ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        ระหว่างทางกลับหลินเสวี่ยจู๋เดินด้วยความรีบร้อนอย่างยิ่ง นางปกป้องเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนแน่น ไม่ต้องการให้เขาได้รับบาดเจ็บอีกแม้เพียงเล็กน้อย

        เมื่อเดินมาถึงจุดที่พบหลินเสวี่ยอีหลินเสวี่ยจู๋ก็พบว่าแม่นางน้อยเป็นไข้อ่อนๆ ไปเสียแล้ว นางจึงไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงลากอีกฝ่ายกลับไปด้วย

        โชคดีที่เดินไปได้ไม่ไกลนักหลินเสวี่ยจู๋ก็ได้ยินเสียงเรียกของลู่โม่

        “ข้าอยู่ตรงนี้”หลินเสวี่ยจู๋ตอบเสียงดัง

        เสียงมีดฟันกิ่งไม้ดังขึ้นเป็นระยะๆจากนั้นเงาร่างของลู่โม่ที่ถือคบเพลิงก็ปรากฏขึ้น

        เมื่อเห็นสภาพอันน่าอดสูของหลินเสวี่ยจู๋แล้วเขาก็แบกหลินเสวี่ยอีขึ้นหลังโดยไม่ลังเล แล้วหยิบนกหวีดจากในแขนเสื้อขึ้นมาเป่าเป่าเป็นจังหวะหนึ่งยาว สามสั้น

        “พี่สะใภ้ตามข้ามานะขอรับ พวกเราเดินกลับไปด้วยกัน”ขณะที่ลู่โม่เอ่ยก็เดินนำหน้าหลินเสวี่ยจู๋

        พุ่มหนามล้วนถูกเขาฟันเรียบการเดินทางกลับจึงสบายขึ้นเล็กน้อย

        หลินเสวี่ยจู๋เดินตามหลังเขาโดยไม่ส่งเสียง

        เมื่อกลับมาถึงค่ายพักแรมผู้คนก็วิ่งมาจากทุกสารทิศ

        เมื่อเห็นหลินเสวี่ยจู๋กับหลินอวี่เซวียนเหวินซิ่วชิงกับเจี่ยงฉีซวงก็รีบรุดหน้ามา ทั้งคู่โอบเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมแขนคนละข้างน้ำตาไหลไม่หยุด

        ลู่โม่วางหลินเสวี่ยอีไว้ข้างกองไฟเพื่อให้แม่นางน้อยที่จับไข้จนตัวสั่นได้ผิงไฟ

        หลินเสวี่ยจู๋เล่าเรื่องทั้งหมดอย่างคร่าวๆให้ทุกคนฟังหนึ่งรอบ

        หลิวขุยกวาดตามองทุกคน “แล้วกัวซื่อเล่า?”

        หลินเสวี่ยจู๋ส่ายหน้า“ข้าพบน้องชายนอนสลบไสลอยู่ในป่าเพียงผู้เดียวตอนนั้นป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้อยู่ด้วยเจ้าค่ะ”

        หลิวขุยเอ่ยอย่างเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น“นางคงนำเด็กไปทิ้ง ส่วนตนเองวิ่งกลับมาที่ค่ายพักแรม ทว่ากลับหลงทาง”

        สีหน้าของหลินเสวี่ยจู๋ราวกับจะบอกว่า‘เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า’ นางหันไปเอ่ยกับหลินเฉิงเหยา “ท่านอาน้องหญิงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยเซวียนเอ๋อร์ รบกวนท่านช่วยตรวจนางก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

        “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”หลินเฉิงเหยาลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบตะกร้าสมุนไพรบนรถม้า

        เจี่ยงฉีซวงมือข้างหนึ่งอุ้มหลินอวี่เซวียนส่วนมืออีกข้างคว้าหลินเสวี่ยจู๋เอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยดวงตาแดงเรื่อ “หลานสาวข้าจะช่วยใส่ยาให้เจ้า”

        “ข้าจะช่วยเจ้าเอง”เหวินซิ่วชิงรีบเอ่ย

        เมื่อพวกนางเดินออกไปไกลหลินเฉิงจางก็ประสานมือให้หลิวขุย แล้วถามอย่างสุภาพ “ท่านผู้คุม ต้องส่งคนออกไปตามหาพี่สะใภ้ใหญ่ผู้นั้นของข้าหรือไม่?”

        หลิวขุยเหลือบมองไปทางค่ายพักแรมของสกุลหลินสายหลักแล้วแค่นเสียงเย็นชา“สตรีชั่วช้าพรรค์นี้ หากตามกลับมาก็ดีแต่ก่อเรื่อง รบกวนความสงบสุขของทุกคนเพียงแต่อย่างไรก็ต้องออกตามหา”

        หากไม่ทำเช่นนี้ทุกคนจะคิดว่าการหลบหนีเป็นเรื่องง่ายแล้วอาจทำตามได้

        หลินเฉิงจางพยักหน้าอย่างเข้าใจเขากล่าวขอบคุณหลิวขุยด้วยความเคารพ

        หลิวขุยให้คนแจ้งเรื่องที่กัวซื่อหายตัวไปกับหลินเฉิงคุนแต่อีกฝ่ายเพียงปรือตาขึ้นแล้วพลิกตัวนอนหลับต่อ

        ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าสอบถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าหลินเสวี่ยหลานไม่ได้อยู่กับกัวซื่อ นางก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

        “ท่านผู้คุม หลานสาวคนโตของข้ายังไม่กลับมาเลยท่านช่วยตามหานางด้วยเถิด”

        ส่วนความเป็นความตายของกัวซื่อนางคร้านที่จะสนใจ

        อันที่จริงนางเห็นกัวซื่อเดินออกจากค่ายพักแรมด้วยท่าทางที่ดูผิดปกติทว่านางไม่ได้คิดที่จะถามไถ่ แต่หลินเสวี่ยหลานเป็นความหวังเดียวของนางในเวลานี้นางไม่อาจเสียหลานสาวคนโตผู้นี้ไปได้

        ผู้คุมซักถามพอเป็นพิธี“หลินเสวี่ยหลานไปไหน?”

        ฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปที่หลินเสวี่ยจู๋“หลานสาวข้าตามนางไป นางต้องรู้แน่ว่าหลานสาวข้าอยู่ที่ใด”

        ผู้คุมหลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถามกลับ“เหตุใดถึงได้เดินตามผู้อื่นไปในเมื่อผู้อื่นพูดออกมาแล้วว่าอยากตัดขาดกับพวกเจ้าไม่ใช่หรือ?”

        ฮูหยินผู้เฒ่าจนคำพูดนางไม่อาจพูดถึงสาเหตุที่หลินเสวี่ยหลานตามหลินเสวี่ยจู๋ เพราะนั่นเท่ากับเป็นการเผยช่องโหว่ของตนเองจึงทำได้เพียงเอ่ยอย่างเบี่ยงประเด็น “ไม่แน่ว่านางอาจกำลังเดินทางกลับกระมังเจ้าคะ”

        “เช่นนั้นเจ้าก็รอก่อนเถิด”ผู้คุมเอ่ยอย่างขอไปที จากนั้นก็หมุนตัวจากไป

        “ท่านผู้คุม ดึกดื่นเพียงนี้แล้วครอบครัวพวกเรายังไม่ได้กินข้าวเลย หลานสาวข้าควรจะกลับมาแล้ว นางต้องถูกคนทำร้ายเป็นแน่ท่านต้องทวงคืนความยุติธรรมให้นางนะเจ้าคะ” ฮูหยินผู้เฒ่าร้องตะโกนอย่างไม่ยินยอมแต่ต่อให้นางตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

        อีกด้านหนึ่ง เจี่ยงฉีซวงบดสมุนไพรแล้วนำมาทาที่บาดแผลบนใบหน้าของหลินเสวี่ยจู๋ทำให้บาดแผลกลายเป็นสีเขียวแวววาว

        ส่วนหลินเฉิงเหยาป้อนยาหลินเสวี่ยอีเสร็จแล้วเขากำลังนั่งเกาท้ายทอยอยู่ข้างกองไฟ ท่าทางเป็นกังวลเล็กน้อย

        “หลานสาวน้องหญิงกับลู่ฮูหยินหลับทั้งวัน ตอนนี้ยังไม่ตื่นเลย ต้องไปตรวจดูสักหน่อยหรือไม่?”

        เมื่อครู่ครอบครัวเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนั้นหลินเจียย่วนกับลู่ซื่อกลับไม่ได้โผล่หน้าออกมาดู เรื่องนี้ออกจะแปลกประหลาดอยู่เล็กน้อย

        ด้านในรถม้ามีผู้หญิงอยู่ถึงสองคนหลินเฉิงเหยาจึงไม่สะดวกที่จะเข้าไปตรวจสอบ ทำได้เพียงไหว้วานหลินเสวี่ยจู๋

        หลินเสวี่ยจู๋คิดว่าสามคนบนรถม้าคงจะนอนหลับเพียงพอแล้วจึงลุกขึ้นเดินไปเลิกผ้าม่านขึ้น นางเห็นลู่ซื่อกับหลินเจียย่วนเอาศีรษะชนกันยังคงหลับใหล

        แต่หยวนซิวกลับตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบกำลังจ้องมองตนเองด้วยสีหน้าแค้นเคือง

        “สามี!”หลินเสวี่ยจู๋ปั้นหน้ายิ้มแย้ม “ท่านตื่นแล้ว”

        หยวนซิวกวาดตามองนางอย่างเย็นชาน้ำเสียงเยือกเย็น “ใช้วิธีการเดิมหรือ?”

        หลินเสวี่ยจู๋ตัวสั่นเทารีบโบกไม้โบกมือ “เปล่า เปล่านะเจ้าคะ ครั้งนี้ข้าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ท่านข้ากลัวว่าอาหญิงของข้าจะหลับไม่สนิท ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่จึง...” นางเพียงใช้วิธีการเล็กๆน้อยๆ เท่านั้น

        หยวนซิวไร้คำพูดสตรีผู้นี้คิดอันใดอยู่?เพื่อที่จะให้คนนอนหลับจึงโปรดผงยาสลบให้ผู้คนหมดสติน่ะหรือ?

        หลินเสวี่ยจู๋เห็นสีหน้าดำทะมึนของหยวนซิวก็รีบเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“สามีเองก็ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว ฉวยโอกาสนี้นอนหลับก็ไม่เลวนะเจ้าคะ”

        ไม่รอให้หยวนซิวตอบ นางก็ถามด้วยท่าทีประจบประแจง“สามีหิวแล้วกระมัง? ข้าจะปลุกท่านอาหญิงกับท่านน้าเดี๋ยวนี้พวกเราจะได้ไปกินข้าวกันเจ้าค่ะ”

        ขณะที่พูดนางก็ขึ้นไปบนรถม้าแล้วเขย่าร่างลู่ซื่อกับหลินเจียย่วนอย่างแรงหลายทีทั้งสองคนลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

        “หลานสาวข้าหลับไปได้อย่างไร?” สิ่งแรกที่หลินเจียย่วนทำคือตรวจดูว่าตนเองทำเรื่องที่เสียมารยาทไปหรือไม่

        อันที่จริงนางตั้งใจขึ้นมาพักผ่อนบนรถม้าแต่กลับหลับต่อหน้าหลานเขย นี่ออกจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง

        หลินเสวี่ยจู๋ฉีกยิ้ม “เมื่อคืนท่านคงจะเหนื่อยเกินไปจึงผล็อยหลับโดยไม่รู้ตัวกระมังได้เวลากินข้าวแล้ว พวกท่านลงจากรถม้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

        “อย่างนั้นหรือ?” หลินเจียย่วนกับลู่ซื่อยังคงมึนงง จากนั้นก็ก้าวลงจากรถม้าโดยมีหลินเสวี่ยจู๋คอยประคอง

        หลินเสวี่ยจู๋ประคองทั้งสองคนเดินมาที่ข้างกองไฟพลางคิดในใจว่าครั้งนี้นางใช้ผงยาสลบในปริมาณมากเกินไป ครั้งหน้าต้องระวังหน่อย

        โชคดีที่หลังจากหลินเจียย่วนกับลู่ซื่อดื่มน้ำพุจิตวิญญาณไปหลายอึกสีหน้าก็เริ่มดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย

        ลู่โม่กับเหยียนต้าให้หยวนซิวนั่งบนเก้าอี้พนักพิงสูงแล้วแบกเก้าอี้ลงมา

        ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงรอบกองไฟเหวินซิ่วชิงทำหน้าที่ต้มน้ำและเตรียมนำผักป่าไปต้มในหม้อ

        ลู่โม่เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ต้องขอโทษทุกคนด้วยขอรับ วันนี้ข้าไม่ได้ล่าสัตว์”

        นี่ก็สองวันติดแล้วที่เขาไม่ได้ล่าสัตว์ไม่มีหน้าจะพบกับทุกคนแล้วจริงๆ

        หลินเฉิงจางรีบเอ่ย “เรื่องนี้โทษเจ้าได้ที่ไหนกัน? หากวันนี้ไม่ใช่เพราะเจ้า เด็กทั้งสองคนคงกลับมาไม่ได้ตอนนี้ครอบครัวของเราคงไม่ได้นั่งกินผักป่าด้วยความรื่นเริงเช่นนี้หรอก”

        สิ้นเสียงก็เห็นหลินเสวี่ยจู๋เอามือตบหน้าผากก่อนจะลุกขึ้นยืนนางวิ่งเหยาะๆ ไปหยิบตะกร้าหวายที่อยู่บนรถม้าแล้วนำมาวางตรงหน้าทุกคน

        “เกือบลืมไปเสียแล้ววันนี้ข้าได้ของดีกลับมาด้วยเจ้าค่ะ” หลินเสวี่ยจู๋เอ่ย

        .............................