ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        ทลายเสาสำริด?  

        เมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้พิทักษ์เงินมายาสายตาของไป๋ฉางเซิงก็ปรายมองไปยังเสาสำริดต้นนั้นโดยพลันบนพื้นผิวของมันสลักลวดลายอันวิจิตรพิสดารและดูเหนือจริงขนาดความหนาของมันราวหนึ่งคนโอบ ให้ความรู้สึกหนักแน่นและแข็งแกร่งดั่งปราการเหล็ก  

        เสาหนาขนาดนี้ต่อให้เป็นผีสางเทวดาก็คงหักไม่ลงละมั้ง!  

        ทว่าเห็นได้ชัดว่าผู้พิทักษ์เงินมายาไม่มีเจตนาจะหารือกับพวกเขาแม้แต่น้อยไม่รอให้เจียงจืออวี๋และไป๋ฉางเซิงได้เอ่ยปากตั้งข้อสงสัยร่างนั้นก็เลือนหายทะลุผ่านผนังจากไปเสียแล้ว  

        ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้งจนกระทั่งผ่านไปสองอึดใจ เจียงจืออวี๋จึงลอบระบายลมหายใจยาวออกมา แล้วจึงเอ่ยขึ้น  

        “นี่คงเป็นบททดสอบที่เจ้าของแดนเร้นลับจงใจทิ้งไว้ให้”  

        “ในเมื่อพวกเราตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้พวกมหาวิทยาลัยสายต่อสู้นครปีศาจก็คงไม่ต่างกัน”  

        พวกเขาออกไปไม่ได้และคนจากนครปีศาจก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน นี่จะนับว่าเป็นข่าวดีได้หรือไม่?  

        ไป๋ฉางเซิงนิ่งเงียบเขาเพียงเลื้อยเข้าไปใกล้เสาต้นนั้นอีกไม่กี่เมตรพลางจดจ้องมันอย่างละเอียด  

        แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นจากวัสดุใดแต่เพียงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณกาลอันหนักแน่นเช่นนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าความทนทานของมันคงก้าวข้ามขีดจำกัดของคอนกรีตเสริมเหล็กไปไกลโข  

        “ตอนนี้จะเอาอย่างไรดี?”  

        ไป๋ฉางเซิงหันกลับมามองทว่ากลับพบว่าเจียงจืออวี๋ได้นั่งลงขัดสมาธิกับพื้นเรียบร้อยแล้ว  

        “ในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว การตีโพยตีพายไปก็ไร้ประโยชน์”  

        “มิสู้ปรับสภาวะร่างกายให้ถึงขีดสุดแล้วลองดูว่าหากทุ่มสุดกำลังจะสามารถทลายเสาต้นนี้ได้หรือไม่”  

        ใบหน้าของเจียงจืออวี๋เรียบเฉยไร้ความรู้สึกไม่มีความตื่นตระหนกปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย และท่าทีอันสงบนิ่งของเธอทำให้ในใจของไป๋ฉางเซิงพลอยสงบลงตามไปด้วย  

        “ตามความเป็นจริงกฎเกณฑ์แห่งโลกของแดนเร้นลับแห่งนี้จำกัดไว้ว่าแม่ทัพอสูรหรือระดับที่สูงกว่าไม่สามารถเข้ามาได้”  

        “เรื่องนี้เจ้าของแดนเร้นลับย่อมต้องล่วงรู้อยู่แก่ใจแต่เขาก็ยังตั้งกฎเช่นนี้ขึ้นมา”  

        “นั่นหมายความได้อย่างเดียวเท่านั้น”  

        “ในสายตาของเขา ย่อมต้องมีผู้ที่สามารถทำมันได้สำเร็จ”  

        “ในเมื่อมีคนทำได้ แล้วเหตุใดเราต้องกังวล? แทนที่จะมานั่งทอดถอนใจมิสู้หาทางยกระดับพลังของตนเองให้ถึงขีดจำกัดจะดีกว่า”  

        สิ้นคำกล่าวนี้สภาวะจิตใจของไป๋ฉางเซิงก็มั่นคงขึ้นโดยสมบูรณ์  

        ก็จริงอย่างที่เธอว่าในเมื่อออกไปไม่ได้ จะคิดฟุ้งซ่านไปเพื่ออะไร?  

        เขาส่งกระแสจิตเพียงแวบเดียวแผงคุณสมบัติก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า  

        [ระบบกลืนกินระดับเทพเจ้า]

        [โฮสต์: ไป๋ฉางเซิง]

        [เผ่าพันธุ์: งูเกล็ดขาว (วิวัฒนาการครั้งที่ 5) (ระดับจุติมังกรระยะที่3)]

        [ค่าพลังเลือด: 9851]

        [สาขาวิวัฒนาการที่ปลดล็อกแล้ว: เสริมพลังการย่อยLv7, เกราะศิลาคุ้มกายLv4, พิษร้ายLv4, กระดูกเหล็กกล้าLv1, เลือดมังกรแท้จริงLv3, อัสนีบาตLv1]

        [แต้มวิวัฒนาการที่ใช้ได้: 3121]

        [ค่าพลังเลือดที่ต้องการสำหรับการวิวัฒนาการครั้งถัดไป: 9851/10000 แต้มวิวัฒนาการ: 3121/2000]  

        เวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้แผงคุณสมบัติของเขาผลัดเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้  

        ค่าพลังเลือดที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดสูงสุดรวมถึงสายวิวัฒนาการที่ยาวเหยียดนี้ หากเป็นไปได้ไป๋ฉางเซิงก็อยากจะอัปเกรดพวกมันทุกอย่างให้เต็มระดับทันที  

        ทว่าเห็นได้ชัดว่าความคิดนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง  

        หากไม่ใช่เพราะเขาได้ติดตามอยู่ข้างกายคณบดีเฉียนมาเป็นเวลานานอย่าว่าแต่สามพันแต้มเลยเพียงแค่จะเก็บสะสมให้ครบหนึ่งพันแต้มก็ยังเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ  

        เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าหลังจากการวิวัฒนาการครั้งถัดไปจะนำแต้มไปเพิ่มระดับการเสริมพลังการย่อย แต่ในเมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้นต่อให้ค่าพลังเลือดจะถึงระดับแม่ทัพอสูรแล้วเขาก็คงต้องเลือกอัปเกรดระดับของอัสนีบาตก่อนเป็นอันดับแรก  

        มิฉะนั้นหากออกไปจากห้องสำริดนี้ไม่ได้ต่อให้เพิ่มระดับการย่อยจนเต็มแล้วจะได้อะไรขึ้นมา? มีแต่จะหิวตายเร็วขึ้นเท่านั้น  

        อีกเพียงวันครึ่ง...ขอเวลาแค่วันครึ่ง เขาก็จะสามารถเริ่มการวิวัฒนาการครั้งที่หกได้  

        ถึงตอนนั้นพลังเลือดของเขาจะทะยานสู่ระดับแม่ทัพอสูร แล้วค่อยเพิ่มระดับอัสนีบาตขึ้นอีกระดับนั่นแหละคือสภาวะขีดสุดที่เขาจะเข้าถึงได้ในตอนนี้  

        ก็แค่รอวันครึ่งจะเป็นไรไป  

        เมื่อคิดได้ดังนั้นไป๋ฉางเซิงจึงขดกายหมอบลงข้าง ๆ เจียงจืออวี๋ พลางหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทรา  

        ทว่าเพียงสี่ห้าชั่วโมงผ่านไปแรงกระเพื่อมบางอย่างจากด้านข้างของเจียงจืออวี๋ก็ทำให้ไป๋ฉางเซิงค่อย ๆตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ  

        ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือไม่แต่เขาสัมผัสได้ว่าในยามนี้ กลิ่นอายของเจียงจืออวี๋นั้นห้าวหาญดุจขุนเขาทั้งร่างของเธอเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงที่คมกล้าดั่งหอกโลหะผสมที่พร้อมจะทะลวงทุกสรรพสิ่ง  

        “เรามีโอกาสสามครั้งมาลองดูกันก่อนว่าไอ้เสาสำริดนี่มันจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน!”  

        ความคิดของเจียงจืออวี๋ช่างประจวบเหมาะกับไป๋ฉางเซิงอย่างยิ่ง  

        ในเมื่อไม่รู้ว่าเสาต้นนี้แข็งแกร่งเพียงใดย่อมไม่มีใครมั่นใจได้การทดสอบความแข็งแกร่งของมันเสียก่อนย่อมช่วยให้เตรียมใจได้ถูก  

        “เดี๋ยวฉันจะใช้เคล็ดหอกทะลวงทอง ส่วนนายก็จงใช้อัสนีบาตโจมตีไปพร้อมกัน”  

        หากไม่นับเข็มผลาญวิญญาณแล้วหอกทะลวงทองและอัสนีบาตย่อมเป็นกระบวนท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดของหนึ่งคนหนึ่งงูในยามนี้อีกอย่าง... เข็มผลาญวิญญาณก็เอามาใช้กับเสาสำริดไม่ได้เสียด้วยมิฉะนั้นเพียงซัดออกไปเข็มเดียว ด่านไหนบ้างล่ะที่จะทำลายไม่ได้?  

        ไป๋ฉางเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลิกลังเลเรื่องการใช้แต้มวิวัฒนาการเขาจึงทุ่มสุดตัวหนึ่งพันแต้มเพื่อยกระดับอัสนีบาตขึ้นทันที  

        [หักแต้มวิวัฒนาการ 1000 แต้มระดับของสายวิวัฒนาการอัสนีบาตเพิ่มขึ้น]

        [อัสนีบาต Lv2: การโจมตีอันแข็งแกร่งที่สุดและทรงพลังที่สุดขีดจำกัดของมันขึ้นอยู่กับตัวนาย]  

        ทันทีที่ระดับอัสนีบาตเลื่อนขึ้นความรู้สึกอันลึกลับยากจะหยั่งถึงก็เอ่อล้นขึ้นในใจของไป๋ฉางเซิง  

        มันไม่ได้ยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดดที่เห็นได้ชัดแต่มวลของธาตุอัสนีที่เขาสามารถควบคุมได้นั้น กลับเพิ่มพูนขึ้นถึงสองเท่าตัว  

        ไป๋ฉางเซิงมีความรู้สึกว่าหากก่อนหน้านี้อัสนีบาตของเขามีโอกาสสังหารได้สูงและการันตีว่าสามารถสร้างบาดแผลสาหัสให้แก่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามระดับสมบูรณ์ได้เช่นนั้นหลังจากเลื่อนระดับแล้วมันย่อมสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามระดับสมบูรณ์ได้อย่างเด็ดขาด และมีโอกาสสูงที่จะสร้างบาดแผลสาหัสให้แก่ตัวตนระดับแม่ทัพยุทธ์ระดับต้นได้!  

        ถึงระดับที่ว่าหากโดนเข้าไปจังๆ แม้แต่แม่ทัพยุทธ์ก็อาจจะต้องตกตายในทันที!  

        และความเปลี่ยนแปลงนี้ในสายตาของเจียงจืออวี๋คือเกล็ดมังกรสีม่วงบนหน้าผากของไป๋ฉางเซิงที่เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆจนถึงขั้นที่ทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจอย่างประหลาดลึก ๆ ในใจ  

        มันเป็นความรู้สึกที่แปลกพิกลและเกิดขึ้นอย่างกะทันหันยิ่งนัก  

        เจียงจืออวี๋ไม่เคยสงสัยในสัญชาตญาณของตนเองและสาเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้คงหนีไม่พ้นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในกายของไป๋ฉางเซิงเป็นแน่  

        และหลังจากนั้นเธอก็ได้รับคำตอบ  

        “สาม...”  

        เจียงจืออวี๋กระชับหอกด้วยสองมือเจตจำนงแห่งความคมกล้าบนปลายหอกเริ่มควบแน่นและหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง  

        ทางด้านไป๋ฉางเซิงก็ไม่ต่างกันมวลธาตุอัสนีบาตจำนวนมหาศาลเริ่มพุ่งพล่านมารวมตัวกันที่หน้าผากของเขาจนเห็นเป็นกลุ่มก้อนสายฟ้าที่กำลังบีบอัดตัวอยู่บนเกล็ดม่วงด้วยตาเปล่า  

        “สอง...”  

        ความคมกล้าบนปลายหอกก่อตัวเป็นรูปร่างขณะเดียวกันพลังของไป๋ฉางเซิงก็สะสมจนถึงขีดสุด  

        “ไป!”  

        เจียงจืออวี๋ระเบิดพลังออกมาในชั่วพริบตาเธอทุ่มเทแรงกายทั้งหมดที่มีหลอมรวมลงสู่ปลายหอกภายใต้การเกื้อหนุนของเจตจำนงแห่งความคมกล้าหอกโลหะผสมเล่มนี้ก็ระเบิดอานุภาพที่ทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  

        ในเวลาเดียวกันไป๋ฉางเซิงก็เลิกสะกดกลั้นธาตุอัสนีอันบ้าคลั่งสายอัสนีบาตสีน้ำเงินขาวพุ่งทะยานออกไปดุจศรหลุดจากแล่ง ข้ามผ่านระยะสามเมตรพุ่งเข้ากระแทกใส่เสาสำริดต้นนั้นอย่างจัง!  

        “ตูม!”  

        เสียงกัมปนาทของอัสนีที่ระเบิดออกดังสนั่นหวั่นไหวผสมปนเปไปกับเสียงหวีดแหลมอันเกิดจากคมหอกทะลวงทอง  

        ในชั่วพริบตานั้นห้องสำริดทั้งห้องพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงบนเพดานเริ่มร่วงกราวลงมา  

        การโจมตีสุดกำลังของเจียงจืออวี๋ผสานกับอัสนีบาตที่ได้รับการยกระดับของไป๋ฉางเซิง อานุภาพระดับนี้...ต่อให้เป็นแม่ทัพยุทธ์ระดับกลาง หากไม่หลบเลี่ยงก็คงต้องสิ้นชีพ!  

        ทว่าเสาสำริดต้นนั้นกลับยังคงตั้งตระหง่านราวกับหินผาพันปีไม่ว่าหนึ่งคนหนึ่งงูจะพยายามเพียงใดก็ดูเหมือนจะไม่สามารถสั่นคลอนมันได้แม้เพียงนิด  

        จนกระทั่งเจียงจืออวี๋สิ้นเรี่ยวแรงและพลังจิตวิญญาณของไป๋ฉางเซิงเหือดแห้งไปเสาต้นนั้นก็ยังไม่มีแม้แต่รอยปริร้าวให้เห็นเลยแม้แต่น้อย