ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ในความมืดมิด ดวงตาที่เปล่งประกายแสงสีเขียวมองไปที่ผู้เฒ่าที่ใช้คาถาอำพรางกาย อาร์ลูที่ตอนนี้กลับมามีสติอีกครั้ง
หลังจากที่กลิ่นหอมจากเจ้านางไม้หอมค่อยจางไป

        “เอ๊ะ!! …ทำไมกัน?”อาร์ลูแสดงความตกใจ คิดว่าตอนนี้พบเจอกับสิ่งที่อาจจะทำให้ตัวเองเสียทีต่อฝ่ายตรงข้ามจึงคิดที่จะหลบหนี
และได้ใช้คาถาอำพรางกายอีกครั้ง

        แต่เทวินที่ตอนนี้เลือดมรกตได้แสดงคุณสมบัติเฉพาะออกมา เขามองเห็นได้แม้อีกฝ่ายจะใช้คาถาอำพรางเร้นกาย ได้ใช้ความเร็ว
เข้าประชิดตัวของผู้เฒ่าอาร์ลูและจับล็อกแขนพร้อมดันตัวของอาร์ลูแนบกับต้นไม้หนึ่งไม่ให้อีกฝ่ายหลบหนีไปได้

        “โอ๊ะ..นี่แก..!?”อาร์ลูไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ “โอ้ย!..” เขาส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่บริเวณขา เพราะถูกเทวิน
ใช้เท้าข้างหนึ่งจู่โจมเพื่อไม่ให้สามารถหลบหนีไปไหนได้ ตอนนี้ได้ทรุดตัวลงหลังพิงต้นไม้

        “คุณเป็นใครทำไมถึงแอบเฝ้าดูผม?” เทวินถามพร้อมกับเดินไปมาอยู่ใกล้ๆ ผู้เฒ่าอาร์ลู

        “หะๆ ...ข้าไม่บอก”ผู้เฒ่าอาร์ลูแม้ไม่ถูกจับล็อกตัว แต่ก็ไม่อาจที่จะหลบหนีเช่นกัน เมื่อถูกถามยังคงไม่คิดจะเปิดเผย
และยังได้เอามือแอบล้วงเข้าไปในกระเป๋าและบริกรรมคาถาหนึ่งโดยไม่ให้เทวินรู้ตัว

        “คุณเทวิน ระวัง!”เจ้านางไม้หอมส่งเสียงเตือนเพราะรู้ว่าอาร์ลูกำลังจะใช้คาถาสะเก็ดไฟเพื่อทำอันตรายต่อเทวินเพียงสิ้นเสียงเตือน
ผู้เฒ่าอาร์ลูได้กำผงถ่านจากกระเป๋าหว่านใส่ตัวเทวิน

        ผงถ่านที่ผู้เฒ่าอาร์ลูหว่านออกได้กลายเป็นกลุ่มสะเก็ดไฟจำนวนมากพุ่งมาที่ตัวของเทวินสะเก็ดไฟเหล่านั้นมีอันตรายด้วยคาถาอาคม
หากโดนเข้าที่ร่างกายจะทำให้เกิดพิษร้อนแม้ไม่ตายก็จะทรมานเป็นอย่างมาก

        แต่ไม่คาดสะเก็ดไฟเหล่านั้นเพียงต้องสัมผัสผิวกายของเทวิน ก็กลายเป็นประกายแสงสีเขียวสวยงาม ก่อนหายไปในอากาศธาตุ
ยามกลางคืน แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้รับพิษหรือเป็นอันตรายแต่อย่างใด

        “อะไรกัน!!”ผู้เฒ่าอาร์ลูตกใจ ‘นี่มันไม่เป็นอะไรเลยอย่างนั้นรึ!?’

        “คาถาอาคมของคุณทำอะไรผมไม่ได้”เขาจ้องมองที่อาร์ลูและกล่าวต่อ “คุณจะบอกต่อผมโดยดีหรือไม่?”

        “คุณเกี่ยวข้องกับมังค์งิงและมังค์จาใช่หรือเปล่า?”เขาพอจะเดาออกได้ว่าคนๆ นี้ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับโจรเฒ่ามังค์งิงและคนของมัน

        “คุณเทวินคะคนผู้นี้เรียนรู้ไสยเวทย์คาถาอาคม หากจะให้สารภาพออกมาไม่ใช่เรื่องง่ายคุณควรจะหาวิธีกักขังตัวเขาไว้ก่อน”
เจ้านางไม้หอมเดินเข้ามาใกล้และให้ความเห็น

        “อืม...”เขาคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ผมแยกตัวออกมาจากงานถ้าใช้เวลานานกลัวว่าคนที่มาด้วยจะเป็นห่วง
คุณอมราพอจะมีวิธีทำให้เขาสูญสิ้นอาคมหรือเปล่าครับ?”

        “ไม่ๆ!! ไม่นะ อย่าทำลายฤทธิ์อาคมข้า”อาร์ลูที่ได้ยินดังนั้นก็เกิดความกลัวว่าตนเองจะสิ้นฤทธิ์ที่อุตส่าห์ร่ำเรียนและฝึกกว่าจะสำเร็จ

        “ฉันทำให้เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะได้ชั่วคราวเท่านั้นค่ะแต่ไม่รู้วิธีทำลายฤทธิ์อาคมให้หมดสิ้นไป”

        “อ๋อ ครับถ้าอย่างนั้นคงจะต้องรบกวนคุณอมราแล้วละครับ”

        “ได้ค่ะ”เจ้านางไม้หอมกล่าวรับพร้อมกับหาหยิบกิ่งไม้แห้งกิ่งหนึ่งบริเวณนั้น พร้อมกับรวบรวมกำลังสมาธิก่อนหักกิ่งไม้แห้งนั้น
เป็นสองท่อนและเดินไปที่ผู้เฒ่าอาร์ลู

        “เจ้าจะทำอะไร!?” อาร์ลูถามด้วยความตกใจกลัว

        เจ้านางไม้หอมโยนกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งไปที่ตัวของผู้เฒ่าอาร์ลูและถือกิ่งไม้อีกท่อนที่หักออกจากกันไว้กับตัว

        “อ๊ะ!!..”อาร์ลูได้กลิ่นที่หอมมากแล้วสติก็ได้ล่องลอยไปพร้อมกับกลิ่นหอมนั้นตอนนี้เหมือนกับคนไข้โรงพยาบาลแล้ว

        “ตอนนี้คนๆ นี้ไม่สามารถใช้คาถาอาคมใดได้” เธอหันมากล่าวกับเทวิน

        “คุณใช้วิธีนี้?...”เขาพอจะเอ่ยถามออกไปแต่นึกขึ้นมาได้เรื่องกลิ่นหอมของเธอที่ยากจะต้านทานได้

        “ค่ะ คือถ้าจะทำให้เขากลับมามีสติได้อีกครั้งเพียงโยนกิ่งไม้อีกอันที่หักออกจากกันให้ต้องกายของเขา กลิ่นหอมจะจางไปจากเขา”

        “คุณจำเพาะเจาะจงให้มีแต่เขาที่ได้กลิ่นหอมนั้น?”

        “ใช่ค่ะ” เธอตอบรับ

        เทวินไม่สงสัยแล้วแม้ตัวเขาเองได้กลิ่นหอมจากเธอยังไม่อาจจะขยับเขยื้อนร่างกายดีที่ภายในร่างกายมีหยดเลือดมรกตที่ช่วยได้มาก

        ถึงตรงนี้เขาก็ได้หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วส่งข้อความให้กับพิเชษฐ์เพื่อบอกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงและกำลังจะกลับเข้าไปในงาน

        ‘ถ้าจะส่งตัวให้ผู้กองวศินเขาคงจะไม่เข้าใจเรื่องไสยเวทย์คาถาอาคม’ คิดเช่นนั้นจึงได้โทรหาการ์ดของเขาที่บางคนที่แฝงตัวอยู่ในบางจุดให้มาพาเฒ่าอาร์ลูไปกักขังไว้ที่ห้องเก็บของริมสระที่บ้านสวน

        “ขอบคุณมากนะครับ”เขาหันมามองที่เจ้านางไม้หอม

        “ค่ะ คุณเทวินฉันคิดว่าฉันจะไปอาศัยต้นไม้บริเวณที่บ้านของคุณ จะได้หรือเปล่าคะ?” เธอกล่าวถามและคิดว่าพอจะช่วยเขาได้

        “ได้ครับที่บ้านเป็นสวน มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น เพียงแต่ว่า...”

        “คุณวางใจหากในยามมีสมาธิพอควบคุมตัวเองได้ฉันก็ควบคุมกลิ่นหอมของตัวเองได้ค่ะ” เธอรู้ว่าเขาคงจะกังวลเรื่องนี้

        “อ๋อ ครับถ้าอย่างนั้นคุณอมราอยู่อาศัยได้ตลอดครับ”

        “ขอบคุณค่ะคนของคุณน่าจะมากันแล้ว ฉันจะตามพวกเขาไป”

        “ครับ แล้วคุณอมรา...”เขาพูดยังไม่ทันจบ เจ้านางไม้หอมก็มีรอยยิ้มที่อ่อนหวานร่างกายของเธอเปล่งประกายแล้วค่อยๆ
หลอมรวมเป็นดวงหนึ่งราวอัญมณีนิลกาฬแล้วส่องแสงสว่างวูบหนึ่งก่อนหายไป

        ไม่นานการ์ดของเขาได้มานำร่างที่ยังเหมอลอยด้วยความหอมของเจ้านางไม้หอมไปกักตัวไว้ที่ห้องเก็บของริมสระเทวินจึงกลับเข้าไป
หาทุกคนในงานอีกครั้ง