ผมนี่แหละนักสืบคุณไสย

        “สวัสดีน้องพราย เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” ชิงพลบพูดทักทายวิญญาณนางพรายด้วยท่าทางสบาย ๆ ตามสไตล์ตัวเอง

        “ดีค่ะ พี่เรียกหนูออกมาทำไมหรือคะ เมื่อไรพี่จะให้หนูกลับบ้านเสียที” นางพรายตอบกลับด้วยอาการหวาดกลัว เพราะชิงพลบนี่เอง ที่เป็นคนสะกดนางพรายตนนี้ไว้ เลยทำให้เธอรู้สึกกลัวชิงพลบมากเป็นพิเศษ และเธอก็เป็นเพียงวิญญาณเด็ก จึงมีอิทธิฤทธิ์ไม่มาก จะให้มาสู้กับจอมขมังเวทย์เก่ง ๆ อย่างชิงพลบได้อย่างไรกัน

        “พอดีพี่มีเรื่อง ให้น้องช่วยนิดหน่อย แต่สัญญานะว่าถ้าช่วยพี่แล้ว เดี๋ยวพี่จะทำพิธีปลดปล่อย ให้น้องได้กลับบ้านทันที เมื่องานจบเลย” ชิงพลบพูดปลอบใจวิญญาณนางพรายด้วยความจริงใจ เพราะเขาก็อยากช่วยให้นางพรายได้กลับไปยังโลกวิญญาณด้วยเช่นกัน

        “เย้ เย้ หนูจะได้กลับบ้านแล้ว พี่จะให้หนูช่วยเรื่องอะไรหรือคะ” นางพรายตอบรับด้วยความดีใจที่จะได้กลับไปยังโลกของตัวเองเสียที เพราะในโลกมนุษย์ แม้วิญญาณตนนี้จะอาศัยอยู่ได้ แต่ก็ไม่ทำให้วิญญาณของเธอเติบโตขึ้นได้มากกว่านี้อีก

        “งานง่าย ๆ เลย แค่น้องตากหาของให้เจอ แล้วกลับมาบอกพี่ว่ามันอยู่ตรงไหน เท่านั้นเอง” ชิงพลบพูดอธิบายวิธีการทำงานอย่างใจเย็น เพื่อให้วิญญาณเด็กเข้าใจได้ง่ายกับขั้นตอนวิธีการทำงานที่ไม่ซับซ้อนมากนัก

        “โอ้! เหมือนเล่นซ่อนหาเลยใช่มั้ยคะ ดีเลย ดีเลย หนูจะช่วยพี่เอง แต่พี่ต้องทำสัญญาวิญญาณกับหนูก่อน ถ้าหนูหาของเจอแล้ว พี่ต้องปล่อยหนูกลับบ้านจริง ๆ นะ” นางพรายพูดด้วยอาการตื่นเต้น ที่จะได้เล่นสนุก ช่วยชิงพลบหาของที่ต้องการ และอารมณ์ดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียที

        “งั้นตกลงตามนี้” ชิงพลบพูดด้วยน้ำเสียง ที่อารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ เพราะการได้ปลดปล่อยวิญญาณสักดวง ให้กลับไปอยู่ในโลกวิญญาณ ก็เป็นเรื่องที่ชิงพลบยินดีทำด้วยความเต็มใจ ทั้งสองต่างทำสัญญาวิญญาณร่วมกัน ด้วยการใช้พลังวิญญาณ สัมผัสกันเหมือนการแตะมือ เท่านี้ก็นับว่าทั้งคู่ได้ทำสัญญาวิญญาณกันเรียบร้อยแล้ว

        เพียงชั่วครู่ที่ชิงพลบทำสัญญากับนางพรายเสร็จสิ้น บรรยากาศภายในห้องโถง ก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ กระแสลมหมุนบริเวณกลางห้อง ได้หายวับไปต่อหน้า ต่อตาของพวกเขา ยิ่งเป็นเครื่องยืนยันเลยว่าชิงพลบสามารถติดต่อกับภูต ผี วิญญาณได้จริง

        ในขณะนี้อารมณ์และความรู้สึกของตำรวจทั้งสอง มีความยำเกรงชิงพลบมากขึ้น จากการที่เขาสามารถติดต่อกับสิ่งที่เหนือธรรมชาติได้ ทำให้พวกเขาได้รับรู้เลยว่าชิงพลบนั้นเป็นของจริง ไม่ใช่พวกต้มตุ๋นอย่างที่คิดไว้ตอนแรก

        เมื่อคลื่นลมในห้องสงบลง ก็ปลุกจิตวิญญาณขี้สงสัย และอยากรู้อยากเห็นของตำรวจขึ้นมาทันที สารวัตรตุลยากรเริ่มตั้งสติได้ก่อน ก็รีบปรี่เข้าไป ตรวจสอบสิ่งแวดล้อมภายในห้องก่อนเลยว่า สิ่งที่เขาได้เห็น ไม่ได้เกิดมาจากมายากล แต่ในห้องโถงแทบจะไม่มีเครื่องมือ หรืออุปกรณ์ที่ใช้สร้างภาพ หรือกระแสลมให้คงอยู่นานได้เลย

        ‘หรือทุกอย่างที่เห็น มันคือเรื่องจริง’ เสียงบ่นพึมพำในลำคอของสารวัตรตุลยากร เมื่อเขาหาเหตุผลมาพิสูจน์ หรือตอบคำถาม ในสิ่งที่เขาพบเจอไม่ได้เลย

        “สารวัตร เจออะไรมั้ยคะ” รองสารวัตรณัฏฐพรก็รีบตามเข้ามาสอบถามสารวัตรทันที เมื่อตัวเธอได้สติกลับคืน เพราะเธอเองก็สงสัยเช่นกันว่า เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา ซึ่งถูกสร้างจากเทคโนโลยีโฮโลแกรมในปัจจุบัน ที่สามารถฉายภาพเสมือนจริงได้ แต่ความรู้สึกหวาดกลัวในกระแสลมหมุนรูปทรงประหลาด สิ่งนี้ไม่น่ามีเทคโนโลยีอะไร ที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจมนุษย์ได้ในตอนนี้

        “อืม! ไม่เจออะไรเลย แล้วเธอละคิดว่าไง” สารวัตรตุลยากรขอความคิดเห็นของรองสารวัตรณัฏฐพรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

        “หนูคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด มันเป็นเรื่องจริง เพราะความรู้สึก และสัญชาตญาณของหนู ได้บอกไว้แบบนั้น” รองสารวัตรณัฏฐพรพูดตอบกลับสารวัตรตุลยากรอย่างมั่นใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ซึ่งเธอคิดว่าสารวัตรเองก็น่าจะสัมผัสได้เหมือนกัน

        “แสดงว่าสิ่งที่ฉันคิด ก็เป็นจริงซินะ” สารวัตรตุลยากรพูดกระซิบกระซาบกับรองสารวัตรณัฏฐพรอย่างเบา ๆ เพื่อไม่ให้ชิงพลบได้ยินที่พวกเขาสื่อสารกัน

        ส่วนชิงพลบบัดนี้กำลังรออะไรบางอย่าง ด้วยท่าทางที่สงบ สองตาปิดสนิท ยื่นนิ่งไม่ไหวติงอยู่นานสองนาน กับบรรยากาศในเวลากลางคืนที่เงียบสงัด ยิ่งขับเน้นความน่ากลัวเพิ่มมากขึ้น ร่างกายของชิงพลบในตอนนี้ ดูแข็งทื่อไม่ต่างกับตอไม้ เพราะเขาต้องใช้พลังฌานสมาธิจำนวนมาก ในการสื่อสารกับวิญญาณนางพราย

        ซึ่งเวลานี้เขารอเธอ มาบอกตำแหน่งที่อยู่ร่างของรองผู้อำนวยการวสุนันท์อย่างใจจดใจจ่อ ถ้าเกิดสมาธิของเขาหลุดเพียงนิดเดียวพิธีกรรมนี้ก็ต้องถูกยกเลิกไปด้วย แม้ว่าจะทำสัญญากับนางพรายแล้วก็ตามที

        ทว่าในโลกวิญญาณกลับไม่ได้สะดวกขนาดนั้น เนื่องจากวิญญาณนางพราย ไม่ได้มีพลังวิญญาณมาก ทำให้ต้องใช้เวลาเดินทางมากกว่าวิญญาณตนอื่น ซึ่งชิงพลบก็ยืนรอแบบนั้น ไปถึงเวลาเกือบตีหนึ่ง ชิงพลบก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างใจเย็นด้วยท่าทีที่สงบ ปราศจากอารมณ์ดีใจหรือเสียใจ จนแยกไม่ออกเลยว่าพิธีกรรมครั้งนี้สำเร็จหรือไม่

        ทันทีชิงพลบลืมตาตื่นขึ้นมา ตำรวจทั้งสองก็รีบเข้าไปพยุงร่างกายของเขา เพื่อไม่ให้ล้มลง เนื่องจากร่างกายที่ยืนนิ่งเป็นเวลานาน ทำให้กล้ามเนื้อแข็งตัว และส่งผลต่อการขยับร่างไม่สะดวกเหมือนปกติ พอชิงพลบได้นั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ ก็รู้สึกได้ถึงความชา และอาการปวดร้าวทั่วทั้งตัว เหมือนมีมดกัดที่บริเวณขาอยู่ตลอด

        ความอ่อนล้าทั้งร่างกาย และจิตใจค่อย ๆ เพิ่มขึ้นทีละนิด แต่ตัวเขายังคงประคองสติได้ดีพอ ที่จะบอกข่าวดีให้กับตำรวจทั้งสองคนให้รับรู้ได้

        “สารวัตร ผมรู้ที่อยู่ของร่างที่หายไปแล้วครับ” ชิงพลบพูดอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรง ทั้งแหบ ทั้งเบา จนสารวัตรที่อยู่ใกล้ ก็เกือบจับใจความสำคัญไม่ได้

        “คุณชิงพลบรู้แล้ว?? แต่ผมว่ารอพรุ่งนี้เราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกทีดีกว่าครับ” สารวัตรตุลยากร ตอบชิงพลบด้วยความเห็นอกเห็นใจ เมื่อได้เห็นอาการแปลก ๆ ตอนที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา เพราะแค่ยืนเฉย ๆ ไม่น่าจะหมดแรงได้มากขนาดนี้

        ชิงพลบได้หลับตาลงสักพักแล้วค่อยเอ่ยปากขึ้นมาใหม่ เพื่อแจ้งข้อมูลสำคัญให้ตำรวจทั้งสองได้เตรียมตัว เตรียมใจไว้แต่เนิ่น ๆ

        “ผมว่าพรุ่งนี้เรา ต้องขึ้นเหนือสักหน่อย เอาเป็นว่าคุณตำรวจทั้งสองเตรียมตัวให้พร้อมแล้วกันครับ” ชิงพลบทิ้งคำพูดปริศนาไว้ให้กับทางตำรวจทั้งสอง ได้ว้าวุ่นใจกับการเดินทางขึ้นเหนือในวันพรุ่งนี้ เมื่อเขาพูดจบ ก็รีบเชิญแขกกลับเลยทันที เพราะเขาก็ไม่ต้องการให้ตำรวจสอบถามรายละเอียดไปมากกว่านี้ด้วยเหมือนกัน