เคนอิจินั้งรอยูริเหงื่อเริ่มออกซึมทั่วแผ่นหลัง “นี้ ยูริเดียวฉันไป...” “ไม่ได้ย่ะ!! รอก่อน เดียวก็หายแวบไปอีกอย่างนายน่ะ” “ฉันจะไปจ่ายตังค่าเครื่องเล่นแปปนึง” ยูริแอบหัวเราะเพราะท่าทางของเคนอิจิ “แล้วไม่บอกล่ะ มานี้เอาการ์ด ID กับบัตร ATM เสียบเข้สมาในช่องเมื่อกี้นั้นแหละ” เคนอิจิทำหน้างง แต่ก็ทำตามที่ยูริบอก “กดยืนยันด้วย” เคนอิจิก็ปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย “เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการนะค่ะ อิอิ OK. ได้เวลาเลิกงานพอดี เราไปคุยกันที่มุมร้านอาหารดีกว่า ตามฉันมา”
ทั้ง 2 เดินไปด้วยกันที่ร้านอาหาร หลายๆคนต่างจับจ้องมองไม่ว่าจะเป็ชายหรือหญิง เพราะเคนอิจิเป็คนที่หน้าตาหล่อเหลามากๆคนนึง ส่วนยูรินั้น เธอก็เอวบางร่างน้อย ทั้งสวยและน่ารักอย่างกับเน็ตไอดอลแนวหน้าคนนึง เมื่อมาถึงร้านอาหารยูริก็เริ่มเปิดประเด็นทันทีด้วยการเขกหัวเคนอิจิเบาๆ “นี้แน่!! โทษฐานที่ทิ้งพวกเราไปไม่พูดให้กระจ่าง ทำเป็เล่นตัวอยู่ได้กะแค่เล่นเผ่าปีศาจ” เคนอิจิลูบหัวยิ้มแห้งๆ
“ก็ฉันกลัวเธอกับมาคัสจะเกลียดเอาน่ะซิ”
“ใครจะเกลียดกันย่ะ มันสิทธิ์ของนายที่จะเล่นตัวอะไรก็ได้”
“แล้วมาคัสล่ะ ?”
“เ้านั้นเล่นจนได้เป็อัศวินแล้ว LV.200 แล้ว เก่งพอดูเลยล่ะ”
“แล้วเธอล่ะ ?”
“ฉันก็เป็นักอัญเชิญไง LV. 160 ยากพอดูเลย สัตว์อัญเชิญก็หายากจริงๆ ได้มาไม่กี่ตัวเอง แล้วนายล่ะเป็ยังไงบ้าง ไปได้สวยไหม”
“ก็ไม่แย่เท่าไร LV. ก็พอๆกับพวกเธอนั้นแหละ ลำบากหน่อยออกเก็บ LV. ได้แต่่กลางคืน บางทีก็ต้องแอบพวกผู้เล่นคนอื่นๆ”
“นายถูกล่าหรอให้พวกเราไปช่วยไหม”
“ไม่ใช่หรอก ความกระหายเืนะซิเห็นคนไม่ได้จะเข้าไปกัดคอเขาเอาอ่ะดิ”
“เ้าบ้าแวมไพร์ก็ต้องกินเืซิ แวมไพร์บ้าไรไม่กินเืคน”
“งั้น...ถ้าเจอเธอในเกมขอกินเืเธอหน่อยนะ ฮ่าๆๆ”
ยูริเห็นภาพเคนจิกัดคอดูดเืเธอในเกม เธอก็หน้าแดงเป็ลูกตำลึง “ฝันไปเถอะ เ้าบ้า!!” ทั้ง 2 คนหยอกล้อเล่นกันเคนอิจิรู้สึกมีความสุขมาก ั้แ่เกิดมาเคนอิจิรู้สึกถึงคำว่าเพื่อนจริงๆก็วันที่เขาเล่นเกมนี้แล้วเจอพวกเขาทั้ง 2 คน ยูริได้อธิบายถึงกฎของเกมที่ไม่มีในคู่มือให้เคนอิจิฟัง คุยกันอยู่นานยูริก็พาเคนอิจิเดินเที่ยวชมแผนกต่างๆ ของ G.A.D ทำให้หนุ่มๆ และสาวต่างอิจฉา
ในขณะที่กำลังเดินเล่นกันอยู่นั้นเอง ก็มีคนเข้ามาทักยูริ “พาแฟนมาเดินหรอจ๊ะยูริ” ทั้ง 2 คนหันกลับไปมองพร้อมกันด้วยใบหน้าที่แดงก่ำทั้งคู่ “ไม่ใช่ย่ะ ยายเจนนี้เพื่อนฉันในเกม” เจนยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นทำให้เคนจินึกออกทันที ซึ่งเจนเองก็มองเคนอิจิแล้วนึกออกด้วยเช่นกัน “เป็คุณ!!!” ยูริเกิดอาการสงสัยทันที
“มีเื่อะไรเล่ามาเดียวนี้เลยนะย่ะ ทั้งคู่เลย”
“ก็คุณคนนี้ที่กัดคอผม แล้วผมได้อาชีพแวมไพร์ไง แถมตบผมอีก”
“ก็มันเป็หน้าที่ของฉันย่ะ แล้วนายมาจับของฉันทำไมล่ะ ก็โดนตบซิย่ะ”
“ผมไม่ได้ตั้งใจมันเคลิ้มน่ะ มันเคลิ้ม อีกอย่างผมไม่ได้จับของจริงซะหน่อย”
“เชอะ!!!” ทั้งคู่สะบัดหน้าใส่กัน
เหมือนรับรู้ถึงจิตอาฆาต เคนอิจิรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างเล่นงานเขาจนเหงื่อไหลรินที่กลางหลัง “เคนอิจิ.....นายกล้าดีมากเลยนะ!!” อุ้มมือน้อยของยูริดึงหูเคนอิจิจนเอียงข้าง “โอ้ยยย..ผมขอโทษคร้าบบ!!” เจนหัวเราะกับกิริยาของเคนอิจิ แล้วเคนอิจิก็ได้เพื่อนใหม่อีกคน “แล้วเจนเป็คนคอยให้ภารกิจอย่างนี้ก็ไม่ได้เล่นน่ะซิ” เคนอิจิเริ่มสัมภาษณ์เจน “อืม ี้เีเก็บ LV. น่ะ แล้วเคนจังจะทำอะไรต่อหรอ?” เคนอิจิยืนนิ่งคิดทบทวน “อยากขยายช่องเก็บของน่ะ ไปตรงไหนหรอ”
ทั้ง 3 คนพาเคนอิจิมาทำการขยายช่องเก็บ ซึ่งราคาในการซื้อช่องเพิ่มก็ทำให้เคนอิจิเหงื่อตกเช่นกัน แต่ขาก้ซื้อมาจนครบ 999 ช่อง เคนอิจิกับ 2 สาวเดินดูรอบแผนกไปทั่ว หมุ่นต่างมองด้วยความอิจฉา สาวสวย น่ารัก 2 คนเดินคู่กับชายหนุ่มรูปหล่อ จนตาลุกเป็ไฟ เคอิจิเดินชมงานทั่วๆ สายตาของคนหลายคนทำให้เขารู้สึกเขินอาย แล้วมาสะดุดตากับแผนกเสื้อผ้าแฟชั่น “ชุดแฟชั่นนี้คืออะไรหรอ?” “เคนจังสนใจหรอจ๊ะ มันก็คือพวกเสื้อผ้าธรรมดานี้แหละ แต่จะมีหลายแบบให้เลือกแล้วแต่คนชอบล่ะนะ บางคนก็เลือกซื้อให้ดูดีดูเหมาะกับอาชีพที่เล่น แต่ราคาก็แพงหูฉี่เลย ไม่มีความสมารถอะไรคนจึงซื้อค่อนข้างน้อย แต่มันสามารถเอาไปหลอมใส่พลัง ใส่ค่าความสามารถได้นะ โอกาสสำเร็จก็...คริคริ 0.5% จาก 100% จ๊ะ สนใจไหมจ๊ะเดียวเจนไปเลือกชม จะได้ยอดขายด้วย อิอิ”
เคนอิจิเข้าไปเดินดูด้านใน แผนกชุดแฟชั้นปีศาจ บริเวณนี้แทบไม่มีคนเข้ามาเลย มีเพียงผู้ชายคนเดียวเท่านั้นที่กำลังเลือกดูอยู่ เขาจ้องเคนอิจิแล้วส่งยิ้มให้ เคนอิจิก็ส่งก้มหัวเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มกลับไป ส่วนยูริก็ไปดูชุดนักอัญเชิญซึ่งมีเจนไปเป็เพื่อน เลือกอยู่นานเคนอิจิก็ได้ชุดมา 1 ชุด ขณะที่กำลังจะออกไปจ่ายเงินเขาเดินชนกับชายคนที่ส่งยิ้มให้แบบไม่ได้ตั้งใจ “โอ๊ะ!! ขอโทษครับ ผมมัวแต่มองของไม่ทันระวัง” “ไม่เป็ไรครับ ผมก็เช่นกัน ผมมอน ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “ผมเคนอิจิ เรียกเคนเฉยๆ ก็ได้ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” ทั้ง 2 กล่าวทักทายกันแล้วเดินจากไป
เคนอิจิ เดินชมแผนกชุดอาชีพอื่นก็มาเจอยูริกับเจน ซึ่งยูริกำลังชั่งใจเลือกอะไรบางอย่างซึ่งเคนก็แอบมองอยู่ “เอาชุดนี้สิยูริ ฉันว่าสวยดีนะ” “ไม่ไหวหรอกยายเจนราคาแพงเกินไป แต่มันก็สวยจริงๆนะ” เมื่อทั้ง 2 คนเห็นเคนอิจิ ก็เก็บชุดแล้วมาหาเขา
“นายเลือกเสร็จแล้วหรอ?”
“อืม ว่าจะไปจ่ายเงินแล้วล่ะ เธอล่ะได้หรือยัง”
“ไม่ล่ะ แล้วนายจะไปไหนต่อหรอ?”
“ไม่มีอะไรแล้วว่าจะกลับห้องเลยล่ะนะ”
“แหมๆๆๆ คุยกันลืมเพื่อนเลยนะ คุยกันยังกะคู่ผัวเมีย อิอิ”
“ไม่ใช่ ย่ะ/ครับ” ทั้งคู่ตอบพร้อมกัน
“แล้วนายเก็บ LV. แถวไหนอยู่ล่ะ”
“แถวป่าก๊อบลินน่ะ เธอล่ะ”
“ฉันกับมาคัส อยู่ที่แถวๆป่าหมอก กำลังล่าสัตว์อสูรอัญเชิญอยู่ อยู่ไกลจังนะนายน่ะ”
“มีโอกาสคงได้เจอกันนะ ลาล่ะ”
เคนอิจิเตรียมตัวเดินจากไป 2 สาวก็เดินมาส่งที่หน้าลิฟท์ ยูริก็ทักออกมา “เคน...ว่างๆ มาตี้ด้วยกันอีกนะ อย่าลืมล่ะนายต้องไปช่วยฉันจับอสูรอยู่ ฉันกับมาคัสรอเล่นพร้อมนายอยู่ ถึงจะต่างเผ่าพันธุ์แต่ความสัมพันธ์ยังคงเดิม” ยูริหน้าแดงนิดหน่อยซึ่งมันดูน่ารักมากๆ เคนอิจิยิ้มใหญ่ เขาล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนมาให้ยูริ ซึ่งเธอคว้ามันไว้ “ของขวัญสำหรับเพื่อนรัก ฉันอยากเห็นเธอชุดนี้จัง เจอกันครั้งหน้าใส่ใหดูด้วยนะ ไปล่ะ” ประตูลิฟท์ค่อยปิดลง ยูริมองการ์ดในมือก็พบว่ามันคือชุดที่เธฮหมายตาไว้เมื่อตอนนั้น เธอหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “แหม~~~~ม ยังกะคู่รักกันเลยเนอะ อิจฉาจัง คริคริ” “เพื่อนย่ะ ยายเจนก็”
เมื่อหมดธุระเคนอิจิก็กลับมายังห้องพักทันทีเขาจัดแจงกินข้าว อาบน้ำ ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อเตรียมเข้าเกมอีกครั้ง “เอาว่ะพรุ่งนี้เสาร์อาทิตย์ ขอจัดเต็มหน่อยเถอะ ยาบำรุงก็ซื้อมาแล้วในกรณีอยากเล่นนานกว่า8 ชั่วโมง จากปกติเวลาใน เกม 15 วัน เท่ากับ 1 คืนในโลกจริง ถ้ากินยานี้ก็จะอยู่25 วัน ก็คงตื่นประมาณเที่ยงๆซินะ เอาว่ะ!!! ลุย” เคนอิจิกินยาบำรุงแล้วเข้าเครื่องเล่นอีกครั้ง
497
