ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 62 เมดตรงที่นั่งผู้ชม

“นายจะตื่นเต้นไปทำไมวะกอน ยังไงนายก็ไม่ได้สู้อยู่แล้ว”

คำพูดที่น่าโมโหของคาร์ลและสีหน้าที่แอบยิ้มของไรจิ ทำให้กอนรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในขณะที่เขาต้องไปเตรียมตัวขึ้นลานประลองหลังจบคู่นี้

“ชั้นเนี่ยนะ! ตื่นเต้น...ไม่มีทาง”

กอนไม่รู้เลยว่าสีหน้าและท่าทางของเขาตอนนี้แสดงออกมายังไงแต่เขาไม่ได้ตื่นเต้นเป็นแน่...

“นายท่านจะต่อสู้เต็มที่ใช่ไหมคะ”

เสียงที่เรียบนิ่งและน่าฟังดังมาจากเมดสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอจะคอยเฝ้ามองและคอยเชียร์นายท่านของเธออย่างเต็มที่

“ชั้นอาจจะลองสู้ดูนิดหน่อยก่อนหากไม่ไหวก็จะขอยอมแพ้ทันที”

เมดสาวพยักหน้ารับไม่ได้พูดอะไรออกมา...

คนรอบข้างที่ได้ยินต่างมองไปที่เขาอย่างดูถูก‘นี่แกคิดว่าจะสู้กับพวกรุ่นพี่คลาสอื่นได้จริงๆอย่างงั้นเหรอ ไม่ถึงสิบวินาทีหากไม่ยอมแพ้...แกได้กลายเป็นศพไร้ญาติแน่’

สำหรับพวกเขาแล้วนั้นคำพูดของกอนเหมือนเป็นคำพูดที่ฟังแล้วอวดดีเป็นอย่างมาก...

แน่นอนว่ากอนไม่สนใจเสียงของผู้คนเหล่านั้น

เขาเดินขึ้นไปบนลานประลองด้วยรอยยิ้มที่ปกติแต่รอยยิ้มของเขาดันไปทำให้ผู้ชมจากคลาสอื่นมองว่าเป็นรอยยิ้มที่โอหัง ไม่ให้เกียรติรุ่นพี่ของพวกเขา

และเมื่อคู่ของกอนเดินขึ้นมาบนลานประลองก็มีเสียงกรี๊ดดังลั่นออกมาจากแถบที่นั่งผู้ชมฝั่งของคลาสเรดฟินนิกซ์

“กรี๊ดดดด!!!!!!!!!!!!!”

“กรี๊ด!!!!! รุ่นพี่เคย์”

หนุ่มผมแดงเดินขึ้นมาบนลานบนลานประลองด้วยรอยยิ้มเช่นดียวกันกับกอนแต่กลับได้รับเสียงชื่นชมอย่างล้นหลาม

ชายผิวขาวผมแดงหน้าตาค่อนข้างดีคนนี้ก่อนรู้จักเป็นอย่างดีเพราะเขาคือเพื่อสมัยเด็กของกอนที่ปัจจุบันกอนไม่อยากที่จะพบหน้าของเขาสักเท่าไหร่...หากเลี่ยงที่จะเจอได้ก็เป็นเรื่องดีที่สุด

“อ้าวกอน!...คู่ต่อสู้ของชั้นคือแกเองเหรอไม่ยักรู้มาก่อนเลยะนะเนี่ย”

หนุ่มผมแดงตรงหน้าพูดด้วยรอยยิ้มที่สดใส

คู่ต่อสู้ของระหว่างกอนและเคย์นั้นเป็นคู่ที่ไร้ความสนใจจากเหล่าผู้อาวุโสมากสุดแล้วแม้อต่อาจารย์กาอาระเองก็ยังไม่มีความหวังในตัวของกอน

กอนนั้นยิ้มที่มุมปาก ‘ไอตอแหลนี่!’

เมื่อคู่แข่งตรงหน้าของเขาคือเคย์ชัยชนะของในครั้งนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้

หากคำประการเริ่มการต่อสู้ดังขึ้นเมื่อไหร่...เขาจะขอยอมแพ้ทันที

“ใครมันเป็นคนส่งแกลงมาแข่งประลองเนี่ย...คิดได้ไงถึงเอามนุษย์ธรรมดาแบบแกมาลงแข่ง”

“ฮะ! ฮะ!ฮะ!”

กอนทำได้แค่หัวเราะแห้งๆออกมา...

“ชั้นเห็นนะในวันนั้นวันที่แกไปสอบเข้าคลาสกรีนไวเวิร์น แกเนี่ยโคตรตลกเหมือนเดิมเลยนะ...แกคิดว่าคนอื่นเขาจะโง่หรือไงไปจ้างเมดมาแล้วบอกว่าเป็นมินเนี่ยนของแกเนี่ยนะฮ่าฮาๆๆๆ จะบ้าตาย! โอ้ยย...ยิ่งนึกยิ่งขำ!”

เคย์ขำออกมาจนน้ำตาเล็ดในวันนั้นเขาอยู่ที่นั่งผู้ชมแล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

หลังจากนั้นไม่นานเสียงเริ่มการแข่งขันก็เริ่มขึ้น----

...แต่กอนนั้นยังไม่ขอยอมแพ้ใบหน้าที่แน่นิ่งของเขามองไปที่เคย์ที่ยังคงพล่ามต่อไม่หยุด

“พี่สาวของชั้นโชคดีจริงๆเลยนะที่ยกเลิกการหมั้นกับแกได้...อย่างน้อยไปหมั้นกับน้องชายของแกที่เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลนานาเคะยังดีกว่าแกแบบเทียบไม่ติด”

...

“มันก็ดีจากทั้งสองฝ่ายแล้วนิเพราะชั้นเองก็ไม่ได้อยากจะหมั้นกับพี่สาวของนายเช่นกัน...ทั้งหมดมันเป็นความต้องการของปู่ชั้นล้วนๆและมันไม่กี่ยวกับชั้น”

ก่อนเริ่มพูดออกมาบ้าง...

“แกว่ายังไงนะ! อย่าอวดดีให้มันมากนักปู่ของแกมันก็ตายไปแล้วตระกูลนานาเคะก็ขับไล่แกออกจากตระกูล ในตอนนี้ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวแกแล้วนะอย่าลืมไปสิ..เมดที่แกจ้างมามันก็ช่วยอะไรแกไม่ได้หรอก แกมันก็แค่ขยะสามัญชนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

กอนเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจคำพูดบางอย่างของเคย์เริ่มเกินเลย...

แล้วหลังจากนั้นกอนก็ยิ้มแล้วพูดออกมา

“แกที่โดนชั้นอัดเละเป็นประจำจนแล้วร้องไห้งอแงไปฟ้องพี่สาวตลอดเนี่ยนะ”

เคย์ที่ได้ยินคำพูดนั้นของกอนสีหน้าก็แดงขึ้นมาด้วยความอายปนโกรธ

...เพราะสิ่งที่กอนพูดมานั้นเป็นเรื่องจริงในอดีตที่ความสามารถของเขายังไม่ตื่น เขาได้ไปเล่นต่อสู้กับกอน และโดนอัดจนน่วมเป็นประจำถึงขั้นร้องให้ไปฟ้องพี่สาว

แต่นั่นมันก็แค่ความทรงจำในอดีตที่นานมากแล้วในตอนนี้มันแตกต่างกันหลายเท่า เขาที่กลายเป็นเกรทเทอร์ที่มีมานาล้นหลามมีสกิลประจำสายเลือดที่แข็งแกร่ง แตกต่างจากขยะกอนที่โตมามีนาเท่ากับศูนย์ ‘พอดีเลยกอน ชั้นจะเอาคืนแกจากตอนนั้นเป็นเท่าตัวเลยคอยดูฮึฮึฮึ’ เคย์หัวเราะในใจ...

ในอดีตคุณปู่ของกอนเคยสนิทกับผู้นำตระเซ็นเก็ทสุซึ่งเป็นตระกูลของเคย์

ทำให้กอนได้เป็นเพื่อนกับเคย์และพี่สาวของเขา...พวกเขาได้เล่นสนุกด้วยกันเช่นเด็กปกติทั่วไป

...แต่ทว่าจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้นเมื่อกอนที่โตมาถูกตรวจพบว่ามีค่ามานาเท่ากับศูนย์ แต่กับเคย์ กับพี่สาวของเขาได้กลายเป็นเด็กอัจฉริยะประจำตระกูล

แล้วหลังจากนั้นทั้งตระกูลเซ็นเก็ทสุรวมถึงเคย์และพี่สาวของเขาก็มองกอนเปลี่ยนไป…พวกเขาเหล่านั้นมองกอนไม่ต่างจากขยะ และยิ่งเมื่อปู่ของกอนตาย พวกเขาก็ตัดความสัมพันธ์กับกอนทิ้งโดยสมบูรณ์

“ดีแล้วล่ะที่ไอขยะเฒ่าอย่างเฟรอกินตายไปพี่สาวของชั้นจะได้เป็นอิสระจากขยะรุ่นใหม่อย่างแกแบบร้อยเปอร์เซ็นต์”

เคย์พูดด้วยรอยยิ้มและกอนรู้ดีว่ามันเป็นแค่การยั่วยวน...แต่กอนก็ยังเดินเข้าไปใกล้เคย์มากขึ้นเรื่อยๆ

“อ้าวๆการแข่งขันมันเริ่มขึ้นนานแล้วนะ...ไม่รีบพูดยอมแพ้ออกมาเหรอ”

กอนไม่สนใจเสียงของเคย์อีกต่อไป เขาเดินเข้าไปประชันหน้ากับเคย์ในระยะกระชั้นชิดอย่างไร้ซึ่งความกลัว...

.

.

.

“ในตอนนั้นแกเคยต่อให้ชั้นโจมตีก่อนสองครั้งสินะ...เอาล่ะ!ตอนนี้ชั้นจะต่อให้แกโจมตีชั้นก่อนเลย~”

เคย์ที่ยังพูดไม่จบประโยค---

“ฟิ้ว!!!”

หมัดที่เคลือบไปด้วยกามายของกอนปล่อยไปที่ใบหน้าของเคย์อย่างเต็มแรง

...แต่เคย์ก็สามารถหลบหมัดนั้นได้อย่างไม่ยากเย็น

“ว้าวๆ รีบจังเลยนะครับ!!~อั๊ค!”

“ปัค!!!!”

กระบองหนาแข็งสีดำฟาดไปที่กะโหลกซีกขวาของเคย์แบบเต็มแรง

...หลังจากที่กอนปล่อยหมัดไม่โดนเขาก็เรียกไม้หลุมดำออกมาที่หมัดของเขา พร้อมกับใช้กามายด้านความว่องๆไวและด้านพละกำลังหวดไปที่ศีรษะเคย์อย่างเต็มแรงโดยที่เคย์ไม่ทันระวัง

...เคย์เองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่ากอนจะใช้สกิลเรียกอาวุธบางอย่างออกมาได้ทั้งที่มีมานาเท่ากับศูนย์

กามายด้านพละกำลังของกอนนั้นเป็นรองแค่คาร์ลและกามายด้านความว่องไวก็เป็นรองแค่คุณแนนซีเท่านั้น

ร่างของเคย์เซไปด้านขวาตามแรงหวดพร้อมกับน้ำลายที่กระเด็นออกจากปาก

“ปัค!!!!”

กอนหวดไปที่กะโหลกซีกขวาของเคย์เป็นการโจมตีอย่างอย่างต่อเนื่อง..

ศีรษะของเคย์หันเอียงไปด้านซ้ายและเขาสัมผัสได้ว่าภายในหัวของเขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก

เท่านั้นยังไม่พอกระบองสีดำนั้นยังฟาดไปที่บริเวณปากของเขาอย่างรุนแรงจนใบหน้าเงยกลับหลัง...

.

.

‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะกอนมันทำแบบนี้ได้ยัง’เดิดความสงสัยอย่างหนักภายในใจของเคย์ก่อนที่เขาจะเงยหน้ากลับมาอย่างไม่พอใจ

...แต่ทว่าตอนนี้กอนนั้นได้ถอนร่นออกไปไกลแล้ว

เท่านั้นยังไม่พอเมื่อเคย์รับรู้ได้ว่ามีเลือดไหลออกจากปากและเมื่อลองสัมผัสไปดูก็พบว่าฟันตรงกลางด้านหน้าของเขาหลุดออกมาสองซี่...

และในตอนนั้นเองที่มีเสียงหัวเราะหลุดออกมาจากผู้ชม---

เคย์ในตอนนี้โกรธจนไม่อาจควบคุมสติและมาดของตัวเองได้อีกต่อไป

“ชั้นจะฆ่าแก!!!!!”

เลือดของเคย์ทั้งหมดที่ไหลออกมาถูกเปลี่ยนเป็นอาวุธนับสิบด้วยมานาสีแดงไม่ว่าจะเป็นดาบ ขวาน หอก หรือหัวสว่าน อาวุธพวกนี้ไม่ใช่อาวุธธรรมดา...มันคือ ‘อาวุธเลือด’ สกิลประจำสายเลือดของตระกูลเซ็นเก็ทสุ

เป้าหมายของพวกนั้นมันคือการชำแหละร่างของกอน

.

.

.

และก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไรนั่นเอง...

“ผมขอยอมแพ้ครับ”

กอนกล่าวด้วยรอยยิ้ม...

กรรมการเข้ามาหยุดการแข่งขันของทั้งคู่ไว้ทันที

เคย์ในตอนนี้ทำตัวไม่ถูกขาหนึ่งพยายามก้าวที่จะไปฆ่ามันแต่ขาอีกหนึ่งก็คิดได้ หากเขายังดื้อดึงที่จะลงมือต่อ เขาเองที่จะเป็นฝ่าถูกปรับแพ้...

ความรู้สึกเจ็บใจจนตัวสั่น แต่ก็ไม่อาจทำอะไรต่อได้

“ชั้นจะฆ่าแกกอน ชั้นจะฆ่าแก!!! สักวัน...ล้างคอรอไว้ได้เลย!”

เขาได้แค่ด่ากราดออกมา โดยสายตาของมองไปที่กอนอย่างไม่ลดละ

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic