ตอนที่ 13 วันอันแสนวุ่นวาย
เื่ ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)
หลังจากคุณเ้าหน้าที่รัฐได้ขับรถมาส่งไมเด้นถึงบ้าน ไมเด้นก็รีบลงจากรถและวิ่งเข้าบ้านทันที
เมื่อเข้ามาในบ้าน แม่ของไมเด้นก็ทักเธอว่ากลับบ้านดึก แต่แม่ของไมเด้นก็ไม่ว่าอะไรที่เธอกลับดึก
แม่ของไมเด้น : " วันนี้กลับบ้านดึกจังนะ "
ไมเด้น : " ติวสอบนะคะ .................... (เสียงข้อความเข้า) "
มือถือของไมเด้นมีข้อความเข้ามาตลอดทางที่อยู่บนรถของคุณเ้าหน้าที่รัฐแล้ว
แต่ไมเด้นไม่กล้าหยิบมันออกมาดูต่อหน้าของคุณเ้าหน้าที่รัฐ
แม่ของไมเด้น : " มีอะไรหรือเปล่า " แม่ของไมเด้นเห็นไมเด้นยืนเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง
ไมเด้น : " ไม่มีอะไรค่ะ ขอตัวก่อนนะแม่ "
ไมเด้นรีบวิ่งขึ้นห้องนอนของเธอทันที ตอนที่เธอเหม่อลอยเธอนึกถึงคำขู่ของคุณเ้าหน้าที่รัฐ
ที่ห้ามบอกเื่ที่เกิดขึ้นให้กับคนอื่นฟัง ข้อความที่รับมาจากกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่ไปติวสอบด้วยกันที่บ้านโทรุ
พวกเธอส่งข้อความมาเพื่อถามว่าไมเด้นเป็อะไรหรือเปล่า
__________________________________________________________________
" ไมเด้นเป็อะไรไหม? "
" ตอบข้อความด้วยไมเด้น "
" ไมเด้น!! "
.
.
.
" ถึงบ้านแล้ว ฉันไม่เป็ไร " : ไมเด้น
__________________________________________________________________
ในระหว่างที่ไมเด้นตอบข้อความของเพื่อนๆ เธอก็เห็นแสงไฟบางอย่างส่องผ่านหน้าต่างของห้องมา
เมื่อเธอยืนหน้าออกไปดู ก็พบว่ามีรถคันสีดำอันคุ้นตาจอดอยู่ฝั่งอีกฝั่งของถนน
ไมเด้น : " รถนั้น!! " ไมเด้นรีบปิดหน้าต่างและรูดผ้าม่านปิดทันที
ความกลัวของไมเด้นเริ่มพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นรถของคุณเ้าหน้าที่รัฐจอดอยู่อีกฝั่งถนนของบ้าน
เธอรีบไปปิดหน้าต่างทุกบานและล็อกมันอย่างแ่า ในตอนกลางคืนที่เธอพยายามจะนอนหลับ
แต่ไมเด้นก็นอนไม่หลับเพราะภาพของความทรงจำในตอนที่คุณเ้าหน้าที่รัฐเอาปืนจ่อมาที่เธอ
ด้วยความกังวลและความกลัวที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ ทำให้เธอใช้เวลาว่างจดบันทึกประจำวันถึงเื่ที่เกิดขึ้น
จนเผลอหลับไป เมื่อถึงยามเช้าไมเด้นได้ตื่นขึ้นและพบว่ามือถือและบันทึกประจำวันของเธอถูกวางไว้บนหัวเตียง
ไมเด้น : " มาวางอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย "
ไมเด้นเปิดบันทึกประจำวันของเธอดู ก็พบว่าบันทึกประจำวันที่เธอพึ่งเขียนไปเมื่อวันถูกฉีกออกไป
และเมื่อเธอได้เปิดมือถือดูก็พบว่ามีรูปหนึ่งพึ่งถูกถ่ายไปเมื่อคืน
ไมเด้น : " รูปของฉันนี้!! ใครเป็คนถ่ายรูปกัน "
ภาพรูปนั้นคือรูปของไมเด้นที่กำลังนอนอยู่บนเตียง มุมที่รูปภาพถูกถ่ายจุดนั้นอยู่ที่ปลายเตียงของเธอ
แสดงว่ามีใครบางคนเข้ามาในห้องของเธอและใช้มือถือของเธอถ่ายภาพของเธอที่นอนอยู่บนเตียง
ไมเด้นรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่างก็พบว่ามันยังถูกล็อกเหมือนเดิมและประตูห้องก็ยังถูกปิดอยู่
ในขณะที่เธอกำลังดูมือถืออยู่ได้มีข้อความเข้ามา " แต่งตัวไปโรงเรียนซะ ฉันจับตาดูเธออยู่ "
ไมเด้นเข้าใจได้ทันทีว่าทั้งหมดเป็ฝีมือของคุณเ้าหน้าที่รัฐ
แม่ของไมเด้น : " กินข้าวเช้าไหมลูก "
ไมเด้น : " ไม่ค่ะ วันนี้หนูรีบ "
ไมเด้นเดินลงมาจากชั้นสองพร้อมชุดนักเรียนและรีบออกจากบ้านไป
ระหว่างทางไปโรงเรียนของไมเด้น เธอมองซ้ายมองขวาอยู่ตลอดทาง เพื่อสังเกตว่ามีใครเดินตามเธอมาหรือไม่
เมื่อไมเด้นมาถึงโรงเรียนก็เห็น นีโร่ โทรุ และ เม็ก ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน
ไมเด้น : " พวกเรามีเื่ต้องคุยกัน "
นีโร่ โทรุ และ เม็ก : " ............................................ " ทั้งสามคนมองตรงไปในทิศทางเดียวกัน
ไมเด้นเดินตรงไปหาทั้งสาม เพื่อถามถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ทั้งสามไม่ได้ตอบอะไร
ไมเด้น : " เห้ เป็บ้าอะไรเนี่ย ตอบฉันสิ ............................ "
ไมเด้นได้มองไปยังทิศทางเดียวกันกับทั้งสามคน ก็เห็นรถคันสีดำคุ้นตากำลังจอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
กระจกรถฝั่งคนขับได้เลื่อนลงมา พร้อมเสียงข้อความเข้าจากมือถือของไมเด้นได้ดังขึ้น ข้อความเขียนไว้ว่า " ขึ้นรถ "
ทั้งสามเดินไปขึ้นรถโดยไม่พูดอะไร ในขณะที่ไมเด้นยังกล้าๆ กลัวๆ ที่เดินไปขึ้นรถกับทั้งสาม
โทรุ : " อย่าคิดหนี รีบไปขึ้นรถเหอะ "
โทรุพูดกับไมเด้นที่ยังไม่กล้าขึ้นรถ ทำให้เธอเดินตามทั้งสามไปขึ้นรถ ทั้งสามคนได้ขึ้นไปนั่งด้านหลัง
ส่วนไมเด้นต้องไปขึ้นไปนั่งข้างคนขับ ซึ่งเธอไม่อยากจะนั่งข้างคุณเ้าหน้าที่รัฐเลยแม้แต่น้อย
นีโร่ โทรุ และ เม็ก : " ..................................................... "
ไมเด้น : " ............................................... "
คุณเ้าหน้าที่รัฐ " ........................................... "
หลังจากไมเด้นขึ้นมาบนรถมีแต่ความเงียบงั้น ไม่มีใครพูดอะไร
คุณเ้าหน้าที่รัฐ : " ถ้าเพื่อนๆ ของเธอถามว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น บอกไปว่าโทรุเผลอใช้พลังในบ้าน
จนทำให้เสาสัญญาณเตือนทำงาน และสาเหตุที่เม็กไล่คนอื่นออกไปเพราะบ้านของโทรุ
ตัวบ้านจะทำการล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติ หากไม่รีบออกจากบ้านจะโดนล็อกอยู่ด้านใน
เข้าใจไหมยัยหนู ฉันถามว่าเข้าใจไหม!! "
ไมเด้น : " .............................. เข้าใจค่ะ!! เข้าใจค่ะ!! "
่แรกไมเด้นทำแค่นั่งฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งคุณเ้าหน้าที่รัฐได้ขึ้นเสียงใส่ไมเด้น ทำให้ไมเด้นใ
คุณเ้าหน้าที่รัฐมาดักรอ นีโร่ โทรุ และ เม็ก หน้าโรงเรียนก่อนหน้านี้แล้ว ก่อนที่ไมเด้นจะมาถึงโรงเรียน
คุณเ้าหน้าที่รัฐได้พูดคุยกับทั้งสามถึงเื่ความลับที่จำเป็ต้องปกปิด ซึ่งทั้งสามก็เข้าใจเื่นี้ดีอยู่แล้ว
เพราะนีโร่และโทรุได้รับการสั่งสอนมาั้แ่เด็กเื่การปกปิดความลับโดยคุณเ้าหน้าที่รัฐเอง
ส่วนเม็กที่เป็เพื่อนของโทรุมาั้แ่เด็กก็รับรู้เื่นี้เป็อย่างดี
แต่ไม่ใช่สำหรับไมเด้นที่พึ่งรับรู้เื่ราวนี้ หลังจากพูดคุยเชิงข่มขู่ของคุณเ้าหน้าที่รัฐจบลง
คุณเ้าหน้าที่รัฐก็ปล่อยให้ทั้งสี่คนกลับเข้าโรงเรียนไป
ทั้งสี่ลงจากรถและตรงเข้าโรงเรียนโดยไม่พูดอะไรกัน จนกระทั่งถึงห้องเรียนเพื่อนของไมเด้น
ที่ได้ไปติวสอบที่บ้านของโทรุเมื่อวาน ก็เข้ามาถามถึงเื่ที่เกิดขึ้น
กลุ่มเพื่อนของไมเด้น : " เมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้น!! "
กลุ่มเพื่อนของไมเด้น : " เล่ามาเลยนะ ไอ้สามแสบ " (ไอ้สามแสบ = นีโร่ เม็ก โทรุ)
ทั้งสามคนได้เล่าเื่ที่คุณเ้าหน้าที่รัฐได้แต่งเอาไว้ให้ทั้งสามคน ส่วนไมเด้นก็พูดแบบเดียวกันทั้งสามคน
กลุ่มเพื่อนของไมเด้นก็ไม่ได้เชื่อคำพูดของทั้งสี่คน แต่พวกเธอก็ไม่มีอะไรจะถามทั้งสี่ต่อ เพราะทั้งสี่คนพูดเื่เดียวกัน
ทำให้พวกเธอปล่อยผ่านเื่นี้ไป
กลุ่มเด็กเนิร์ด : " เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นวะ ติวสอบแล้วได้กันเหรอ "
เม็ก : " ได้กันเชี้ยอะไรละ โทรุเผลอใช้พลัง ทำให้เสาสัญญาณดัง ตำรวจเลยมา "
นีโร่ : " ส่วนกูดันโดนลูกหลงไปด้วย "
โทรุ : " ความผิดกูเอง ลืมๆ มันไปซะ .................... แซวกูดีนัก วันนี้ไม่ติวนะ "
กลุ่มเด็กเนิร์ด : " อ้าวเห้ย!! พวกกูไม่เกี่ยว ติวให้พวกกูก่อน "
.
.
.
.
(เวลาผ่านไปหลายวัน)
.
.
.
.
ตื่นเช้ามาโรงเรียน กลางวันติวสอบ เลิกเรียนก็จับกลุ่มติวสอบในห้องสมุด และหลังจากนั้นก็แยกย้ายกลับบ้าน
มันคือเหตุการณ์ปกติที่เกิดขึ้นกับ เม็ก นีโร่ และโทรุ อยู่ตลอด จนถึง่ใกล้สอบของเทอมแรกของปี 4
ส่วนไมเด้นที่รู้เื่ของโทรุ เธอก็ถูกคุณเ้าหน้าที่รัฐจับตาดูอยู่ตลอดใน่เวลานี้
ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ โทรุหลบเลี่ยงพยายามไม่เจอหน้าของไมเด้นอยู่ตลอด
เพราะโทรุกลัวว่าจะเกิดเื่แบบเดียวกันกับวันนั้นขึ้นมาอีก ซึ่งไมเด้นก็ไม่ได้สนใจอะไรเื่นี้
เธอเพียง้าให้คุณเ้าหน้าที่รัฐเลิกตามเธอสักที
โทรุ : " ใกล้สอบละ พวกมึงไหวไหมวะ "
เม็ก : " วิชากฎหมาย กูกับนีโร่น่าจะผ่าน แต่วิชาคณิตกับวิทย์ยังต้องลุ้นวะ "
นีโร่ : " ติวคณิตไม่เข้าสมองเลยเว้ย!! จะสอบผ่านไหมวะเนี่ย "
ในอีกไม่กี่วันจะถึงการสอบเทอมแรกของ Fate Academy ทำให้ความตึงเครียดของนักเรียนพุ่งสูงขึ้น
ทั้งสามนั่งติวสอบกับกลุ่มเด็กเนิร์ดกันอยู่ในห้องสมุด
กลุ่มเด็กเนิร์ด : " พวกมึงเอาไงวะ ใกล้มืดแล้ว ไปไหนต่อ "
เม็ก : " ไปไหนวะ?? กลับไปอ่านหนังสือไม่ดีกว่าเหรอวะ "
กลุ่มเด็กเนิร์ด : " คลายเครียดหน่อย ไปโยนโบว์ไหม "
โทรุ : " ก็ดีนะ พวกมึงไปไหม "
นีโร่ : " ไอ้เวร กูกับเม็กต้องอ่านหนังสือนะ "
กลุ่มเด็กเนิร์ด : " แล้วมึงจะไปไหม "
นีโร่ : " ............ ไปก็ได้วะ "
กลุ่มเด็กเนิร์ดและทั้งสามได้ไปที่ห้างเพื่อคลายเครียดหลังติวสอบมาตลอดหลายวัน
เหตุการณ์หลายอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นจนถึง่สอบเทอมแรก
_______________________________จบตอน__________________________________
ลักษณะพลังของ เม็ก กับ ไมเด้น
พลัง Fate ของเม็ก และ ไมเด้น มีความหนาแน่นของพลังที่น้อยกว่าคนทั่วไปมาก (เหมือนกับความหนาแน่นของน้ำและน้ำมัน)
แต่ด้วยลักษณะพิเศษนี้ ทำให้พลัง Fate ของทั้งสองคน ทำให้เสาสัญญาณเตือนตรวจจับพลังของทั้งสองได้ยากมาก
หากไม่ใช้พลัง Fate จำนวนที่มากพอ และด้วยพลัง Fate ที่น้อยนี้ทำให้การควบคุมพลังทำได้ดีกว่าคนทั่วไป
การจำแนกรูปแบบพลัง Fate ภายในเนื้อเื่
รูปแบบพลังจิต
คือการใช้คลื่นพลังจิตที่ส่งออกมาจากสมองโดยการสั่งการหรือควบคุมสิ่งต่างๆ
รูปแบบพลังจิตสามารถใช้พลังผ่านความคิดได้เลยโดยไม่จำเป็ต้องแสดงผ่านท่าทางหรือการััใดๆ
เป็รูปแบบที่ใช้พลัง Fate ได้ง่ายกว่ารูปแบบอื่นๆ และไม่มีข้อจำกัดทางกายภาพในการใช้พลัง
(ไม่จำเป็ต้องมีร่างกายแข็งแรงก็สามารถใช้พลังที่รุนแรงได้)
รูปแบบปลดปล่อย
คือการเปลี่ยนแปลงพลัง Fate ให้เป็รูปแบบคลื่นพลังบางอย่างเป็รูปแบบเฉพาะทางของผู้ใช้พลังและปลดปล่อยออกไป
การใช้พลังของรูปแบบปลดปล่อยจำเป็ต้องแสดงออกผ่านท่าทางหรือการัับางอย่าง
เช่น ยกมือขึ้นมาปลดปล่อยพลัง หรือ ััสิ่งต่างๆ เพื่อส่งพลังFate ผ่านตัวกลางต่างๆ
รูปแบบปลดปล่อยเป็รูปแบบที่มีพลังทำลายล้างสูงมากกว่ารูปแบบอื่นๆ
รูปแบบสร้างสรรค์
คือการใช้พลัง Fate สร้างสิ่งต่างๆ ขึ้นมา ขึ้นอยู่กับรูปแบบพลังของคนคนนั้น
สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาจะถูกควบคุมโดยผู้ที่สร้างมันขึ้นมา รูปแบบสร้างสรรค์คล้ายกับพลังจิตตรงที่ใช้แค่ความคิด
ในการใช้พลังสร้างสิ่งต่างๆ และสิ่งที่จำเป็ของรูปแบบสร้างสรรค์คือจินตนาการของผู้ใช้พลัง
รูปแบบพิเศษ
เป็รูปแบบโดยรวมของผู้ใช้พลังที่ไม่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มใดข้างตน พวกเขาจะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มนี้ก่อน
รูปแบบกลายพันธุ์
ร่างกายของผู้ใช้พลังรูปแบบนี้จะไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่ร่างกายจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปขึ้นอยู่ลักษณะพลังของคนคนนั้น
ซึ่งรูปแบบกลายพันธุ์จะไม่แสดงออกทางลักษณะภายนอกให้เป็ที่สังเกตได้
โดยรูปแบบกลายพันธุ์ มักจะมีพลังรูปแบบอื่นรวมด้วยขึ้นอยู่กับว่าจะเป็พลังรูปแบบใด
เช่นคุณลูกน้องที่เป็รูปแบบกลายพันธุ์โดยไม่มีรูปแบบอื่นๆ รวมด้วย
ส่วนของคุณเ้าหน้าที่รัฐ (ลิน่า) มีทั้งรูปแบบ ปลดปล่อยและพลังจิตรวมด้วย