บทที่ 2 พบโชกุน
“โชกุนมาแล้วค่ะมาม่า”
หญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านเอ่ยบอกซาจิด้วยน้ำเสียงยำเกรง
“เชิญท่านไปรอที่ห้องรับรองใหญ่ ข้าจะพาปีศาจน้อยตามเข้าไปทีหลัง”
หญิงสาวก้มหน้ารับเบาๆ ก่อนจากไปทำตามสั่ง ในห้องจึงเหลือเพียงหญิงสาวเ้าของสวนบุปผาริวโจผู้สูงศักดิ์กับรอยยิ้มที่ยากจะหยั่ง
ณ ห้องรับรองใหญ่ของสวนบุปผาริวโจ
รายได้มหาศาลทำให้สวนบุปผาแห่งนี้มีห้องรับแขกโอ่โถงที่สามารถจุแเื่ได้มากถึง500 คน โชกุนอิเอชิเกะนั่งอยู่ด้านในสุดของห้องเปล่งฉายรัศมีของผู้นำประเทศได้อย่างน่าเกรงขาม ใบหน้าดุดันดั่งนิสัยที่เด็ดเดี่ยวคิ้วดาบขมวดกันจนยากจะคาดเดาความรู้สึก เมื่อ 5 วันก่อนมีการร้องเรียนเข้ามายังปราสาทว่าปีศาจสาวผมสีประหลาดปรากฏกายออกหน้าสวนบุปผาอันดับหนึ่งแห่งเอโดะที่เขาเพิ่งได้มาก็เพราะงานราชการที่ติดพันจนปลีกตัวไม่ได้ถึงจะไม่ค่อยเชื่อข่าวลือนักแต่โชกุนหนุ่มก็ได้ส่งทหารมาอารักขารอบบริเวณกว่า 200นาย
บัดนี้เวลาผ่านมากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ปีศาจที่ล่ำลือก็ยังไม่ปรากฏตัวผู้นำเช่นเขายังมีงานอีกมากให้สะสางจึงรอนานมากกว่านี้ไม่ได้
“หากไม่พานางมาเดี๋ยวนี้ข้าจะสั่งปิดริวโจ 10 ปี!”
เสียงดุดันทำเอาคนในห้องหยุดหายใจ ผู้คนรู้ดีว่าเขาผู้นี้พูดจริงทำจริงยิ่ง่นี้บ้านเมืองวุ่นวายเขาจึงยิ่งเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าปกติบรรดานางฟ้าและหญิงรับใช้ของสวนบุปผาที่ไม่ชินก็สะดุ้งจนเกือบจะกรีดร้องออกมาท่าทางของโชกุนหนุ่มดุอย่างกับกินรังแตนมา 10 รัง
เหล่าไดเมียว ทหารและผู้ติดตามโชกุนกว่า 300 ชีวิตต่างพากันจินตนาการเื่ปีศาจไปต่างๆนานา คาดว่าปีศาจตนนั้นคงจะหน้าตาบูดเบี้ยวเกรี้ยวกราดจนต้องโดนกักขังอยู่เป็แน่ ทว่าเถ้าแก่เนี้ยกลับพาพวกเขามารอชมนางปีศาจที่ห้องรับรองแขกที่หรูหราที่สุดสิ้นเสียงโทสะของโชกุนไปไม่นาน ประตูห้องรับปแขกก็ถูกเปิดออก ปรากฏให้เห็นสตรี 4 นาง นำหน้าโดยซาจิเถ้าแก่เนี้ยที่ทุกคนรู้จักกันดี ตามมาด้วยหญิงอายุ 10 ปีเศษ3 คนยืนเรียงกัน ทั้งสามนางต่างแต่งตัวด้วยกิโมโนเนื้อดีสีสันสดใสเด็กสาวซ้ายขวามีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกัน พวกนางคงจะเป็ฝาแฝดแน่ ส่วนเด็กสาวตรงกลางนั้นตัวเล็กที่สุดนางคลุมศีรษะด้วยผ้าขาว เมื่อมาหยุดอยู่กลางห้องแล้วฝาแฝดก็ค่อยๆ เลิกผ้าคลุมขึ้น ทันทีที่ผ้าคลุมหลุดพ้นจากศีรษะไปแล้วทั้งห้องเงียบกริบจนแทบจะได้ยินลมหายใจ แม้กระทั่งโชกุนใจแกร่งเองก็พูดอะไรไม่ออก
เด็กสาววัย12หน้างามเกลี้ยงเกลา นางเป็อิสตรีที่เรียกว่าน่ารักได้มากกว่างดงามเครื่องหน้าจิ้มลิ้มทุกส่วนจนดูน่าเอ็นดู ใต้ดวงตากลมโตดั่งผลท้อข้างซ้ายนั้นมีไฝเม็ดเล็กๆชวนมองอยู่ แต่ที่ทำให้ทุกคนแทบกลั้นหายใจนั้นเห็นจะเป็เรือนผมสีทองที่ยาวสยายไปจนถึงเอวบางหากพบเห็นยามค่ำคืนผู้คนคงไม่กล้าเข้าใกล้นางเป็แน่
สำหรับคนที่นี่แล้ว ลักษณะผิดแผกแปลกธรรมชาติเช่นนี้บรรพบุรุษเรียกว่า‘กาลกิณี’ ไม่เหมาะกับเลี้ยงไว้ในตระกูล จำเป็ต้องฆ่าทิ้งั้แ่เด็กอย่างเดียวทว่านางปีศาจผู้นี้กลับเติบโตมาได้ถึง 12 ปี นี่มันปีศาจชัดๆ!
“ยินดีที่ได้พบเ้าค่ะท่านอิเอชิเกะ” เสียงใสกังวานไปทั่วห้อง โทสะของคนรอสงบลงทันที
“สำเนียงประหลาดนัก เ้ามาจากที่ใด?”
“เอ่อ...” พูดรัวแบบนี้หนูฟังไม่ออกค่ะคุณท่าน
“นางพูดภาษาเรามิได้เ้าค่ะ ท่าทางจะจำอะไรไม่ได้ด้วย” ซาจิชี้แจง จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบมากมายทั่วทั้งห้องทว่าอารมณ์โชกุนแกร่งดังหินผา เขาไม่สนใจเสียงนกเสียงกาแล้วเอ่ยถามต่อว่า “นางเป็ภัยหรือไม่?”
“ไม่เ้าค่ะ นางแค่ใในตอนแรกที่ฟังพวกเราเอ่ยไม่เข้าใจ ตลอด 5 วันมานี้นางว่าง่าย สอนอะไรก็ทำตามข้าถูกใจนางนัก”
ผู้คนหันมามองหน้ากันไปมาอีกคราราชินีหิมะผู้นี้ไม่เคยแสดงออกว่าชอบหรือเกลียดสิ่งใด นางมีเพียงหน้านิ่งและหน้ายิ้มที่ยากจะคาดเดาเพียงเท่านั้น “หากท่านไม่ว่ากระไรข้าจะขอเลี้ยงนางในฐานะเด็กฝึกหัดของริวโจสาขา 1 แห่งนี้” ไม่รอให้โชกุนเอ่ยซาจิกล่าวต่อทันที
“นางบ้าไปแล้วเป็แน่ ใครกันจะมาใช้บริการกับปีศาจ!”
“ข้าคนหนึ่งแหละที่จะเลิกใช้บริการริวโจ!”
เสียงคัดค้านจากเหล่าผู้ติดตามและขุนนางลอยมาเป็ระยะ
บุรุษตรงกลางกลับสงบนิ่งราวกับกำลังรอดูฉากเด็ดของละครโน
“ข้าจะปั้นนางปีศาจตนนี้ให้สยบบุรุษได้ทั้งเมืองจนแเื่เข้าแถวรอทั้งวันทั้งคืน นางจะสวยและเพรียบพร้อมเหนือสตรีปกติที่ท่านเชยชมข้าขอสัญญา หากผู้ใดคิดจะเลิกใช้บริการ ข้าก็มิอาจรั้งไว้ได้ และจะคิดว่าเราหมดวาสนาพบกันแต่เพียงเท่านี้”รอยยิ้มไม่ยินดียินร้ายของซาจิน่ากลัวนัก ในห้องนี้มีแต่ลูกค้าชั้นดีกระเป๋าหนักทั้งนั้นซาจิกลับออกปากไล่พวกเขาแบบอ้อมๆ อย่างไม่ไว้หน้า!
รอยยิ้มจางๆระบายบนใบหน้าโชกุนหนุ่ม นี่แหละซาจิที่เขารู้จัก นางไม่เคยไว้หน้าใครอยากได้อะไรก็ร้องขออย่างตรงไปตรงมา “ข้าอนุญาต แล้วมารอดูกันว่าเ้าจะทำได้ตามที่พูดหรือไม่”จบประโยคแล้วก็รีบลุกสะบัดตัวเดินผ่านพวกซาจิออกไปทันที ผู้ติดตามทั้งหลายต่างต้องรีบยกโขยงเดินตามผู้เป็นายไปพวกเขายังไม่ชินกับความหุนหันพลันแล่นนี้สักที ท่ามกลางความวุ่นวายนั้นรอยยิ้มงามผุดขึ้นจางๆบนริมฝีปากของเถ้าแก่เนี้ย คายะเห็นทุกอากัปกริยา สาวงามจิกมือตัวเองแน่นจนเล็บฝังเข้าไปในเนื้อมาม่าที่ไม่ว่านางจะพยายามทำดีเท่าไรก็ไม่เคยแสดงความรักและอ่อนโยน บัดนี้กลับทูลขอรับเลี้ยงเด็กประหลาดต่อหน้าท่านโชกุนและท้าทายพวกขุนนางอย่างไม่รักตัวกลัวตายนี่นางแค้นเจียนคลั่งแล้วนะ! นางฟ้าอันดับ 3 มิโยะและอันดับ 5 คิโยะจับมือคายะให้คลายออกจากกันทั้งสองข้าง พวกนางรู้ดีกว่าใครว่าคายะโหยหาความรักจากซาจิมากแค่ไหน
แล้วเราจะได้เห็นดีกันนังเด็กปีศาจ! มาม่าจะปั้นมันใช่ไหม? ข้าจะรอทุบตอนที่มันปั้นเสร็จแล้วเอง!
คายะขบกรามแน่น
93K
