ไซเบอร์แมชชีน บุรุษอหังการ

รุ่งเช้าจินหยางแยกตัวออกเดินทางเพียงผู้เดียวมุ่งหน้าสู่เมืองต้าจู๋เมืองการค้าที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นฉงชิ่ง ระหว่างทางจินหยางแปลกใจไม่น้อยที่พบเห็นผู้คนมากมายยืนอยู่ด้านหน้าของผาหิน ด้านข้างมีเหล่าพ่อค้านำสิ่งของเครื่องประดับที่ทำจากหยกและหินสีวางขาย เมื่อเดินเข้ามาใกล้จินหยางถึงกับสะดุดตากับผาหินแกะสลักที่เป็นรูปพระพุทธรูป พระโพธิสัตว์ และรูปปั้นอื่น ๆ มากมายวางอยู่โดยรอบเป็นภาพที่แปลกตาไม่น้อยเช่นกัน ผู้คนส่วนใหญ่มาเที่ยวชมความสวยงามของรูปแกะสลัก ในระหว่างนั้นเองได้มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากทางด้านหลัง มีกลุ่มคนหลายสิบคนก้าวเดินเข้ามา ชาวบ้านที่ยืนอยู่ต่างหลีกทาง กลุ่มคนที่มาใหม่มุ่งหน้าเดินเข้าไปหาชายชราสองคนที่นั่งเล่นหมากล้อมอยู่ด้านหน้ารูปแกะสลัก ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจกลุ่มชายฉกรรจ์ก็ได้ลงมือทำร้ายชายชราทั้งสองคน

“ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องเจอพวกชั่วบัดซบเช่นนี้ตลอดเวลา สำนักเหินหาว และตระกูลใหญ่ที่คอยดูแลต้าจู๋หายหัวไปไหนกันหมด เหตุใดถึงได้ปล่อยตัวบัดซบพวกนี้ทำร้ายชาวบ้าน”

จินหยางหันไปมองพบชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งรูปร่างสูงใหญ่สวมเสื้อสีเทาก้าวเดินเข้าไปหากลุ่มชายฉกรรจ์ เปรี้ยง! เปรี้ยง! เสียงหมัดปะทะใบหน้าและร่างกายดังลั่นไม่ถึงสิบลมหายใจกลุ่มชายฉกรรจ์ร่วงลงไปนอนกับพื้น จินหยางเมื่อเห็นว่าทุกอย่างถูกจัดการแล้วเขาจึงออกเดินทางต่อ ย่างเข้ายามอิ่วจินหยางก็เดินทางมาถึงเมืองต้าจู๋ ที่นี่มีทหารยามตรวจตรากันแน่นหนาตั้งแต่ประตูเมือง ในมือทหารแต่ละคนต่างถือม้วนกระดาษเอาไว้ในมือ จินหยางหรี่ตามองด้านหน้าผู้คนที่จะเข้าเมืองต่างถูกทหารเทียบใบหน้ากับรูปภาพในกระดาษ ไม่นานก็ถึงจินหยาง

“เจ้ามาจากที่ไหนไอ้หนู?”

“แคว้นส่านซีขอรับ ข้าเป็นนักเดินทางคิดท่องเที่ยวในยุทธภพขอรับ”

ทันใดนั้นเองจินหยางสัมผัสบางอย่างมีพลังปราณแผ่ออกมาจากในป้อมเพื่อตรวจสอบพลังปราณของเขา ไม่ถึงสามลมหายใจทหารสองนายก็ปล่อยจินหยางเข้าเมือง สมกับเป็นเมืองการค้าที่ยิ่งใหญ่ในแคว้นฉงชิ่ง ด้านหน้าสองข้างทางมีเหล่าพ่อค้าตั้งโต๊ะขายสินค้าจำนวนมากยาวไปถึงใจกลางเมือง สินค้ามีมากมายไม่ว่าจะเป็น อาวุธต่าง ๆ เม็ดยา สมุนไพร รวมไปถึงชิ้นส่วนของสัตว์สำหรับนำไปปรุงยา จินหยางเดินหาโรงเตี๊ยมอยู่นานแต่ทว่าไม่มีห้องพักเหลืออยู่เลยโรงเตี๊ยมส่วนใหญ่ถูกเหล่าพ่อค้าและคนคุ้มกันจับจองจนหมดรวมไปถึงเหล่าจอมยุทธ์ จากตระกูลใหญ่และสำนักต่าง ๆ ในฉงชิ่งเดินทางมาที่นี่เพื่อร่วมงานหมั้นหมายของคุณชายใหญ่สำนักเหินหาวและหญิงงามแห่งตระกูลอวี้ตระกูลใหญ่ในต้าจู๋ ในเมื่อไม่มีโรงเตี๊ยมใดมีห้องพักว่างจินหยางจึงเข้าไปพักที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง เมื่อเข้ามาด้านในศาลเจ้าก็พบว่ามีผู้คนจำนวนมากอยู่ด้านในหลายสิบคน

“เจ้าก็หาที่พักไม่ได้สินะไอ้หนูถึงได้คิดมาพักที่นี่?”

จินหยางหันไปยกยิ้มให้แก่ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่เอ่ยวาจานั่งดื่มสุราอยู่ทางขวามือของประตูทางเข้า

“ขอรับพี่ชาย”

“อีกสองวันจะมีงานหมั้นหมายของสำนักเหินหาวและตระกูลอวี้ ผู้คนมากมายที่ได้เทียบเชิญต่างมุ่งหน้ามาที่นี่ จนทำให้ไม่มีโรงเตี๊ยมไหนว่างพอสำหรับนักเดินทางเช่นพวกเรา ว่าแต่ไอ้หนูเจ้าเป็นมือกระบี่อย่างนั้นรึ?”

“ข้าเป็นเพียงนักเดินทางขอรับ ส่วนกระบี่ที่นำมาใช้เพื่อป้องกันตัวเท่านั้นข้าหาได้มีวิชาใดติดตัว”

“เจ้าคิดเดินทางท่องเที่ยวในยุทธภพอย่างน้อยควรมีวิชาติดตัวเสียบ้าง หากมีบางอย่างผิดพลาดมันสามารถช่วยเหลือเจ้าได้”

“ข้าจะจดจำเอาไว้ขอรับ”

ไม่นานผู้คนในศาลเจ้าก็เริ่มล้มตัวลงนอน เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน กองไฟที่ก่อให้แสงสว่างค่อย ๆ ดับลง จินหยางได้ยินเสียงแว่วเข้ามาในหู

“พบสิ่งแปลกปลอมในอากาศ ตรวจพบพิษจำนวนมาก”

“พิษชนิดใดเทียนคง”

“มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทส่วนกลางขอรับ ข้าจะรีบขจัดมันออกไปจากร่างของท่านอย่างเร่งด่วน”

ไม่ถึงยี่สิบลมหายใจผู้คนที่พักในศาลเจ้าก็เริ่มลุกขึ้น ชั่วน้ำเดือดทั้งหมดก็ออกไปจากศาลเจ้าหลงเหลือเพียงจินหยางผู้เดียวที่นอนอยู่

“พวกเขามุ่งหน้าไปทางไหน?”

“ไปทางเหนือของเมืองขอรับ”

จินหยางยกยิ้มล้วงไปที่อกเสื้อดึงผ้าสีดำออกมา เขานำมันมาพันรอบใบหน้าหลังจากนั้นถีบเท้าติดตามคนกลุ่มนั้นไป ไม่ถึงสิบลมหายใจจินหยางก็แอบติดตามกลุ่มคนพวกนั้นไป พวกเขาแอบเข้าไปในสำนักเหินหาว จินหยางรออยู่ด้านนอกไม่นานทันทีที่พบเห็นคนพวกนั้นออกมาเขาก็รีบกลับไปที่ศาลเจ้าล้มตัวนอนเช่นเดิม

“พี่ใหญ่เราจะทำอย่างไรดีพวกมันนำสมบัติของเราไปเก็บซ่อนเอาไว้ หากท่านหัวหน้ารับรู้ว่าเราสูญเสียของสิ่งนั้นไปแล้วข้าคิดว่า”

“ใจเย็น ๆ น้องรองคนพวกนั้นยังไม่รู้ว่าในกล่องไม้นั้นมีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ ยังพอมีเวลาที่…”

ทันใดนั้นเองชายฉกรรจ์ที่ถูกเรียกน้องรองก็ดึงมีดสั้นที่แอบซ่อนเอาไว้ด้านหลังแทงไปยังหน้าท้องของชายฉกรรจ์ที่พูดคุยกับจินหยาง

“บัดซบ เจ้าคิดทำสิ่งใด?”

ในจังหวะนั้นเองได้มีกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งได้ล้อมศาลเจ้าเอาไว้

“น้องรองเจ้าคิดหักหลังข้าและท่านหัวหน้าอย่างนั้นรึ?”

“เหอะ ท่านยังไม่รู้ตัวอีกรึ ตอนนี้พรรคฟ้าดินเริ่มไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วตั้งแต่ท่านผู้นำหยวนเจี้ยนหายตัวไปเมื่อสองปีก่อน ผู้อาวุโสส่วนใหญ่ก็แปรพักตร์เข้าร่วมกับพันธมิตรสวรรค์ ตัวข้าเป็นเพียงนกตัวน้อยย่อมต้องหาไม้ใหญ่ไว้เกาะยึด”

“เจ้า”

ทันใดนั้นได้มีชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับถือกล่องไม้ในมือ

“บัดซบอี้เฟิง เจ้าร่วมมือกับตระกูลหยาง แท้จริงแล้วเจ้าไม่ได้เสียมันไป แต่เจ้าร่วมมือกับพวกมันตั้งแต่แรกแล้ว”

“ตัวข้าหยางเฟยหลงไม่คิดว่ายอดฝีมือแห่งพรรคฟ้าดินเฉินจินจะมีวันนี้ เอาเถอะหากเจ้าบอกกล่าวความลับของกล่องไม้กล่องนี้ข้าจะปล่อยตัวเจ้าไป แต่หากไม่แล้วเจ้าจงนอนทอดร่างเป็นศพอยู่ที่นี่เถอะ”

เฉินจินก้าวถอยหลังไปสะดุดบางอย่างล้มไปด้านหลัง จินหยางรีบลุกขึ้นประคองเฉินจินเอาไว้

“ไอ้หนูเจ้า!”

“เดิมทีเรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ได้อยากเข้าไปยุ่ง แต่ทว่าเมื่อมีคนแซ่หยางอยู่ที่นี่เห็นทีข้าจะไม่ยุ่งก็คงไม่ได้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า รนหาที่ตายโดยแท้ เจ้ามีความแค้นต่อตระกูลหยางของข้าอย่างนั้นรึ? สวะที่แม้แต่พลังปราณยังมีไม่ถึงสิบปีเช่นเจ้าจะทำสิ่งใดได้”

จินหยางรีบจี้สกัดจุดห้ามเลือดให้เฉินจินพร้อมกับแอบป้อนเม็ดยารักษาอาการบาดเจ็บ จินหยางก้มลงไปหยิบกิ่งไม้ที่นำมาก่อกองไฟขึ้นมา

“เหอะ มีกระบี่อยู่กับตัวแต่ทว่าไม่ใช้ เจ้าคิดจะใช้กิ่งไม้นั้นจัดการพวกข้าอย่างนั้นรึ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ให้ตายเถอะเจ้าทำให้ข้าขำจนปวดท้อง ข้าไม่เคยเห็นใครอวดดีเช่นเจ้ามาก่อนไอ้หนู อี้เฟิงให้คนของเจ้าสังหารเด็กบัดซบนั่นซะแล้วจัดการทรมานเฉินจินข้าอยากรู้ว่าในกล่องไม้มีความลับใดซ่อนอยู่”

วูบ เหมือนมีลมพัดเข้ามาในศาลเจ้า อี้เฟิงและพรรคพวกต่างตื่นตกใจที่อยู่ ๆ เด็กหนุ่มที่ยืนข้างเฉินจินหายตัวไป พวกเขาหันไปมองตามสายตาที่เฉินจินตกใจมองบางอย่างด้านหลังพวกเขา เมื่อพวกเขาหันกลับไปมองพบว่าหยางเฟยหลงถูกกิ่งไม้ที่เด็กหนุ่มถือแทงลำคอทะลุออกไปด้านหลังเลือดสีแดงพุ่งกระฉูดสาดกระจายเต็มพื้น ร่างหยางเฟยหลงร่วงไปลงนอนแน่นิ่งกับพื้น เมื่อพวกเขาหันไปมองเฉินจินก็พบเจอเด็กหนุ่มถือกล่องไม้อยู่ในมือ จินหยางยื่นกล่องไม้ให้แก่เฉินจิน

“ทีนี้พวกท่านรู้แล้วหรือยังว่ากิ่งไม้ในมือข้าสามารถสังหารคนแซ่หยางได้ ตอนนี้ถึงเวลาของพวกท่านแล้ว”

อี้เฟิงและคนที่เหลือในศาลเจ้ารีบชักกระบี่ออกมา จินหยางแสยะยิ้มถีบเท้าพุ่งเข้าประชิดสะบัดมือขวาจี้สกัดจุดเคลื่อนไหวของคนทั้งหมดเอาไว้

“พี่ชายเฉินจิน เราจะทำอย่างไรกับคนพวกนี้ดี”

“ในเมื่อพวกเขาคิดทรยศข้า มีแต่ความตายเท่านั้นที่จะเหมาะสมกับพวกเขา”

“แล้วท่านจะทำอย่างไรกับพวกที่อยู่ด้านนอก”

“ช่วยข้าสังหารพวกเขา ข้ายังพอมีที่หลบซ่อนตัวอยู่”

จินหยางพยักหน้าตอบรับก้าวเดินเข้าหาอี้เฟิง

“อย่าโทษข้าเลยขอรับ เป็นเพราะว่าตัวท่านเองเลือกไม้ใหญ่ไว้เกาะยึดผิดต้น”