สวี่ฮุ่ยรอในตรอกจนไม่มีวี่แววของชายคนนั้นแล้วจึงหันหลังกลับไปขึ้นรถรับส่งตรงไปที่สถานีตำรวจประจำอำเภอทันที
เมื่อมาถึงหน้าสถานีตำรวจเธอมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินลับ ๆ ล่อ ๆ เข้าไป
ที่ชั้นสองของสถานีตำรวจชายคนหนึ่งสวมแว่นกันแดด ใส่เสื้อยืดสีน้ำเงินกำลังมองทุกการกระทำของเธอผ่านหน้าต่างกระจก
สวี่ฮุ่ยเดินไปหาตำรวจหญิงคนหนึ่งแล้วพูดเบาๆ “พี่ตำรวจคะ หนูมีเื่สำคัญจะแจ้งขอคุยเป็การส่วนตัวได้ไหมคะ?”
ตำรวจหญิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพาเธอไปที่ห้องสอบสวน “ว่ามาสิ มีเื่สำคัญอะไร?”
ตำรวจหญิงเปิดสมุดบันทึกหยิบปากกาเตรียมจดบันทึก
สวี่ฮุ่ยกล่าวอย่างจริงจัง“หนูรู้ว่าอาชญากรที่มีปานในประกาศจับอยู่ที่ไหน”
สีหน้าตำรวจหญิงเคร่งขรึมขึ้น“อยู่ที่ไหน?”
“ตำบลเถาฮวาซอยเถาฮวา 18 ค่ะ”
“แน่ใจเหรอ?”
สวี่ฮุ่ยพยักหน้าอย่างมั่นใจ“ค่ะ”
ตำรวจหญิงบันทึกข้อมูลส่วนตัวของสวี่ฮุ่ยจากนั้นกล่าวว่า “ถ้าจับอาชญากรได้ตามเบาะแสที่เธอให้มาเราจะแจ้งให้เธอมารับเงินรางวัลไปนะ”
สวี่ฮุ่ยถามอย่างเขินอาย“ถ้าจับได้แค่คนเดียว จะได้เงินรางวัลหนึ่งพันหยวนไหมคะ?”
ตำรวจหญิงหัวเราะ“ไม่แน่นอน น่าจะได้แค่ครึ่งเดียว”
สวี่ฮุ่ยขานรับเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องแจ้งหนูได้ไหมคะเดี๋ยวหนูเห็นข่าวการจับกุมอาชญากรทั้งสองในหนังสือพิมพ์ แล้วจะมารับเงินรางวัลเอง”
พ่อของเธอเป็ผู้จัดการโรงงานที่บ้านมีโทรศัพท์ แต่เธอไม่อยากทิ้งเบอร์โทรบ้านไว้
ถ้ากู่ซิ่วรู้ว่าเธอมีเงินรางวัลมากขนาดนี้คงต้องหาวิธีเอาไปแน่ ๆ เธอไม่เหนื่อยฟรีเหรอ?
ตำรวจหญิงพยักหน้า“ได้”
ตำรวจหญิงส่งสวี่ฮุ่ยออกจากสถานีตำรวจก่อนจะขึ้นไปรายงานที่ชั้นสอง “หัวหน้าลู่ มีเบาะแสแล้วเชิญท่านไปประชุมที่ห้องประชุมค่ะ”
ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าลู่คือชายที่สวมแว่นกันแดดและเสื้อยืดสีน้ำเงินคนนั้น
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยส่วนสูงร้อยแปดสิบหกเิเ ทำให้ตำรวจหญิงที่มารายงานแทบตาพร่า
หุ่นและขาเรียวยาวแบบนี้ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
ตำรวจหญิงหน้าแดงใจของเธอเต้นแรง แต่เธอก็รีบตั้งสติ
หัวหน้าลู่มาถึงห้องประชุมกองกำลังหลักของหน่วยสืบสวนทั้งสามทีมของสถานีตำรวจรวมถึงผู้กำกับการได้รับแจ้งให้มารวมตัวกันพร้อมหน้า
หลังจากเขานั่งลงทุกคนก็เริ่มปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับแผนการจับกุม
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลงหัวหน้าลู่เดินออกจากห้องประชุมแล้วเดินย้อนกลับมาถามตำรวจหญิงที่กำลังเก็บเอกสารว่า “คนที่ให้เบาะแสคือเด็กสาวสวย ๆที่เพิ่งเข้ามาเมื่อกี้ใช่ไหม?”
ตำรวจหญิงตอบด้วยความสงสัย“ใช่ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไร”หัวหน้าลู่ก้าวขายาว ๆ แค่สองก้าวก็ออกจากห้องประชุมไป
เขาคิดเย้ยหยันอยู่ในใจเงียบๆ เด็กสาวคนนั้นดูเหมือนจะระวังตัวมากแต่ดันไม่รู้จักใส่หมวกฟางเพื่อปกปิดใบหน้าแท้จริงของตัวเอง
เด็กโง่เอ๋ย!
2K
