เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เจ็ดสิบเจ็ด Villain’s Victorious

อาจารย์คงยื่นสุราที่ผสมกับเลือดงูมาให้กับผม

ผมก็ดื่มลงไปรู้สึกร้อนวูบวาบในท้องขึ้นมา

“เดียรัจฉานวิชา กลับกันเถอะพ่อแกละพ่อจุก”

หลวงพ่อส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วจึงพาเจ้าจุกและเจ้าแกละกลับวัด

ส่วนผมรู้สึกสัมผัสในร่างกาบจากการพยายามใช้ความรู้สึกและฌานได้รับรู้ว่าของเหลวนั้นไหลไปในลำคอช่องท้องและเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

คือช่วงที่เปลี่ยนแปลงจาก “สิ่งอื่น”กลายเป็น “ร่างกายของเรา”

“พ่อเจิด คิดข้อห้ามคลำที่จะควบคุมนางตะเคียนทองเอาไว้ด้วยว่าอะไรคือสิ่งที่จะปลดปล่อยและควบคุมนางได้”

อาจารย์คงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ตามหลักการเงื่อนไขและสัตย์สาบาน

ข้อห้ามคือข้อที่จะปลดปล่อยนางตะเคียนออกจากการควบคุมของเราซึ่งผมก็คิดเอาไว้แล้ว

แม้อาจารย์คงจะแนะนำของมาตรฐานอย่าง

“เลือดหมาดำ”

“งาช้างแฝด”

“เพชรตาแมว”

การทำลายอาคมและของอาคมที่หายากคือของมาตรฐาน

แต่ผมตอบว่า

“รักแท้”

สร้างความประหลาดใจให้กับคนรอบข้างอีกครั้งแม้จะบอกกันมาก่อนแล้ว

อาจารย์คงส่ายศีรษะ

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะควบคุมนางตะเคียนให้ฟังคำสั่งไม่ได้หรอกนะการผูกมัดนั้นมันขึ้นอยู่กับของคลำข้อห้ามด้วย หากเจ้าผูกมัดอย่างเขี้ยวเสือหรือเลือดหมาดำเจ้าจะสามารถบังคับให้นางตะเคียนเจ็บปวดได้หากไม่ฟังคำสั่งเจ้าแต่รักแท้ไม่ใช่ของที่มีพลังสร้างความเจ็บปวดได้”

ผมพยักหน้ารับอาจารย์คง

ที่ไม่ค่อยเข้าใจว่ารักแท้มันมีประโยชน์อย่างไรแบบเดียวกับโวลเดอมอร์

อาจารย์คงและโวลเดอมอร์ถึงจะมีความรู้ด้านศาสตร์มืดอ่านตำราและมีประสบการณ์มามากก็ตาม

แม้จะเคยอ่านเจอแต่ไมเชื่อถือในรักแท้เสียเท่าไรเพราะมองว่าเลื่อนลอยไม่มีอำนาจจริงๆ

แต่ผมคิดเสมอมาว่าหากมันใช้ได้ดีต่อบรรดานางฟ้าในเจ้าหญิงนิทราหรือแฮร์รี่พอตเตอร์มันก็ดีพอสำหรับผม

“ผมสาบานต่อฟ้าดินและพ่อปู่หากมีรักแท้มาผมจะปลดปล่อยนางตะเคียนจากการผูกมัดนี้”

อืม

อาจารย์คงรับคำพยักหน้า

มองว่าการคลำด้วย “รักแท้” คงลำบากในการควบคุมผีที่ตนเลี้ยงให้ทำตามสิ่งที่ตนเองต้องการแต่คนหนุ่มมันก็ต้องฝึกไปนั่นล่ะจะค่อยๆเข้าใจเองว่าทำไมคนมีประสบการณ์ถึงต้องใช้เขี้ยวเสือ งาช้างกันในการควบคุมวิญญาณในการปกครอง

ผมสูดลมหายใจ จมูกคัดข้างซ้ายเลยก้าวเท้าขวา

ใช้ออกด้วคาถาสุรสีหนาท

ในการตวาดให้คนหวาดกลัวด้วยเสียงดังฟังชัด

“รักแท้นั้นมีอยู่จริงดังนั้นข้าจะปลดปล่อยเจ้าหากมีรักแท้มาปล่อยเจ้าได้”

เลือดและสุราที่ทาลงบนไม้ตะเคียนทองก็ไหลแทรกซึมเข้าไปราวกับจะเป็นรอยสักที่มีมายาวนาน

ร่างของนางตะเคียนทองก็ปรากฏและกราบที่แทบเท้าผม

“ข้าขอรับใช้ท่าน”

เสียงของเธอราวกับดังมาจากในหัวของผม

อาจารย์คงก็ผงกศีรษะรับว่า

“เอาล่ะเจ้าคงต้องเลี้ยงเหล้าข้ามากกว่าสองลังล่ะนะ”

วายร้ายทุกคนก็หัวร่อกันจากชัยชนะของความร่วมมือกันของทุกคน 

“พี่เจิดเลี้ยงอาจารย์ได้อยู่แล้ว”

ไอ้ห้อยไอ้โหนกล่าวเสริม

“ฮัดช้า อินี่ขอทานเนื้อย่างอีก”

“ข้าเลี้ยงพวกเอ็งทุกคนนั่นล่ะไม่ต้องแย่งกัน”

“พวกเราทุกคน เจ๊กฮงก็ด้วย ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นชั้นเลี้ยงทุกคนนั่นล่ะ”

“ไอ๊หยา อาเจิกดีนะที่ไม่ใช้งานอั๊วฟรีๆ”

เจ๊กฮงกล่าว

“ชวนไอ้พวกเด็กๆไปด้วยละกันไม่ต้องกินเหล้าให้ขนมทานก็พอ”

ผมกล่าวในการเลี้ยงคนที่ช่วยเหลือและที่สำคัญต้องเลี้ยงพ่อปู่และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ

พร้อมกับต้องเรียกนักวิทยาศาสตร์สามคนไปเลี้ยงข้าวและอาหารด้วย

ตามหลักการของ Multiculturalism ความหลากหลายทางวัฒนธรรมและแนวคิดวิทยาการท่ำทให้พวกเราเอาชนะนางตะคียนทองไปได้

“แต่ชั้นไม่สามารถทานสุราหรือสูบบุหรี่ได้แล้วนะชั้นให้คลำไปแล้ว”

ตามหลักการของพี่หมาคู ยิ่งมีคลำข้อห้ามมากขึ้นก็ยิ่งมีเวทย์ที่เก่งกล้ามากขึ้น

อาจารย์คงและบาบูบาบอนถอนหายใจว่าคนหนุ่มคิดน้อยเกินไปจริงๆถึงได้เลือกการไม่ดื่มสุราและสูบบุหรี่(ยกเว้นของจากพิธีกรรมสามารถทานได้)

แต่ยังดีที่ไม่สิ้นคิดขนาดงดเว้นเรื่องเพศสัมพันธ์