็กน้อยและสงสารสางที่อยู่ ๆ ได้เข้ามาสิงร่างกายของเขาทันที แจ๊คหัวเราะขึ้นโดยไม่ได้หวาดกลัวสางที่กำลังสิงร่างกายของเขาอยู่

“แก หัวเราะอะไรฉันตัดสินใจแล้วฉันจะกินสมองอันเล็ก ๆ ของแกก่อนฉันจะให้แกได้ทรมานจนร้องขอความตาย”

สางอารมณ์เสียที่แจ๊คหัวเราะขึ้น สางเคลื่อนที่ขึ้นมาเพื่อที่จะกินสมองของแจ๊ค แต่อยู่ ๆ สางรู้สึกเหมือนกับมีหลุมดำกำลังกลืนกินพลังของเขาอยู่อย่างต่อเนื่อง

สางตกใจเป็นอย่างมากและค้นหาสาเหตุที่ทำให้พลังของเขาสูญเสียไปอย่างรวดเร็วก่อนพบว่าสิ่งที่ดูดพลังของเขาไปคือหัวใจสีแดงของแจ๊ค

“เป็น....ไปไม่ได้ หัวใจสุริยัน แกฝึกฝนเส้นทางของปีศาจ เป็นไปได้ยังไงแกเป็นมนุษย์ ปีศาจเทียมไม่............นายท่าน นายท่านได้โปรดได้โปรดไว้ชีวิตของข้าน้อยด้วย”

สางรีบขอร้องให้แจ๊คปล่อยดวงวิญญาณของสางออกไป เพราะพลังของผู้ที่ฝึกฝนเส้นทางปีศาจจะสามารถดูดกลืนดวงวิญญาณได้ และยิ่งแจ๊คมีหัวใจสุริยันสางสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

แจ๊คหัวเราะหนักขึ้นเพื่อได้ยินคำขอร้องอันสิ้นหวังของสาง สางเห็นแจ๊คไม่ปล่อยตนออกไปจึงเปลี่ยนจากคำขอร้องกลายมาเป็นคำสาปแช่งต่าง ๆ

หลังผ่านไป 3 นาทีเสียงกรีดร้องของสางได้หยุดลงและโลกซากศพตรงหน้าแจ๊คได้แตกกระจายราวกับแก้วใบหนึ่ง

แจ๊คไม่ได้กลืนกินสางไปทั้งหมดเพราะหัวใจของเขาเกือบจะกลายมาเป็นหัวใจสุริยัน มันมีความสามารถหนึ่งที่เทพปีศาจส่วนใหญ่จะหลงลืมไป

คือการเก็บความทรงจำของคนที่ดูดกลืนเข้าไปเพราะอารมณ์ด้วยลบมันรุนแรงมาก ๆ ทำให้มีข้อห้ามของปีศาจคือถ้าไม่ได้อยู่ในสถานการณ์เป็นตายหรืออยู่ในจุดคอขวดของการฝึกฝน

ห้ามดูดกลืนดวงวิญญาณเป็นอันขาดไม่งั้นจะกลายเป็นบ้าหรือธาตุไฟแทรกจนตาย

แต่แจ๊คไม่สนใจเรื่องพวกนี้เพราะอารมณ์ด้านลบถูกอะไรไม่รู้กลืนกินเข้าไป แจ๊คพอจะเดาได้แต่เขาไม่แน่ใจจึงไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องนี้มาก

จี่อู่มีสีหน้าขาวซีดเพราะพลังที่ปล่อยออกมาจากหนังสือในมือของแจ๊คมันรุนแรงมาก ๆ ก่อนจะหายไปทำให้จี่อู่ที่กำลังดูอยู่สับสน

แจ๊คกลับมาในโลกความเป็นจริงไม่สนใจอาการของจี่อู่และกรีดขอมือของตนเองจนเลือดออก จี่อู่ที่กำลังสับสนอยู่เห็นการกระทำของแจ๊คจึงตกใจ

เพราะเห็นแจ๊คกรีดข้อมือของตนเองและจี่อู่รู้สึกแปลกใจอีกครั้งหนึ่งเลือดของแจ๊คไม่ได้ตกลงพื้นตามแรงถ้วนโน้มโลกแต่พยายามจะซ่อมแซมร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บ

เลือดนั้นราวกับมีชีวิตเป็นของตัวมันเอง จี่อู่ไม่เคยเห็นมาก่อนว่าเลือดจะมีลักษณะแบบนี้แม้แต่เผ่าโลหิตที่หายากยังไม่มีเลือดแบบนี้

จี่อู่อยู่มานานจึงเคยต่อสู้กับเผ่าโลหิต แจ๊คไม่พูดอะไรมากก่อนยืนเลือดของตนเองมาให้จี่อู่

“กินเลือดนี้แล้วนายจะได้รับพลังใหม่”

จี่อู่กลืนน้ำลายก่อนจะตัดสินใจกินเลือดของแจ๊คเข้าไปอย่างไม่ลังเลทำให้แจ๊ครู้สึกพอใจในตัวจี่อู่มากกว่าเดิม

ตูม ตูม

หลังจี่อู่กินเลือดของแจ๊คเข้าไปภายในของเขารู้สึกเหมือนจะระเบิดขึ้น อวัยวะภายใน กระดูก กล้ามเนื้อ เส้นเลือด ชีพจรและอื่นมากมายกำลังฟื้นฟูด้วยเองอย่างน่ามหัศจรรย์

จี่อู่ส่งเสียงร้องอย่างดีใจก่อนจะได้พูดอะไรแจ๊คโยนหนังสือในมือมาให้จี่อู่ จี่อู่รับหนังสือนี้อย่างหวาดกลัวเพราะเขาเห็นพลังภายในหนังสือนี้

ระหว่างที่จี่อู่กำลังหวาดกลัวแจ๊คพูดขึ้น

“จงเข้าไปในโลกของหนังสือ จะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง”

หลังพูดเสร็จแจ๊คเดินออกไปจากที่นี้ทันทีเพราะยังไม่มีอะไรที่เขาต้องการอยู่ในนี้ แจ๊คได้มองไปทั่วห้องของจี่อู่และพบว่ามันเป็นห้องที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่เป็นเวลา 200 ปี

เป็นเวลาที่จี่อู่มาอาศัยอยู่ที่และสร้างตรงหน้าขึ้นมาจากถ้ำหินเปล่า ๆ เพราะแจ๊คเห็นหินที่กองรวมกันอยู่ด้านในสุดของห้องนี้ทำให้แจ๊ครู้ว่าจี่อู่เป็นคนสร้างที่นี้ขึ้นมา

อีกอย่างที่แจ๊คเชื่อใจจี่อู่เพราะว่าจี่อู่เป็นหลักฐานชั้นดีที่ว่ามันมีแผนที่อยู่ในมือ แจ๊คจึงตามจี่อู่เข้าไปด้านนั้น ถ้าไม่ใช้เพราะเหตุผลนี้แจ๊คคงฆ่าจี่อู่ไปนานแล้ว

แผนที่ภายในเหมืองทองทำให้แจ๊คสับสนมากเพราะมันมีเส้นทางอยู่ 50,000-100,000 เส้นทางแจ๊คมองเส้นทางจนปวดหัวขึ้นมาและฉีกแผนที่เป็นชิ้นเพราะความโกรธ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้แจ๊ครู้ว่าทองเต๋า 12 สีอยู่ชั้นใต้ดินเพราะมีประตูเลือดล้างบาปแค่ 3 อัน ชั้นบน ชั้นล่างและชั้นใต้ดิน

ชั้นใต้ดินไม่มีแผนที่ด้านภายใน จี่อู่ที่ไม่มีพลังจึงไม่อยากจะไปสำรวจด้านในจนปล่อยให้ด้านในชั้นใต้ดินเป็นความลับต่อไป

จี่อู่เห็นแจ๊คกำลังเดินไปจนรีบพูดขึ้นว่า

“แก ไม่..นายท่านมีชื่อว่าอะไร”

แจ๊คไม่ได้หันหลังกลับไปก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ผู้คนเรียกฉันว่าผู้นำพาแห่งความมืด”

จี่อู่ได้ยินดังนั้นจึงสับสนเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับคนบ้า แจ๊คไม่ได้สนใจการหัวเราะของจี่อู่และเดินหายไปอย่างไร้ร่องรอย

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................