“ข้ารู้นะแต่มันไม่ใช่ร้านที่ท่านพี่้าหรอก ก็แค่ร้านไม้ที่รับทำงานตามสั่งนะ!”เสียงของซีโน่พูดออกมาอย่างภาคภูมิใจเนื่องจากพี่ชายทั้งสองของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่มานานแล้วจึงอาจไม่ทราบการเปลี่ยนแปลงไปของแดนมืดบ้างเป็ธรรมดา
“ที่ไหน?”หลังจากที่ได้รับคำตอบจากน้องชายคนเล็กแล้วก็เอ่ยขอบใจพร้อมเอ่ยชมออกไป
“เก่งมากข้าไม่อยู่ซะนาน มีเ้าอยู่ที่นี่คอยดูแลแดนมืดของเรา ข้าก็ดีใจแล้ว”
“โธ่ ท่านพี่อย่าพูดอย่างกับท่านจะไม่กลับมาที่นี่อีกสิ”
สี่พี่น้องพูดคุยกันเบาๆโดยที่กลัวว่าจะไปรบกวนคนที่นอนหลับอยู่
….
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แต่ลูคัสก็ยังคงไม่ได้ไปไหน ยังคงเฝ้ารอให้ร่างเล็กนั้นตื่นขึ้นมาแต่ก็ไม่มีวี่แวว
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเองกันแน่ทำไมถึงได้กระหายเืของร่างเล็กนั้นด้วยไหนจะกลิ่นหอมหวนที่ลอยในอากาศยามเืไหลรินนั้นอีก มันแทบจะทำให้ทนไม่ไหวเลยแต่เ้าวินเซนต์ทนได้ยังไง โดยที่ไม่กระโจนเข้าใส่?
ถ้าถามว่าเืนั้นมีผลต่อวินเซนต์หรือแวมไพร์ตนอื่นๆไหม? มีแน่นอน ดูได้จากเ้าพวกนั้นที่เดินทางมาพร้อมกันแล้วทุกตนต่างตื่นกระหายเป็อย่างมาก แต่ก็ยังคงอดทนอดกลั้นเอาไว้ได้ไม่ต่างจากวินเซนต์เลยสักนิด ก็แค่ถูกระตุ้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นห้ามปรามตัวเองไม่ได้เหมือนเขา
แล้วก็สร้อยนั้นอีกมันเหมือนกับมีอิทธิพลอะไรบางอย่างกับเขาไม่น้อยเลยดูได้จากการกระหายเืแล้วก็ถูกหยุดชะงักด้วยแสงสีฟ้านั้น ตอนนั้นยังมีสติครบถ้วนแต่หลังจากนั้น จำไม่ได้สักนิด รู้สึกตัวอีกที เืหอมหวานก็ฟุ้งอยู่ในปากไหนจะลำคอที่หอมจนอยากจะฝากฝังเขี้ยวลงไปซ้ำๆนั้นอีกและจากที่ได้พูดคุยกับวินเซนต์ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนสีตาของเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ได้แต่คิดพลางถอนหายใจทอดสายตาไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ที่มีร่างของเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ผู้มีเรือนผมดุจแสงจันทร์สีน้ำเงิน ไหนจะดวงตาที่เป็เอกลักษณ์และสร้อยที่เป็สัญลักษณ์ของทายาทแห่งจันทรานั้นอีก
แปลก…
ทั้งๆที่เื่นี้มันเป็แค่ตำนานหรือว่าอาจจะมีปรากฏออกมาเรื่อยๆ แต่ไม่เคยมีใครมีอำนาจเท่าเ้าเด็กนี้กันแน่? คิดเท่าไหร่ก็ยิ่งมืดบอด
“อยากรู้จริงว่านอกจากข้าแล้ว ทั้งสร้อยและเืของเ้าจะมีอิทธิพลต่อสิ่งใดอีก” ลูคัสพูดออกมาอย่างแ่เบา
ก่อนจะลุกขึ้นพลางหยิบสิ่งที่อยู่ข้างกายขึ้นมาแล้วก้าวขาออกจากห้องไปเบื้องหน้ามีทหารยามยืนรออยู่
“ห้ามให้ใครเข้าไปข้างในนอกจากวินเซนต์ แต่ถ้าคนอื่นอยากเข้าไป ก็ต้องรอข้ากลับมาก่อน เข้าใจหรือไม่”
“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”
ตอนนี้ยังมีสิ่งที่สำคัญจะต้องรีบทำโดยเร็วที่สุดก็ยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความรับผิดชอบสักหน่อย
….
ภายในห้องบนเตียงนอนหลังใหญ่ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับใหลพลิกตัวไปมาราวกับกำลังฝันอยู่
‘ที่นี่ ที่ไหน’
คริสตัลหันมองรอบกายก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด
ตัล คริสตัล
นั่นมันเสียงแม่นี่!
มาทางนี้เร็วลูกเดินมาช้าๆนะ
หลังจากชั่งใจว่าควรจะเดินไปดีไหมสุดท้ายด้วยความคิดถึงจับใจ เขาก็ได้เดินตามเสียงเรียกนั้นไปทันทีก่อนที่จะมีแสงสีขาวผสมสีฟ้าสว่างวูบขึ้นมาเบื้องหน้าอย่างอบอุ่น เขาหลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นเบื้องหน้านั้นมีพ่อกับแม่ยืนส่งยิ้มมาให้
‘ในที่สุดก็เดินมาถึงสักทีนะลูก’
‘มาให้พ่อกอดหน่อยสิมา’
‘พ่อครับ แม่ครับ’
คริสตัลรับรู้ได้ถึงหยาดน้ำตาที่กำลังคลออยู่ไม่ไหลลงมาสักทีก่อนจะเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไปแล้วกลายเป็วิ่งโผล่เข้าไปโอบกอดพ่อแม่อันเป็ที่รักในทันที
‘คิดถึงจังเลยครับ’
‘เราเองคิดถึงเหมือนกันลูกรัก’
ััแ่เบาที่กำลังลูบหัวอยู่นั้นทำให้อบอุ่นไปถึงหัวใจในทันที
‘พ่อแม่กลับไปกับผมนะ’
คริสตัลผละออกจากอ้อมกอดของทั้งคู่แล้วมองหน้าพ่อกับแม่อีกครั้งด้วยความคิดถึง สักพักจึงได้เอ่ยขอออกไป ทว่าท่านยิ้มให้อย่างอบอุ่นก่อนจะพูดออกมาให้ต้องหดหู่อีกรอบ
‘พ่อกับแม่ไปไม่ได้หรอกนะแต่ถ้าคิดถึงเมื่อไหร่ขอให้มองที่พระจันทร์ ที่นั่นจะมีพ่อกับแม่เคียงข้างอยู่เสมอเข้าใจไหม ฮึ’
พ่อพูดออกมาก่อนจะโยกหัวคริสตัลไปมาราวกับตัวเขายังเป็เด็กน้อยแต่แค่นั้น ก็ทำให้รู้สึกว่ามันก็ยังไม่พออยู่ดี
‘ไปได้แล้วคริสตัล ไปทำหน้าที่ที่ลูกได้รับมอบหมายจากพระจันทร์’
‘หมายความว่ายังไง’คริสตัลเอ่ยถามอย่างสงสัย
‘สักวันลูกจะรู้เอง’แม่ยิ้มแล้วตอบกลับมาก่อนที่พ่อแม่จะหายวับไปแล้วเขาก็เด้งตัวตื่นขึ้นมาทันที
….
แฮ่ก แฮ่ก
เสียงหอบหายใจดังขึ้นทันทีที่ลืมตาตื่นจากความฝันภายในห้องที่มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาเล็กน้อยนั้นไม่สามารถบ่งบอกเวลาที่แน่ชัดได้เลย
คริสตัลกวาดสายตาไปมองรอบห้องที่ตัวเองอยู่ตอนนี้ด้วยความสงสัยว่าที่นี่มันคือที่ไหนกันก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะผุดวาบขึ้นมาให้สะดุ้ง เขายกมือขึ้นจับลำคออย่างใแล้วก็ทำหน้าเหยเกเมื่อความเจ็บแสบแล่นริ้วขึ้นมา เผื่อย้ำเตือนว่าก่อนหน้านี้โดนอะไรมา
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่จะเปิดเข้ามาทำให้แสงจากภายนอกส่องเข้ามาในห้องคริสตัลหรี่ตาลงก่อนจะเห็นว่าใครเป็คนเข้ามา
พรึ่บ!
เพียงแค่สะบัดมือดวงไฟก็ถูกจุดขึ้นตามมุมต่างๆ นั้นเองก็เผยให้เห็นใบหน้าของหนึ่งในผู้ร่วมทางและยังเป็คนทำแผลให้เขาอีกด้วย
“เอาถาดอาหารไปวางไว้หัวเตียงแล้วก็ไปเตรียมน้ำอาบไว้ให้เรียบร้อยเสร็จแล้วก็ออกไป”
“เพคะ องค์ชาย”
“ท่านพี่ไม่อยู่หรอกออกไปทำธุระข้างนอก”
“คะ ครับ”คริสตัลรับคำแ่เบาก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกอีกฝ่ายเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ข้างเตียง
“แผลนายยังต้องล้างนะรีบทานข้าวซะจะได้ไปอาบน้ำ ฉันจะได้ทำแผลให้”
“ความจริงผมทำเองก็ได้นะพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย ”
“ฉันบอกให้เรียกปกติไงเอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอแนะนำตัวเลยแล้วกัน ฉันชื่อ วินเซนติโน่ ซาเปซดรากูลาเบีย เรียกง่ายๆว่า วินเซนต์ ยินดีที่ได้รู้จัก ”
“ผม คริสตัลอิวาโนวิก ครับ” คริสตัลแนะนำตัวเองบ้างหลังจากที่วินเซนต์แนะนำตัวเองเสร็จแล้ว
“เอาละคริสรีบทานเร็วเข้าจะได้อาบน้ำ ล้างแผลแล้วนายจะได้พักผ่อนต่อ”
“คุณ จะไม่กัดผมใช่ไหม”คริสตัลยังไม่คลายใจ เนื่องจากเมื่อวานถูกอีกคนกัดไป ตอนนี้เลยยังคงหวาดระแวง
“ฉันไม่กัดนายหรอก ก็ในเมื่อนายนะ มีกลิ่นพี่ชายฉันติดไปแล้ว” แล้วก็หัวเราะชอบใจกับคำพูดของตัวเอง
“หมายความ..”
“รีบทานเร็วเข้า”
คริสตัลถอนหายใจก่อนจะทำตามคำพูดของวินเซนต์หลังจากที่ทานเสร็จนั่งสักพัก วินเซนต์ก็ช่วยพยุงตัวของเขาไปในส่วนที่ใช้อาบน้ำในทันที
“นี่ผ้าซับน้ำเดียวฉันจะไปรื้อเสื้อผ้าพี่ชายฉันมาให้ เสร็จแล้วเรียกแล้วกัน” พูดจบก็ขยิบตาให้พร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับเจอเื่ที่ถูกใจแล้วเดินจากไปทันที
….
ใน่ที่คริสตัลถูกวินเซนต์จัดการให้ทานข้าวอาบน้ำทำแผลและกินยาเรียบร้อยแล้วนั้น
อีกฟากฝั่งของตลาดของดินแดนมืดเองก็มีร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินไปเบื้องหน้าเพื่อไปยังจุดหมายที่ซีโน่ได้บอกกล่าวเอาไว้ ไม่แปลกใจที่แดนมืดจะไม่มีร้านถ่ายรูปเช่นเมืองมนุษย์เพราะขึ้นชื่อว่า แวมไพร์ มันก็เท่ากับผีดีๆนี้เอง จึงไม่มีแม้แต่เงาในกระจกแต่ไม่แน่ วิทยาการของมนุษย์ช่างก้าวไกล แม้แต่ของบางอย่างในแดนมืดยังมีเลย
ตอนนี้ลูคัสเดินมาจนถึงร้านไม้ที่รับทำตามคำสั่งแล้วก็พบว่ามันดูธรรมดามากคนไม่ค่อยเยอะเท่าไร แต่อยู่ได้นานแบบนี้ก็แสดงว่าลูกค้ายังคงมีมาเรื่อยๆแน่นอน
เขาเดินเข้าไปในร้านแล้วก็พบชายคนหนึ่งกำลังนั่งแกะสลักไม้อยู่ลูคัสเดินตรงเข้าไปพร้อมกับยื่นกรอบรูปที่หักครึ่งท่อนไปตรงหน้าชายคนนั้นหยุดชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมา
“ช่วยทำกรอบรูปให้ข้าทีเอาขนาดที่มันพอดีๆด้วยละ”
“คะ ครับไม่ทราบว่าท่าน?”
“ข้ารีบ” สั้นๆง่ายๆและได้ใจความ ชายคนนั้นเลยรีบรับกรอบรูปไปดูขนาดทันที
“ขนาดของกรอบรูปนี้ข้ายังพอมี เชิญท่านตามข้ามาเลือกเอาได้เลย” ชายคนนั้นรีบลุกแล้วเชิญลูคัสให้ตามเขาเข้าไปทางหลังร้านแล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อยที่สภาพหลังร้านแตกต่างจากหน้าร้านโดยสิ้นเชิง
“ไม่ทราบว่าท่าน้าไม้ชนิดไหน”
“ข้า้าไม้ที่ทนทานไม่หักง่าย”
“ข้าแนะนำอันนี้ดูเรียบง่ายแต่คงทน สามารถเสริมเวทในการคงทนความแข็งแกร่งได้”
ลูคัสเหลือบสายตามองดูสิ่งที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายพลางคิดว่าถ้าภายในมีรูปใบนั้นอยู่จะเป็ยังไง หลังตัดสินใจได้เขาก็ซื้อมันในทันทีโดยที่ไม่ต้องเสียเวลารอในการทำใหม่
หลังจากได้ในสิ่งที่้ามาแล้วเขาก็กลับไปที่ปราสาทโดยมีทหารทำความเคารพเป็รายทาง แต่เขาเองก็ไม่ได้สนใจนอกจากพาร่างของตนเองไปยังห้องนอนที่ยังคงมีใครบางคนนอนอยู่
แต่ก่อนที่จะได้เอื้อมมือออกไปประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาจากด้านในโดยมีวินเซนต์เดินออกมาพร้อมถาดใส่อาหารที่หมดเกลี้ยง
“ข้าให้คริสตัลทานข้าวอาบน้ำและทำแผลเรียบร้อยแล้ว ข้าเพิ่งจะให้ยาเขาทานเข้าไป”
ลูคัสขมวดคิ้วทันทีกับประโยคหนึ่งในนั้นและดูเหมือนเ้าน้องชายสายเืเดียวกันจะดูออก
“เขาอาบเองนะข้าแค่ช่วยพยุงเขาไป”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ขอบใจก็แล้วกัน” หลังพูดคุยกันนิดหน่อยวินเซนต์ก็เดินจากไปพร้อมส่งถาดอาหารให้ทหารแถวนั้นนำไปเก็บแล้วเขาก็เปิดประตูเข้าไป
สองสายตาต่างสีที่มองสบกันบานประตูที่ปิดลงเบาๆนั้น ก็ได้ปิดกั้นคนทั้งคู่ออกจากโลกภายนอกในทันที
ลูคัสเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนโดยมีร่างบนเตียงนั้นกระเถิบถอยหลังไปชิดหัวเตียงพลางเอื้อมมือกุมสร้อยที่คอเอาไว้ ราวกับว่ามันจะปกป้องตัวเองได้
ยอมรับว่าคราแรกมันอาจจะห้ามได้แต่ตอนนี้มันแปลกเพราะไม่มีแสงอะไรปรากฏออกมาเป็การห้ามปรามเลยแม้แต่น้อย
“จะ ทำอะไรผมอีก”เสียงสั่นๆเอ่ยออกมา แต่สายตาไม่ได้ละไปจากเขาเลยสักนิด มีแต่เขาที่หันสายตาไปทางอื่นและกดข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้พลางยื่นสิ่งที่ตั้งใจออกไปตามหามาให้
“ขอโทษที่เมื่อวานห้ามตัวเองไม่ได้จนต้องทำรุนแรงไป”
“นี่มันรูปครอบครัวผมนี่” อีกฝ่ายรับไปก่อนจะลูบไปตามกรอบรูปและโอบกอดมันไว้ลูคัสจึงได้นั่งลงที่ปลายเตียง แต่ยังไม่เข้าไปใกล้
“อย่างที่รับปากไว้ฉันจะเล่าในสิ่งที่ฉันรู้ให้นายฟัง นายชื่อคริสตัลใช่ไหม ฉัน ลูคัสยินดีที่ได้รู้จัก”
….
หลังจากประโยคแนะนำตัวสั้นๆจบลงคริสตัลที่โอบกอดรูปครอบครัวอยู่ก็ต้องหันไปให้ความสนใจเ้าของห้องต่อแต่ก็พบว่าอีกฝ่ายจ้องมองมาที่ตัวเองอยู่
“คือ วินเซนต์บอกว่ารื้อเสื้อผ้าเก่าๆของ..”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่จะบอกว่า มันตัวใหญ่ไปหน่อย แต่ก็โอเค”
“ขอบคุณ”
“เอาละตั้งใจฟังเื่ที่ฉันจะเล่าให้ฟังดีๆ”
เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนมีาระหว่างเผ่าพันธุ์กำเนิดขึ้นจนรุกรานไปยังพื้นที่ของเมืองมนุษย์จนมนุษย์ต่างล้มตายไปเป็จำนวนมากแต่ก็มีมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่ยังสู้ไม่ถอยและเพื่อปกป้องผู้อื่นมนุษย์กลุ่มนั้นจึงก่อตั้งสมาคมนักล่าขึ้นมา
ในยุคสมัยนั้นนอกจากศัตรูอย่างเผ่ามนุษย์หมาป่าแล้วมันยังมีศัตรูภายในที่ก่อฏขึ้นมาโดยการสร้างเหล่าแวมไพร์ที่มีพลังอำนาจที่อยู่ได้ทั้งกลางวันและกลางคืน
ไม่รู้ว่าสร้างพวกมันยังไงด้วยวิธีไหน ก็ไม่มีใครทราบ าครั้งนั้นยืดเยื้อมานานจนกระทั่งเกิดการะเิขึ้นบนฟากฟ้าแสงสว่างที่สาดส่องลงมาที่โลกมนุษย์นั้นได้สะกดทุกชีวิตให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ไม่สามารถที่จะขยับกายไปไหนได้ แล้วเสียงใสก้องกังวานก็ดังขึ้น
‘ข้า ผู้เฝ้าดูพวกเ้าเหล่ามนุษย์แลปีศาจ พวกเ้าจะฆ่าฟันกันไปทำไมหนอพวกเ้าไม่เห็นถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นจากน้ำมือพวกเ้าแต่ข้ากลับมองเห็นถึงความเศร้าของชีวีที่จบลง บัดนี้ข้าจะขอสาบส่งผู้ทำกรรมชั่วและให้พลังแก่พวกเ้าที่ทำกรรมดีหลังจากนี้ไม่ว่าจะกี่ร้อยกี่พันปี จะมีทายาทของข้าถือกำเนิดขึ้นและด้วยอำนาจแห่งแสงจันทร์ข้าขอชำระล้างความชั่วทั้งหลายที่อยู่ ณ พื้นที่แห่งนี้ให้สิ้นไปและจงเหลือไว้ซึ่งผู้ที่มีจิตใจดีมีคุณธรรมเพื่อปกครองเผ่าพันธุ์ของตนเองสืบต่อไป!!’
ความอบอุ่นที่โอบกอดพวกเราทั้งคู่ไว้ไม่รู้ว่าคริสตัลกับลูคัสมาอยู่ในลักษณะแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่ั้แ่เื่เล่าที่เล่าขึ้นจนกระทั่งจบลง
ลูคัสจึงได้สังเกตเห็นว่าคริสตัลกำลังนอนฟังเขาเล่าตำนานราวกับกำลังเล่านิทานให้ฟัง
ลูคัสที่นอนเท้าศอกอยู่เคียงข้างโดยมีเขานอนฟังอยู่ไม่ห่าง ความเงียบเข้าครอบคลุมเราทั้งคู่ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือว่าไม่ว่าความจริงแล้ว ลูคัสก็ไม่ใช่คนที่ดูเลวร้ายน่ากลัวสักเท่าไหร่ ติดแค่ว่าเมื่อวานร่างสูงดูน่ากลัวจนเกินไป
“นายควรนอนได้แล้ว”ลูคัสพูดจบก็ทำท่าจะลุกออกไป ติดแค่มือของคริสตัลที่ไวไป
“อยู่จนกว่าผมจะหลับได้ไหม”
“ไม่กลัวฉันกัดนายอีกหรือไง?”
“เท่าที่ฟังมาผมอาจจะเป็สิ่งนั้นใช่ไหมแล้วที่เมื่อวานที่มันเกิดปฏิกิริยาเรืองแสงแล้วต่อต้านคุณแสดงว่าตอนนั้นคุณกำลังเป็ภัยต่อผม”
“หึแล้วก่อนหน้านั้นตอนเจอเ้ายูเปียร์นั้นล่ะ”
“ผมไม่รู้แต่ที่ผมรู้คือคุณอาจจะเป็คนที่เร่งปฏิกิริยาของมันให้ปรากฏเร็วขึ้น”
“เป็นักวิทยาศาสตร์หรือไงกัน”
“เปล่าผมก็แค่พูดตามสิ่งที่คิดก็เท่านั้น”
ถ้าคริสตัลตาไม่ฟาดเขาคิดว่าเขาเห็นลูคัสยิ้มนะ
“พักผ่อนได้แล้วฉันจะไม่ไปไหน”
“รับปากแล้วนะ” ร่างสูงเอื้อมมือมาลูบหัวเขาก่อนจะพยักหน้ามาให้ แล้วเขาก็หลับไป
….
8K
