สัปดาห์ต่อมา ขณะที่ปลายฝนกำลังปั่นจักรยานกลับบ้านนั้น ฝนก็เริ่มตกปรอยๆ ลงมา ทำให้จักรยานของเธอเสียหลักล้ม ร่างของปลายฝนเองก็ไถลลงเนินไปจนถึงขอบของคลองที่อยู่ข้างทาง
@#$#^$&^*^*^)(*_)**^%$#@#@#!@#$#$%#$^&%^%^%#@%!
"ว๊ายยยยยยย กรี๊ดดดดดด โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย" ปลายฝนตกลงมาริมคลองใต้สะพาน แต่โชคดีที่ไม่เป็ไรมาก แค่เนื้อตัวมอมแมม แต่จักรยานของเธอค้างเติ่งอยู่บนขอบถนน
"ให้ตายเถอะฟ้าฝน มันจะอะไรกันนักหนาเนี่ยยยย โอ้ยยยยยยจักรยานบ้านี่ก็ โธ่เว้ยยยยย เจ็บโว้ยยยยย หนังสือแฮรี่ พอตเตอร์ชั้นเปียกรึป่าวเนี่ยยยย" ปลายฝนบ่นกับตัวเองและรีบเปิดดูกระเป๋าทันที
"โล่งอกไปที ยังสบายดีอยู่ใช่มั้ยลูก" ปลายฝนที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยดินโคลนจากน้ำฝน กำลังพูดกับหนังสือของเขาและมองขึ้นไปดูจักรยานของตัวเอง พรางบ่นในใจว่า แล้วจะขึ้นไปยังไงเนี่ยย >>:)#
แต่ทันใดนั้นเอง ปลายฝนก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งทะเลาะกัน เสียงโวยวายลอดออกมาจากใต้สะพาน ปลายฝนค่อยๆ ขยับไปแอบมอง เขาเห็นธัญ ยืนประจันหน้ากับกลุ่มนักเรียน ซึ่งเป็แก๊งเด็กเลวของ Alexa เมฆ หนุ่มมาดกวนที่สาวๆ ต่างพากันกรี๊ดในความเท่และแบดบอยของเขา แต่มันไม่ใช่แค่ลุคภายนอกนะสิ นิสัยของเมฆก็แบดไม่แพ้กัน
"มึงรู้ใช่มั้ย ว่ากูกับจีนคบกัน แล้วมึงเป็ห่าอะไร ถึงมายุ่งกะแฟนกูวะ" เมฆ กระชากคอเสื้อของธัญอย่างแรง เขามั่นใจในความกร่างครั้งนี้มาก เพราะมีลูกน้องล้อมหน้าล้อมหลังธัญ 6-7 คน
"ไม่เคยยุ่ง ไม่รู้จักจีนด้วย ใครหรอ" เสียงของธัญที่ตอบกลับมา เ็าไปหมด ไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆ ทั้งนั้น
"นี่มึงกวนตีนกูหรออ เมื่อวานนี้จีนมาบอกเลิกกับกู แล้วจีนก็สารภาพกับกูว่า จีนชอบมึง มึงจะบอกว่าไม่รู้เื่งั้นหรอ แม่งเอย" ธัญทำสีหน้างง แต่ยังไม่ทันทำอะไร หมัดของเมฆก็พุ่งเข้ามาที่หน้าธัญอย่างจัง #%^
ปลายฝนเห็นว่าธัญกำลังจะโดนทำร้ายเลยหยิบมือถือขึ้นมาอัดคลิปเอาไว้ ทั้งแก๊งรุมเข้าใส่ธัญกันตะลุงตุงนังไปหมด แต่ธัญเองก็สู้ได้สมน้ำสมเนื้อ แต่ทันใดนั้นเอง ลูกน้องของเมฆคนนึงหยิบมีดพกออกมาพยายามจะแทงเข้าที่ธัญ
"หยุดนะ" เสียงของปลายฝนที่ะโออกมาทำให้ทั้งหมดหยุดตีกันเพราะงง และ ใ
"พี่เมฆ นังนั่นมันอัดคลิปเรา" ลูกน้องของเมฆชี้ไปที่ปลายฝน
"ไปเอามือถือมันมา" เมฆโมโหสุดๆ ไปเลย จึงสั่งให้ลูกน้องไล่ตามปลายฝนเพื่อแย่งโทรศัพท์มาให้ได้
ปลายฝนเองก็กลัวมาก จนก้าวขาไม่ออก แต่ทันใดนั้นเอง ธัญตัดสินใจวิ่งหนีออกไปทางปลายฝน ธัญจับมือปลายฝนแล้ววิ่งหนีไปอีกด้านของสะพาน ทั้งสองปีนขึ้นบันไดไปยังถนนสายหลัก ธัญและปลายฝนวิ่งสุดชีวิตด้วยความกลัว วิ่งหนีมาสักพักทั้งคู่ตัดสินใจพากันมาหลบที่หลังพุ่มไม้ใหญ่ ธัญยังคงจับมือปลายฝนอย่างเหนียวแน่น ฝนที่ตกลงมาปรอยๆ ฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม ปลาายฝนมองธัญในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ครั้งนี้ ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจกัน
"คิดว่าจะหลบพ้นพวกหรอโง่" ลูกน้องของเมฆคนนึงตรงปรี่เข้ามาพร้อมกับมีดพกอันเดิมที่ปลายฝนเห็น ธัญเดินไปข้างหน้าเพื่อใช้ตัวบังปลายฝนเอาไว้ แต่ปลายฝนไม่สนใจ ด้วยสัญชาตญาณ ปลายฝนพลิกตัวเอง หันหน้าเข้าหาธัญ มีดแทงโดนด้านข้างกระเป๋าเป้และแฉลบไปโดนเอวของปลายฝน เืของปลายฝนค่อยๆไหล ธัญมองหน้าปลายฝนด้วยความใและหันไปมองคนที่แทง คนร้ายวิ่งหนีไปทันทีที่เห็นเืของปลายฝน ปลายฝนค่อยๆ จับไปที่เอวของตัวเอง มือที่เปื้อนเื เธอพยายามมองหน้าธัญอีกครั้ง พร้อมพูดว่า
"พี่ไม่เป็ไรใช่มั้ย ก่อนล้มเป็ลมฟุ้บไป" ธัญเห็นแบบนั้นจึงรีบอุ้มปลายฝนกลับบ้านทันที
บ้านของธัญอยู่ด้านหลังร้านหนังสือของครอบครัว ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก คุณพ่อของธัญเป็นักเขียนชื่อดัง ส่วนคุณแม่เป็คุณหมอ เป็ครอบครัวที่สุดแสนเพอเฟคในอุดมคติดของใครหลายคน ธัญอุ้มปลายฝนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในบ้าน สภาพของทั้งคู่ดูไม่จืด เต็มไปด้วยเื ดิน และเปียกปอน
"แม่ครับบบบบ ช่วยเราด้วย" เสียงธัญะโออกมา น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไป จากคนเ็าไม่สนใจอะไรเลย กลายเป็คนที่อารมณ์โกรธและแฝงไปด้วยความเป็ห่วงอยู่เนืองๆ
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ยยย แล้วแม่หนูคนนี้เป็ใคร" เสียงของแม่ธัญ แม่พิม คุณหมอฝีมือดีแม่ของธัญที่ถามลูกของตัวเองเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ต่อหน้า เป็ร่างสาวน้อยหมดสติ มีเืออกเต็มไปหมด
"แม่อย่าเพิ่งถามเลยนะครับ ผมขออธิบายทีหลัง"
"พาไปที่ห้องลูกก่อน เดี๋ยวแม่ตามไป"
"เกิดอะไรขึ้นคุณ นั่น............... หนูฝนนิ" นิคม พ่อของธัญถามภรรยาของเขาด้วยน้ำเสียงใ
"คุณรู้จักหรอคะ" พิมถามด้วยความสงสัย
"นั่นหนูฝน พนักงานพาร์ททามที่ร้านหนังสือของผมเอง เกิดอะไรขึ้นเนี่ยย"
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ชั้นขอตัวไปดูทั้งสองคนก่อนนะคะ" พิมรีบตามธัญไปที่ห้องทันที ธัญวางปลายฝนลงบนที่นอนของเขา เขาเริ่มกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนแทบจะร้องไห้ออกมา พิมเดินเข้ามาในห้องเห็นภาพตรงหน้าคือลูกชายสุดแสนจะเ็าของเขากำลังน้ำตาซึมให้กับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า พิมรีบเข้าไปดูอาการของปลายฝนทันที
"ลูกออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวทางนี้แม่จัดการเอง" ธัญเดินออกไปแต่ก็มองปลายฝนอย่างไม่คาดสายตา พิมเริ่มถอดเสื้อผ้าของปลายฝนออก แผลที่เอวนั้นเป็แค่รอยมีดถากๆ ไปเท่านั้น ไม่ลึกมาก พิมจึงเปิดกระเป๋าเป้ของปลายฝนดู จึงเห็นว่า หนังสือแฮรี่ พอตเตอร์ ได้ช่วยชีวิตของปลายฝนไว้นั่นเอง พิมเริ่มทำแผลให้กับปลายฝน ด้วยความที่เป็หมอ อุปกรณ์ต่างๆ จึงครบครัน พร้อมสำหรับทุกอย่าง ทำให้การปฐมพยาบาลครั้งนี้เป็ไปได้ด้วยดี
เวลาผ่านไป ปลายฝนรู้สึกตัวตื่นมา เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ทุกสิ่งอย่างล้วนดูแปลกตา ผ้าม่าน ชั้นวางหนังสือ กลิ่นของที่นอน มันแปลกไปหมด แต่เดี๋ยวนะ รูปนั่น นั่นมันรูปครอบครัวของใครกันนะ สายตาที่พร่ามัวของปลายฝนเริ่มโฟกัสมากขึ้น
"นั่นมัน......พี่ธัญ" ปลายฝนใเป็อย่างมากเมื่อรู้ว่าตัวเองตื่นมาบนที่นอนของพี่ธัญ รุ่นพี่ที่ฮอตที่สุดของโรงเรียน เธอตื่นเต้น สับสน ดีใจ แต่รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่ข้างเอว แต่ในใจตอนนี้ของปลายฝน กลับพองโต และทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้นพิมเดินเข้ามาในห้องและเห็นว่า ปลายฝนนั้นรู้สึกตัวแล้ว
"เป็ยังไงบ้างลูก ยังเจ็บแผลอยู่มั้ย"
"เจ็บนิดหน่อยค่ะ"
"โชคดีมากเลยนะ ที่รอดแผลไม่ลึกมาก หนูต้องขอบคุณหนังสือแฮรี่ ของหนูเลยนะ ที่มันหนามากเลยนะ รอยบาดเลยไม่ลึกมาก"
"คุณป้าคืออออ..................." ปลายฝน มองไปที่ใบหน้าของพิม เธอเป็ผู้หญิงที่สวยและดูดีมาก
"แม่ชั้นเองแหละ" ธัญเดินเข้ามาพร้อมกับนิคม
"คุณลุงงงงงงงงงงง ทำไมม" ปลายฝนงงไปหมดเมื่อเห็นคุณลุงร้านหนังสือเป็พ่อของพี่ธัญ ทำไมโลกถึงได้กลมขนาดนี้
"ไม่เป็ไรใช่มั้ยหนูฝน" นิคม
"ไม่เป็ไรแล้วค่ะ คุณลุง"
"เอาล่ะ ทั้งสองคน แม่อยากให้ลูกเล่าเื่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดว่าเดี๋ยวนี้ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทั้งสองถึงกลับมาด้วยสภาพแบบนี้" พิมเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง ทำเอาทั้งธัญและปลายฝนเกร็งไปหมด ธัญเริ่มจะเล่าเหตุการณ์ว่าทั้งหมดเป็ความผิดของเขา
"ไม่มีอะไรเลยค่ะคุณป้า พอดีหนูจักรยานล้ม ตัวหนูไถลลงไปข้างคลอง ไม่รู้เหมือนกันว่าโดนอะไรบาดตอนไหน" ปลายฝนรีบแก้ต่างทันที เพราะกลัวว่าจะเป็เื่ราวใหญ่โต ธัญหันมามองปลายฝนที่กำลังปกป้องเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้เขาเริ่มอึดอัด เพราะเขาไม่ชอบให้ตัวเองเป็คนอ่อนแอ ธัญเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ แต่พิมเองก็ยังไม่ปักใจเชื่อ แต่เขาก็ััได้ ถึงความรู้สึกห่วงใย ที่ปลายฝนมีให้กับธัญ
"ลุงว่า หนูฝนค้างที่นี่เถอะ กลับไปสภาพแบบนี้ แม่ของหนูคงหัวใจวายแน่"
"นั่นสิ ค้างที่นี่แหละ เพราะไม่รู้ว่า แผลจะติดเชื้อรึเปล่า อยู่ที่นี่เดี๋ยวป้าจะดูแลอย่างใกล้ชิด" ปลายฝนเองก็น้ำเต็มปาก จึงตัดสินใจค้างที่บ้านของธัญ ปลายฝนได้โทรหาแม่ของเขาว่า เขามาค้างที่บ้านชะเอมเพราะทำรายงานจนดึก ไม่กล้าปั่นจักรยานกลับบ้าน
ทั้งพิมและนิคม เดินออกจากห้องไป เหลือเพียงแค่ปลายฝนและธัญ สองต่อสอง
"นี่เธอคิดว่าตัวเองเป็ใคร ถึงได้เที่ยวเอาตัวเองไปรับมีดแทนคนอื่นแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็ใคร ถึงได้มาปกป้องคนอื่นแบบนี้ ชั้นร้องขอเธอรึเปล่า ก็ไม่นะ คราวหลัง อย่าเอาตัวเองมายุ่งเื่ของคนอื่น ถ้าเธอไม่มีโชคช่วยแบบคราวนี้ ไม่แน่ เธออาจจะโดนแทงตายข้างถนนไปแล้ว" ธัญพูดด้วยน้ำเสียงโมโหกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเขาเองก็รู้สึกผิดมากที่ปลายฝนเอาตัวเองมารับมีดแทนเขา แต่เขาเ็าเกินไป เกินกว่าจะกล่าวขอบคุณ
ปลายฝนได้ยินแบบนั้นก็เสียใจในคำพูดของธัญเป็อย่างมาก เพราะเขาก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่า ทำไม เขาต้องเอาตัวเองไปปกป้องธัญแบบนั้น
ปลายฝนนอนร้องไห้เพราะความเสียใจอยู่ในห้องนอนของหนุ่มในฝัน แต่มันไม่ได้ฟินอย่างที่คิด เธอนอนร้องไห้ เสียใจกับคำพูดของธัญ
ในส่วนของธัญเอง ก็เสียใจไม่น้อยกว่ากัน เขาเดินไปที่ห้องนอนอีกห้องที่อยู่ข้างกัน เขาค่อยๆ นั่งลงที่เตียงและนึกย้อนถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกโกรธและโมโหมากที่เขาไม่สามารถป้อง ผู้หญิงที่อยู่กับเขา แถม ผู้หญิงคนนั้น เข้ามาปกป้องเขาด้วยชีวิต
150
