ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

“ท่านพ่อเราจะขึ้นไปดักซุ่มอยู่บนนั้น ท่านช่วยข้าตัดท่อนไม้ยาวประมาณ 1 วา สัก 4-5 ท่อน เราจะขึ้นไปทำที่นั่งกันบนนั้น”“นั่งทำอะไร” บิดาขมวดคิ้วถาม“นั่งดักสัตว์สิท่านพ่อ ดักยิงพวกมันตอนมันลงมากินน้ำ” ลูกชายตอบออกมาเสียงเรียบ มือของเขา ฉวยเอาขวานประจำตัวที่เหน็บมาด้วยออกมา ฟันลิบกิ่งไม้ ขนาดเท่าท่อนแขน กะประมาณด้วยสายตาให้ได้ยาว 1 วา กองเอาไว้ที่พื้น บิดาเมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว ก็ไม่รอช้าช่วยลูกชายจัดการกับกิ่งไม้ทันที เพียงไม่นานทั้งสองคนก็ขึ้นไปนั่งอยู่บนห้างที่ทำขึ้นง่ายๆ อย่างพร้อมเพรียง“ห้างของลูกมันจะได้ผลจริงๆ เหรอ” ซานหู่ถามออกมาเบาๆ ลูกชายของเขาย้ำนักย้ำหนาว่าอยู่ให้เงียบที่สุด“มันก็ขึ้นอยู่ฝีมือการยิงธนูของท่านพ่อ” เด็กน้อยตอบ คำถามไม่ค่อยจะโดนใจบิดาสักเท่าไร แต่เขาก็ฉลาดพอ ที่จะเข้าใจว่าลูกชายมั่นใจในวิธีการนี้ เหลือเพียงแค่ฝีมือการยิงธนูของเขาเท่านั้นที่เด็กนี่ยังไม่มั่นใจ“หึ มาเท่าไหร่ข้ายิงโดนหมดแหละไม่ต้องห่วง ของให้เข้ามาอย่างเจ้าว่าเถอะ” ซานหูลืมตัวสบถออกมาเสียงดัง ซานหลงกลอกตาอย่างยกนิ้วมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง“ชู่!! ท่านพ่อ ห้ามเสียงดัง” เด็กน้อยกระซิบเสียงยาว ซานหู่เอามือปิดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองสติหลุดเพียงไม่นาน เสียงเดินดังสวบสาบของอะไรบางอย่างก็ดังขึ้น ซานหู่ หูผึ่งขึ้นทันที เขากวาดสายตาไปยังต้นเสียง ห่างออกไปประมาณ 20 เมตร เขามองเห็นหมูป่า กำลังเอาหัวมุดคุยรากหญ้ายังสบายใจ ดวงตาของเขาทอประกายขึ้นมันได้ผลจริงๆ ไปห้างกะรั้วกะรั้วที่ลูกชายพาทำ มันกลับได้ผลอย่างไม่คาดคิด อยู่ๆ ก็มีหมูป่าตาบอดเดินเข้ามาซะอย่างนั้นมันขยับยกธนูขึ้น แต่ลูกชายแขนเอา ส่ายหน้าพลางเป็นสัญญาณบอกว่าอย่า ก็มันไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมลูกชายถึงไม่ให้มันยิง แต่มันก็ไม่อยากขัดใจ มันจึงลดธนูลงเหมือนเดิม ทั้งคู่นั่งเงียบๆ ต่อไปอีกประมาณร้อยอึดใจคราวนี้ เสียงดังสวบสาบขึ้นเยอะกว่าเดิมหลายเท่า เบื้องล่างปรากฏ หมูป่าทั้งฝูง พวกมันมีไม่ต่ำกว่า 50 ตัว ทั้งลูกเด็กเล็กแดง หมูป่าตัวผู้ ตัวเมีย ตัวหนุ่มสาว มากันครบ ซานหู่ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองหน้าลูกชายเลิกลัก มันช่างอัศจรรย์นัก มีสัตว์เข้ามาใต้ห้างจริงๆนักวิจัยพันธุ์พืชตัวน้อย ยิ้มออกมา จนแก้มแทบปริ มองดูบิดาที่กำลังแสดงท่าทางตกใจ ด้วยรอยยิ้ม ที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจนิ้วเล็กๆของเขา ชี้ไปยังหมูหนุ่มตัวผู้ ขนาดกำลังงาม บิดาเห็นดังนั้นก็ยกธนูขึ้นเล็ง ลูกศรถูกปล่อยออกจากแหล่งดัง ผึก! เบาๆ หมูนุ่มตัวนั้น กรีดร้องขึ้น 1 ครั้ง วิ่งไปได้ 3-4 ว่า แล้วทิ้งตัวลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น หมู่ตัวอื่นตกใจเล็กน้อย ต่างวิ่งกรูเข้ามาหามันเด็กน้อยชี้ไปที่หมูหนุ่มอีกตัว บิดาเอาศรดอกที่ 2 ออกมา แล้วยิงมันด้วยความรวดเร็ว แล้วผลก็ออกมาเหมือนกัน หมูหนุ่มตัวนั้นวิ่งไปได้เพียง 3-4 วา ก็ล้มลงไปกองกับพื้นแน่นิ่งไปเด็กน้อยชี้นิ้วออกไปเป็นตัวที่ 3 บิดาจึงปล่อยศรออกไปอีก ผลของการยิงออกมาเหมือนกันทั้ง3 ตัว ซานหู่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้เขารอให้ลูกชายสุดที่รักชี้เป้าต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อมองเห็นบิดากำลังตื่นเต้น เขาได้แต่ส่ายหัวไปมา“พอเพียงเท่านี้แหละท่านพ่อ ยิงเยอะกว่านี้เราก็เอากลับไม่ได้” นักวิจัยพันธุ์พืชตัวน้อย พูดขึ้นเสียงดัง หมูที่อยู่ด้านล่างแตกฮือออกไปทันที พวกมันตกใจเสียงของเด็กน้อย วิ่งกระเจิงไปคนละทิศคนละทางเมื่อเห็นแบบนั้น ซานหู่ขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะคลายคิ้วออกอย่างรวดเร็ว มันจริงอย่างที่ลูกชายเขาว่า ฆ่าพวกมันเยอะกว่านี้ ก็เอากลับไปไม่ได้อยู่ดีลำพังหมูหนุ่ม 3 ตัวที่ยิงมา ก็หนักเอาการแล้วสำหรับเขาสองคน ทั้งคู่ลงจากห้าง ก่อนจะลากหมูทั้งสามมากองรวมกันไว้ เด็กน้อย ตัดท่อนไม้ยาวประมาณ 3 เมตร ทำเป็นคานหาม ก่อนจะนำขาหมูทั้ง3 ตัวมามัดรวมกัน สอดไม้คานเข้าถึงกลาง“ทิ้งมันไว้ตรงนี้ก่อนนั้นพอ เดี๋ยวเราไปดูกับดักของ แล้วเก็บกู้มันกลับเสียก่อน” นักวิจัยเพื่อตัวน้อยพูดขึ้น“อ้าวแล้วเก็บมันกลับทำไมล่ะลูก” บิดาถามใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน“ตอนนี้เราได้เนื้อที่เราต้องการแล้ว คําด่าพวกนั้นไม่จำเป็นอีกแล้ว หากทิ้งเอาไว้ แล้วมีสัตว์อื่นมาติด พวกมันจะตายเปล่า แล้วเน่าก่อนที่เราจะมาเห็นอีกครั้ง เสียดายมันเปล่าๆ ” เขาให้เหตุผล บิดาก็พยักหน้าเห็นด้วย ซากสัตว์เน่า กินไม่ได้ สิ้นเปลืองทรัพยากรของป่าเปล่าๆในใจก็พลางคิดว่า กับดักโง่ๆ แบบนั้น จะมีตัวอะไรตาบอดเข้ามาติดมันด้วยหรือ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะว่ามันจะทำลายความมั่นใจของลูกชายเสียเปล่าแต่พอเดินมาถึงกับดักอันแรก ซานยี่ ถึงกับอ้าปากค้าง มันมีสัตว์มาติดกับดักโง่ๆ อันนี้จริงๆ เบื้องหน้าของพวกเขาตอนนี้ เป็นกวางหนุ่ม ที่ถูกเชือกบ่วงคล้องอยู่ขาไปไหนไม่รอด ดิ้นตุ้มปัดตุ้มเป๋อยู่บนพื้น เมื่อเห็นแบบนั้น ทั้งสองก็ปรี่เข้าไปหามันทันที“ท่านพ่อ จับมันกดไว้ ข้าจะมัดขาของมัน” ซานหลงพูดขึ้น ผู้เป็นบิดาทำตามทันที เขากดคอของมันลงกับพื้น ก่อนจะใช้ร่างอันใหญ่โตทับมันเอาไว้ ซานหลงเอาเชือกที่เหลือมัดขาทั้ง 4 ของมันอย่างรวดเร็วกับดักอันแรกถูกเก็บคืน ไม้คานอีกอันถูกซานหลงทำขึ้น พ่อลูกช่วยกันหามกวางตัวนั้น มาวางไว้รวมกันกับหมูป่าทั้ง 3 ตัว ตอนนี้ ใบหน้าของ ซานหู่ เต็มไปด้วยความเครียด หมู 3 ตัวก็หนักอยู่แล้ว ตอนนี้ได้กวางมาเพิ่มอีกแต่ก็ยังพอไหว สองพ่อลูกไปดูกับดักที่เหลืออีก 9 อัน ได้ไก่ป่ามาอีก 5 ตัว กระรอกอีก 4 ปรากฏว่ามีสัตว์ป่าโง่มาติดกับดักทุกอัน ใบหน้าของซานยี่ เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ เขากำลังฝันไปใช่ไหม กับดักโง่แบบนี้ ใครก็ทำมันขึ้นมาได้ไม่ใช่หรือ แล้วทำไม ทั้งตัวเขาหรือพรานชาวบ้าน ต้องแบกธนูเดินตะลอนไปทั่วป่าเป็นคุ้งเป็นแคว กว่าจะได้ยิ่งศรแต่ละดอก เดินแทบลิ้นห้อย ถ้ามันดักสัตว์ง่ายขนาดนี้ ทำไมพวกเขาถึงไม่ทำกับดักละ ไม่สิ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ทำ แต่ทำแล้วมันไม่ได้ผลต่างหากเมื่อคิดได้แบบนี้ สายตาของเขามองดูลูกชายราวกับเห็น สุดยอดพรานอัจฉริยะความภาคภูมิใจเป็นประกายออกมาจากสายตาของมันอย่างเห็นได้ชัด“ลูกพ่อ เจ้านี่มันเป็นอัจฉริยะพรานป่า ตัวน้อยจริงๆ ” มันยิ้มร่าออกมา กล่าวคำชมอย่างไม่หวงคำพูด“อย่าเพิ่งยกยอข้าเลยท่านพ่อ ตอนนี้เราจะจัดการยังไงกับสัตว์พวกนี้” ตอนนี้ปริมาณมันมากกว่าที่เด็กน้อยประมาณการไว้ น้ำหนักขนาดนี้ ถ้าใช้คานหาม โดยการแชร์น้ำหนักคนละครึ่งกับบิดา เขาคงแบกมันไม่ไหวซานหู่เอาเชือกฟางที่มีผูกไก่ป่า ห้อยไว้ที่เอวของตน ก่อนจะลากเอากวาง เข้าไปหลบไว้ในพงหญ้า“เราเอาสัตว์พวกนี้กลับไปก่อน ส่วนกวางพ่อจะกลับมาเอามันอีกที” ซานหู่เอ่ยขึ้น เด็กน้อยพยักหน้าเห็นด้วย ในใจก็ได้แต่หวังว่า เจ้ากวางหนุ่มตัวนี้ จะอยู่นิ่ง ไม่ส่งเสียงดังจนเสือมาคาบหัวมันไปกินทั้งคู่แบกหมูป่ากลับบ้านยังทุลักทุเลทันทีที่มาถึงซานยี่ก็ปรี่เข้ามา รับคานหามไปจากบ่าของลูกชายทันที“โอ้โห ทำไมคราวนี้ได้มาเยอะจัง” นางยี่ ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น หมูทั้ง 3 ตัวถูกนำไปวางที่เดิม ตรงแผ่นหินข้างแม่น้ำ พวกมันทั้ง 3 ตายสนิท เมื่อวานลงได้แล้ว ซานหลง ลูกชายของนาง เอามีดปลายแหลมแทงไปที่เส้นเลือดดำของพวกมันทันที ทำให้เดือนที่ค้างอยู่ในดวง ไหลออกมาจนหมดนางยี่เร่งต้มน้ำร้อนขึ้นทันที“เดี๋ยวพ่อจะเข้าป่าไปเอา กวางตัวนั้นมา ลูกจะจัดการฝั่งนี้รอไปก่อน” ซานหู่พูดขึ้น เหมือนนางยี่ได้ยิน ก็อดถามออกมาไม่ได้“ยังมีความกวางอีกรึ นี่พวกเจ้าไปทำอะไรมา ทำไมถึงจับพวกมันได้มากมายขนาดนี้” นางยี่ถามขึ้นมาอีกครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

7.ขึ้นห้างยิงสัตว์

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

7.ขึ้นห้างยิงสัตว์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้