หลายวันต่อมาฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เพราะคนที่ไม่ปกติ คือหัวหน้าทีมของฉันเอง
“สวัสดีตอนเช้าครับทุกท่านวันนี้ผมซื้อกาแฟมาเลี้ยง เชิญมารับคนละแก้วได้เลยครับ”
เขาพูดเสียงเรียบพลางวางกาแฟนับสิบแก้วลงบนโต๊ะกลางของแผนกทุกคนหันมองหน้ากันไปมาด้วยความแปลกใจผสมใ สาวๆ รีบลุกวิ่งไปหยิบจับกาแฟและขอบคุณหัวหน้าทีมด้วยสีหน้าแดงกล่ำ ชนิดที่มองจากหน้าตึกก็รู้ว่า …อ่อยแรง
“อุ้ยแก้วนี้โกโก้หรอคะ ฉันขอนะ…..” หนึ่งในสาวของแผนกพูดขึ้น
“อ่าาาขอโทษครับ อันนั้นผมซื้อมาให้คุณยู” เขาพูดพลางยื่นมือไปรับแก้วโกโก้คืน แล้วเดินมาหาฉันถึงโต๊ะทำงาน
“คุณยูเห็นว่าไม่ชอบดื่มกาแฟ ผมเลยซื้อโกโก้มาให้ครับ”เขายื่นโกโก้แก้วนั้นให้ฉัน ทั้งแผนกหันมามองเราสองคนแล้วเริ่มซุบซิบ
“ขะขอบคุณค่ะ แต่ฉันดื่มกาแฟก็ได้ ...คุณฮารี ดื่มโกโก้ได้เลยค่ะ”
ฉันรีบแก้คำเอาโกโก้เ้าปัญหาดิ่งไปให้คุณฮารี แล้วคว้ากาแฟอีกแก้วมาดื่ม เขาเอียงคอมองยกยิ้มสยองที่มุมปาก ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวของเขาไป
หลังะเิลูกใหญ่เริ่มซาฉันก้มหน้ามุดพื้น แอบกรี้ดในใจ กลับไปนั่งทำงาน ยัยผู้ช่วยอีหลี่ตามองฉันเหมือนกำลังจับผิดผู้ร้าย
ตกบ่ายกาแฟที่หัวหน้าทีมซื้อมายังวางอยู่ข้างโต๊ะที่เดิม ในปริมาณเดิม(เพราะฉันไม่ชอบดื่มกาแฟ) เลยลุกไปเข้าห้องครัวของแผนกชงโกโกร้อนอย่างที่ตัวเองชอบ
แกร้ก แกร้กแกร้ก
เสียงช้อนกระทบขอบแก้วน้ำร้อนผสมโกโก้กำลังหมุนวนไปตามแรงคน ฉันเหม่อมองภาพตรงหน้า สมองคิดถึงแจฮยอนรอยยิ้มของเขา เสียงของเขา และ… บางอย่างที่ชอบตัดภาพไปเป็กล้ามเนื้อมัดโต กับเสียงครางเรียกชื่อฉัน
จู่ๆก็มีมือเอื้อมผ่านลำตัวฉัน เขาคว้าแก้วกาแฟเปล่าด้วยสีของเสื้อสูทและกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆนั่นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าอีกคนที่ยืนซ้อนหลังฉันอยู่ คือหัวหน้าทีม!!
“....คุณยู”
เสียงเรียกทำให้ฉันหยุดคนน้ำโกโก้พลางยืนนิ่ง ไม่กล้าหันกลับ ลมหายใจของเขาเป่าลดที่หลังคอฉันจนเส้นผมสั่นพริ้วเบาๆ
“ตอนผมซื้อให้ ทำไมไม่รับครับ”
“คะ คือ คุณฮารีหยิบก่อนฉันไม่อยากเสียมารยาทค่ะ” ฉันยืนตัวสั่น ก้มหน้าลงมองน้ำโกโก้ที่ยังวนจากแรงคนอยู่
“แต่นั่นผมซื้อมาให้คุณ…โดยเฉพาะ”
“อึก หัวหน้าทีม ฉะ ฉันขอตัวนะคะ”
ฉันคว้าแก้วโกโก้แล้วรีบเดินออกจากห้องครัวอย่างเร็ว
‘ให้ตายเถอะอึดอัดชะมัด … ถ้าเขายังทำตัวแปลกๆ ใส่ฉันอยู่แบบนี้สักวันคนอื่นคงสงสัยเื่ระหว่างเราแน่‘
หลังเลิกงานกลับถึงคอนโดแล้วฉันทิ้งตัวลงบนเตียงนอน หลี่ตาลงพักสมอง
ครืดดดดครืดดดด
สายเรียกเข้า‘ผช. อียูรา’
“อะไรยะคุณผู้ช่วยพึ่งเลิกงะ…”
“ฮึก อึนอา...”
“ยูราแกร้องไห้หรอ เป็อะไร!” ฉันลุกนั่งถามด้วยความใ
“ฮึกแม่ฉันล้มหัวฟาดพื้น ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัด ฉันกับสามี ฮึก กำลังขับรถไป”
“ห้ะ ละแล้วเป็อะไรมากไหม”
“ยังไม่รู้เลยตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉิน น้องสาวฉันโทรมาบอก ฮึก”
“ใจเย็นๆยูรา ตอนนี้ถึงมือหมอแล้ว เดี๋ยวแม่ก็ฟื้น”
“ฮึก ขอบใจฉันจะลางานมาช่วยน้องดูแลแม่ เลยอยากจะรบกวนแกหน่อย”
“ว่ามาได้เลยฉันยินดีช่วยทุกอย่าง”
“อีก 2 วันฉันมีประชุมโปรเจคที่จะทำใหม่ในปีนี้ แกช่วยไปแทนได้ไหม”
“ห้ะ ฉะฉันหรอ ไปทำอะไร ยังไงล่ะ”
“ข้อมูลคร่าวๆฉันทำชีตสรุปไว้บนโต๊ะแล้ว พรุ่งนี้แกไปอ่านได้เลย ถ้าไม่เข้าใจโทรถามฉันได้หรือถามหัวหน้าทีมก็ได้”
“แล้วอย่าบอกนะว่าคนที่ฉันต้องไปด้วยคือ….”
“อื้มหัวหน้าทีมไง” อึก! ฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก
“นะฉันขอรบกวนหน่อย ทั้งแผนกฉันวางใจในฝีมือแกที่สุดแล้ว”
“เอ่อ….” จะปฏิเสธก็ไม่ได้แต่ฉันก็อึดอัดกับหัวหน้าทีมจนแทบจะวิ่งหนี
“....” ยูราเงียบรอฟังคำตอบ
“ได้… เดี๋ยวฉันไปแทนเองสบายใจเถอะ”
“ขอบใจมากอึนอาฉันเป็หนี้บุญคุณแกแล้ว”
“หนี้อะไรล่ะคิดมากไปได้ เราเพื่อนกันนะ … อย่าลืมพักผ่อนเยอะๆ ล่ะ ถ้าว่างแล้วโทรหาฉันด้วย”
“อื้มงั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันต้องโทรแจ้งหัวหน้าทีมก่อน”
“อื้ม” ฉันกดวางสายจากยูราพลางถอนหายใจออกมาอย่างหนัก
‘เอาเถอะ…งานก็คืองานนี่นะ’
2.76M
