หลงไป๋ถอยฉากออกไปยังรวดเร็วพร้อมกับกุมกระบี่พิรุณไว้มั่น เขาสูดหายใจลึกก่อนจะพูดกับเสี่ยวหยวนปิงว่า
“เ้าทำอะไรกับเหล่าเจากันแน่ และผนึกนั่นมันอะไรกัน”
“เื่นี้มิใช่เื่ที่เ้าสมควรเข้ามารับรู้หรอกนะ” เสี่ยวหยวนปิงยิ้มพลางส่ายศีรษะเป็เชิงปฏิเสธหลงไปก่อนจะกล่าวขึ้นอีกครั้ง ว่า “แต่ก็ไม่แน่นะ หากเ้ายินยอมมาเข้าร่วมกับข้าความยิ่งใหญ่ที่นี้ บางที...ข้าอาจตอบคำถามของเ้าก็ได้นะ” จากนั้นมันจึงหัวเราะขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“ว่าเช่นไร สนใจข้อเสนอของข้าหรือไม่”
“ข้าว่าเ้าคงเพ้อฝันอยู่เป็แน่” หลงไป๋ตอบกลับไปอย่างเฉยชา
“ช่างน่าเสียดาย เด็กที่มีฝีมือเช่นเ้าหาได้ยากยิ่งนัก อ่า ช่างน่าเสียดาย” มันหันมามองหลงไป๋อีกครั้งหากแต่ครั้งนี้ท่าทีกลับแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง แววตาเยียบเย็นนั้นไม่หลงเหลือความใจดีอย่างเมื่อครู่อีกแล้ว มีเพียงประกายแห่งความอำมหิตนั้น
“เหล่ากุย จัดการมันให้เรียบร้อย เราต้องรีบออกเดินทางแล้ว สูญเสียทาสปีศาจไปครั้งนี้นับว่าเสียหายไม่น้อยข้าจะไปรอที่สระบุปผาโลหิต” ว่าแล้วเสี่ยวหยวนปิงก็ทะยานร่างออกไป ท่าทีดูลนลานรีบเร่งประหลาดตา
“ขอรับ ท่านจ้าวหุบเขา” ชายชราที่ถูกเรียกว่า เหล่ากุยหันไปคำนับเ้านายก่อนที่หันมาทางหลงไป๋ ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงใดใด ร่างของชายชราทะยานเข้ามาก่อนจะซัดฝ่ามือใส่กลางอกของหลงไป๋อย่างไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่เขายกกระบี่ขึ้นมากันได้ทันมิเช่นนั้นคงย่ำแย่แน่ แม้กระนั้นแรงอัดกระแทกจากฝ่ามือก็อัดร่างของหลงไปจนกระเด็นไปนอนกองกับพื้น
โครม!
ร่างของหลงไป๋ถูกอัดกระแทกเขากับผนังบ้านที่ทำมาจากศิลาจนพังทลาย หลงไป๋ ค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากกองหิน แต่ก่อนที่จะทันได้หายใจหายคอ ชายชราก็เหวี่ยงเท้าเข้าใส่กลางลำตัวของหลงไป๋อย่างจัง ปัง! ร่างที่สะบักสะบอมนั้นจุกจนพูดไม่ออก ลำคอหวานเลี่ยนไปด้วยกลิ่นคาวเืก่อนที่เขาจะกระอักมันออกมา
เหล่ากุยยังคงเดินหน้าเข้ามาจู่โจมหลงไป๋อย่างไม่หยุดยั้ง ตัวมันแค้นใจเป็อย่างมากที่สหายเพียงคนเดียวของมันต้องมาจบชีวิตลงเพราะเด็กเมื่อวานซืนที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น มันระดมรัวทั้งหมัดทั้งเท้าเข้าใส่หลงไป๋อย่างไม่หยุดไม่หย่อน เพื่อระบายไฟแค้นที่ปะทุอยู่ในอก มันตรงดิ่งเข้าไปก่อนที่จะเหวี่ยงเท้าเตะเข้าใส่กลางลำตัวของหลงไป๋เข้าอย่างจัง
“ไอ้เด็กบัดซบ! วันนี้ข้าจะทำให้เ้าได้รู้ที่เขาว่าจะอยู่ก็ไม่ได้ จะตายก็ยังไม่ได้คือสิ่งใด” เหล่ากุยคำรามออกมาก่อนที่จะพุ่งทะยานเข้าไปหาหลงไป๋อีกครั้ง
หลงไป๋จ้องมองภาพของเหล่ากุยที่ทะยานมาเบื้องหน้าอย่างจนใจ ตัวเขาที่อยู่ในระดับก่อตั้งขั้นสูงสุดกลับไม่สามารถทำอันใดกับเหล่ากุยได้นั้น หลงเหลือเหตุผลเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือ ขอบเขตที่สูงกว่าขอบเขตปฐม...ขอบเขตมนุษย์ อย่างแน่นอน หลงไป๋ยามนี้ััได้ถึงเหงื่อเยียบเย็นที่ผุดขึ้นจนชุ่มแผ่นหลัง
“ขอบเขตมนุษย์!” หลงไป๋เอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจอย่างหนัก ลำตัวนั้นพยายามยืดตรงขึ้นอย่างยากลำบาก แม้จะมีร่องรอยาแมากมายแต่ก็ไม่ได้ทำให้ประกายแววตาปรากฏความหวาดกลัวมาแม้แต่น้อย
“ฮ่าๆๆๆ นับว่าเ้าตาถึงไม่น้อย ตัวข้าในตอนนี้บรรลุถึงขอบเขตมนุษย์แล้ว ด้วยพลังลมปราณขั้นปรารถนานี้แหละที่จะฉีกกระชากร่างของเ้าให้เป็ผุยผง!” เหล่ากุยไม่พูดเปล่ามันทะยานร่างเข้าใส่หลงไป๋อีกครั้ง ก่อนจะพลิกตัวเหวี่ยงเท้าเตะใส่หลงไป๋
ชายหนุ่มได้แต่เหงื่อตก เมื่อมองเห็นลูกเตะลอยเข้ามาใกล้ทุกที ลมปราณขั้นปรารถนาเป็สิ่งที่เขาไม่สมควรเข้าต่อกรด้วยในตอนนี้ ภายในจิตใจส่งเสียงร่ำร้องออกมาอย่างชัดเจนว่า หนี! หาไม่เขาจะต้องจบชีวิตลงที่นี่อย่างแน่นอน
ปัง!
แขนซ้ายเ็ปราวกับมันกำลังจะแตกสลาย จากพลังลูกเตะของชายชรา เขาจะทำเช่นไรดี หนีอย่างนั้นหรือ สิ่งนั้นยิ่งมิอาจกระทำ หากเขาหนีในวันนี้เขาอาจจะต้องหนีไปชั่วชีวิต าแที่เกิดจากความหวาดหวั่นพรั่นพรึงต่อความตายในครั้งนี้จะก่อเกิดเป็มารขึ้น มันจะคอยกัดกินหัวใจของเขาจนมิอาจฝึกฝนพลังยุทธ์ใดใดได้อีก โครม! อีกครั้งที่เขาถูกอัดกระเด็นออกมา หลงไป๋พยายามฟาดฟันกระบี่เหล่ากุยแต่ก็ไม่เป็ผลเลยแม้แต่น้อย เหล่ากุยที่เห็นดังนั้น จากประสบการณ์บ่งบอกเขาอย่างแจ่มชัดว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้านี้ใกล้จะสิ้นท่าเต็มทีแล้ว
“เป็อะไรไปเ้าหนูทำไมไม่ปากเก่งอย่างเมื่อครู่เล่า ข้าคิดว่าเ้าควรจะรีบพูดออกมานะ ก่อนที่ข้าผู้นี้จะทำให้เ้าหมดโอกาสได้พูดอีกเป็ครั้งที่สอง! ตายซะไอ้เด็กบัดซบ!!!” เหล่ากุยกู่คำรามก่อนจะรวบรวมพลังลมปราณขั้นปรารถนาไว้ที่ฝ่ามือ กระแสลมพลันรุนแรงและโบกสะบัดไปทั่วบริเวณด้วยมีเหล่ากุยเป็ศูนย์กลาง ดวงตาที่เต็มไปด้วยรังสีสังหารสาดประกาย ก่อนที่เงาร่างสีดำจะพุ่งปรี่เข้าใส่หลงไป๋
หลงไป๋หลับตานิ่ง เสียงถอนหายใจด้วยความจำใจดังขึ้นมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบจะเอ่ยขึ้นมาว่า
“มาดูกัน...ว่าข้ากับเ้า ใครจะตายก่อนกัน! ...แด่ทุกดวงิญญาแห่งสายเืข้า... เพลงกระบี่บรรพชน!”
ติ้งงงงงง!
เสียงกระดิ่งกังวานใสสะท้อนก้องขึ้นในจิตสำนึกของหลงไป๋ พร้อมๆ กับดวงตาคมกล้าที่เปล่งประกายจับจ้องไปยังฝ่ามือที่ดูรุนแรงทรงพลังของเหล่ากุย ซึ่งบัดนี้อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงสามฝ่ามือ!
1K
