ตั้งเเต่ที่พิมพ์รู้ว่าหลังจากนี้ไป 1 อาทิตย์ เธอจะมีเวลาได้จู่จี๋กับวาทีเต็มที่ คืนนี้เธอจึงตั้งใจจะนอนั้แ่หัวค่ำ เพื่อที่จะได้ตื่นเช้าไปเจอหน้าวาทีเร็วๆ เเต่ทว่าเมื่อเธอกำลังจะดึงผ้าห่มมาคลุมตัวนอน เสียงเคาะประตูของเธอก็ดังขึ้น...นาทีนั้น..เธอไม่สนใจใครภายในบ้านเลย เธอก็เเค่คิดว่าคนที่มาเคาะประตูห้องของเธอ ก็คงจะเป็คนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่นั่นเอง เธอจึงรีบวิ่งตรงไปที่ประตูและเปิดมันออกทันที ภาพความดีใจและรอยยิ้มอันหวานชื่นถูกตัดให้เป็หน้าบึ้งและดับความฝันไปทันทีเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือวายุ
"อ้าว!! นายเองหรอกหรอ?"
"ก็ฉันน่ะสิ หรือเธอคิดว่าใคร คิดว่าเป็ไอ้ทีงั้นหรอ เฮอะ!"
"ฉันจะคิดว่าเป็ใครมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย ว่าแต่นายมาเคาะประตูห้องฉันทำไม มีธุระอะไรไม่ทราบ"
"ฉันไม่ได้มีธุระอะไร ฉันก็แค่จะมาเอาเสื้อของฉันคืน"
"เสื้อของนาย? เสื้ออะไร..อ๋อ..นายหมายถึงพวกเสื้อผ้าที่นายซื้อให้ฉันวันนี้น่ะหรอ ได้สิเดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้ รอแป๊บนึงนะ"
"ฉันไม่ได้จะมาเอาเสื้อผ้าพวกนั้น เสื้อผ้าผู้หญิงฉันจะเอาไปทำไมล่ะ แล้วอีกอย่างถ้าฉันเอาเสื้อผ้าพวกนั้นไป เธอจะใส่อะไร?"
"ฉันต้องมีใส่อยู่แล้ว เพราะพรุ่งนี้ฉันกับพี่วาที เราจะออกไปเที่ยวด้วยกันและหลังจากนั้น ฉันก็จะขอให้พี่วาทีพาฉันไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่เอาให้สวยกว่าเสื้อผ้าที่นายออกตังค์ซื้อมาเลย"
"เเต่เสื้อผ้าที่ฉันซื้อมาทั้งหมดในวันนี้...เธอเป็คนเลือกเองกับมือไม่ใช่หรอ นี่เธอกำลังจะบอกว่ารสนิยมของเธอมันห่วยแตกงั้นหรอ เธอถึงไม่ยอมใส่มันน่ะ"
"พอเลิกกวนประสาทฉันสักที สรุปนายหมายถึงเสื้ออะไร?"
"ฉันหมายถึง..เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ฉันเปลี่ยนให้เธอวันก่อน อยู่ไหน?"
"อ๋อ ถ้าเป็ตัวนั้น ฉันจำไม่ได้แล้วอ่ะว่าเก็บไว้ไหน...เอาไว้ฉันหาเจอแล้วฉันจะรีบเอาไปคืนให้นายละกันนะ หมดธุระแล้วใช่ไหม ฉันจะได้รีบไปนอน" วายุทำหน้างง พร้อมกับก้มลงไปมองนาฬิกาข้อมือของเขาซึ่งเข็มเวลาก็บอกว่ายังไม่ถึง 20:00 น. ด้วยซ้ำ วายุรีบดึงแขนพิมพ์เอาไว้เพราะเขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงต้องรีบนอนขนาดนั้น
"เธอจะนอนทั้งๆที่มัน ยังไม่ถึง 20:00 น. เนี่ยนะ ระบบประสาทเธอมันทำงานผิดพลาดไปแล้วงั้นหรอ?"
"สมองของฉันยังใช้การได้ปกติ แต่ที่ฉันต้องนอนเร็วเพราะว่าพรุ่งนี้ ฉันมีนัดสำคัญกับพี่วาทีไง!!..ไหนๆยัยคนจีนนั่นก็ไม่อยู่ ฉันจะใช้เวลา 1 อาทิตย์นี้ กุมหัวใจพี่วาทีให้มาเป็ของฉันคนเดียวให้ได้!!ไม่เชื่อก็คอยดู..งั้นฉันไปนอนแล้วนะ"
"เดี๋ยว!!เธออย่าเพิ่งไป ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉัน้าเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันเดี๋ยวนี้ รีบไปหามาคืนฉันเลย!!"
"หาตอนนี้เนี่ยนะ นี่นายรีบใช้ขนาดนั้นเลยหรอ?"
"ใช่..เสื้อเชิ้ตตัวนั้นเป็ตัวเก่งของฉันและฉันก็ต้องใส่มันไปพบลูกค้าพรุ่งนี้เช้า เพราะฉะนั้นเธอต้องไปหาให้ฉันด่วนและเดี๋ยวนี้ด้วย" วายุรีบกระชากแขนเธอไว้อีกครั้ง เพื่อไม่ให้เธอเดินหนีไป ตอนนี้ในหัวของเขามันมีความคิดอะไรที่แปลกไป อยู่ดีๆเขาก็ไม่อยากให้พิมพ์สนิทสนมกับพี่ชายของเขาซะงั้น ด้วยเหตุนี้วายุจึงแกล้งทำเป็ว่า เขา้าเสื้อตัวนั้นมากและให้เธอรีบค้นหาให้อย่างด่วน พิมพ์จำใจต้องเดินเข้าไปหาเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นมาคืนวายุ แต่ทว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
"นี่นาย ฉันหาทั่วห้องแล้วนะ แต่ไม่เจออ่ะ นายเอากลับไปแล้วหรือเปล่า...ลองนึกดูดีๆซิ?"
"ฉันจะเอากลับไปได้ยังไง ก็ในเมื่อวันนั้นฉันเป็คนเปลี่ยนและเธอเองกับมือ..แล้วยังไง..นี่ตกลงฉันจะได้เสื้อคืนไหม?"
"ก็ฉันหาทั่วห้องแล้วแต่มันไม่เจออ่ะ ถ้านายรีบมากก็เข้ามาช่วยฉันหาละกัน..นายไปดูตรงโน่นไป..จะบ้าหรือไงให้มาหาเสื้อผ้าตอนนี้ แล้วดูซิพวกเสื้อผ้าใหม่ก็ซื้อมาตั้งเยอะแยะ จะไปหาตัวเก่าเจอได้ไงล่ะ" วายุแกล้งเดินเข้ามาช่วยพิมพ์หาเสื้อแต่ทว่า...ต่อให้หาจนถึงเช้า พิมพ์ก็ไม่มีวันเจอเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นแน่ เพราะแท้จริงแล้ว..เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นวายุได้เอากลับไปั้แ่คืนนั้นแล้ว แต่สาเหตุที่เขามาหาพิมพ์ที่ห้อง เพราะวายุอยากจะหาเื่คุยกับเธอเท่านั้น
"เป็ไง เจอไหมนาย เราหามาจนทั่วห้องแล้วนะและนี่ก็ปาไปจะเที่ยงคืนอยู่แล้วอ่ะ..ยังไม่เจอเลย ฉันถามจริงๆเถอะ ทั้งบ้านน่ะนายมีเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวหรอ?"
"ก็มีหลายตัวนะ แต่เเค่ตัวนั้น เวลาที่ฉันมันใส่แล้ว ฉันรู้สึกว่าฉันมั่นใจที่สุดอ่ะ"
"โอ้ย!!..งั้นพรุ่งนี้นายก็ไปใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวอื่นไปพบลูกค้าเถอะ ฉันว่ามันคงไม่แตกต่างหรอกมั้ง มันก็เสื้อเชิ้ตสีขาวเหมือนกันหมดแหละ...นี่ก็หามาตั้งหลายชั่วโมงแล้วยังไม่เจออีก..อีกอย่างตอนนี้ฉันง่วงมากแล้ว พรุ่งนี้จะตื่นสายหรือเปล่าก็ไม่รู้ คอยดูนะถ้าพรุ่งนี้ฉันตื่นสาย ไม่ทันนัดพี่วาทีล่ะก็...นายโดนฉันเฉ่งแน่!! ไปๆๆ..ออกไปได้แล้ว ฉันง่วงมากแล้ว จะนอน!!"
"อ้ะๆๆก็ได้..งั้นเอาเป็ว่าถ้าเจอเสื้อแล้วให้รีบซักแล้วส่งคืนฉันด่วนเข้าใจไหม"
"รู้แล้วหน่า..(หาว) ออกไปซักทีเถอะ"
"ไปแล้วเนี่ยยังไงก็..ฝันดีแล้วกันนะ"
"แน่นอนว่าฉันต้องฝันดีอยู่แล้ว เพราะจากนี้ไป 1 อาทิตย์ฉันจะต้องเจอเเต่เื่ดีๆทั้งอาทิตย์แน่นอนย่ะ"
"โอเคงั้นไปละ" วายุทำท่าเดินออกไปช้าๆทำให้พิมพ์ไม่สบอารมณ์ จนเธอต้องเดินมาผลักตัววายุให้รีบเดินออกไปเร็วๆ เธอจะได้ปิดประตูและเข้านอนสักที
"เออ..นี่เธอ คือฉันจะบอกว่า…."ปั้ง!! พิมพ์จัดการจบบทสนทนาด้วยการปิดประตูใส่หน้าวายุอย่างแรงจนผมกระพือ วายุหน้านิ่ว เขาหัวเสียสุดๆที่พิมพ์ไม่ฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดแถมยังปิดประตูใส่หน้าเขาอีกด้วย
"หนอย!!มันจะมากไปแล้วนะยัยบ้าเนี่ย!! เเต่ก็เอาเถอะ ถือว่าสำเร็จไปอีกเปราะ..ที่เหลือก็..ไอ้ทีสินะ ฮึฮึ" วายุฉีกยิ้มด้วยท่าทางเ้าเล่ห์ แต่แทนที่เขาจะกลับห้อง ไม่เลย!!เขาดันเดินไปหน้าห้องของวาทีและเคาะประตูเพื่อพูดคุยบางอย่างกับพี่ชาย วายุใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีในการพูดคุยกับวาที ก่อนที่เขาจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงกลับมาที่ห้องและตรงไปที่เตียง..เขาจิบชาร้อนไปเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขาขึ้นเตียงและห่มผ้านอนอย่างสบายใจ
"ช่วยไม่ได้นะ พอดีว่าแผนมันเปลี่ยนน่ะ..ไม่โกรธกันนะ ฮึฮึ" วายุหันไปคุยกับหน้าจอมือถือเสมือนว่าเขากำลังคุยกับใครบางคนอยู่ ตอนนี้สีหน้าท่าทางและแววตาของวายุนั้น มันแสดงออกชัดเจนว่าตอนนี้จุดยืนของเขาคืออะไรและใน step ต่อไปเขากำลังจะต้องทำอะไร..วายุนอนหลับไปในท่วงท่าที่อารมณ์ดี เขาปล่อยให้คืนนี้คืบคลานไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงเช้า กริ้งๆๆๆ กริ้งๆๆ..เสียงมือถือของวายุดังขึ้น เวลา 8:30 น. เขารีบสะดุ้งตื่นแล้วมองหน้าจอมือถือ ซึ่งเบอร์ที่โทรมานั้นก็คือ
"อ้าวว่าไงกำพล..โทษทีเมื่อวานนี้ ฉันไม่ได้เข้าไปเลยอ่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม อ่อ..หรอ..โอเค เดี๋ยววันนี้ฉันเข้าไป อืม" วายุคุยโทรศัพท์กับกำพลถึงเื่ดูเเลคาสิโนเล็กน้อยก็วางสายไป ในตอนนั้นเองเขาก็เผอิญได้ยินเสียงเคาะประตูห้องฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเป็เอาตาย ซึ่งห้องนั้นคือห้องของวาทีนั้นเอง วายุเองก็คิดว่าคงจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจากพิมพ์พิมลมาเคาะเเน่ๆ เพราะเธอได้บอกกับเขาว่าเธอมีนัดกับวาทีตอนเช้า
"วาที วาทีตื่นได้แล้วลูก เกิดเื่ใหญ่แล้ว" เสียงคนที่มาเคาะประตูห้องของวาทีคือเสียงของคุณหญิงเดือนเพ็ญ ซึ่งเมื่อวายุได้ยินเขาก็รู้สึกประหลาดใจจนต้องรีบวิ่งออกมาดู
"เกิดอะไรขึ้นครับแม่?"
"ก็หนูเหมยอิงน่ะ เธอ!!…..วาที!!ตื่นเร็วลูก!!" ท่าทางของคุณหญิงเดือนเพ็ญดูรีบร้อนผิดปกติ จนวายุเองก็ยังแปลกใจ วายุรู้สึกอยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้นกับเหมยอิง แม่ของเขาถึงต้องรีบมาปลุกวาทีเเต่เช้าขนาดนี้ด้วย..หรือว่าจะเกิดอะไรร้ายแรงกับอาการป่วยของพ่อเธอกันแน่..เหมยอิงเป็อะไรและนัดของพิมพ์จะล่มหรือไม่..ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
1K
![เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725005870_109898.webp)
