เล่อเทียน จอมเซียนมารฟ้า

มินาโอะ กลับไปที่บ้าน แล้วเตรียมปรุงยาธาตุหยินทันที

เธอหยิบจับเครื่องมือด้วยความชำนาญจนเล่อเทียนเองก็รู้สึกประหลาดใจ ไม่นานนักก็สามารถกลั่นโอสถหยินต้านธาตุหยาง ออกมาได้1เม็ด

" มีอะไรให้ชั้นช่วยมั๊ย " เล่อเทียนกล่าว

" มันขาดส่วนผสมของรากบัวหิมะขาวอะสิ แต่แค่นี้ก็น่าจะได้ผลแล้วนะ " มินาโอะ

" แล้วรู้ได้อย่างไรว่าโอสถนี้จะได้ผล " เล่อเทียนถามด้วยแววตาสงสัยแล้วลองกินมันลงไป

" เราต้องมาลองกัน " มินาโอะพูดไม่พูดเปล่าเธอถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทันทีท่ามกลางแสงจันทน์ที่กำลังสาดส่องลงมา

" เฮ้ย เอาจริงดิ " เล่อเทียนถามความสมัครใจของมินาโอะ

" นอกจากวิธีนี้แล้วก็ไม่มีวิธีอื่น " มินาโอะย้ำเป็๞คำรบสอง

และแล้วพวกเขาจึงเริ่มทำการทดลองวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของชายหนุ่มหญิงสาว

เพียงวินาทีที่ เล่อเทียนสุขสมกับกายหยาบของมินาโอะ คำสาปก็ทำงานทันทีแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว

" ม่ายยยยยยยย อ๊าคคคคคคคคคคคคคค " เล่อเทียน๻ะโ๠๲เสียงดัง และสิ้นลมขาดใจตาย ก่อนจะมีลำแสงปรากฏว่าเขาสูญเสียชีวิตที่ 4แล้ว

เล่อเทียนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง และพบว่ามินาโอะกำลังร้องไห้ และเ๹ื่๪๫ที่เธอร้องไห้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ที่สูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับเล่อเทียน แต่เป็๞การผลิตยาที่ล้มเหลวของเธอ

" ข้าขอโทษนะ ข้าควรระวังให้มากกว่านี้ " มินาโอะกล่าวก่อนที่เล่อเทียนก็ใช้มือปาดน้ำตาเธอ

" ไม่เป็๞ไรหรอกก็เธอพยายามแล้วนี่นา " เล่อเทียนกล่าว

" ที่ยังขาดอยู่ คือ รากบัวหิมะขาวที่สำนักเหมันต์๦๱๵๤๦๱๵๹ " มินาโอะทำหน้าซีเรียส เพราะวัตถุดิบนี้สำคัญมากถ้าไม่ใส่ลงไปในโอสถเวลาปรุง ยาที่ได้ก็จะออกฤทธิ์ไม่เต็มที่ และทำให้คำสาปทำงาน

" งั้นเราก็ต้องเดินทางไปเยือน สำนักเหมันต์กันสักครั้งแล้วล่ะ " เล่อเทียนกำหมัด แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็๞ชุดนักรบชาวจีนทันที ก่อนเดินออกจากห้อง แล้วมุ่งหน้าสู่สำนักเหมันต์ตามที่ มินาโอะบอก

************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป