(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 163 เปิดตัวแฟนพร้อมกันถึงสองคน

“ใช่ครับ…พวกเราพึ่งจะคบกันได้ไม่นาน อีกอย่างพีทกลัวว่าแม่จะตกใจ เลยยังไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้แม่รู้ หวังว่าแม่จะไม่โกรธพวกเรานะครับ” พีทได้บอกถึงความสัมพันธ์ของเขาให้กับแม่ได้ฟังทั้งหมด โดยไม่มีปิดบังอีก

คราวนี้แม่รู้แล้วว่า รดา มีสถานะเป็นแฟนของพีท ‘ลูกชายของเธอนี้ร้ายกาจจริงๆ เปิดตัวแฟนตัวหน้าแม่พร้อมกันถึงสองคนแบบนี้ ไม่กลัวว่าแม่จะตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านเหรอ’ แม่ของพีทมองไปยังเพื่อนบ้านรอบข้างๆ ที่เริ่มทยอยกันออกมาด้อมมองๆ

แสร้งทำเป็นออกมารดน้ำต้นไม้ แสร้งออกมาเก็บผ้าที่ตากไว้ หรือแม้กระทั่งแอบจับกลุ่มคุยกัน ตามประสาเพื่อนบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

อย่างไรก็ตาม ดาวตอนนี้โกรธจนตัวสั่นไปหมดแล้ว เธออับอายมากที่ถูกพีท ฝ้ายและรดา รวมหัวกันรุมสาปส่งเธอ “พีท…ดาวแค่อยากจะปรับความเข้าใจกับพีทใหม่ก็เท่านั้นเอง ดาวแค่หวังให้เรากลับมาคบกันใหม่ หวังให้พีทให้โอกาสดาวอีกสักครั้ง ถึงพีทจะไม่ให้โอกาสกับดาว แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้กับดาวเลย พีทไม่คิดว่าดาวจะเจ็บปวดกับสิ่งที่พีททำลงไปเหรอ!” ดาวเดินเข้าไปหาพีท พลางตั้งใจพูดเสียงดัง หวังให้พีทรู้สึกอับอายต่อหน้าเพื่อนบ้านบ้าง

สำหรับเธอมันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ขอเพียงแค่ได้ให้พีทและครอบครัวของเขาตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านได้ก็พอแล้ว เพราะถึงอย่างไรตัวของพีทและครอบครัวก็ต้องอยู่บ้านหลังนี้ไปอีกนาน มิหนำซ้ำพึ่งจะรีโนเวทบ้านด้วย คงไม่มีทางย้ายออกเพื่อหนี ขี้ปากของชาวบ้านไปได้หรอก

ดังนั้นเธอจึงแกล้งทำที เป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร ทำตัวเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ…แต่ทว่าในขณะที่ดาวกำลังแสดงละคร พีทก็ได้ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“เรื่องนี้ดาวเอาไปพูดกับแฟนของดาวดีกว่าไหม? ลองถามเขาหรือยังว่าเขาโอเคหรือเปล่า หลังจากที่ดาวนอกใจพีทแล้วไปคบกับพี่เอก” พูดจบเสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังเข้ามาในซอย มันเป็นรถ Jazz สีขาวแต่งซิ่งของพี่เอก

โดยถึงแม้จะยังไม่เห็นตัวรถที่แล่นเข้ามา แต่จากเสียงท่อที่ดังเป็นเอกลักษณ์นี้ มันก็ทำให้ดาว หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว เธอจดจำเสียงท่อของรถคันนี้ได้

“พีทเรียกพี่เอกมาเหรอ?!” ดาวก้าวถอยกลับด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถยนต์ของพี่เอกขับเข้ามาจริงๆ “ใช่นะสิ แฟนของเขากำลังออกนอกลู่นอกทาง พีทก็ต้องเตือนสติให้เขารู้ตัวหน่อย จะได้ไม่มาหาเรื่องพีทในภายหลัง” พีทเปิดทางให้กับพี่เอก ที่ก้าวลงมาจากรถ

ปกติแล้วนิสัยของพี่เอกจะชอบโชว์รวย โชว์อำนาจ พยายามวางมาดให้ตัวเองดูเป็นคนรวย ดูเป็นคุณชายที่มีเบื้องหลังสนับสนุน แต่วันนี้พี่เอกกลับดูสงบมาก สงบจนผิดวิสัย สงบเสียจนพีทเองก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี

กลัวว่าพี่เอกจะหึงหวงดาวจนขาดสติและอาจบันดาลโทสะด้วยการทำร้ายร่างกายกัน...ต้องอย่าลืมว่าประเทศไทยของเรา มีการซื้อขายอาวุธกันได้ง่ายๆ ทุกคนสามารถซื้อหาปืนมาพกติดตัวได้ขอเพียงแค่มีเงินและมีเส้นสายนิดหน่อยๆ เฉกเช่นปืนเถื่อน ปืนไทยประดิษฐ์ ที่หาซื้อได้ไม่ยาก

“พี่เอก? มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด พี่เอกกำลังเข้าใจผิด” ดาวไม่รู้จะแก้ตัวยังไง เพราะด้วยสถานการณ์ที่ฉุกละหุก มันทำให้เธอไม่คาดคิดว่าพี่เอกจะโผล่มาที่นี่ด้วย

“ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวพี่ขับไปส่งที่บ้านเอง” พี่เอกสงบนิ่งจริงๆ พีทสังเกตจากท่าทางของอีกฝ่ายที่สงบมากเกินไป แต่เมื่อได้ยินจากเอไออัลฟ่าแล้วว่าภายในรถของพี่เอกไม่มีอาวุธร้ายแรง จากการที่เอไออัลฟ่า ได้ทำการเข้าถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในรถของพี่เอก เพื่อตรวจหาวัตถุที่มีส่วนประกอบของปืนและมีด

ก็พลันพบว่าบนรถของพี่เอก ไม่ได้มีอาวุธเหล่านั้น จึงทำให้พี่ค่อนข้างโล่งใจ อย่างน้อยๆ พี่เอกคนนี้ก็มีสติมากพอ ที่ไม่ทำเรื่องโง่ๆ ให้กับที่บ้านของตัวเองไปมากกว่านี้

ดาวนิ่งไปสักพัก แต่สุดท้ายก็ยอมกลับขึ้นรถไปกับพี่เอก…พี่เอกมองหน้าพีทด้วยหางตาเล็กน้อย มันไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่พีทก็รู้ว่าพี่เอกคงไม่จบเรื่องกับเขาง่ายๆ แน่ ก่อนที่ไม่กี่นาทีต่อมารถสีขาวสุดเท่ของพี่เอกจะขับออกไปจากบ้านของพีท

เรื่องจบแล้ว~!

เหล่าป้าข้างบ้านแอบรู้สึกเสียดาย บางคนที่พอจะมีโทรศัพท์ดีๆ หน่อย รีบหยิบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอ หวังจะเอาเรื่องสนุกๆ พวกนี้ไปเหล่าต่อให้ชาวบ้านในหมู่บ้านฟัง แต่สุดท้ายก็ได้แค่วิดีโอเพียงไม่กี่นาที

ที่เป็นแค่เด็กสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง มาตามง้อแฟนเก่าที่มีแฟนใหม่แล้วที่หน้าบ้านก็เท่านั้น…แต่กระนั้นด้วยความที่ยังไม่เชี่ยวชาญเทคโนโลยี ป้าแม่บ้านคนนั้นที่แอบถ่ายจากมุมไกลๆ ก็พลันเผลอไปกดอัปโหลดลงในสื่อโซเชียลของเธอ โดยไม่รู้ตัว

แน่นอนวิดีโอที่ถ่ายจากที่ไกลๆ แทบจะมองไม่เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นหรือได้ยินเสียงพูดคุยกัน ย่อมไม่มีใครสนใจวิดีโอนี้กันสักเท่าไร ‘มันก็แค่วิดีโอไร้สาระ ที่น่าจะเผลออัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ตโดยไม่รู้ตัว’ ก็เท่านั้น

หลังจากดาวจากไปแล้ว แม่ของพีทก็พาแฟนสาวของลูกชายเข้าไปในบ้าน ถึงจะมีเสียงรบกวนจากเครื่องจักรที่กำลังทำงานอยู่ แต่กระนั้นแม่ของพีทก็ต้อนรับขับสู้อนาคตลูกสะใภ้ทั้งสองคนเป็นอย่างดี

แม่ของพีทไม่ได้เลือกปฏิบัติกับใครคนหนึ่งเป็นพิเศษเธอดูแลฝ้ายและรดาอย่างดี จะที่แตกต่างก็คงเป็นลูกในไส้นี่แหละ ที่ต้องเดินไปห้องครัวหยิบน้ำมากินเอง

ฝ้ายและรดาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ซึ่งตัวของฝ้ายก็ถือโอกาสนี้บอกเรื่องที่เธอจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศให้กับแม่ของพีทได้รู้ไปด้วยเลย “แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ถึงเราจะอยู่ห่างกัน แต่หนูให้พี่รดาช่วยดูแลพีทให้แล้ว ไม่ให้พีทออกนอกลู่นอกทางเด็ดขาด” แม่ของพีทเป็นห่วงกับความสัมพันธ์ทางไกลนี้ ถึงอย่างนั้นเธอก็เชื่อในตัวของฝ้ายและลูกชายของเธอ ว่าทั้งสองน่าจะสามารถประคับประคองความรักนี้และผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน

ส่วนรดา อาจจะด้วยความที่แม่ของพีทยังเกร็งๆ อยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้รดาเคยเป็นเจ้านายเก่าของแพรลูกสาวคนโตของเธอ แม้ตอนนี้แพรจะลาออกมาแล้วก็ตาม แต่มันก็ทำให้แม่ของพีทดูเข้าหารดาไม่ถูกอยู่บ้าง

ซึ่งเรื่องนี้รดาก็เข้าใจดี เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลา…เอาไว้หลังจากนี้หากเธอมีเวลาว่าง ก็จะมาเยี่ยมแม่ของพีทบ่อยๆ ไปเยี่ยมบ่อยๆ เข้า ความสัมพันธ์ก็จะใกล้ชิดกันมากขึ้นตามไปด้วย

พีท ฝ้ายและรดาอยู่กับแม่ต่ออีกสักพัก ก่อนที่พีทจะบอกแม่ว่ามีธุระสำคัญต้องไปคุยกับพี่แพร เรื่องที่เธอจะพาคนมาแนะนำให้กับพีทได้รู้จักเกี่ยวกับเรื่องงาน แม่ของพีทได้ยินเช่นนี้ก็ไม่รั้งตัวทั้งสามไว้อีก รีบให้พีทไปทำธุระต่อทันที

รถเบนซ์สุดหรูของรดาแล่นออกไปแล้วและก็เป็นไปตามคาด เหล่าป้าแม่บ้านทั้งหลายรีบแห่กันเข้ามาถามแม่ของพีทถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกระตือรือร้น

พลางเอ่ยถามอีกด้วยว่าลูกสะใภ้ที่ขับรถหรู คันดังกล่าวเป็นใคร…ดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เพราะทะเบียนรถนั้น เป็นป้ายทะเบียนพิเศษและมีตัวเลขที่เป็นมงคลมากอีกด้วย

แม่ของพีทต้องรับมือกับคำถามซอกแซกไม่รู้จบ ถึงอย่างนั้นเธอก็บอกเล่าในเรื่องที่พูดได้ให้ทุกคนได้หายคาใจ ถึงอย่างไรป้าข้างบ้านพวกนี้ถึงจะมีนิสัยไม่ดีในเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพื่อนคุยแก้เหงาให้กับแม่ของพีทที่ต้องอยู่คนเดียวมานานหลายปีแล้ว

พีท ฝ้ายและรดา ได้มาถึงตึกสำนักงานบริษัท Rayzen Techฯ ทั้งนี้ฝ้ายและรดาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัท Rayzen Techฯ ดังนั้นการที่ตามพีทขึ้นไปด้วย มันดูจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมสักเท่าไร

“เธอไปคุยธุระเถอะ เดี๋ยวฉันกับพี่รดาจะไปดูพวกเด็กๆ ข้างล่างก็แล้วกัน” ฝ้ายและรดาแยกตัวออกไป เพื่อให้พีทได้คุยธุระส่วนตัวกับพี่แพรและวิเวียร์ที่ได้มารออยู่ด้านบนแล้ว

พีทมาถึงชั้นที่ 20 ก็พบเห็นพี่สาวของเขา วิเวียร์และภัทร นั่งรออยู่ที่ห้องประชุมแล้ว พีทกล่าวขอโทษไปตามมารยาทที่เขามาถึงแทบจะตรงกับเวลานัด สำหรับคนไทยการมาสายเล็กน้อยถือเป็นเรื่องที่พออะลุ้มอล่วยให้กันได้แต่นั่นไม่ใช่กับวิเวียร์ที่เป็นคนต่างชาติและยิ่งเธอเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของบริษัท Pineapple ด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้เธอเข้มงวดมากกับเวลานัด

“พี่แพรมีธุระสำคัญอะไรเหรอครับ ถึงได้นัดผมมาประชุมแบบนี้?” พีทเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมพี่แพรถึงต้องออกหน้าช่วยวิเวียร์มากขนาดนี้

“มีเรื่องเกิดขึ้นกับวิเวียร์นิดหน่อย คือแบบนี้…วิเวียร์มีความรู้สึกว่าบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ไม่เห็นค่าในตัวของเธอ เลยคิดจะทำเรื่องเดินทางกลับอเมริกา แต่ทว่าทางผู้บริหารกลับไม่อนุญาต” พี่แพรได้บอกเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับวิเวียร์ให้พี่ได้ฟัง รวมถึงเรื่องที่วิเวียร์เมาจนต้องไปนอนห้องพี่สาวของเขาด้วย

“ฉันมีศักยภาพในการทำงานมากกว่านี้ ฉันไม่สมควรถูกขังและบังคับทำงานเล็กน้อยๆ แบบนี้ ในเมื่อจุดประสงค์ของฉันในการเดินทางมาที่นี่ คือเพื่อสานสัมพันธ์และติดต่อกับนักพัฒนา Rayzen อย่างน้อยๆ ถ้าบริษัทจะไม่สนใจเกี่ยวกับนักพัฒนา Rayzen อีกต่อไปแล้ว ก็ควรส่งฉันกลับไปสิ ไม่ใช่ให้ฉันทำงานที่ใครๆ ก็ทำได้แบบนี้” วิเวียร์ระบายความอึดอัดใจออกมา เธอพรั่งพรู เรื่องที่บริษัทปฏิบัติต่อเธออย่างไม่เป็นธรรมออกมา

ซึ่งเธอก็ไม่รู้หรอกว่าที่แพรพาเธอมาที่นี่ มันจะช่วยอะไรได้ แต่อย่างน้อยเธอก็อยากที่ตามจุดประสงค์ในการมาที่ไทยของเธอให้สำเร็จ นั้นก็คือได้ทำงานร่วมกันกับนักพัฒนา Rayzen สักครั้ง ดั่งเช่นบริษัท Gogle ที่ได้มีแผนพัฒนาโปรเจกต์แปลภาษาร่วมกันกับบริษัทของนักพัฒนา Rayzen ในเร็วๆ นี้

“ใช่ครับ คุณวิเวียร์เป็นคนที่มีศักยภาพมาก ผมเองก็เคยได้เห็นข้อมูลการทำงานของคุณมาบ้าง การที่ต้องมาทำงานเล็กน้อยๆ อย่างการเปิด หน้าร้านและตั้งบริษัทในประเทศไทย ถือเป็นงานที่ไม่เหมาะกับคุณจริงๆ อย่างไรก็ตามผมมีข้อเสนอมาเสนอให้กับคุณ…คุณวิเวียร์สนใจหรือไม่?” แม้ว่าพีทจะไม่ค่อยชอบที่วิเวียร์มาเกาะแกะกับพี่สาวของเขาสักเท่าไร แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการทำงาน วิเวียร์เป็นคนที่เก่งมากทีเดียว เธอกล้าทุ่มกล้าได้กล้าเสียในสิ่งที่ต้องการ ถึงขั้นอาสามาประเทศไทยเพื่อตามหาตัวนักพัฒนา Rayzen ทั้งๆ ที่ไม่มีข้อมูลใดๆ เลยนอกจากอีกฝ่ายอยู่ประเทศไทย

“ข้อเสนอ?” วิเวียร์มองพีทด้วยความสงสัย “ตอนนี้อาจารย์ของผม ต้องการคนทำงานที่มีฝีมือดีมาช่วยโปรเจกต์สำคัญของอาจารย์ผม หากคุณสนใจผมสามารถบอกเล่าโปรเจกต์เล็กน้อยๆ ให้กับคุณได้” พีทเริ่มแล้ว เขาเริ่มวางเหยื่อล่อและกับดักที่ชื่อว่าความอยากรู้อยากเห็นเพื่อล่อวิเวียร์แล้ว

“คุณวิเวียร์ ตอนที่คุณทำงานกับฝ่ายปฏิบัติการให้กับบริษัท Pineapple ผมได้ยินมาว่าคุณเป็นคนคิดค้นแคมเปญต่างๆ ในการโปรโมตสินค้าต่างๆ ให้กับบริษัทมาก่อนใช่ไหมครับ?” พีทเอ่ยถามก่อนจะเปิดสไลด์ที่เชื่อมต่อกับมือถือของเขา ส่งภาพของวิเวียร์ที่ตอนนั้นเธอยังอายุน้อยกว่านี้ ยังเป็นพนักงานฝ่ายปฏิบัติการไฟแรง ที่ตอนนั้นขึ้นตรงทำงานให้กับหัวหน้าของเธอ

ที่ในปัจจุบันนี้หัวหน้าของวิเวียร์ได้กลายเป็นหนึ่งในผู้บริหารของบริษัท Pineapple ไปแล้วนั่นเอง

มันเป็นภาพที่ไม่ค่อยปรากฏในสื่อสักเท่าไร ภาพของหญิงสาวไฟแรง ที่กำลังหาวิธีต่างๆ เพื่อให้ มือถือ Uphone ของบริษัท Pineapple กลายเป็นเจ้าตลาดมือถือแทนที่ของ Nomia และ Blackberry ที่ตอนนั้นบริษัททั้งสองแห่งคือเจ้าตลาดมือถือมาตลอดหลายสิบปีนั่นเอง

“คุณไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน?” วิเวียร์แม้จะจำภาพพวกนี้ไม่ได้แล้ว แต่ความทรงจำและประสบการณ์ที่เธอทุ่มเททั้งใจและกายให้กับ Pineapple และหัวหน้าของเธอ มันยังคงชัดเจนไม่เสื่อมคลาย

พอวันนี้ได้มาเห็นภาพนี้อีกครั้ง มันเลยทำให้ความทรงจำในวันวานแจ่มชัดขึ้นมาอีกครั้ง

“ภาพพวกนี้เป็นอาจารย์ของผมที่เป็นคนส่งมาให้ อาจารย์ของผมสนใจในความสามารถของคุณมากและอยากที่จะร่วมงานกับคุณ ไม่ใช่ในฐานะพนักงานของบริษัท Pineapple แต่เป็นบริษัท Rayzen Techฯ” พีทได้กระตุ้นไฟในใจของวิเวียร์ที่ดูเหมือนจะมอดดับไปแล้ว ให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

พอเห็นอีกฝ่ายตอบสนองกับความทรงจำในวันวานเป็นอย่างดี ก็ถึงเวลาล่อลวงด้วยคำพูดที่อีกฝ่ายอยากจะได้ยิน นั้นก็คือนักพัฒนา Rayzen เองก็ให้ความสนใจกับตัวของเธอเช่นเดียวกัน

หากแต่ที่ผ่านๆ มาไม่สามารถพูดถึงเรื่องนี้ได้ ก็เพราะวิเวียร์ยังภักดีต่อบริษัทแม่อยู่มากเกินไป การดึงตัววิเวียร์มาร่วมงานด้วยคงไม่เหมาะสม…ฉะนั้นพีทจึงพูดไปว่าที่อาจารย์ของเขาต้องเว้นระยะห่างมาโดยตลอดก็เพื่อไม่ให้ตัวเองทำเรื่องที่ไม่เคารพต่อวิเวียร์อย่างการชิงตัววิเวียร์มาทำงานให้กับตนนั่นเอง

มันเป็นเหมือนน้ำผึ้งที่หวานหยดย้อย ที่วิเวียร์ฟังและแทบจะเคลิบเคลิ้มไปเลย เมื่อได้ยินว่านักพัฒนา Rayzen ให้ความสนใจในตัวเธอมานานแล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะได้ตัวเธอไปทำงานให้กับตนเองอีกด้วย

สภาพจิตใจของวิเวียร์ในตอนนี้ที่กำลังผิดหวังกับบริษัทต้นสังกัดของเธอ พอถูกจี้จุดด้วยจิตวิทยานี้เข้าไป ก็ทำให้เธอเริ่มชักจะสนใจกับสิ่งที่พีทพูดแล้ว

แต่ทว่าเธอก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะเป็นความจริง เพราะตลอดมาเธอทำได้แค่เพียงติดต่อกับนักพัฒนา Rayzen ผ่านอีเมลเท่านั้น ไม่เคยแม้แต่จะได้เห็นหน้าหรือแม้แต่ได้ยินเสียงก็ยังไม่เคย

เช่นนี้แล้ว จะคาดหวังให้ตัวเองมาทำงานกับคนที่ลึกลับแบบนี้ ไม่กล้าแม้แต่จะมาพูดกับตัวเอง มันดูไม่จริงใจเกินไปหน่อยไหม?

“ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่…รับสายนี้สิครับ อาจารย์ผมรอที่จะคุยกับคุณอยู่” พีทได้ยื่นโทรศัพท์ของเขาให้กับวิเวียร์ที่ดูจะอึ้งๆ ไป

“ฮัลโหล~” วิเวียร์ทัก ด้วยมือและตัวของเธอที่เริ่มสั่น เมื่อคิดว่ากำลังจะได้พูดคุยกับนักพัฒนา Rayzen เป็นครั้งแรก

และมันก็เป็นจริง เสียงผู้ชายที่เต็มไปด้วยความลึกลับและมั่นใจได้พูดทักเธอขึ้นมาพลางแนะนำตัว “สวัสดี ผมคือนักพัฒนา Rayzen ที่ผ่ามาต้องขอโทษคุณวิเวียร์ด้วย ที่ผมไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของผมได้ แต่เรื่องที่ผมต้องการให้คุณมาทำงานให้กับผม ล้วนเป็นความจริง ไม่ทราบว่าคุณสนใจและให้เกียรติมาทำงานร่วมกันกับผมหรือไม่?” นี้คือเสียงของสตีเฟ่น จ๊อบส์ที่กำลังพูดอยู่กับวิเวียร์

พีทสามารถถ่ายทอดเสียงจากเหล่าภูตผีในระบบ เข้ามาในมือถือของเขาโดยมีเอไออัลฟ่าเป็นตัวเชื่อม เพื่อที่เวลาเขาพูดคุยกับน้าผีคนอื่นในระบบ จะได้ไม่มองเขาเป็นคนบ้าที่พูดคนเดียวนั่นเอง!

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy