Pioneer Era

***สาวน้อยขี้วีน [กรีด]

"ฮึม! "

หงุดหงิดอะ

พอเห็นเอซกับน้องสาวของเขาร่วมมือกันประสานงานต่อสู้ได้สมบูรณ์แบบแล้ว มันก็รู้สึกหงุดหงิด

อยากมีพี่น้องที่รู้ใจกันแบบนี้บางอะ

พอหันมาดูพี่น้องของฉันแต่ละคน…

ยัย [ราธ] แค่เจอหน้า ยัยนั่นก็พล่ามบ้าอะไรไม่รู้เรื่อง แล้วเข้ามาหาว่าฉันทรยศผู้สร้างซะอย่างงั้น

ส่วนคนอื่น… รู้สึกเหมือนจะถูกยัย โนอาร์ ล้างสมองไปแล้ว

ถึงจะดูรักกัน แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เครื่องจักรกลที่ทำตามคำสั่งซึ่งถูกโปรแกรมมาอย่างไม่ปิดพริ้ว

ให้ตายเถอะ

อยากมีพี่น้องร่วมสายเลือดที่รักกันกลมเกลียวเหมือนอย่างเอซ

อยากมีความรู้สึกของพี่น้องร่วมสายเลือด

ฉันไม่อยากเป็นหุ่นยนต์แบบนี้เลย

ฉัน… อยากมี [ชีวิต]

เอาเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาน้อยใจ

อย่างที่เอซบอก ตอนนี้ต้องล้มเจ้าบ้านี่ให้ได้เสียก่อน

"เตรียมพร้อมยิงค่ะ"

ฉันถูกสร้างมาให้มีความสามารถในการต่อสู้ระยะไกล

ที่ปลายนิ้วทั้งห้าของฉัน มันถูกออกแบบให้สามารถสะสมพลังเพื่อปล่อยเป็นก้อนพลังงานอะไรสักอย่างที่มีความร้อนสูง หรือไม่ก็ยิงเลเซอร์ออกมาได้

ทำไมหุ่นยนต์รับใช้ถึงต้องติดอาวุธ? เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ

"ยิงเลย! "

น้องสาวของเอซให้สัญญาณโจมตีทั้งที่ตัวเธอยังอยู่ในระยะโจมตีของฉัน

ศัตรูยังคงติดพันกับเธออยู่

บางที… เธอคงคิดว่าถ้าตัวเองหยุดล่อความสนใจ มันจะหันมาโจมตีใส่พวกเราแทนละมั้ง?

"ไม่ต้องสนใจ ยิงไปเลยกรีด! "

ขนาดเอซเองก็ยังบอกให้ยิงออกไป

เอาจริงดิ!? เดียวน้องเธอก็ตายหรอก!

ฉันหันไปมองที่ใบหน้าของเอซ

นัยตาของเขายังคงจับจ้องไปที่น้องสาวของตัวเอง โดยไม่มีแม้แต่จะกระพริบตา

ใช้สมาธิทั้งหมด เพ่งความสนใจไปที่การควบคุมวัตถุ เพื่อสร้างเป็นที่ยืน กับคอยปกป้องเธอในมุมอับอย่างสุดความสามารถ

ฉันเข้าใจแล้ว

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอธิบายมากไปกว่านี้แล้วละ

ให้วางใจพวกเขา แล้วโจมตีออกไปได้เลยสินะ

"ตายซะ! "

มือทั้งสองข้างที่ยื่นตรงเหมือนปืนคู่ ได้บังเกิดระเบิดสนามพลังขึ้นมา

ก้อนพลังงานสีแดงขนาดหนึ่งเมตร ถูกแรงนั้นพลักกระเด็นพุ่งออกไปดั่งกระสุนปืนใหญ่

ก้อนพลังงานสีชาด ฉับพลันเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นหัวกระสุนทรงวงรี

มันดูหนัก ทรงพลัง และดุดันดั่งกระทิงคลั่ง ที่พร้อมจะเข้าบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางเส้นทาง

"จังหวะนี่ละ! "

มันเป็นการเคลื่อนไหวที่น่าทึ่งมาก

ในจังหวะที่คิดว่าการโจมตีของฉันจะบดขยี้ร่างของน้องสาวเอซเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ร่างของเธอก็เลือนหาย แล้วไปปรากฏอยู่จุดที่สูงขึ้นไปราวยี่สิบเมตร ด้วยการใช้ขาซ้ายกระโดดเหยียบอากาศได้อย่างน่าอัศจรรย์

ไม่สิ

เธอใช้วัตถุทรงไข่ที่เอซควบคุม เป็นแท่นเหยียบกระโดดขึ้นไปอย่างต่อเนื่องต่างหาก

*ปรี๊ดดด!? *

เจ้าหุ่นปลาหมึกส่งเสียงดังลั่น แล้วใช้แขนกลปลาหมึกยันพื้นอย่างรุนแรง

คิดที่จะหลบสินะ?

เพื่อตอบรับความเชื่อใจของพวกเอซที่ปล่อยให้ฉันเป็นคนโจมตีปิดฉาก ฉันจะยอมให้มันหลบไปแบบนี้ไม่ได้

ฉันเริ่มเร่งพลังงานภายในร่างกาย พร้อมกับเร่งการประมวลผลของสมองกลให้ถึงขีดสุด

*พรึบ*

โลกทั้งใบของฉันกำลังถูกย้อมไปด้วยสีขาวกับดำ

ทุกอย่างในวินาทีนั้น เริ่มเคลื่อนไหวช้าลงจนราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง

ฉันขยับแขนขวากับแขนซ้ายขึ้น กางปลายนิ้วทั้งห้าออก แล้วปล่อยเลเซอร์ความร้อนสูงไปที่ความน่าจะเป็นในการหลบหลีกทั้งสิบจุด

"อึ๊ก… ร้อน…"

ไม่อาจคงสภาวะเร่งการประมวลผลนานมากกว่านี้ได้

แสงสีแดงถูกปล่อยออกจากปลายนิ้วมือของทั้งสองข้าง พร้อมกับที่โลกแห่งสีสันกลับมาสู่การรับรู้ของตัวเองอีกครั้ง

*ปี๊ด! *

มันส่งเสียงตื่นตระหนก แล้วรีบใช้แขนกลเปลี่ยนทิศทางหนีอีกครั้ง

แต่ทว่าการโจมตีที่คาดเดาการเคลื่อนไหวในอนาคตทั้งสิบจุด ทำให้มันไม่อาจหนีพ้นรอดไปได้

*ปรี๊ดดดดดด! *

มันเริ่มแผดเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แขนกลปลาหมึกฝั่งซ้าย ถูกเป่าขาดกระเด็นด้วยกระสุนพลังงานออกไปมากกว่าครึ่ง

ส่วนเลนส์ทรงกลมที่ติดอยู่ตรงแกน ถูกเลเซอร์เจาะทำลายไปถึงราวหนึ่งในสิบ

"ถึงจะใช้แร่เฮเดสสร้าง แต่ใช่ว่าจะเป็นแร่ที่บริสุทธิ์ค่ะ วัสดุพวกนี้มีการผสมปนเปจนคุณสมบัติแตกต่างกันไป รอยต่อ ส่วนเลนส์ จุดที่ไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์ ตำแหน่งพวกนี้คือจุดอ่อนค่ะ"

"เข้าใจแล้ว! "

น้องสาวของเอซพุ่งตัวทิ้งดิ่งลงมาจากท้องฟ้า

เป้าหมายของเธอ คือจุดอ่อนที่ฉันเพิ่งพูดออกไป

ในเวลาเดียวกัน---

" อ๊ะ!? "

ฉัน… กลายเป็นเป้าหมายโจมตีของมันไปแล้ว

มันโจมตีมาโดยที่ไม่มีสัญญาณล่วงหน้าบอกกล่าว

มันดำอยู่ใต้ดิน แทรกตัวอยู่นอกวิสัยทัศน์โดยไร้ซึ่งเสียง แล้วผุดปรากฏขึ้นตรงหน้าดั่งนักล่าแห่งท้องทะเลที่หิวโหย

หนวดปลาหมึกจำนวนหลายสิบเส้นกำลังพุ่งเข้ามารัดแขนขาของฉัน แล้วเริ่มออกแรงหมายจะแยกออกเป็นห้าส่วน

*เปรี๊ยง! *

อ๊ะ?

มันเกิดขึ้นแทบจะในวินาทีเดียวกับที่ฉันคิดว่าจะถูกแยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

วัตถุควบคุมของเอซจำนวนยี่สิบลูก มันบินตรงเข้ามาบดขยี้หนวดที่กำลังพันร่างกายของฉันเอาไว้

"ถ้าผมคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ อย่ามาหวังว่าจะทำร้ายน้องสาว หรือเธอได้ เพราะงั้น วางใจแล้วทุ่มสมาธิไปที่การโจมตีอย่างเดียวซะกรีด"

"นี่นาย…"

จำนวนลูกหินที่เขาควบคุมในเวลานี้ มีเพิ่มขึ้นจนมากถึงสี่สิบลูก

ไหนเคยบอกว่าถนัดมากที่สุดแค่เก้าลูกไม่ใช่หรือ…

"นายกำลังฝืนตัวเองจนเส้นเลือดปูดขึ้น---"

"ไม่ต้องสนใจผม! "

น้ำเสียงของเขาทรงพลังหนักแน่นมาก

มันคือน้ำเสียงที่บอกให้รู้ ว่าเขาตัดสินใจรับความเสี่ยง และมั่นใจว่าทำมันได้สำเร็จ

ในเวลาเดียวกัน การโจมตีของศัตรูก็เริ่มรุนแรงมากขึ้น

หนวกปลาหมึกของศัตรูเริ่มแบ่งการโจมตีออกเป็นสองจุด

หนึ่งคือน่านฟ้า เป็นการโจมตีที่สกัดไม่ให้น้องสาวของเอซเข้าไปใกล้

กับอีกส่วนที่โจมตีมาทางฉันกับเอซ

การโจมตีด้วยแขนกลอันน่าขยะแขยง มีมากจนมืดฟ้ามัวดิน

แต่ใช่ว่าพวกเราจะไม่มีวิธีรับมือ

วัตถุสีดำที่กำลังหมุนวนรายรอบพวกเรา คือสิ่งที่คอยปัดเป่าภัยร้ายจากหนวดอันน่าขยะแขยง

พวกมันหมุนวนอย่างรวดเร็ว ทิ้งเป็นภาพติดตา จนกลายเป็นม่านสีดำทรงกลมห่อหุ้มกาย

แต่สิ่งนี้ทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลาเท่านั้น

เสมือนดั่งฝูงหนอนน้อย ที่กำลังรุมขยี้ผลไม้ทรงกลมสีดำแสนโอชะ

ไม่ช้าก็เร็ว ผลไม้สีดำนี้ก็เป็นอันต้องถูกรุมขย้ำหายไปในท้ายที่สุด

"เร็วสิกรีด! "

"ขอแรง ๆ แบบเมื่อกี้อีกทีนะกรีด! "

"อะ… อืม! "

เพราะถูกปกป้องและมอบความเชื่อใจให้ เลยยิ่งรู้สึกว่าต้องพยายามให้มากยิ่งขึ้น

ฉันใช้เวลาที่เอซซื้อมาให้ ในการสะสมพลังงานขึ้นมาใหม่อีกครั้งที่ปลายนิ้ว

แต่คราวนี้จะไม่ใช่แค่สองลูก

คราวนี้ ฉันจะฝืนตัวเองยิงออกไปสิบลูกด้วยนิ้วทั้งหมดที่มี!

*ปี๊ดดด! *

ราวกับรับรู้ได้ถึงอันตราย

เจ้าหุ่นปลาหมึกมันจึงหยุดโจมตี แล้วใช้หนวดนับร้อย ยันตัวเองลุกขึ้นยืน

แกนของมันลอยขึ้นสูงเหนือพื้นสามสิบเมตร ด้วยแขนกลจำนวนมากที่กำลังยันพื้นในลักษณะของขาแมงมุม

*ปี๊ด! *

แล้วใช้ขาจำนวนนับร้อย กระหน่ำกระทืบปฐพีราวกับห่าฝน

แขนกลนับร้อยที่โถมเข้าใส่ ช่างเหมือนกับดงไผ่สีขาวที่ถูกโค่นลงมาพร้อมกัน

"ไม่จำเป็นต้องหลบ! "

"อืม! "

ฉันเชื่อใจนายนะเอซ

วัตถุทรงกลมทุกก้อนถูกเรียกมารวมตัวที่ตรงหน้าเราสองคน

ส่วนน้องสาวของเขานั้น ราวกับรู้ใจว่าพี่ชายจะทำอะไร จึงรีบกระโดดหลบฉากออกมา แล้วหายตัวไปในเงามืดของสนามรบ

" ไดม่อน-อาร์ม! "

เจ้าวัตถุทรงกลมทั้งสี่สิบลูก ถูกจัดเรียงตัวใหม่ในลักษณะของโครงสร้างผลึกเพชร แล้วถูกเชื่อมเข้าไปที่เครื่องควบคุมของเอซ ด้วยกระแสไฟฟ้าสีน้ำเงิน

แสงเหล่านั้นเชื่อมถึงกัน โดยมีเอซเป็นจุดศูนย์กลางของโครงสร้างผลึกอันแข็งแกร่งนี้

เส้นเลือดตามร่างกายของเขาปูดโปนมากยิ่งขึ้นจนน่ากลัว

ผิวที่เคยเข้ม ฉับพลันเปลี่ยนเป็นสีอมแดง แถมยังมีอัตราการหายใจและการเต้นของหัวใจที่ถี่มากขึ้น

เต้นรุนแรงมาก จนอยู่ในระดับที่เป็นอันตรายถึงชีวิต…

ฉัน… เชื่อใจนายนะเอซ

ดังนั้น… ห้ามตายนะ!

*ฟูมว์! *

เกิดเสียงเหมือนน้ำเดือดพร้อมกับม่านควันสีเทาขึ้นปกคลุมรอบตัว

แขนกลนับร้อยที่สัมผัสม่านผลึก ถูกหลอมละลายจนกลายเป็นไอภายในพริบตา

เฉกเช่นเนยที่เจอกับความร้อนเช่นนั้น

… เป็นความร้อนในระดับที่สามารถหลอมผิวแร่เฮเดสได้เลยหรือ?

ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อ! นี่มันพลังบ้าอะไรกันเนี่ย!?

"จังหวะนี้ละ! "

"อืม! "

เอซส่งเสียงเตือนฉันที่สติหลุดไปครู่หนึ่ง ราวกับรับรู้ได้ว่าฉันกำลังตื่นตะลึง

แสดงว่าเขาต้องคอยสังเกตุดูสีหน้าฉันตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะตั้งสมาธิป้องกันอยู่ก็ตาม

รู้สึก… มีความสุขจัง~

เส้นทางโจมตีถูกเปิดออก

ฉันปล่อยลูกพลาสม่าความร้อนสูง เข้าไปในช่องว่างที่ถูกหลอมจนกลายเป็นอุโมงค์กว้าง

"ปี๊ด! "

มันรีบกางม่านพลังบางอย่างในชั่วพริบตาที่ลูกพลาสม่าจะกระทบใส่

ก้อนพลาสม่าทั้งสิบเลื่อนไถลไปตามผิว แล้วเบนออกนอกทิศทาง เหมือนกับที่เอซเคยโจมตีใส่มันครั้งแรก

นี่คือวิธีที่มันใช้ป้องกันตัวเองสินะ?

แต่การที่มันไม่ใช้วิธีนี้ป้องกันการโจมตีครั้งแรกของฉัน บางทีอาจจะเป็นเพราะไม่สามารถใช้ติดต่อกันได้หรือเปล่า?

"ปิ---! "

ราวกับจะทดสอบหาคำตอบให้กับคำถามของฉัน

ในตอนนั้นเอง ที่มีร่างเงาของยมทูตถือเคียวปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของมัน

เดียวจิ…

น้องสาวของเอซไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหรกัน!?

ไต่ขึ้นมาตามแขนกลด้วยขาซ้ายเพียงข้างเดียว ในจังหวะที่หลบฉากต่อสู้ออกไปเมื่อกี้นี้นะหรือ?

สุดยอด!

เธอลงเคียวโจมตี เล็งไปที่แก้วเลนส์บนผิวของมัน

เคียวสีดำที่ถูกหุ้มด้วยแสงสีน้ำเงิน เริ่มเจาะทะลุเข้าไปในแกนของมัน ราวกับว่าการป้องกันที่มีมาตั้งแต่เริ่มต่อสู้ มันไม่มีอยู่จริงมาก่อน

"ย๊ากกกก! "

เธอออกแรงทิ้งตัว ทุ่มน้ำหนักทั้งหมดไปที่อาวุธสังหาร

"ยากกกก! "

แกนทรงกลมกำลังจะถูกตัดแยกออกเป็นสองส่วนแล้ว

ชนะ… ชนะแน่นอน!

ในตอนนั้นเอง

"ปี๊ดดดด! "

ที่มันกรีดเสียงร้องดังลั่นออกมา

"กรี๊ดดด!? "

เคียวสีดำถูกบาเรียที่สร้างใหม่ พลักกระเด็นออกมาอย่างรุนแรงพร้อมกับเจ้าของผู้ถือมัน

เธอตีลังกาหมุนตัวกลางอากาศ แล้วใช้ปลายเท้าซ้ายยืนบนวัตถุทรงกลมของเอซที่บินมารับ ก่อนจะร่อนลงมายืนอยู่ด้านข้างของพี่ชายเธอ

" ดูท่าการสร้างบาเรียของมัน จะทำได้ชั่วคราวค่ะพี่"

"เห็นแล้วละ ว่าแต่คราวนี้มันจะทำอะไรอีกเนี่ย? "

เจ้าหุ่นปลาหมึกยังคงแผดเสียงร้อง

ถึงจะไม่คิดว่าหุ่นยนต์นั้นเจ็บเป็น แต่เสียงร้องของมันกลับให้ความรู้สึกที่เจ็บปวดจนน่าตกใจ

ผิวของมันถูกเคียวเมื่อกี้ฟันขาดไปมากกว่าครึ่งหนึ่งของตัวมันเอง

ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิต ป่านนี้คงเลือดไหลตายไปนานแล้ว

แต่เจ้านี่มันคือหุ่นยนต์

มันไม่ควรรู้สึกเจ็บ

แน่นอนว่ามันยังไม่ตาย และยังคิดที่จะฆ่าพวกเราอยู่

เลนส์นูนที่รายล้อมแกนของมัน กำลังเริ่มส่องแสงสีแดงน่ากลัวปรากฏขึ้นมาให้เห็น

ฉันตรวจจับคลื่นพลังงานจำนวนมหาศาล ออกมาจากแสงเหล่านั้นได้

นี่มัน… อย่าบอกนะ ว่ามันคิดจะเผาที่ดินแถบนี้ทั้งหมดให้เหี้ยนเต้!?

"หน่อย! "

ฉันรีบชูมือทั้งสองขึ้นฟ้า แล้วยิงคลื่นพลังงานออกไปใส่มันก่อน

ในเวลาเดียวกัน ทางฝั่งมันเองก็ยิงคลื่นพลังจำนวนมากสวนกลับมา

คลื่นพลังงานตรงกันข้ามทั้งสองที่เข้าปะทะ เริ่มหักล้างกันอย่างรุนแรงที่ใจกลางอากาศ

แต่… เป็นฝ่ายฉันเสียเองที่ทำท่าจะสู้ไม่ไหว

คลื่นพลังงาน… มันกำลังไหลบ่าเข้ามาใกล้ทางพื้นดินมากขึ้นแล้ว

อึ๊ก… จะต้าน… ไม่ไหวแล้ว…

"รีบหนีไป! "

สำหรับฉัน อย่างมากก็แค่พังแล้วเอาไปซ่อม

ถึงหน่วยความจำจะเสียหาย แต่ก็สามารถเขียนทับลงไปใหม่ได้

แต่ถ้าสิ่งมีชีวิตตาย พวกเขาจะไม่มีวันกลับมาได้อีก

ดังนั้น---

" เอซ นายรีบใช้ช่วงเวลานี้ หนีออกไปจากระยะโจมตีเร็ว! "

"พูดบ้าอะไรของเธอ? "

"เอซ? "

ทะ… ทำไมยังไม่หนีไปอีก!?

"อย่ามาบอกว่าเพราะตัวเองซ่อมได้ เลยขออยู่เสียสละอย่างงั้นหรือ? เธอบอกเองนะว่าตัดการเชื่อมกับระบบหลักไปแล้ว ถ้าสมองกลเธอพัง เธอก็ไม่ใช่เธออีกต่อไปนะสิ"

"แต่… ถ้าเขียนขึ้นมาใหม่---"

"ถ้าไม่ใช่กรีดที่ผมรู้จัก มันก็ไร้ความหมาย มารอดไปด้วยกันทั้งหมดดีกว่าน่า"

"! "

"ยังมีโอกาสอยู่ค่ะ! กรีด! ช่วยปล่อยพลังแบบนี้ต่อไปอย่าหยุดนะคะ"

น้องสาวของเอซย่อตัวลงต่ำ แล้วสั่งให้อสรพิษพาเธอออกไป

เธอมุ่งหน้าไปอยู่ข้างใต้แกนของเจ้าหุ่นยนต์ปลาหมึก แล้วออกแรงปาเคียวสีดำออกไปดั่งบูมเมอแรง

" ปิ๊ด ---"

เคียวสีดำขนาดใหญ่ ปักทะลุลงไปในรอยแผลเดิมที่ถูกเฉือนเอาไว้เมื้อกี้นี้

แรงกระแทกนั้น ทำให้ลำแสงของมันอ่อนตัวลงชั่วขณะ

"จังหวะนี้ละ! "

เอซเข้ามายืนข้างฉัน พร้อมกับใช้มือทั้งสองกุมหัวไหลของฉันเอาไว้อย่างอ่อนโยน

ราวกับจะบอกว่า "ผมจะไม่ทิ้งเธอไปเด็ดขาด"

ไม่สิ…

คงจะบอกฉันว่า "มาร่วมพลังกันเถอะ"

อึ๊ก..

ไม่ว่าจะสื่ออะไร แต่มันรู้สึกมีความสุขผุด ๆ เลยค่ะ

กะ…

กรี๊ดดด!!!

แบบนี้ต้องขอเร่งพลังงานเต็มกำลัง เอาแบบสุดลิ้มทิ่มประตูไปเลยค่ะ!

จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ ดูเหมือนว่าฉันจะสามารถปล่อยพลังได้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ในเวลาเดียวกัน เอซก็เริ่มสั่งให้ลูกหินของเขา มาหมุนวนที่รอบคลื่นพลังงานของฉัน

สองคนรวมพลังเป็นหนึ่ง เป็นการโจมตีผสานระหว่างฉันกับเอซ!

หินสีดำหมุนวนรอบพลังงานมหาศาลที่มีสีแดง

หมุนวน แล้ววิ่งออกไปในลักษณะเกลียวคลื่นที่รุนแรง!

"ปิ---… "

มันคือการเผด็จศึกด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

พลักดันพลังของศัตรูกลับไป แล้วเจาะทะลวงร่างของศัตรูจนเป็นรูกว้างในพริบตา

"---… "

มันหยุดทำงาน แล้วร่วงหล่นลงมากองที่พื้นพร้อมกับเศษซากของแขนกลนับร้อยนับพัน

ชนะแล้ว~

"..."

หืม?

ดูเหมือนว่ามันจะพยายามจะพูดบางอย่าง?

ไหน? ขอลองถอดข้อมูลดูซิว่ามันคืออะไร?

"ปกป้อง? แล้วภาพพวกนี้…? "

มันคือภาพของเหล่าพี่น้องของฉัน

มีภาพของทุกคนในอดีตที่ยังรักกัน รวมไปถึงมีภาพของ [เวนโกรี่] กับภาพของผู้สร้าง [บาวล์] อีกด้วย…

นี่มัน… ฉันรู้จัก… สองคนนี้… เรื่องราวในอดีตที่เคยถูกลบออกไป…

"... กรีด เธอร้องไห้หรือ? "

" อ๊ะ? "

ทำไม… ถึงมีน้ำตาไหลออกมา…

ทำไมกัน…