เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]

คำพูดของจูอวิ้นชิงทำให้เซียวจิ่วเอ๋อร์กำหมัดแน่นในทันที และยังทำให้เจี่ยจวงไม่พอใจจนต้องขมวดคิ้ว

เจี่ยจวงเหลือบมองเซียวจื้อหยวนที่ไม่ได้กล่าวอะไรอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยว่า “เซียวจิ่วเอ๋อร์กับบุตรชายของข้าไม่เคยมีการหมั้นหมายกันมาก่อน! แต่หากจะพูดถึงคนที่อาจกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลเจี่ยแล้วล่ะก็ เกรงว่าคงไม่มีใครเหมาะไปกว่า...คุณหนูสามเสียแล้วกระมัง?”

“ท่านเจี่ย! โรคเกิดจากปาก ภัยก็เช่นกัน มีคนมากมายอยู่ตรงนี้ ท่านอย่าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้!”

เซียวจื้อหยวนรีบออกหน้าปกป้องลูกสาวคนโปรดทันที

“ข้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าตรงไหนกัน เรื่องระหว่างเซียวหรันกับบุตรชายของข้า ตอนนี้ใครเล่าจะไม่รู้ ท่านแม่ทัพเซียว ข้าเคารพท่านที่อุทิศตนเพื่อบ้านเมืองผ่านร้อนผ่านหนาวมาตลอดชีวิต แต่! เรื่องระหว่างลูกชายของข้ากับเซียวหรัน ข้าจะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!”

เจี่ยจวงที่อดกลั้นไฟโทสะมาหลายวัน ในที่สุดก็มีโอกาสระบายออก เขามองไปยังเซียวจื้อหยวนที่ตั้งใจจะปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างเห็นได้ชัด พลางหัวเราะเยาะ

“เซียวหรันเป็นฝ่ายยั่วยวนบุตรชายของข้าก่อน ตระกูลเจี่ยของข้ายังไม่ถือสา พร้อมจะแต่งงานรับนางเข้ามาในจวน ก็ถือว่าให้เกียรติเต็มที่แล้ว! ไฉนตระกูลเซียวของท่านยังไม่พอใจ ซ้ำยังคิดจะใช้เซียวจิ่วเอ๋อร์มาแต่งแทนเพื่อล้างหนี้อันน่าขายหน้านี้อีก?”

เจี่ยจวงใช้ไม้เท้าพยุงร่าง ท่าทางเฒ่าชราผมหงอกขาวแต่ความสามารถในการตอบโต้กลับเก่งกาจยิ่งกว่าที่เซียวจิ่วเอ๋อร์คาดคิดไว้มาก

เซียวจิ่วเอ๋อร์พยายามกลั้นยิ้ม ก่อนจะบีบน้ำตาสองสามหยด เข้าร่วมวงอย่างแยบยลและกล่าวทั้งน้ำตา

“ข้ากับคุณชายเจี่ยบริสุทธิ์ใจต่อกัน เรื่องที่คุณชายซูจับได้ในห้องนอนนั้นก็ไม่ใช่ข้า แล้วท่านพ่อจะบังคับให้ข้าแต่งกับคุณชายเจี่ยทำไม”

“ถูกต้อง!” เจี่ยจวงพยักหน้าเสริม “คนที่คุณชายซูจับได้ในห้องนอนนั้นคือเซียวหรัน ไม่ใช่เซียวจิ่วเอ๋อร์! เรื่องแต่งงานนี้...”

คำพูดยังไม่ทันจบ เซียวจิ่วเอ๋อร์ก็เหลือบมอง สายตาฉายแววเจ้าเล่ห์ นางก้าวขึ้นมาข้างเจี่ยจวงอย่างเงียบเชียบ พลางหมุนมือข้างหนึ่งภายใต้แขนเสื้อ ปลดปล่อยพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นออกไป!

พลังวิญญาณสองสายปะทะกันกลางอากาศ เกิดเสียงระเบิดดังตูม! ตามมาด้วยแรงระเบิดที่ส่งผลกระทบต่อผู้คนรอบข้างในทันที

ฝูงชนจำนวนไม่น้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถูกแรงระเบิดซัดจนล้มลงกับพื้น บางคนถึงกับกระอักเลือด แม้แต่เซียวเฟิ่งเอ๋อร์ซึ่งมีพลังวิญญาณสูง ยังแทบทรงตัวไม่อยู่และไอออกมา

เซียวจิ่วเอ๋อร์รีบคว้าตัวเจี่ยจวงไว้ทัน แล้วหันสายตาไปยังจูอวิ้นชิง

จูอวิ้นชิงถอยหลังเซถลาไปสองก้าว เขาไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ใดสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้!

คิ้วของเขาขมวดแน่น พลางกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อค้นหาเป้าหมาย เมื่อสบตากับเซียวจิ่วเอ๋อร์เข้า จูอวิ้นชิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตาไปทางอื่นและยังคงค้นหาต่อไปด้วยความสงสัย

เจี่ยจวงที่ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิด ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวจิ่วเอ๋อร์ช่วยคว้าตัวไว้ เกรงว่าร่างของเขาคงปลิวไปไกลแล้ว

เจี่ยจวงหอบหายใจหนัก ใบหน้าซีดขาว หลังจากนิ่งไปชั่วครู่เขาก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้นและตะโกนด่าดังลั่น

“ช่างร้ายกาจนัก สกุลเซียวคิดจะฆ่าปิดปากกลางวันแสกๆ เช่นนี้หรือ คนมากมายกำลังมองอยู่! กฎหมายบ้านเมืองยังอยู่ในสายตาของเจ้าหรือไม่!?”

สีหน้าของเซียวจื้อหยวนมืดครึ้มลง เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าจูอวิ้นชิงจะลงมือกะทันหัน และสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือมีคนช่วยเจี่ยจวงไว้ได้!

เจี่ยจวงยืนอยู่ลำพังชัดๆ แล้วใครกันที่มีความสามารถขนาดนี้ ถึงได้ปะทะกับจูอวิ้นชิงได้อย่างสูสี?

ห่างออกไป กู้เหยียนนั่งอยู่บนหลังคา มองดูเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นด้วยความสนุกสนานจนอดไม่ได้ที่จะปรบมือ

“ยอดเยี่ยม! ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ! เสี่ยวย่าง เจ้าซื้อบ้านสักหลังแถวๆ จวนสกุลเซียวเถอะ!” กู้เหยียนหันไปกระซิบกับซูย่างที่นั่งอยู่ข้างๆ พลางยุยง “เราสองคนมาอยู่แถวนี้กัน จะได้ดูเรื่องสนุกทุกวัน!”

สีหน้าของซูย่างเต็มไปด้วยความลำบากใจ ท้ายที่สุดแล้วตัวเขาเองก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของเหตุวุ่นวายนี้

“จะมีเรื่องสนุกให้ดูทุกวันได้ยังไง เรื่องความบาดหมางระหว่างสกุลเจี่ยและสกุลเซียวในวันนี้ ฝ่าบาทคงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปไม่ได้แล้ว”

ซูย่างถอนหายใจยาว ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

“แต่ว่าจูอวิ้นชิงช่างโอหังยิ่งนัก ถึงกับคิดฆ่าคนปิดปาก เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านเจี่ยไม่มีทางมีฝีมือรับกระบวนท่านั้นได้แน่นอน”

ซูย่างหันมาสบตากับกู้เหยียน ทั้งสองจึงมองไปยังอีกคนที่อยู่ข้างๆ พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ดวงตาเย็นชาของเป่ยมู่หานจ้องมองไปยังทิศทางไกลลิบอยู่ครู่ใหญ่ จึงเอ่ยเสียงเรียบว่า

“เซียวจิ่วเอ๋อร์”

“เซียวจิ่วเอ๋อร์?” กู้เหยียนร้องเสียงหลง พร้อมกับลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ “นางไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหกหรอกหรือ นางจะสู้เจ้านั่นได้ยังไง”

แววตาของเป่ยมู่หานมืดครึ้ม เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ ทว่าเพิ่งผ่านไปไม่นาน ระดับพลังของเซียวจิ่วเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไปแล้ว และนั่นคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น

ความเงียบโรยตัวลง ก่อนที่กู้เหยียนและซูย่างจะตระหนักได้ในที่สุด

“ไม่...เป็นไปไม่ได้หรอก!” กู้เหยียนอุทานพลางทำหน้าเหลือเชื่อ “ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน นางเลื่อนเป็นขั้นเจ็ดได้เช่นไร”

ซูย่างเอ่ย “นางไม่มียาชะล้างไขกระดูก แล้วนางเลื่อนระดับสำเร็จได้อย่างไร”

กู้เหยียน “เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินที่นางพูดหรือ! ก็เพราะท่านจิ่วไง! ท่านจิ่วให้โอสถขั้นหกตั้งหลายร้อยเม็ดแก่นาง เฮอะ ช่างใจป้ำเสียจริง ข้าต้องไปทำความรู้จักกับเขาสักหน่อยแล้ว!”

เป่ยมู่หานสาดน้ำเย็นใส่เขาโดยทันที “เจ้ายังเจ็บตัวไม่พอหรือ อย่าลืมเป้าหมายที่มาที่นี่”

กู้เหยียนมาที่นี่เพราะต้องการให้เซียวจิ่วเอ๋อร์ถอนพิษให้ ตอนนี้ครบกำหนดสามวันแล้ว พิษในร่างกายเขาเริ่มกำเริบอีกครั้ง เจ็บปวดจนเหมือนจะขาดใจ นั่งหรือนอนก็ล้วนไม่สบายตัว

เพราะเรื่องของซิงซิงทำให้กู้เหยียนรู้สึกผิดจนใจฝ่อ เดิมเขาไม่อยากไปหาเซียวจิ่วเอ๋อร์ แต่เพราะไปพบหมอหลวงมาหลายคนแล้วทว่ากลับไม่มีใครช่วยได้ เขากลัวว่าเป่ยมู่หานจะฆ่าคนในสำนักหมอหลวงจนหมด จึงกล้ำกลืนฝืนใจมาที่นี่

“ข้าไม่ลืมหรอก เพียงแค่ยืนอยู่ไกลๆ ข้ายังรู้สึกได้ถึงไอสังหารจากตัวเซียวจิ่วเอ๋อร์ ข้ากลัวว่าหากข้าหลุดพูดอะไรออกไป แล้วนางรู้ว่าพวกเราจับตัวลูกนางไปเล่า...”

กู้เหยียนกลืนน้ำลายลงคอ สีหน้าเคร่งเครียด เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นและผลลัพธ์ที่ตามมาแล้วอดตัวสั่นไม่ได้ จากนั้นจึงมองไปยังเป่ยมู่หานถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นว่า...

“ท่านเป่ย หุ่นเชิดมันทำได้สมจริงขนาดนี้เลยหรือ ข้าดูยังไงเซียวจิ่วเอ๋อร์ก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่มีวี่แววว่าจะถูกควบคุมเลยสักนิด!”

“ผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งย่อมสามารถสร้างได้”

แต่…

การที่หุ่นเชิดสามารถเพิ่มพลังปราณได้ในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเจอ

ไม่รู้ว่าผู้ที่สร้างหุ่นเชิดนี้ขึ้นมาคือใคร หากมีความสามารถถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะมีเพียงเหล่าผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจของเผ่าเทพเท่านั้น

เป่ยมู่หานหลุบตาลงครุ่นคิด ระลึกถึงช่วงเวลาในอดีต เขาไม่ได้กลับไปหลายปีแล้ว ดูเหมือนพวกนั้นจะอหังการเสียจริง เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

กู้เหยียนและซูย่างสะดุ้งเฮือก รีบถอยห่างออกไปโดยอัตโนมัติ พวกเขารู้ดีจากประสบการณ์ที่ผ่านมาว่าเมื่อใดก็ตามที่บุรุษท่านนี้หัวเราะ เมื่อนั้นจะต้องมีผู้เคราะห์ร้ายถึงแก่ชีวิตแน่นอน!

พวกเขาไม่ได้พูดอะไรผิดไปใช่หรือไม่ หากเขาจะลงมือฆ่า ก็น่าจะเป็น…

เซียวจิ่วเอ๋อร์กระมัง?

เซียวจิ่วเอ๋อร์แอบปะทะกับจูอวิ้นชิงไปหนึ่งกระบวน ถึงแม้สีหน้าภายนอกจะดูเรียบเฉย ทว่ากลับรู้รสโลหิตที่อยู่ในปาก

นางไม่กล้าลงมือหนักนัก จึงไม่สามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่

และจูอวิ้นชิงก็ยากจะต่อกรดั่งที่นางคาดไว้ หากต้องสู้กันอย่างเต็มรูปแบบ รวมถึงต้องเผชิญกับสัตว์อัญเชิญของเขาด้วย นางมั่นใจว่าตนไม่มีทางเอาชนะได้เลย

“ท่านเจี่ย”

เซียวจิ่วเอ๋อร์คอยประคองเจี่ยจวงไว้ พลางระแวงว่าจูอวิ้นชิงอาจลงมือซ้ำอีก นางจึงรีบเบี่ยงประเด็นเพื่อพาเขาออกจากที่นี่

“อย่าเสียเวลาสนทนากับพวกเขามากนัก ข้าคิดว่าตอนนี้ควรกลับไปยังจวนสกุลเจี่ยเพื่อรักษาอาการของคุณชายเจี่ยจะดีกว่า!”

เจี่ยจวงเมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญก็ยังคงลังเลอยู่เล็กน้อย

ท่านจิ่วรับเซียวจิ่วเอ๋อร์เป็นศิษย์จริงหรือ

หญิงสาวคนนี้จะไม่ทำให้เสี่ยวชูของเขาอาการแย่ลงกว่าเดิมใช่หรือไม่