ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบห้า Love of a life time
โทโมโกะคิดว่าตนเองเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา
หากคิดว่าเธอมีสิ่งที่ประหลาดคือการที่คนที่ร่าเริงอย่างอาสึกะได้มาคบกับเธอเป็นเพื่อน
หากเธอคิดหาข้อดีของตนเองเธอคงบอกได้แค่ว่าข้อดีของเธอคือ
การได้เป็นเพื่อนกับอาสึกะ
เธอคิดว่าตนเองจะได้เป็นเพื่อนกับอาสึกะตลอดไป...แม้ว่าอาสึกะอาจจะแต่งงานกับใครในอนาคตก็ตามถึงนิสัยของเธอจะ..ร่าเริงเกินไปแม้จะมีคนมาสารภาพรักบ้างแต่ก็ไม่มีใครตามอาสึกะทันกับความร่าเริงและกระตือรือร้นของเธอเลยสักคน
โทโมโกะพอใจแค่ได้อยู่ข้างๆอาสึกะเพื่อนของเธอเท่านั้น
ถ้าหากได้อยู่ด้วยกันตลอดไปจะดีแค่ไหนนะ?
เธออยากเป็นเหมือนอาสึกะที่ร่าเริงตลอดเวลาแต่รู้ว่าทำไม่ได้
หากไม่มีเพื่อนที่กระตือรือร้นหาทางทำอะไรแปลกๆอย่างการมาจับงูสึจิโนะโกะในหุบเขาคนที่เก็บตัวในห้องชอบอ่านหนังสืออย่างเธอคงไม่ตามมาในหุบเขาที่มีข่าวลือเรื่องสึจิโนะโกะนี้ด้วย
เธอคิดว่าอาจจะเจออันตรายบ้างแต่ไม่คิดว่าจะเป็นอะไรที่เพื่อนที่สุดยอดของเธออย่างอาสึกะจะผ่านไปไม่ได้
เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีผู้ชายที่อุ้มอาสึกะในท่าอุ้มเจ้าหญิงและขโมยจูบเธอได้แบบตามนิยายที่เธออ่านจริงๆ
มาตามหางุสึจิโนะโกะแต่กลับเจอเนื้อคู่งั้นหรือ?
ช่างสมกับเป็นอาสึกะจริงๆ
เธอแค่ขอเพียงได้อยู่คู่กับเธอตลอดไปก็พอใจแล้ว
อ๊ะ
โอตะได้จูบโทโมโกะจนลมหายใจของเธอขาดห้วง
“ต่อไปนี้เธอเป็นผู้หญิงของชั้นนะ”
ราวกับฉากในนิยายโรมานซ์ที่เธอเคยอ่านแม้ลักษณะหน้าตาของโอตะจะเป็นอย่างที่เธอชอบก็ตามแม้จะไม่หัวล้านก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน
อ๊ะ
โทโมโกะแยกขาอย่างง่ายดายเมื่อมีบางสิ่งแทรกเข้ามา