OSVALDO ผู้ปกครองทั้งสี่มิติ (ภาคโรงเรียนเวทมนตร์)

‘ ลูซ ข้าต้องทำจริง ๆ เหรอ ?! ’ เสียงฟังดูสั่นดังในห้วงจิตเด็กหนุ่มผมทอง รีบถามภูตตนกับสิ่งที่เขาต้องเจอภายนอกนั้น นั่นก็คือ...‘ ได้บุญนะ ช่วยเขาหน่อยเถอะ เพราะมีแค่เจ้าเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้น่ะ... ’ลูซเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ นึกขำนิดหนึ่งกับท่าทางของเจ้านายตัวเองที่เป็นเอามาก กับการกลัว.. ผีในตู้เสื้อผ้า ใช่แล้วตอนนี้อานนท์อยู่ในวัตถุสี่เหลี่ยมหลังใหญ่สีแดงไหม้ ลายสลักบานประตูรูปหงส์งามดูมีราคา มีเสื้อผ้ามากมายห้อยกันเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย เต็มไปด้วยกลิ่นหอมแปลก ๆ โชยฉุนมาเตะจมูกเขาอย่างเต็มปอด แต่พอสูบไปมาช่างน่ารู้สึกเวียนหัวอยู่ไม่เบาเด็กหนุ่มตัดสินใจเหลือบมองด้านข้างขวาเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ จนลูซต้องทักให้ตั้งสติและหันไป พบกับสิ่งที่น่าขนลุกซู่อย่างนับครั้งไม่ถ้วน เมื่อมองใบหน้าอันเต็มไปด้วยไส้เดือนดำตัวยาวชอนไช เข้าซอกรูจมูกกับเบ้าตาลึกโบ๋ เคลื่อนไหวอย่างไม่จบสิ้น ทุกอย่างเป็นโครงกระดูก ทั้งหน้าตาและรูปร่างอันน่าเกลียดช่างไร้คำบรรยาย กำลังนั่งกอดเข่า หดตัวเลียนแบบท่านั่งของเขาอยู่ในตอนนี้‘ อืม ๆ ! ว่าแต่ที่นี่มันคือห้องของใคร ? ’ อานนท์พยักหน้าตอบส่ง ๆ พยายามไม่เหลือบไปมองด้านข้างเขาอีกต่อไป แต่มันอดไม่ได้เมื่อความอยากรู้อยากเห็นยังคงมีอยู่ เด็กหนุ่มหายใจเข้าออกลึก ๆ เพื่อตั้งสติ ระงับความกลัวของตัวเองที่แผ่ซ่านอย่างไม่ลดละ แต่มันยังดีกว่าที่ต้องไปเจอกับงูอันน่าเกลียดน่ากลัวที่สุดในชีวิต“ มันคือห้องของเพื่อนข้า ” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นทางด้านขวาของอานนท์ เขาสะดุ้งเล็กน้อยแต่สายตากับไม่หันไปมองเช่นเดิม ได้แต่พยักหน้าตอบรับส่งกลับไปเท่านั้น ทำให้ความรู้สึกกดดันจากเด็กหนุ่มปรากฏ ‘ ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก... ’ ต่อด้วยท่าทางก้มหัวลง แต่อานนท์รีบยกมือห้ามไว้ เพราะเขากลัวศีรษะจะหลุดลงมา อาจทำให้เขาต้องรู้สึกช็อกค้างตายคาตู้เสื้อผ้าหลังนี้ก็เป็นได้เชียว“ อ๋อ ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกครับ... ” อานนท์ตอบเสียงเบาแทบกระซิบ ยิ้มแห้งให้ เพราะเขาพยายามช่วยให้ถึงที่สุดละกัน เท่าที่คิดไว้ตอนนี้ ก้มมองเสื้อผ้าตัวเองต่อมา เมื่อมีความรู้สึกเปียกชื้นบนตัวยังไม่แห้งหาย แต่ทำไงได้ในเมื่อโชคชะตาชอบกลั่นแกล้งเขาอยู่ตลอด“ และจะให้ข้าช่วยยังไง คุณ... ? ”เด็กหนุ่มเอ่ยและถามชื่อ แต่หากสายตายังคงมองที่อื่นอยู่เหมือนเดิม กัดริมฝีปากล่างอย่างเคยชินกับความกลัวที่ยังไม่ลดลง จนได้แต่กลืนน้ำลายอยู่หลายรอบ เพื่อรอคำตอบจากผีที่เป็นวิญญาณอยู่ด้านข้าง“ เรียกข้าว่าเทย์ก็ได้ ” วิญญาณชายโครงกระดูกตอบ ยื่นมือออกหวังเพื่อทักทายตามมารยาท แต่อานนท์ส่ายหน้า ยิ้มส่งให้กลับแทน “ ข้าขอยืมร่างของเจ้าอีกสักรอบได้หรือไม่ เพราะถึงยังไงข้าคงหายืมร่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว นอกจากขอความช่วยเหลือจากเจ้าเท่านั้น ” ชายโครงกระดูกเอ่ยต่อเสียงเศร้า ความรู้สึกหม่นหมองเริ่มแผ่กว้างขึ้น ทำให้อานนท์รู้สึกถึงได้ แต่ทว่า...“ ก็ได้..แต่ทำไมล่ะ ทำไมต้องเป็นข้าด้วย คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ... ทำไมจะต้องเป็นข้าทุกที ! ”แต่ทว่าความโศกเศร้ามันกลับแทรกซึมเข้ามา อานนท์เริ่มบ่นต่อไปอย่างไม่ยอมหยุด จนภูตที่นอนฟังต้องทักห้าม พร้อมเสียงด้านนอกเริ่มเคลื่อนไหว มันคือเสียงเปิดประตูห้องจากบุคคลสองคนเดินเข้ามา เด็กหนุ่มรีบยกมือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เอียงคอมองผ่านช่องโหว่ของบานตู้เสื้อผ้าออกไปดูทันที ปรากฏเป็นผู้หญิงสองคนคือเจ้าของห้องนี้ ทำให้อานนท์ต้องรีบหันไปหาวิญญาณชายด้านข้างอย่างลืมตัว วูบ !ความรู้สึกคลื่นไส้ช่วงวินาทีเดียวเกิดขึ้น เมื่อเจ้าวิญญาณรีบเข้าสิงร่างเด็กหนุ่มอย่างเร็วพลัน คือการถูกมองตากันโดยตรงในระหว่างนั้น เทย์รู้สึกชื่นชอบร่างกายของอานนท์อย่างมาก จนมีช่วงที่เขาคิดอยากยึดร่างนี้อย่างถาวร แต่เมื่อความจริงกลับปฏิเสธไปไม่พ้น ต้องยอมรับผลกรรมที่ตามมาอยู่ดี‘ นี่ ข้ายังไม่ได้อนุญาตเลยนะพี่ ! ’ เสียงฟังดูไม่พอใจดังขึ้นจากห้วงจิตของร่างตัวเอง ดวงวิญญาณอานนท์ได้ถูกส่งเข้ามาอยู่ในทุ่งหญ้าสีเขียวขจีเหมือนตอนที่เขาฝันถึงโกทาลในครั้งนั้น และเจอกับภูตอีกตนคือลูซ กำลังนอนอาบแดดอยู่บนเตียงหินอ่อนด้วยท่าทางผ่อนคลายสบายมาก ดูไม่กังวลหรือวิตกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเจ้านายของนางเลยสักนิด !‘ เอาน่า อานนท์ ใจเย็น ๆ ทำตัวให้ผ่อนคลายเถิด ฮ่า ฮ่า ๆ ’ เสียงน่ารักกับการหัวเราะปิดท้ายของลูซ ทำให้เด็กหนุ่มต้องรีบเดินเข้าไปหาภูตโดยเร็ว และตอบกลับไปว่า...‘ จะให้ใจเย็นได้ยังไงเล่า ! นั่นมันร่างของข้านะ !! ใครบ้างจะไม่หวงน่ะ !! ’ อานนท์ตะโกนใส่หูลูซ ชี้นิ้วขึ้นฟ้า เหมือนกับกำลังตำหนิความไม่มีมารยาทให้ผีตนนั้นได้รู้สึก จนลืมไปว่าเป็นเพราะเขานี่แหละที่ไปรับปากช่วยให้ถึงที่สุดตั้งแต่แรก‘ อุ้ย ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าจะหวงของเป็นกับเขาด้วย ’ ภูตสาวแกล้งหยอกเจ้านายตน ลุกขึ้นยืนยิ้มให้อย่างน่ารัก แต่มันกับสวยสำหรับเด็กหนุ่มซะมากกว่า จนเขาเริ่มผ่อนลงอย่างน่าประหลาดใจ‘ ให้ตายเถอะลูซ !!!! เจ้ารู้สึกดูสบายมากเลยเนอะ เหอะ ! ’ยังไม่วายอดบ่นออกไปไม่ได้ อย่างกับว่าตอนนี้เขาต้องยืมคำติดปากจากเพื่อนตัวดีมาใช้บ้างแล้ว ‘ เฮ้อ เอาเถอะ จะทำอะไรก็ทำ... แต่พี่ช่วยรีบให้เสร็จ ๆ และออกไปจากร่างงข้าเร็ว ๆ ก็ดีนะครับ ถือว่าเป็นบุญมากเลย ! ’ เกิดความรู้สึกหงุดหงิดในแต่ละครั้ง ทำให้เขาพูดออกไปอย่างไม่คิดก่อนตลอด มันทำให้เทย์รู้สึกเสียใจ ช่างน่าเวทนาตัวเองที่อยู่ในสภาพเช่นนี้มาหลายปี โดยไม่ได้รับการปลดปล่อยเหมือนดวงวิญญาณอื่นที่ได้สู่ภพภูมิใหม่ไปนานแล้ว‘ เอ่อ... ’ ดูเหมือนอานนท์เริ่มรู้สึกตัว เขาเลยรีบเอ่ยขอโทษออกไป แต่ทว่าเรย์ได้ชิงบอกไปก่อนอย่างไม่ถือสา เพราะสิ่งที่อานนท์พูดออกมาก็เป็นเรื่องจริงอยู่บางส่วนเวลาผ่านไปกว่าสิบนาทีหลังจากอานนท์นั่งไขว่ห้าง กอดอกอย่างเคยชินอยู่บนเก้าอี้พับเหล็กขาวที่เด็กหนุ่มได้ลองเสกขึ้นมาใช้อยู่สักพัก มองจอยักษ์ฉายภาพอยู่เบื้องหน้า ดูเหตุการณ์กำลังดำเนินต่อไปโดยใช้ร่างของเขาเป็นตัวนำเรื่อง ซึ่งมีของบางอย่างยื่นเข้ามาอยู่ตรงหน้าอานนท์ นั่นก็คือขนมป๊อปคอร์นจำลองดี ๆ นี่เอง ลูซยิ้มสวย เสกเก้าอี้มานั่งด้านข้างซ้ายเจ้านายนางเพื่อหวังง้อ แต่เขาไม่ยอมหายงอน อยากแกล้งกลับไปอย่างที่คิดไว้‘ ชิ ’ เสียงเปรยดัง ทำให้ลูซรีบหันหาเจ้านายอย่างรู้สึกผิด นางอ่านความคิดของอานนท์ไม่ได้แล้วเพราะขั้นดวงจิตอยู่ในระดับเดียวกันเลยไม่สามารถรู้ถึงได้‘ หายงอนเถอะน่า เจ้านายน้อยสุดหล่อของบ่าว ! ’ ลูซพูดง้อ เขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้อานนท์มากขึ้น ทำหน้าแอ๊บแบ๊ว พองแก้มให้ป่องดูน่ารักใส่ ทำให้เด็กหนุ่มปรายตามองเพียงนิดเดียวก็อมยิ้ม หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ พยักหน้าเป็นเชิง หายงอนนานแล้ว หันมาถามลูซต่อในเมื่อ...‘ ว่าแต่โกทาลอยู่ไหน... ’อานนท์ถามเสร็จก็รีบกวาดตามองหาภูตอีกตนหนึ่ง จนสะดุดกับก้อนหินขนาดใหญ่เป็นก้อนเดิมที่เขาพบโกทาลครั้งแรกในความฝันอยู่ด้านหลัง เด็กหนุ่มเอี้ยวคอไปมองให้เต็มตา เพ่งดูกับพบร่างตัวเองอีกร่างไปนอนขดอยู่ภายในก้อนหินโปร่งใสก้อนนั้นซึ่งดูหลับสบายเอามาก อานนท์เลิกสนใจ หันมามองจอยักษ์ต่อไปอย่างเดิม เมื่อได้ยินเสียงจากคนด้านนอกนั้นพูดคุยในเรื่อง...“ ไนวานา ! เจ้าไม่เหม็นตัวเองบ้างเลยรึ ไปอาบน้ำก่อนสิยะ และค่อยมาทำงานต่อ ! ”เสียงเรียกปนบ่นของหญิงสาวผมสั้นเสมอหูเรียวสีดำ แต่งกายด้วยชุดนักเรียน เอ่ยถามเพื่อนตัวเองกำลังเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงานแถวมุมหน้าต่างบานใหญ่ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า หล่อนรีบหันหน้ามายิ้มส่งให้กลับแทนคำตอบ มีเรือนผมสีชมพูปล่อยยาวสยายถึงกลางหลัง แต่งกายเช่นเดียวกับเพื่อนสาวผมดำ กำลังยืนเท้าเอว ขมวดคิ้วบางมองเจ้าเพื่อนสนิทช่างมีความดื้อรั้นกับนางอยู่ตลอด โดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีคนแอบดูพวกนางอยู่อย่างเงียบเชียบภายในตู้เสื้อผ้า อันตั้งอยู่ด้านข้างประตูห้องน้ำ ลายสลักเถาวัลย์สีขาวสลับส้มสวย“ รู้แล้วจ้า คุณเพื่อนฟาเฟย์เนีย ข้ารู้แล้ว ! ” หญิงสาวนามว่าไนวานา ขานตอบประชด วางปากกาขนนกลางหน้าหนังสือที่กางเอาไว้ ลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าตู้เสื้อผ้า ตั้งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของนางพอดี ไนวานายื่นมือออกไปหวังเปิดบานประตูแต่ต้องชะงัก เมื่อสายตาเหลือบมองลงเห็นน้ำไหลเป็นทางออกมาจากช่องบานพับของตู้เสื้อผ้าเสียก่อน“ เฟย์เนีย นี่เจ้าเอาแก้วน้ำไปไว้ในตู้เสื้อผ้าทำไม เห็นไหมน้ำมันหกหมดแล้วเนี่ย ! ” ไนวานาหันไปแกล้งติเพื่อนสาวกำลังล้วงมือหยิบอุปกรณ์ออกจากกระเป๋าใบเล็กวางลงบนโต๊ะ ต้องหยุดมือ หันไปบอกว่า เขาไม่ได้เป็นคนทำ แต่ไนวานาไม่เชื่อ เพราะนางรู้นิสัยของเจ้าเพื่อนขี้บ่น เป็นพวกหลงลืมชอบหยิบของไปวางตรงนู้นตรงนี้ ไม่เป็นที่อยู่ตลอด พอครั้งนี้คงเป็นแก้วน้ำอีกสิท่า นางเลยอดไม่ได้ที่จะแกล้งกลับเพื่อเอาคืน“ อ้าว ถ้าเจ้าไม่ได้เป็นคนทำ แล้วน้ำมันจะมาจากไหนเล่า ?! ”ไนวานาเอ่ยต่อ ทำหน้าสงสัย ตัดสินใจเปิดบานประตูออกมาดู หญิงสาวถึงกับช็อกเมื่อสิ่งที่อยู่ในนั้นคือผู้ชายรูปงาม เสื้อผ้านี่เปียกแนบกายเห็นรูปร่างจากท่อนบนทุกส่วนอย่างดูดี กำลังนั่งกอดเข่าทำตาปริบ ๆ มองนางอยู่และส่งยิ้มให้ ซึ่งเป็นรอยยิ้มชนิดที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งไม่อาจยืนจ้องมองอยู่ได้นาน เพราะความหล่อเหลาทำให้หัวใจละลายไปกองกับพื้นได้ขนาดนั้นเลยเชียวเทย์ที่อยู่ในร่างอานนท์ ยกมือทักทาย ก้าวออกมาจากตู้เสื้อผ้า ท่ามกลางสายตางุนงงอึ้งของผู้หญิงทั้งสองคนยืนมองตามในการเคลื่อนไหวเดินสำรวจของชายหนุ่มไปทั่วห้อง“ ที่นี่ยังคงเหมือนเดิมอยู่เลยนะ... กลิ่นหอม ๆ ของดอกไม้คาเรียที่พวกเจ้าชอบใช้ และสิ่งของทุกอย่างยังคงวางอยู่ตำแหน่งเดิมของมัน ” เทย์เอ่ยเสียงเรียบแลรู้สึกอบอุ่น เอานิ้วเรียวไล่ผิวของพวกโต๊ะทำงาน ขอบเตียงนอนและกรอบรูปขนาดกลางอยู่ทั้งหมดห้าอันบนผนังสีขาวลายจุดเล็กดำ ที่มีรูปเขาและเพื่อนสาวอีกสองคนคือไนวานากับฟาเฟย์เนีย ยืนประกบชายหนุ่มด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดูมีความสุขในวันที่ได้รับเกียรติบัตรของการแข่งขันว่ายน้ำลูลาโดยได้รางวัลชนะเลิศ 3 ปีซ้อน อยู่ในกรอบรูปลายเถาวัลย์สีแดงสวย“ เอ่อ... คือ ขอโทษนะ.... แต่ว่านี่ เจ้าเป็นใครเหรอ ? และเข้ามาในห้องพวกข้าได้ยังไงกัน ! ” ฟาเฟย์เนียได้สติก่อนเพื่อนและถามเทย์ด้วยสีหน้าสงสัย แต่นางดูจากเสื้อผ้าแล้วคงเป็นนักเรียนของที่นี่ รู้สึกว่ายังเป็นรุ่นน้องของหอพักไหนซักแห่ง ที่ไม่ใช่หอพักสายจอมกลยุทธ์ของพวกนางอย่างแน่นอน“ แต่เดี๋ยวนะ ! ทำไมข้ารู้สึกคุ้นหน้าเจ้าเหลือเกิน ! เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ...” ไนวานาก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้มากขึ้น พยายามจ้องมองอย่างพินิจ เรียกความจำว่าเคยเจอจากที่ไหน แต่มันกับดูคุ้นเอามาก จนนางเริ่มนึกขึ้นได้แล้ว !“ เนาะน้อง อา...นนท์เหรอ ? ใช่น้องหรือเปล่าจ้ะ ที่อยู่หอพักสายจอมเวทน่ะ ! ”เสียงฟังดูติด ๆ ขัด ๆ สีหน้าตกใจมากของไนวานา พาทำให้ฟาเฟย์เนียจ้องรุ่นน้องคนนี้ยิ่งขึ้น เมื่อไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองที่ได้มาเจอกับผู้ชายซึ่งได้ฉายาเทพบุตรเดินดินประจำหอพักโน้น ติดลำดับชายน่าติดตามที่สุดของโรงเรียนแห่งนี้ไปได้อย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาไปครองโดยเจ้าตัวไม่ต้องทำอะไรเลยสักนิด“ ร่างกายน่ะใช่ แต่ภายในมันไม่ใช่... ไนวานา” เสียงฟังดูเข้มขรึมอย่างเก่าสำหรับผู้หญิงทั้งสองคนที่ได้ยิน เริ่มเกิดความรู้สึกคุ้นเคยปรากฏขึ้นภายในใจพวกนาง“ พวกเจ้าจำข้าไม่ได้จริง ๆ รึ ?! ” เทย์ถามต่อ เดินเข้าไปหาเพื่อนสาวของเขาอีกก้าวหนึ่ง จนไนวานากับฟาเฟย์เนียรีบมองคนกลางในกรอบรูปสลับกับใบหน้าของรุ่นน้องอานนท์ไปมาอย่างสับสน เพียงไม่พูดต่อหรืออธิบายอะไร พวกนางก็เริ่มรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่อย่างที่เห็นภายนอกอย่างน่าประหลาดใจเลยจริง ๆ“……………. ” แต่พวกไนวานาไม่ได้ตอบ จนเทย์ต้องเฉลยในที่สุด“ ข้า เทย์ ไง ” เพียงเท่านั้น สองสาวถึงกับช็อกและน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกมากมายถาโถมใส่พวกนาง จนมันไม่อาจตั้งสติกับสิ่งที่โหยหาเพื่อนสนิทอีกคนที่จากพวกนางไป โดยไม่มีวันกลับมาได้อีก คือเทย์ ผู้ชายคนเดียวที่พวกนางหลงรักและอยากเป็นเพื่อนด้วยตั้งแต่แรกที่รู้จัก“ เจ้าจริง ๆ ด้วยเทย์... ”ไนวานาพูดเสียงสั่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไปพร้อม ๆ กัน ยกมือเล็กยื่นไปจับใบหน้าของร่างอานนท์ แต่แววตามันช่างเป็นเทย์ที่คุ้นเคย แต่จู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นรูปร่างของชายหนุ่มอีกคน ผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน อันมีโครงหน้ารูปไข่แลหล่อเหลาอยู่พอตัว จมูกโด่งปลายสั้น มีนัยน์สีฟ้าข้างซ้าย สีชมพูข้างขวาแทนที่สีน้ำตาลอ่อนจากดวงตาคู่นี้ตรงหน้าพวกนาง และนั่นคือร่างที่แท้จริงของเทย์ เขามองเพื่อนสาวด้วยสีหน้ามีความสุขอีกครั้ง แต่ความจริงก็ยังคงดำเนินต่อไปไม่มีวันหยุด ในเมื่อความตายก็ไม่มีการยกเว้นให้ใครทั้งสิ้น ชายหนุ่มไม่มีวันหนีพ้นจากมันไปได้เช่นกัน“………………” ไนวานาอยากกอดเทย์แทบใจจะขาด แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากับยกมือห้ามไว้ก่อน ส่ายหน้า“ ข้าไม่มีเวลามากไนวานา ฟาเฟย์เนีย... ต้องขอโทษด้วยนะ เพราะร่างนี้ต้านทานข้ามากเหลือเกิน ข้าอยู่ไม่ได้นานหรอก... ” เสียงอ่อนล้าปนความเศร้าโศกปรากฏขึ้น พวกนางเลยพยักหน้า ฟาเฟย์เนียขอเอ่ยถามบ้าง“ แล้วเจ้ามีอะไรให้พวกข้าช่วยเหรอ ถึงได้....? ” ฟาเฟย์เนียทำหน้าสงสัย ไล่มองร่างกายของเทย์ ซึ่งยังคงเหมือนเดิมทุกส่วน แต่ยังมีเค้าโครงจากเจ้าของร่างจริงอยู่มากตรงกล้ามเนื้ออันดูดีภายใต้เสื้อเชิ้ตนักเรียนขาวเปียกชื้นอยู่ตลอดเวลา และรูปร่างที่ใหญ่กว่าเทย์อยู่นิดหนึ่ง ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เพียงกางมือขวาได้เสกกล่องสีเขียวไว้บนมือ ยื่นให้ไนวานาเพื่อคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริงก็เท่านั้น“ ข้ารู้ว่ามันไม่ใช่ของข้ามาตั้งแต่แรกแล้วไนวานา แต่ข้าก็ยังดึงดันที่อยากจะได้ครอบครองมันแทนที่จะเป็นเจ้า ”เทย์เอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิด หลุบตาลงอย่างรู้สึกไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนสาวได้ แต่ไนวานายิ้มเพราะไม่เคยโกรธเทย์เลย นางก้มมองกล่องอันบรรจุของสำคัญสามารถทำให้ความกิเลสของมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าเป็นใครต้องมาลุกขึ้นฆ่าฟันกันเอง เพื่ออยากได้ของสิ่งนี้ให้ได้มาครอบครองดั่งสมใจ แต่ถ้ามันตกไปอยู่กับผู้มีโลภมากมักเกิดอันตรายร้ายแรงต่อมิติได้อย่างพริบตาเดียว“ รับไปเถอะนะ... คิดซะว่านั่นเป็นสิ่งที่เจ้าสามารถทำให้ข้าได้เป็นครั้งสุดท้าย... ” เทย์ยื่นมือทาบฝ่ามือเล็กของไนวานาและยิ้มให้ “ ขอให้เจ้ารักษามันอย่างที่คอยรักษาน้ำใจและความเป็นเพื่อนกับข้าแบบนี้ไปตลอดนะ...” ไนวานาถึงกับกลั้นน้ำตาให้ไหลไม่ได้อีก นางโถมเข้ากอดเทย์ด้วยความคิดถึงที่สุด มีฟาเฟย์เนียวิ่งมาสวมกอดด้วยอีกคน และทุกอย่างกลับกลายเป็นเหมือนเดิมเมื่อเสียงสุดท้ายที่พวกนางได้ยิน “ ขอบคุณ.. ” เพียงเท่านั้นดวงวิญญาณก็หลุดไปทันที !วูบ ! อานนท์ถูกดึงเข้ามาสู่ตำแหน่งของตัวเองเหมือนเดิม ร่างกายเด็กหนุ่มทุกอย่างดูปกติดี แต่ความรู้สึกคลื่นไส้กลับเกิดขึ้น เขารีบหาห้องน้ำเข้าไปอ้วกเอาออก มีสองสาวรีบเข้าไปดูอย่างรู้สึกเป็นห่วง ยื่นมือออกไปลูบหลังใหญ่ขึ้นลงเผื่ออาจช่วยรุ่นน้องคนนี้ได้บ้าง“ เอ่อ.. น้องอานนท์ กินนี่สักหน่อยไหม มันอาจจะช่วยได้บ้างนะ... ” ฟาเฟย์เนียพูดรัว รีบยื่นแก้วน้ำให้รุ่นน้องที่กำลังเอาหน้าจิ้มโถส้วมอยู่ มือยังไม่วายลูบหลังให้ไปด้วยเหมือนกับไนวานา จนสักพักอานนท์ยกมือห้าม หันมามองพวกผู้หญิงที่ดูเป็นรุ่นพี่อยู่ด้านหลังและยิ้มแห้งให้“ เอ่อ ขอบคุณมากครับ... ข้าค่อยยังชั่วแล้ว ” เด็กหนุ่มลุกขึ้น รับแก้วน้ำสีฟ้ามา เดินผ่านพวกนางไปตรงกลางห้องใหญ่ ก้มมองแก้วนิดหนึ่งก็กระดกดื่ม รสชาติเหมือนน้ำทั่วไป จนเขาต้องขอเพิ่มด้วยความรู้สึกคอแห้งยังไม่หายดีอานนท์ก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง หลับตานึกคิดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เข้ามาใส่ แต่มันกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เด็กหนุ่มลองทำหลายครั้งซึ่งผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม จนเขาคิดล้มเลิกไป หันมาสนใจพวกรุ่นพี่ตรงหน้าเอ่ยปากเพื่อขอความช่วยเหลือแทน“ พวกพี่มีเสื้อผ้าตัวใหญ่ ๆ ให้ข้าเปลี่ยนบ้างหรือไม่ ? ” เด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เห็นรุ่นพี่ทั้งสองคนได้แต่ยืนยิ้มให้เฉย ๆ จนเขาต้องขมวดคิ้วมอง เอ่ยถามซ้ำอีกรอบ“ เอ่อ ว่าไงครับ มีซักตัวไหม... ? ” ไนวานากับฟาเฟย์เนียส่ายหน้าพร้อมกัน“ ไม่มีเลยจ้ะ และพี่ต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่สามารถเสกให้เจ้าได้น่ะ... ”ฟาเฟย์เนียอาสาตอบ หันมองเพื่อนสาวตัวเองนิดหนึ่ง กลับมาจ้องอานนท์เหมือนเดิม เพราะพวกนางรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก หลังจากเสร็จกิจกรรมทดสอบประสิทธิภาพทางร่างกายและพลังเวทเพื่อคัดเลือกหาหัวหน้าดูแลหอพักแห่งนี้ใหม่ ซึ่งพวกนางต้องเข้าร่วมอยู่แล้วในสถานะรองหัวหน้าเก่านั่นเอง แต่ตอนนี้กะแค่เคลื่อนไหวก็ยังลำบากเลย“ แต่ว่าพี่มีผ้าขนหนูผืนใหญ่เหลืออยู่พอดี น้องจะเอาไหม ” ไนวานารีบเสนอ มองไปยังไม้สีน้ำตาลที่แขวนของตรงมุมห้องใกล้แถวกรอบรูป กำลังห้อยผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวอยู่ผืนหนึ่ง อานนท์หันไปมองตาม กลับมามองหน้าพวกรุ่นพี่ยิ้มแห้งให้ แต่มันจะทำอะไรได้ในเมื่อตอนนี้เด็กหนุ่มอยากถอดเสื้อและกางเกงที่เปียกเหนียวเหนอะหนะออกจากตัวเสียเหลือเกินแล้ว“ เอ่อ... งั้นก็ได้ครับ ”อานนท์ก้มหัวให้เพื่อขอบคุณ เดินหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำเปลี่ยนทันที โดยเสื้อผ้าที่ถอดออกแล้วรุ่นพี่ฟาเฟย์เนียรับอาสาเอาไปอบแห้งให้ ซึ่งมีตะกร้าข้างบานประตู กลไกลของมันคือการเอาเสื้อที่เปียกใส่ลงไปและเวทมนต์ทำหน้าที่อบแห้งให้เหมือนเครื่องอบผ้าอัตโนมัติในมิติโลก แต่ใช้เวลานานมากเกือบสองชั่วโมงกว่าถึงแห้งสนิทเวลาผ่านไปกว่าสิบนาทีหลังจากพวกไนวานานั่งมองรุ่นน้องอานนท์อย่างตาหวานย้อยอยู่สักพักหนึ่งบนชุดโซฟาสีแดงตรงกลางห้อง ในเหตุผลว่ายังหาวิธีไม่ได้อันพาอานนท์ออกไปจากหอพักนี้ โดยที่ไม่ให้ใครเห็นหรือสงสัยอะไรได้เกี่ยวกับพวกนางส่วนเรื่องชายหนุ่มนามว่าเทย์ อานนท์รู้แค่ว่าพี่แกตายในใต้น้ำ เพราะอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น ซึ่งมีเงื่อนงำอะไรเกี่ยวกับการตายของเทย์อยู่อีกหรือเปล่าและไม่อยากรับรู้หรือเกี่ยวข้องอะไรอีก อานนท์ไม่คิดถามอะไรกับพวกรุ่นพี่ผู้หญิงต่อ ตอนนี้ตัวของเด็กหนุ่มกำลังนั่งมือปิดหน้าอกพลันเริ่มรู้สึกเขิลอาย เมื่อเขาต้องเปลือยกายท่อนบนเพราะไม่มีเสื้อผ้าใส่ ส่วนท่อนล่างนุ่งผ้าขนหนูสีขาวอย่างรู้สึกโล่งพิกล ระหว่างนั้นเขาลองขอให้ลูซเสกเสื้อมาให้ แต่นางกับบอกว่ามันหมดโปรโมชั่นให้ใช้พลังแล้วในวันนี้ ซึ่งอานนท์ดูก็รู้ว่าตัวเองโดนแกล้งอีกตามเคย เลยไม่อยากขออะไรอีกต่อไป ความรู้สึกเหนื่อยล้าไปหมดทั้งตัว แค่ขยับเขยื้อนก็ยังลำบาก“ พวกพี่ ไม่มีเสื้อตัวใหญ่ ๆ เลยจริง ๆ เหรอครับ ? ” อานนท์ถามพวกรุ่นพี่เป็นครั้งที่สอง ด้วยความอายยังคงอยู่ เมื่อสายตาสองคู่นั้นจ้องเขาไม่ยอมหยุด เหมือนอยากกินร่างกายเด็กหนุ่มเป็นอาหารเที่ยงก็ว่าได้“ ไม่มีจริง ๆ จ้ะ น้องก็ดูหุ่นพี่สิ... ” ฟาเฟย์เนียอาสาตอบกลับ ยิ้มหวานส่ง อานนท์พยักหน้า ยิ้มบาง ๆ ตอบไล่สายตามองหุ่นผอมสวยของรุ่นพี่หญิงผมดำดูไปพลาง ๆ จนกระทั่งเห็นพวกรุ่นพี่เดินไปด้านหน้าประตูนั้น และหันมามองยังเขาด้วยสีหน้าวิตกกังวล“ ไนวานา พาน้องอานนท์ไปหลบก่อนเร็ว ส่วนทางนี้เดี๋ยวข้าจัดการเอง ” ฟาเฟย์เนียหันบอกเพื่อนสาว ยกมือทาบผิวบานประตูไปด้วย เมื่อรู้สึกไอพลังกำลังประทุจากคนด้านนอกที่คุ้นเคยขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้อานนท์รีบคิดก้าวเข้าไป แต่ไนวานาวิ่งเข้ามาดึงข้อมือเด็กหนุ่มไปหลบในห้องน้ำเสียก่อน ที่ยังรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลังจากพวกเขาเข้ามาในห้องน้ำ เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่อรุ่นพี่ชื่อไนวานาเบียดเข้ามาใกล้ผิดปกติ ดูห้องมันไม่ได้เล็กถึงขนาดนั้น อานนท์ลงมือจับผ้าขนหนูเอาไว้แน่น เผื่อสิ่งที่ไม่คาดคิดอาจเกิดขึ้นได้“ เอ่อ... พี่ครับ ข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ?! ” อานนท์ตัดสินใจถามเสียงเบา กวาดตามองภายในนี้พบมีแต่เสื้อชั้นในของผู้หญิงสีหวานแหววเต็มไปหมด ต้องรีบกลับมามองใบหน้ารุ่นพี่ไนวานา เมื่อจู่ ๆ มือเล็กจับท่อนแขนของเขาไว้ มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหัวใจเต้นแรงผิดปกติขึ้นมา ! “ พิ พี่...พี่จะทำอะไรข้า... ? ”อานนท์ถามอีกครั้งด้วยเสียงติด ๆ ขัด ๆ กัดริมฝีปากล่างระงับความขัดเขิน ก้าวถอยหลังชนอ่างล้างหน้าจนชิดขอบ หาทางออกให้ห่างจากผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อีก ไนวานามองรุ่นน้องด้วยความรู้สึกชื่นชอบ ในตอนกิจกรรมรับน้อง นางเห็นอานนท์โดยบังเอิญเริ่มติดตามมาตลอดตั้งแต่แรก เพราะความหล่อเหลาซึ่งรู้สึกพิเศษไม่เหมือนคนอื่นของอานนท์นั่นเอง“ คนรักของฟาเฟย์มาน่ะ ถ้าเขาเห็นเจ้าในสภาพแบบนี้ เจ้าคิดว่าเขาจะคิดยังไงล่ะ ? ” ไนวานาตอบเสียงเรียบ แต่แววตามันช่างกลับตรงข้าม ความหื่นกระหายเริ่มปรากฏ ทำให้อานนท์รู้สึกได้ เด็กหนุ่มเบี่ยงหน้าหลบไปทางอื่น เมื่อความรู้สึกร้อนผ่าวเข้ามาแทนที่ แต่มันกับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะดูพี่แกไม่ยอมปล่อยเขาไปโดยง่ายแน่“ อ๋อ งั้นข้าออกไปทางหน้าต่างบานนี้ก็ได้ครับ ” อานนท์พยักหน้า ตอบอย่างเร็ว เมื่อยังเห็นมีหน้าต่างตรงแถวอ่างน้ำเปิดรับอากาศถ่ายเทอยู่ เด็กหนุ่มรีบเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง เร่งก้าวออกไปหยุดตรงหน้าต่างบานนี้ ที่พอทำให้เขาออกไปจากที่นี่ได้แล้ว“ ลาก่อนครับ ! ” สิ้นเสียงฟังดูรีบของเด็กหนุ่ม เมื่อเจ้าตัวได้กระโดดจากชั้นสองลงมาอยู่ด้านหลังของหอพักได้ไม่ยากนัก ทำให้ไนวานามีสีหน้าตกใจ รีบชะโงกลงมองตามหลังอานนท์วิ่งออกไปจากตรงนี้อย่างไม่ได้ล่ำลา
+++++++++++++++++++++

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การช่วยเหลือคนคือบุญมหาศาล

คล้ายกับเรื่องOSVALDO ผู้ปกครองทั้งสี่มิติ (ภาคโรงเรียนเวทมนตร์) ที่คุณอ่าน

OSVALDO ผู้ปกครองทั้งสี่มิติ (ภาคโรงเรียนเวทมนตร์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

การช่วยเหลือคนคือบุญมหาศาล

คล้ายกับเรื่องOSVALDO ผู้ปกครองทั้งสี่มิติ (ภาคโรงเรียนเวทมนตร์) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้