ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        ไม่ว่าจะพูดอย่างไรสวีหว่านหนิงก็ไม่ยอมรับเงินก้อนนี้ไว้ยอร์คบังคับเธอไม่ได้ จึงได้แต่ยกนิ้วโป้งพลางเอ่ยชมเธอไม่หยุด

        “สวี คุณคือเด็กสาวชาวจีนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยพูดคุยด้วย”

        สวีหว่านหนิงแย้มยิ้มอย่างสดใส“ชาวจีนเป็นมิตรกับทุกคนทั้งนั้นแหละค่ะ ขอให้พวกคุณมีการเดินทางที่งดงามนะคะ”

        หลังออกจากตู้รถไฟของชาวต่างชาติสวีหว่านหนิงก็พบว่าพนักงานรถไฟหลายคนกำลังมองเธอด้วยสายตายกย่อง

        “สหายสวีต้องขอโทษด้วย เมื่อครู่นี้ผมไม่ควรสงสัยคุณ”

        สวีหว่านหนิงยิ้มอย่างไม่ติดใจ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันเป็นหน้าที่ของคุณ”

        “สหายสวีวันนี้คุณช่วยพวกเราได้มากจริงๆ ถ้าเด็กชายคนนั้นเป็นอะไรขึ้นมาบนขบวนรถไฟของเราผมไม่กล้าคิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร”

        สวีหว่านหนิงรู้ดีว่าสิ่งที่พนักงานรถไฟพูดมานั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด

        ปัจจุบันประเทศจีนกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการเปิดประเทศหากมีชาวต่างชาติเกิดเรื่องไม่คาดฝันบนแผ่นดินจีนแม้ว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นเพราะความไม่ระมัดระวังของพวกเขา แต่มันก็อาจจะทำให้ชาวต่างชาติมีภาพจำที่ไม่ดีต่อประเทศจีนได้

        “พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชาติกันฉันแค่พยายามทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้เท่านั้นค่ะ”

        ตอนนั้นเองหัวหน้าของรถไฟขบวนนี้ก็เดินเข้ามา “สหายสวี คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วแม้สิ่งที่คุณทำจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับคุณ แต่สำหรับพวกเรามันมีความหมายอย่างยิ่งยวด”

        “เพื่อเป็นการขอบคุณจากทางเราได้โปรดทิ้งวิธีติดต่อสื่อสารให้พวกเราด้วยเถิดอนาคตหากคุณต้องการโดยสารรถไฟขบวนนี้อีก โปรดติดต่อผมล่วงหน้าผมสามารถจัดที่นั่งให้กับคุณได้”

        เรื่องนี้ยอดเยี่ยมไปเลย!

        ถ้าไม่ได้พี่สามอย่าว่าแต่ตู้นอน แค่ที่นั่งธรรมดา เธอยังไม่รู้เลยว่าจะแย่งซื้อตั๋วทันหรือไม่

        ถ้ามีตู้นอนให้โดยสารแล้วใครจะอยากเข้าไปเบียดเสียดกับคนอื่นๆ ในตู้แบบนั่งเก้าอี้ธรรมดากันเล่า

        สวีหว่านหนิงไม่ปฏิเสธอีกแล้วหลังแลกเปลี่ยนเบอร์ติดต่อกันเสร็จ เธอก็กลับมาที่เตียงของตัวเอง

        เมื่อเห็นเธอเข้ามาหนุ่มแว่นคนเดิมก็ดันแว่นตาที่สันจมูกอีกครั้งน้ำเสียงและวาจาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่มีต่อสวีหว่านหนิง

        “นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะพูดภาษาอังกฤษได้คล่องแคล่วขนาดนั้นผมขอละลาบละล้วงถามได้หรือไม่ว่า เมื่อครู่นี้คุณใช้วิธีไหนช่วยเด็กชาวต่างชาติผมคิดว่าหากทราบวิธีเอาไว้น่าจะเป็นประโยชน์ครับ”

        วิธีการที่สวีหว่านหนิงใช้คือหัตถการไฮม์ลิคช์ [1]ซึ่งเป็นวิธีปฐมพยาบาลที่คนในโลกอนาคตใช้เป็นกันทุกคน

        เธอเคยศึกษาเรื่องวิธีการนี้โดยเฉพาะชื่อของหัตถการนี้มาจากชื่อของนายแพทย์ผู้คิดค้นวิธีการนี้เป็นคนแรก

        สวีหว่านหนิงไม่แน่ใจว่าในโลกของหนังสือนิยายเล่มนี้นายแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่คนดังกล่าวได้ศึกษาวิจัยวิธีการนี้แล้วหรือยังแต่เพื่อความปลอดภัย เธอจึงไม่ได้บอกความจริงกับอีกฝ่าย

        “อ้อฉันเรียนวิธีนี้มาจากแพทย์แผนจีนเก่าแก่ในหมู่บ้านของฉันค่ะปกติเวลามีใครกินอาหารติดคอ ก็จะใช้วิธีนี้ช่วยรักษาให้”

        “อย่างนี้นี่เอง”สหายหนุ่มรับรู้ได้ว่าสวีหว่านหนิงไม่อยากพูดลงลึกไปกว่านี้ เขาจึงเลิกถามต่อ

        เวลานี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้วในตู้นอนมีแสงไฟสลัวอยู่เพียงดวงเดียว แต่มันก็ไม่กระทบกับการกินอาหารของสวีหว่านหนิง

        เธอใช้กระเป๋าสะพายของตัวเองบังมือไว้แล้วหยิบกล่องอาหารอะลูมิเนียมออกมาจากช่องมิติ

        นี่คืออาหารที่เธอเตรียมไว้ตั้งแต่สองวันก่อนหลังวางทิ้งไว้จนเย็นก็เอาเข้าไปเก็บไว้ในช่องมิติ

        ยุคนี้กล่องเก็บความร้อนยังไม่แพร่หลายทุกคนล้วนกินอาหารเย็นๆ แข็งๆ กันหมด ถ้าจู่ๆ เธอหยิบเอาอาหารร้อนๆออกมาก็เหมือนการประกาศกับทุกคนว่า ฉันมีปัญหา รีบมาจับฉันสิ

        เธอไม่สนิทสนมกับชายฝั่งตรงข้ามด้วยเหตุนี้เลยไม่ได้เรียกเขา จึงทำเพียงก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองต่อไป

        เพียงแต่เธอกินอาหารอย่างไม่ค่อยสงบสุขนักเพราะมีสายตาวาววับคู่หนึ่งคอยจ้องมองเธออยู่ตลอด

        หรือพูดอีกอย่างคือสายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องอาหารในมือเธอ

        สวีหว่านหนิงกลืนอาหารลงคอก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองสหายหนุ่มฝั่งตรงข้ามแล้วถามหยั่งเชิงว่า“ฉันเตรียมอาหารมาเผื่ออีกหนึ่งชุด คุณอยากกินไหมคะ”

        “ได้สิครับ”ชายหนุ่มตอบรับอย่างรวดเร็ว

        สวีหว่านหนิงบ่นอุบในใจผู้ชายคนนี้ไม่คิดจะเกรงใจกันเลยจริงๆ!

        แต่กระนั้นเธอก็หยิบอาหารออกมาอีกหนึ่งชุดแล้วยื่นให้เขา

        เธอไม่ได้เป็นแม่พระแต่ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะด้วยบุคลิก การแต่งกาย หรือกิริยาวาจาล้วนฟ้องชัดว่าเขาไม่ใช่คนทั่วไป

        แม้จะไม่จำเป็นต้องผูกมิตรกับเขาแต่ในเมื่อมีโอกาสอยู่ตรงหน้า สวีหว่านหนิงก็ไม่อยากปล่อยไป

        อาหารในกล่องอาหารเธอเป็นคนทำเองทั้งหมด มันคืออาหารพื้นบ้านง่ายๆ ผักกาดขาวผัดน้ำส้มสายชูหมูผัดซอสแดง และผัดเต้าหู้เสฉวน กินกับข้าวสวย

        ชายหนุ่มเปิดกล่องอาหารกลิ่นหอมของมันโชยเข้าจมูก

        เขาได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายแต่ก็ไม่ได้เริ่มลงมือกินทันที เขายื่นเงินสองหยวนกับตั๋วเนื้อให้สวีหว่านหนิงหลายใบ

        “สหายสวีนี่คือค่าอาหารค่ำมื้อนี้ ไม่ทราบว่าพอหรือไม่”

        สวีหว่านหนิงมองธนบัตรที่เรียบกริบและเรียงเป็นระเบียบพลางคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนพิถีพิถันจริงๆ

        เธอรับเงินไว้โดยไม่ได้ปฏิเสธ

        ก่อนจะยื่นเค้กรังผึ้งให้เขาอีกสองชิ้น

        ก่อนออกเดินทางเธอทำเค้กรังผึ้งให้คนตระกูลสวีทานและเก็บเอาไว้ส่วนหนึ่งเผื่อเอามากินระหว่างนั่งรถไฟ

        “นี่คือ...เค้กรังผึ้ง?”ชายหนุ่มเสียงสูงขึ้นอย่างกะทันหัน สายตาที่มองเค้กรังผึ้งเป็นประกายขึ้นมา

        เขากัดไปหนึ่งคำเบาๆหลังรสชาติแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก เขาก็เอ่ยชมอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนอีกต่อไป“รสชาตินี้เลย มันเหมือนรสชาติในความทรงจำของผมไม่ผิดเพี้ยน! น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีเค้กรังผึ้งขายในท้องตลาดอีกแล้ว!”

        สวีหว่านหนิงรับรู้ได้ถึงความเสียดายในน้ำเสียงของเขาจึงช่วยผู้อำนวยการจางโฆษณาว่าที่สินค้าตัวใหม่

        “มีสิคะโรงงานอาหารลี่หมิ่นของปักกิ่งมีขายค่ะ”

        “งั้นหรือ?”สหายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย “แล้วทำไมตอนผมไปซื้อถึงไม่มี”

        “ไม่แน่ว่าครั้งนี้คุณกลับไปอาจจะมีขายแล้วนะคะ”

        สหายหนุ่มกินเค้กรังผึ้งหมดไปแล้วหนึ่งชิ้นเขาใช้ผ้าเช็ดหน้าห่ออีกชิ้นหนึ่งเอาไว้ แล้วเริ่มกินอาหารในกล่องอาหาร

        หลังกินไปได้สองคำแววตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นกว่าเดิม “สหายสวี คุณเป็นคนทำอาหารพวกนี้เองหรือ”

        สวีหว่านหนิงพยักหน้า“ใช่ค่ะ ถูกปากไหมคะ”

        ไม่ใช่แค่ถูกปากแต่มันอร่อยเกินไปแล้ว!

        ทั้งที่เป็นแค่อาหารพื้นบ้านทั่วไปแต่เวลากินกลับรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าที่บ้านทำเองมาก

        ไม่ทันไรเขาก็ฟาดอาหารจนเกลี้ยงเกลา

        ชายหนุ่มยิ้มเขิน“ที่จริงผมเป็นคนกินไม่จุ เป็นเพราะอาหารของคุณมันอร่อยเกินไปครับ”

        สวีหว่านหนิงหัวเราะเล็กน้อย“ฉันจะคิดเสียว่าคุณกำลังให้การยอมรับฝีมือของฉันนะคะ”

        “จริงสิผมขอแนะนำตัวให้รู้จัก ผมชื่อกัวฮ่าวหนาน เป็นเลขานุการประจำกระทรวงการต่างประเทศครับ”

        “สวีหว่านหนิงจือชิงประจำหมู่บ้านต้าเจียง มณฑลเฮยค่ะตอนนี้เป็นผู้รับผิดชอบโรงงานอาหารสาขาย่อยชั่วคราว”

        “ยินดีที่ได้พบครับ”

        “เช่นกันค่ะ”

        ทั้งคู่ทักทายตามมารยาทเสร็จกัวฮ่าวหนานก็ถามว่า “ภาษาอังกฤษของสหายสวีคล่องแคล่วเช่นนี้ศึกษาด้วยตัวเองหรือครับ”

        “ประมาณนั้นค่ะ”สวีหว่านหนิงตอบอย่างคลุมเครือ

        เรื่องบางเรื่องไม่ควรอธิบายกระจ่างจนเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกขุดคุ้ย

        กัวฮ่าวหนานรู้กาลเทศะจึงไม่ได้ถามต่อเขายื่นนามบัตรให้กับสวีหว่านหนิง

         

เชิงอรรถ

[1]เป็นหัตถการปฐมพยาบาลอย่างหนึ่งซึ่งใช้ช่วยชีวิตผู้ที่มีสิ่งแปลกปลอมอุดกั้นทางเดินหายใจส่วนบนหรือสำลักคิดค้นขึ้นโดยแพทย์ชาวอเมริกันชื่อเฮนรี ไฮม์ลิคช์ ผู้ปฐมพยาบาลจะยืนด้านหลังผู้ป่วยแล้วใช้มือกดใต้กะบังลมซึ่งจะเป็นการบีบรัดปอด และหวังให้เกิดแรงดันผลักวัตถุที่ติดค้างอยู่ในหลอดลมออกมา