สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

เสียงระฆังดังขึ้นจากด้านนอกอาคาร

กังวานไปทั่วห้องเรียน

บทสนทนาที่กระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่าง ๆ ค่อย ๆ เงียบลง นักเรียนที่ยังยืนอยู่ต่างกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

ผมยังคงนั่งอยู่แถวบนสุด

เนเรียอยู่ข้าง ๆ

เอเลน่านั่งถัดออกไป

ผมไม่ได้สนใจคนอื่นมากนัก เพียงมองไปยังแท่นบรรยายตรงกลางห้อง

ไม่นานนัก...

เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหน้า

ตึก...

ตึก...

ประตูด้านข้างของแท่นบรรยายเปิดออก

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา

สิ่งแรกที่สะดุดตาคือเส้นผมสีเขียวเข้มของเธอ ซึ่งยาวลงมาถึงช่วงไหล่และแกว่งไปมาตามจังหวะการเดิน

ร่างของเธอค่อนข้างเล็ก

สูงเพียงประมาณหนึ่งร้อยสี่สิบเซนติเมตร

เมื่อเดินขึ้นมายืนบนแท่นบรรยาย เธอต้องเงยหน้ามองนักเรียนหลายคนเล็กน้อย

แต่สีหน้าของเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีตอนเช้าค่า!"

น้ำเสียงสดใสร่าเริงดังไปทั่วห้อง

ไม่มีใครตอบกลับในทันที

เธอกะพริบตา

ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม

"เงียบจังเลยนะคะ!"

เธอเอียงศีรษะ

"หรือทุกคนยังไม่ตื่น?"

มีนักเรียนบางคนหลุดหัวเราะเบา ๆ

หญิงสาวหัวเราะตามทันที

"ดีค่ะ อย่างน้อยก็ยังมีคนตื่นอยู่"

เธอวางหนังสือเล่มหนาลงบนแท่น

"ฉันชื่อ เมลินดา กรีนเวลล์"

"เป็นอาจารย์ประจำวิชาพื้นฐานเวทมนตร์และเป็นอาจารย์ประจำห้องเรียนของพวกคุณ"

เธอหยุดเล็กน้อย

"แต่เรียกอาจารย์เมลก็ได้ค่ะ"

เธอยิ้ม

"จำง่ายกว่าเยอะ"

ผมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ตัวเล็ก...

แต่ปริมาณมานาที่สัมผัสได้กลับไม่ธรรมดา

เส้นมานาภายในร่างกายของเธอไหลเวียนอย่างเป็นระเบียบ แตกต่างจากนักเรียนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

อาจารย์เมลหยิบแท่งชอล์กขึ้นมา

เขียนคำหนึ่งลงบนกระดาน

มานา

"ก่อนจะเริ่มบทเรียน"

เธอหันกลับมา

"ฉันอยากถามคำถามง่าย ๆ ก่อนค่ะ"

เธอชี้ไปที่คำบนกระดาน

"พวกคุณคิดว่า..."

"ทำไมสถาบันเวทมนตร์ถึงรับนักเรียนจากสายอาชีพที่แตกต่างกันมากขนาดนี้?"

ไม่มีคำตอบทันที

อาจารย์เมลยิ้ม

"จอมเวท"

เธอเขียนอีกคำหนึ่ง

"นักบวช"

อีกคำ

"อัศวิน"

สุดท้ายเธอเขียน

"ผู้ใช้วิญญาณธาตุ"

คำทั้งห้าปรากฏอยู่บนกระดาน

"ถ้ามองจากภายนอก"

เธอหันกลับมา

"พวกคุณอาจคิดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลย"

"จอมเวทใช้คาถา"

"นักบวชใช้พลังศักดิ์สิทธิ์"

"อัศวินใช้ดาบ"

"ส่วนผู้ใช้วิญญาณธาตุก็เรียกพลังของธาตุออกมา"

เธอวางชอล์กลง

"แต่ทั้งหมดนั้น..."

เธอเคาะนิ้วลงบนคำว่า มานา

"มีรากฐานเดียวกันค่ะ"

ห้องเรียนเงียบลงเล็กน้อย

อาจารย์เมลยกมือขึ้น

มานาจาง ๆ ปรากฏขึ้นรอบปลายนิ้ว

"มานาคือพลังพื้นฐานที่อยู่ในสิ่งมีชีวิต"

"แต่สิ่งสำคัญคือ..."

เธอวาดวงกลมเล็ก ๆ บนกระดาน

"แต่ละสายไม่ได้ใช้มานาด้วยวิธีเดียวกัน"

"จอมเวทย์ทั่วไปจะสะสมและควบคุมมานาหลักผ่าน หัวใจมานา"

เธอแตะบริเวณหน้าอกของตัวเอง

"หัวใจทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการรวบรวม กลั่น และส่งมานาไปทั่วร่างกาย"

เธอวาดเส้นออกจากวงกลมไปตามแขนขา

"เพราะแบบนั้น จอมเวทย์จึงสามารถเปลี่ยนมานาให้กลายเป็นคาถาได้"

เธอหยุด

จากนั้นวาดวงกลมอีกวงหนึ่ง

"แต่..."

"อัศวินไม่ได้ทำแบบเดียวกัน"

ผมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

อาจารย์เมลเขียนคำว่า

แก่นกาย

ลงบนกระดาน

"มานาของอัศวินจะถูกส่งผ่านและหล่อเลี้ยงไปตามร่างกาย โดยมีแก่นกลางอยู่ภายในโครงสร้างร่างกาย"

"พูดง่าย ๆ ก็คือ..."

เธอชูกำปั้นขึ้น

"อัศวินไม่ได้เอามานามาทำคาถา"

"แต่เอามานามาทำให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น"

มานาจำนวนหนึ่งไหลเข้าสู่แขนของเธอ

กล้ามเนื้อไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับเพิ่มขึ้นทันที

"ความแข็งแกร่ง"

"ความเร็ว"

"ประสาทสัมผัส"

"ความทนทาน"

"รวมถึงการเสริมพลังอาวุธ"

เธอพูดพลางกางนิ้ว

"ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะการควบคุมมานา"

เธอหันไปเขียนอีกบรรทัด

คราวนี้เขียนคำว่า

นักบวช

"ส่วนสายศาสนจักร..."

เธอหยุดเล็กน้อย

"พวกเขาไม่ได้สร้างพลังศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า"

"พลังศักดิ์สิทธิ์ก็ยังต้องอาศัยมานาเป็นพื้นฐาน"

เธอแตะสร้อยที่ห้อยอยู่ตรงคอ

"เพียงแต่ผ่านการเปลี่ยนรูปด้วยความเชื่อ พิธีกรรม และโครงสร้างเวทเฉพาะของศาสนจักร"

ผมนึกถึงเอลิสเซียขึ้นมาเล็กน้อย

พลังของเธอ...

แตกต่างจากเวทมนตร์ทั่วไปอย่างชัดเจน

แต่ถ้ามองผ่านดวงตาของผม มันก็ยังมีโครงสร้างของมานาอยู่ภายใน

เพียงแต่บริสุทธิ์และเป็นระเบียบกว่าปกติมาก

อาจารย์เมลเขียนคำสุดท้าย

ผู้ใช้วิญญาณธาตุ

"ส่วนผู้ใช้วิญญาณธาตุ..."

รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น

"อันนี้น่าสนใจที่สุดค่ะ"

เธอวาดวงกลมขนาดใหญ่

"พวกเขาจะสร้างความสัมพันธ์กับวิญญาณธาตุ แล้วใช้มานาของตัวเองเป็นสื่อกลาง"

"ไฟ"

"น้ำ"

"ลม"

"ดิน"

"หรือธาตุที่หายากกว่านั้น"

เธอเขียนคำว่า วิญญาณ

"พวกเขาไม่ได้สร้างธาตุขึ้นมาจากตัวเองทั้งหมด"

"แต่ใช้มานาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างตัวเองกับวิญญาณ"

อาจารย์เมลวางชอล์กลง

บนกระดานตอนนี้มีเพียงคำเดียวที่เชื่อมทุกสายเข้าด้วยกัน

มานา

"เห็นไหมคะ?"

เธอยิ้ม

"พวกคุณต่างกันมาก"

"วิธีฝึกต่างกัน"

"วิธีต่อสู้ต่างกัน"

"แหล่งพลังที่ใช้ก็แตกต่างกัน"

เธอชี้ไปยังคำว่า มานา

"แต่รากฐานเดียวกัน"

"เพราะแบบนั้น..."

เธอกวาดตามองห้องเรียน

"สถาบันลูนาเรียจึงไม่สนใจว่าพวกคุณจะถือดาบ ถือธนู สวดมนต์ หรือร่ายคาถา"

"สิ่งที่เราต้องการคือ..."

เธอเคาะกระดานเบา ๆ

"ให้พวกคุณเข้าใจว่าพลังของตัวเองทำงานอย่างไร"

"และเข้าใจว่าพลังของคนอื่นทำงานอย่างไร"

เธอยิ้ม

"เพราะในสนามจริง..."

น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"คุณไม่ได้ต่อสู้กับคนที่ใช้ศาสตร์เดียวกับคุณเสมอไป"

"บางครั้ง..."

"สิ่งที่ช่วยชีวิตคุณอาจเป็นสิ่งที่คุณไม่เคยคิดว่าจะต้องเรียนรู้"

ห้องเรียนเงียบลง

อาจารย์เมลหยิบชอล์กขึ้นมาอีกครั้ง

"เอาล่ะค่ะ"

เธอเขียนหัวข้อใหม่ลงบนกระดาน

โครงสร้างมานาภายในร่างกาย

"คาบแรกของพวกเราวันนี้..."

เธอยิ้มอย่างร่าเริงอีกครั้ง

"จะเริ่มจากเรื่องที่ทุกคนคิดว่าตัวเองรู้ดีที่สุด"

"มานาของตัวเองค่ะ"

ผมมองคำบนกระดาน

ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อย