เยว่ช่างม่านที่หลับใหลไม่ได้สติจู่ๆ ก็ปรือตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายทั่วร่าง นางเอนหลังพิงพนักเตียงไม้ นางนั่งอยู่บนเตียงหัวใจบีบรัดรุนแรงยังคงเต้นไม่เป็จังหวะ หอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาแดงก่ำหยาดน้ำตาพลันไหลออกมาช้าๆ
‘นะนี่นี่ นี่ข้าฝันร้ายหรือ’ เยว่ช่างม่านคิดในใจ รู้สึกเหนื่อยอ่อนไปทั้งร่างเยว่ช่างม่านหลับตาลง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก เรียกสติตัวเองกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
"คุณหนู" หลงลี่ฟางเอ่ยเรียกเสียงแ่เบา
กระนั้นก็ยังทำให้เยว่ช่างม่านสะดุ้งนางหันขวับมองต้นเสียง อารามใปนสงสัย
"คุณหนู บ่าวเองเ้าค่ะ ลี่ฟาง หลงลี่ฟางเองเ้าค่ะ"ลี่ฟางเอ่ยเสียงสั่นเครือทั้งน้ำตา
นางเฝ้ารอคอยคุณหนูมานานกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบปีตลอดหลายปีมานี้ ลี่ฟางเอาแต่โทษตัวเองทุกคืนวัน ที่ไม่สามารถออกจากที่นี่แล้วไปดูแลคุณหนูได้
"ทะท่าน ท่านเป็ใครกัน"เยว่ช่างม่านมองไปยังลี่ฟางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
‘สตรีเลอโฉมในชุดสีส้มอ่อนดูอย่างไรก็มิน่าใช่คนเสียสติ แล้วข้าเป็คุณหนูของนางั้แ่เมื่อใดกัน' เยว่ช่างม่านคิดในใจ
"คุณหนู บ่าวเป็สาวใช้ของคุณหนูเ้าค่ะบ่าวติดตามท่านแม่ของคุณหนูมาเก้าพันปีแล้ว หลังคุณหนูเกิดบ่าวจึงถูกส่งมาดูแลคุณหนูเ้าค่ะ" ลี่ฟางแนะนำตนเอง อธิบายด้วยความกระตือรือร้น
"ท่านอยู่มาเก้าพันปีเช่นนั้นหรือ เป็ไปได้อย่างไรกัน"เยว่ช่างม่านเอ่ยเสียงแ่เบา นางยังคงรู้สึกเหนื่อย อ่อนแรงอยู่มิน้อย
"คุณหนู ไม่แปลกเลยเ้าค่ะ ที่ที่เราจากมานั้นเหล่าผู้ฝึกตนจะมีอายุขัยถึงห้าหมื่นปีเลยเ้าค่ะ แต่หากก้าวข้ามเขตนิรันดร์กาลได้จะมีกายหยาบเป็เซียน แล้วเราจะไม่ดับขันธ์ตามกาลเวลาเ้าค่ะเื่นี้เอาไว้บ่าวค่อยอธิบายในคราวหลัง คุณหนูเพิ่งฟื้นบ่าวจะเตรียมสำรับให้นะเ้าคะ คุณหนูอยากอาบน้ำก่อนหรือไม่เ้าคะ"ลี่ฟางทราบดีว่ายามนี้ นายหญิงยังไม่พร้อมรับข้อมูลใดนางจึงพักเื่ราวที่อยากบอกเล่าเอาไว้ก่อน
"ท่านลี่ฟาง ขอบคุณท่านที่ช่วยข้าไว้นะเ้าคะ ขอบคุณมากจริงๆ เ้าค่ะ"เยว่ช่างม่านเอ่ย ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน
"คุณหนู บ่าวเป็เพียงสาวใช้ อย่าได้เอ่ยเช่นนี้อีกนะเ้าคะ"ลี่ฟางมองไปยังเยว่ช่างม่าน เอ่ยด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจังจนเยว่ช่างม่านหวั่นเกรงขนลุกตั้งชันโดยพลัน
"ดะได้ ได้เ้าค่ะ เอ๊ย ได้ ได้ๆ" เยว่ช่างม่านตอบรับด้วยความจำยอมก่อนจะพยักหน้าลงอย่างช้าๆ
เมื่อลุกลงจากเตียงเยว่ช่างม่านเดินไปรอบห้องนอนด้วยความสนใจ จนมาหยุดยังภาพวาดสตรีที่เหมือนกับหญิงงามในความฝันชวนให้เยว่ช่างม่านยืนมองอย่างหลงใหลดั่งต้องมนตร์สะกด
'ข้ารู้จักท่านใช่หรือไม่' นางคิดพลางเอื้อมมือไปแตะภาพวาด
"ภาพนี้ก็คือฮูหยินเ้าค่ะ ท่านเฟิ่งซือเซียนเป็ท่านแม่ของคุณหนูเ้าค่ะ" ลี่ฟางเอ่ยเสียงสั่นเครือนางยังคงคิดถึงฮูหยินเสมอไม่เปลี่ยน แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานแล้วก็ตาม
"ท่านแม่ ของข้า เช่นนั้นหรือ" เยว่ช่างม่านเอ่ยเป็คำอย่างเหม่อลอยก่อนภาพความทรงจำจะซ้อนเข้ามาในห้วงคำนึง
'ลูกรักแม่และท่านยายจะอยู่กับเ้าตลอดไป' หยาดน้ำใสไหลหยดเป็สายอย่างมิรู้ตัว
ก่อนภาพของหญิงร่างสูงศักดิ์อีกนางหนึ่งจะทับซ้อนขึ้นมา ‘หนิงเอ๋อร์! อย่าทิ้งแม่ไปนะลูก!’ เสียงของเทียนโฮ่วน่าหลันเฟยฮวายังคงดังก้องสะท้อนในความคิด
‘ในเมื่อหญิงในภาพวาดคือท่านแม่ของข้าแล้วท่านเล่าเป็ผู้ใดกัน’ เยว่ช่างม่านคิดกับตัวเองด้วยความสับสน
"คุณหนู บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้วเ้าค่ะ" ลี่ฟางเอ่ย
เยว่ช่างม่านพยักหน้าตอบรับนางเดินตามลี่ฟางไปยังห้องอาบน้ำ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึง
ราวกับยกน้ำตกมาวางไว้ในห้องอาบน้ำรอบข้างเต็มไปด้วยธรรมชาติงดงามตระการตา เยว่ช่างม่านถอดชุดที่สวมใส่ออกเพื่อลงแช่กายอาบน้ำ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าร่างกายของนางเปลี่ยนไปหญิงสาวชะงักตื่นตะลึงค้าง หยุดมือที่กำลังปลดอาภรณ์โดยพลัน
'เดี๋ยวก่อนทำไมกัน ผิวเราเปลี่ยนไป นี่ใช่เราหรือ คันฉ่อง!'
"พี่ลี่ฟาง ท่านมีคันฉ่องหรือไม่" เยว่ช่างม่านถามด้วยความตื่นตระหนก
"มีเ้าค่ะ" ลี่ฟางตอบรับเสียงสั้นก่อนจะยื่นแขนข้างหนึ่งวาดมือขึ้นลง เพียงครู่ คันฉ่องใสแวววาวดุจม่านน้ำก็ปรากฏสะท้อนร่างของเยว่ช่างม่านเป็ภาพชัดเจน
"นะนั่น นั่นใช่ข้าหรือ"เยว่ช่างม่านมองหญิงงามในคันฉ่องม่านน้ำอย่างตกตะลึงก่อนจะตรวจสอบว่าใช่ตนเองหรือไม่ จึงยกไม้ยกมือพลางบีบแก้มตนเองอย่างแรง
"โอ๊ย" เยว่ช่างม่านนิ่วหน้าด้วยความเ็ปจนน้ำตาเล็ด
"คะคุณ คุณหนู คุณหนูทำอะไรเ้าคะ" หลงลี่ฟางมองคุณหนูด้วยความมึนงง
‘แต่มันก็จริงอยู่นะเหตุใดคุณหนูของนางจึงคืนร่างแล้วล่ะ’ ลี่ฟางคิด
เพราะด้วยวิชาผนึกมายาของฮูหยินเยว่ช่างม่านคงไม่อาจคืนร่างได้ง่าย หรือว่าเยว่ช่างม่านเคยตกอยู่ในอันตรายอยู่ในสภาวะใกล้ดับขันธ์มาก่อน ช่างเถอะ เป็เช่นนี้ก็ดีแล้วคุณหนูของนางจะได้กลับมางดงามเหมือนเดิม
"ปะ เปล่า เปล่า ข้าอาบน้ำล่ะนะ" เยว่ช่างม่านเอ่ยอย่าเคอะเขินก่อนจะปลดผ้าออกแล้วเดินลงสระน้ำอุ่น
"ให้บ่าวช่วยนะเ้าคะ" หลงลี่ฟางเสนอตนเองอย่างกระตือรือร้น
"อะ เอ่อไม่ต้องดีกว่า ข้าทำเองจนชินแล้ว ท่านไปทำอย่างอื่นเถอะ"เยว่ช่างม่านพูดพลางขัดถูเรือนร่างไปด้วยดวงตาคู่สวยสำรวจร่างกายใหม่ของตนเองอย่างตื่นเต้น
ลี่ฟางเดินออกมายังห้องแต่งกายนางเตรียมชุดผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าอ่อน ทั้งเครื่องประดับปิ่นผมระหว่างรอคุณหนูอาบน้ำพลันสายตาก็เหลือบเห็นผ้าห่อทารกที่อยู่บนเตียง เพียงเห็นห่อผ้าน้ำตาก็เอ่อคลอรื้น ลี่ฟางคิดถึงฮูหยินขึ้นมาอีกครานางตั้งสติสูดลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเอาผ้าห่อทารกไปเก็บไว้ในหีบดังเดิม
เยว่ช่างม่านอาบน้ำเสร็จก็รีบออกมาแต่งกาย แม้จะเคอะเขิน แต่เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นของลี่ฟาง ที่กำลังแต่งกายให้นางอย่างประณีตบรรจงนางก็ไม่อยากเอ่ยขัด ได้แต่ยืนนิ่งๆ ให้ลี่ฟางแต่งกายให้
“คุณหนูชอบเกล้าผมแบบใดเ้าคะ เอาแบบนี้ดีหรือไม่เ้าคะ”ลี่ฟางรวบผมเกล้าครึ่งศีรษะให้ดูพลางถาม
เยว่ช่างม่านเพียงผลิยิ้มบางพยักหน้าตอบรับผ่านคันฉ่องบานใหญ่ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนางจึงได้มีโอกาสถามลี่ฟาง
"พี่ลี่ฟาง เราจะออกจากที่นี่เมื่อใดเ้าคะ" เยว่ช่างม่านถามเมื่อแต่งกายเสร็จแล้ว นางไม่มีเวลาอยู่ที่นี่มากนัก จำต้องรีบออกไปโดยเร็วข้างนอกยังมีท่านแม่ของนาง แม่นมเผิงซีกำลังรอนางอยู่
"คุณหนู ที่นี่เป็มิติภายในจี้หยกที่ฮูหยินสร้างไว้ให้คุณหนูเ้าค่ะการจะออกจากที่นี่ไม่ง่ายนัก คุณหนูต้องควบคุมมิติได้แล้วเท่านั้นเ้าค่ะ"ลี่ฟางเอ่ยอย่างจนใจ
นางทราบดีว่าฮูหยินไม่อยากให้คุณหนูฝึกยุทธ์แต่ทำอย่างไรได้ พวกนางไม่มีทางเลือกอื่น
"ควบคุมมิติคือสิ่งใด ข้าไม่เข้าใจ พี่ลี่ฟางช่วยอธิบายทีเถอะ"เยว่ช่างม่านมองตาแป๋วอย่างงุนงง
"คุณหนูต้องฝึกยุทธ์เ้าค่ะ จึงจะควบคุมมิติได้บ่าวเชื่อว่าคุณหนูเป็ผู้ควบคุมธาตุมิติเช่นเดียวกับฮูหยินเ้าค่ะ"หลงลี่ฟางบอกเล่าในสิ่งที่ตนเองคิด
"เป็ไปมิได้หรอก ข้าไร้วาสนา จะฝึกยุทธ์ได้อย่างไรกัน"เยว่ช่างม่านส่ายศีรษะ ปฏิเสธทันทีพลางโบกมือพัลวัน
573
