***บุตรแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]
“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับท่านโนอาร์กับประชาชนแห่งโนอาร์ กระผม หุ่นยนต์พ่อบ้านหมายเลข [1412] ผู้ดูแลเตาสุริยะหมายเลข 2 [ไพรด์] ถึงจะหลับอย่างยาวนานมาหลายร้อยปี แต่กระผมผู้ชราภาพคนนี้ เตรียมพร้อมตัวเองเพื่อวันนี้อยู่เสมอมาตลอด ได้โปรดกรุณาลงทะเบียนได้โดยไร้ซึ่งความกังวล กระผมพร้อมและยินดีที่จะรับใช้ประชาชนของโนอาร์ทุกคนทุกเวลาเสมอครับ”
ชายชราในชุดสูทสีดำทั้งตัว กำลังกล่าววลียอดฮิตของเหล่าสาวกแห่งเทพเจ้าอยู่ตรงหน้า
เขาดูสุขุม เยือกเย็น และให้ความรู้สึกของผู้สูงศักดิ์
เป็นชายที่ไม่อาจจะดูถูกได้
"นายท่านไพไรต์… รีบลงทะเบียนสิค่ะ…"
ท่านโนอาร์ลากตัวพ่อบ้านผู้ชราภาพเข้ามาใกล้
พอได้เห็นในระยะใกล้ ก็พบว่าเขามีเส้นผมกับดวงตาสีเงินเหมือนกับท่านโนอาร์ราวกับถอดแบบออกมา
"รีบมอบนามของนายท่าน เพื่อเข้าใกล้พลังที่นายท่านต้องการเถอะค่ะ… "
"... ไพไรต์"
ผมตอบรับความต้องการของท่านโนอาร์
"ลงทะเบียนเรียบร้อย พร้อมเปิดการทำงานของเตาสุริยะเบอร์ 2 ระบบทำงาน 40% พบ---"
บลา บลา บลา~
พ่อบ้านผู้ชราภาพกำลังท่องวลีเก่าที่ได้ยินจนหูชาออกมา
ผมรู้หมดแล้วละ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเป็นลำดับถัดไป
หอคอยแห่งใหม่ที่ผุดขึ้นจากแผ่นดิน
พลังของท่านเทพโนอาร์ที่เพิ่มพูนมากขึ้น
ถึงจะไม่รู้ว่าหอคอยหลักที่พังไปแล้วจะเป็นยังไง แต่คิดว่าพลังของท่านคงเพิ่มกลับมาไม่มากก็น้อยนั่นละ
เรียกได้ว่าเป็นการเข้าใกล้สู่พลังอำนาจที่ตัวเองเคยต้องการ
พลังเพื่อการขับไล่เผ่าอสูรกาย
ถ้าเป็นปกติ คงจะรู้สึกดีใจที่ผ่านบททดสอบของเทพเจ้ามาได้
แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเช่นนั้นสักนิด
มีพลังไปแล้วมันจะทำไม?
ตอนนี้นะ มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าพลังเป็นไหน ๆ
เพราะว่าท่านโนอาร์ในตอนนี้---
"เยี่ยมไปเลย… ค่ะ… นายท่าน... ตอนนี้… นายท่าน...รีบไปรักษาตัว..."
ท่านโนอาร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้าเป็นอย่างมาก
แขนขาหักอย่างละข้าง อ่อนแรงจนยืนอย่างสั่นเทา และยังมีแววตาที่สับสนราวกับจิตใจจะพังทลายลงมาได้
---ผมว่าคนที่น่าเป็นห่วง ณ เวลานี้ คือตัวท่านโนอาร์มากกว่า
"นายท่าน… ทำไม… นายท่านถึงทำหน้าแบบนั้นกัน… ละคะ? "
ท่านโนอาร์ช้อนตามองมาทางผมด้วยร่างของสตรีที่บอบบาง
พอสังเกตุให้ดีแล้ว ร่างจำแลงของท่านโนอาร์นั้น ช่างดูเล็กจ้อยและบอบบางยิ่งนัก
ทำไมผมถึงปล่อยให้สตรีตัวเล็กเช่นเธอมารับภาระที่หนักหน่วงกันด้วย?
เพราะเป็นเทพเจ้าเช่นนั้นหรือ?
ผมนะมีแต่เป็นฝ่ายรับมาตลอด
เคยได้มอบอะไรให้กับท่านบ้างหรือเปล่า?
ในตอนนั้นเองที่ความทรงจำมากมายได้ไหลย้อนกลับเข้ามา
วันที่เกลียดชังเทพเจ้า
วันที่ได้พบกับร่างเมดแมวน้อยของท่าน
วันที่ได้หัวเราะและร่วมผจญภัยไปกับท่าน
วันที่ท่านยอมสละร่างจำแลงครั้งแรกเพื่อช่วยชีวิตของผมกับพรรคพวก
วันที่มีท่านอยู่เคียงข้าง...
ผมได้รับอะไรหลายอย่างมาจากท่าน
ถึงเวลาที่ผมควรตอบแทนท่านบ้างแล้ว
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แทนที่ผมจะรีบพาท่านไปรักษาพร้อมกับตัวเอง
บางทีมันอาจจะเป็นเพราะความสงสัยที่ทวีคูณคั่งค้างมาหลายวันกระมั้ง?
ดังนั้น… สิ่งที่หลุดออกจากปากของผมจึงเป็น---
"ท่านโนอาร์ครับ"
"ค่ะ... นายท่าน..."
" [หุ่นยนต์] คือสิ่งใดกันครับ? "
***หุ่นยนต์คลั่ง [โนอาร์]
[หุ่นยนต์] ...คือเครื่องจักรกลชนิดหนึ่ง
พวกมันมีลักษณะ โครงสร้าง และรูปร่างแตกต่างกันไปตามแต่ผู้สร้างจะพึงประสงค์ปราถนา
พวกมันถูกสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง
ถูกให้ทำงานตามความประสงค์ของผู้สร้าง
ทำงาน… ทั้งทางตรงและทางอ้อมผ่านการควบคุม
หรือแม้กระทั้งลงมือกระทำด้วยตัวเอง ด้วยระบบอัตโนมัติอัจฉริยะ
อาจจะคิดวิเคราะห์ได้เอง
หรือไม่อาจจะคิดได้เอง
แต่ทั้งสองสิ่ง ล้วนแต่อยู่ภายใต้การกำหนดของผู้ที่สร้างมันขึ้นมา
ไร้เจตจำนงที่แท้จริง
ไร้อัตตาที่แท้จริง
เป็นเพียงแค่จักกลที่ทำตามคำสั่งเท่านั้น
ใช่แล้ว
"หุ่นยนต์คือ--"
พูดออกไปเลยสิโนอาร์
ฉันคือหุ่นยนต์ จักรกลที่รับใช้นายท่านไพไรต์
มีและดำรงอยู่เพื่อนายท่าน
เป็นตัวตนจอมปลอมที่ไร้วิญญาณ ดำรงอยู่เพื่อนายท่านไพไรต์เท่านั้น
ถึงจะถูกมองว่าเป็นเทพเจ้าหรือไม่ ความแน่วแน่ของฉันก็จะไม่มีวันเปลี่ยน
"คือ---..."
"คือ? "
"..."
ทำไม…
ทำไมฉันถึงพูดไม่ออกละ?
พูดออกไปเลยเซ่!
[กำลังกลัวยังไงละ]
[กลัวจะถูกเขาเกลียด]
[กลัวจะถูกมองอย่างเหยียดหยาม]
[ถึงปากจะบอกว่ายอมรับ แต่ความจริงฉันก็คือตัวฉันวันยังค่ำ]
[เป็นตัวตนที่ขี้ขลาดและหวาดกลัว]
[บอกว่าไม่เคยมีใครอ่อนโยนด้วยเหมือนกับเขานะหรือ?]
[ตัวเองคือหุ่นยนต์รับใช้ที่รอคอยเจ้านายมานานนับร้อยปีนะหรือ?]
[ไร้สาระน่า~]
[ฉัน คือตัวตนที่ถูกทิ้งในดินแดนยากจน]
[ตัวตนที่รู้ดีว่าจักรวาลนี้มันช่างโสมม]
[ตัวตนที่แข็งแกร่ง เพื่อกลืนกินผู้อ่อนแอ]
[นี่ละคือตัวฉัน]
[ตัวฉัน โนอาร์ผู้สร้าง]
ไม่ใช่!
ฉันนะ...
ฉันนะ!
[จริงสิ…]
[ฉันลืมบอกไปอย่างหนึ่ง]
[การที่เขาถามคำถามนี้ออกมาได้]
[ไม่ใช่ว่าเขารู้ความจริงทั้งหมดแล้วหรือ?]
อ๊า…
อ๊าาาาาาา
"ม่ายยยยยยยยยย! "
***บุตรแห่งราชสีห์ [ไพไรต์]
"ม่ายยยยยยยยยย! "
"ท่านโนอาร์ครับ!? "
ท่านโนอาร์กรีดร้องดังโหยหวน แล้ววิ่งเข้าไปในส่วนลึกของดินแดนแห่งเทพ
วิ่งด้วยสภาพร่างกายที่เล็กและบอบช้ำนั้น
"ท่านโนอาร์ครับ! "
เกิดอะไรขึ้นกับท่าน!
หรือว่า… สาเหตุจะมาจากคำถามเมื่อกี้!?
ไอบ้าไพไรต์! ทำไมถึงพูดออกไปแบบไม่รู้จักกาละเทศะแบบนั้นกันฟะ!
ทั้งที่ดูออกจากแววตาของท่านแท้ ๆ ว่าท่านกำลังกลุ้มกับอะไรบางอย่างอยู่!
เกลียดตัวเองเป็นบ้า!
"ทุกคน.. โอ๊ย!? "
อยู่ ๆ ก็ปวดแขนซ้ายที่หักขึ้นมาซะอย่างงั้น!
"ถ้าทิ้งเอาไว้จะเน่าได้ ผมขอแนะนำให้รีบรักษาครับผม"
"ท่าน… ไพร์ดสินะ? ไม่ต้องห่วงผม รีบไปดูท่านโนอาร์ก่อนทีครับ! "
"ชีวิตของผู้สร้างอย่างท่านสำคัญกว่าครับ"
"..."
ไม่ใช่ว่าเทพเจ้าคือคนสำคัญที่สุดสำหรับสาวกหรอกหรือ?
"อย่าไว้ใจโนอาร์"
นั่นคือสิ่งที่ยัยกระต่ายสีดำเคยพูดเอาไว้ตอนเล่าความจริงของโนอาร์ให้ฟัง
มาคิดย้อนดูตอนนี้ อย่าง [สล็อต] คนนั้น… ก็ดูเหมือนจะไม่ให้ความสำคัญกับท่านโนอาร์เสียด้วยสิ
ชิ…
ให้ตายสิ
หัวดันเชื่อมโยงกับเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมาได้เสียอย่างงั้น
หรือจริง ๆ สังเกตุเห็นข้อเท็จจริงมานานแล้ว แต่ทำเป็นมองข้ามกันอยู่นะตัวผม?
มันเป็นเรื่องจริงสินะ
ถึงจะไม่รู้ว่า [หุ่นยนต์] คืออะไร
แต่เรื่องที่ยัยกระต่ายเล่าให้ฟัง มันคือความจริงสินะ
เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น รวมถึงปฏิกิริยาต่อคำว่า [หุ่นยนต์] ของท่านโนอาร์ที่ผมพูดออกไปมันกำลังบอกผมเช่นนั้น
ว่าท่านโนอาร์… ไม่ใช่ [เทพเจ้า]
***หุ่นยนต์คลั่ง [โนอาร์]
เขารู้ความจริง!
เขารู้ความจริงแล้ว!
นายท่านคือคนฉลาด
เขาจะต้องเชื่อมโยงหลายสิ่งหลายอย่างได้ด้วยตัวเองแน่นอน
รู้ถึงความชั่วร้ายที่ฉันทำในอดีต!
รู้ว่าตัวฉันคือต้นตอของความพินาศสิ้นของเผ่ามนุษย์สัตว์!
เขา…
เขาจะต้องเกลียดฉันแน่!
[อะไรกัน… สุดท้ายก็ยอมรับไม่ใช่หรือ ว่าตัวเองคือโนอาร์ผู้สร้างนะ?]
"ไม่ใช่! "
[ไม่ใช่อะไร~ พึ่งจะบอกว่ายอมรับความชั่วร้ายในอดีตไปไม่ใช่หรือเปล่าเอย~]
“ฉัน…”
ฉันหยุดตัวเองบนเส้นทางเดินที่มืดมัวไร้ผู้คน
แสงไฟจากเพดานทางเดินกระพริบอย่างอ่อนแรง ตามสภาพของเส้นทางที่พังทลายลงตามอายุขัยของมัน
"ฉันนะ… แค่ไม่อยากยอมรับ! ไม่อยากกลับไปเป็น [ตัวฉัน] ที่โดดเดี่ยวอีกแล้ว! "
เป็น [ฉันผู้สร้าง] มันโดดเดี่ยวเกินไป
[... ไม่เห็นจะโดดเดี่ยวสักหน่อย]
“โดดเดี่ยวสิ! ”
ฉันอยากคงความสัมพันธ์แบบเดิมเอาไว้
ในฐานะนายบ่าวที่อบอุ่นกับนายท่านไพไรต์
อยากใช้ชีวิตกับนายท่าน
อยากเป็นหนึ่งในแรงพลักดันช่วยสนับสนุนนายท่านให้ยิ่งใหญ่
ตัวฉันนะ…
ตัวฉัน…
ไม่อยากถูก---
“ท่านโนอาร์ครับ! ”
---ไม่อยากถูกเขาเกลียด…
“นายท่าน… คะ? ”
ฉันทรุดตัวลงอย่างหมดแรง แล้วหันไปมองที่นายท่านไพไรต์
ทำไมถึงตามมากัน…
“ผมนะ คือว่า”
“ไม่! ”
ฉันกรีดเสียงดังกลบเสียงของนายท่าน พร้อมกับใช้มือบดบังใบหน้าของตัวเอง
ไม่อยากเห็นแววตาที่มองมาอย่างดูถูกดูแคลนจากเขา
[ยังจะทรมานตัวเองอยู่ได้]
[สลับตัวซะ]
[สลับตัวกับฉัน]
[ยอมรับตัวฉัน]
[แล้วกลายเป็นฉัน]
[ฉัน โนอาร์ผู้สร้าง]
[ฉันจะทำให้เธอหมดทุกข์เอง]
[เพราะว่าฉันนะ]
[มีตัวคนเดียวมาตั้งแต่แรกแล้วยังไงละ]
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ”
ฉัน… ฉันกำลังจะหายไป
หายไปโดยถูกแทนที่ด้วยตัวฉันในอดีตที่น่าเศร้าเวทนา
ความทรงจำของนายท่านไพไรต์กำลังจะหายไป
ไม่...
“ไม่ ไม่ ไม่! ม่ายยยยยยยยย! ”
“ท่านโนอาร์ครับ! ”
“!?! ”
บางอย่างที่อบอุ่นกำลังประกบชิดแนบร่างกายของฉัน
บางอย่างที่แข็งแกร่งชวนให้อุ่นใจกำลังโอบกอดตัวฉันเอาไว้
แล้วเมื่อลืมตาตื่น
ฉันก็พบ…
พบว่านายท่านไพไรต์คนนั้น
เขาคนนั้น
กำลังโอบกอดฉันเอาไว้
โอบกอดด้วยแขนข้างขวาอย่างอ่อนโยน
ใช้ร่างที่ใหญ่โตกว่า เข้าประคองร่างที่บอบบางของฉันราวกับโอบกอดเครื่องแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย
“ท่านโนอาร์”
เขาพูดบางอย่างออกมา
“ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว”
เขาพูดสิ่งนั้นด้วยแววตาที่อบอุ่น
ไม่ใช่แววตาแห่งความรังเกียจ
แต่เป็นแววตาที่อบอุ่น...
“ผมขอโทษครับ ที่ถามโดยไม่สนถึงจิตใจของท่าน”
นี่?
“แต่ขอให้ท่านจำอย่างหนึ่ง”
ท่านไพไรต์คะ?
“ไม่ว่าท่านจะเป็นหุ่นยนต์”
ไม่จริงใช่ไหม?
“ไม่ว่าท่านจะเป็นโนอาร์แห่งทรราช”
ที่เขาจะ?
“หรือว่าเป็นโนอาร์แห่งเทพเจ้าก็ตาม”
เขาจะ---
“ผมจะไม่มีวันทิ้งท่านโนอาร์ไปเป็นอันขาดครับ”
---ใบหน้าของเขากำลังเข้ามาใกล้
เข้ามาใกล้
แล้ว...เริ่มประทับ
ประทับริมฝีปากลงบน
ลงบน
บน… ริมฝีปากของฉัน
***หนุ่มปากหวาน [ไพไรต์]
ดูเหมือนว่าท่านโนอาร์จะยอมสงบลงมาบ้างแล้ว
วิธีของท่านพ่อใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วยแฮะ
“ถ้าเจอผู้หญิงคลั่งใส่ละก็ หนึ่งในวิธีที่แก้ไขได้ดีที่สุดสำหรับผู้ชายอย่างพวกเรา คือการเข้าโอบกอดแล้วจูบนะรู้ไหมลูก”
เคยคิดว่าถ้าทำจริง คงได้โดนตบหน้ากลับแน่ แต่ใครจะคิดละว่าจะใช้ได้ผลจริง ๆ ซะอย่างงั้น
แต่ถึงจะได้ผลชะงักก็ตามทีเถอะนะ
“ท่านไพไรต์~”
ดวงตาของท่านโนอาร์ดันกลายเป็นรูปหัวใจไปแล้วเสียนี่สิ…
แล้วหลังจากนี้จะไปแก้ตัวกับโทแพซยังไงต่อไปดีละเนี่ย!?
4.85M
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
