(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        งานของพวกเขาได้รับการยอมรับจากบอสเผยแล้ว!

        หมายความว่าทิศทางที่พวกเขาเลือกนั้นตรงกับสิ่งที่บอสเผยต้องการบอสเผยช่างเป็นคนที่วิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ!

        ภาพลักษณ์ของเผยเชียนในสายตาของหวงซื่อปั๋วดูสูงส่งขึ้นไปอีก

        “บอสเผยมีอีกอย่างครับ เรื่องชื่อเกม”

        “เปาซวี่อยากใช้ชื่อฐานทัพกลางทะเลผมว่าชื่อนี้ดูแปลกๆ ไม่ค่อยดึงดูดใจ แต่ผมก็ตั้งชื่อไม่เก่ง คิดชื่อดีๆไม่ออก...บอสเผยมีอะไรอยากแนะนำไหมครับ”

        ฐานทัพกลางทะเลหรือ

        ทำไมชื่อฟังดูคุ้นๆจัง

        เผยเชียนนึกขึ้นได้ทันใด“จริงด้วย! ชื่อเหมือนหนังในชาติก่อน[1]ที่เจ๊งไม่เป็นท่าเลย!”

        เขาเลือกชื่อนี้ทันที“ฐานทัพกลางทะเลฟังดูดี! เอาชื่อนี้เลย!”

        “จริงเหรอครับบอสเผยไม่ลองคิดดูอีกทีเหรอครับ เรายังมีเวลาตัดสินใจเรื่องชื่ออยู่”

        “ไม่เป็นไร! ฐานทัพกลางทะเลแหละดีแล้ว! ผมชอบชื่อนี้!”

        “โอเคครับบอสเผยงั้นเดี๋ยวผมไปจัดการเรื่องร่างแบบต่อก่อนนะครับ” หวงซื่อปั๋วได้แต่ทำใจยอมรับ

        เผยเชียนปลื้มปริ่ม

        ชื่อฐานทัพกลางทะเลไม่ดีตรงไหนออกจะสุดยอด!

        ดูเป็นชื่อมงคลจะตาย!

        น่าจะทำให้เราเสียเงินได้แน่นอน!

        พวกนี้ไม่รู้หรอกว่าลงทุนไปสามร้อยล้านแต่ทำรายได้รวมได้แค่ร้อยมันเป็นแบบไหนเขาเรียกว่าเจ๊งยับ!

        ถ้าหนังเรื่องนั้นขาดทุนยับขนาดนั้นเกมของเราที่ชื่อคล้ายๆ กันก็น่าจะพาขาดทุนได้สักหลายล้านเหมือนกันใช่ไหม

        ใช่! ช่างเป็นชื่อที่เหมาะกับเกมของเราจริงๆ!

        เผยเชียนพอใจกับชื่อเกมมาก

        ...

        บริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีกลางดึก

        ทุกคนในทีมออกแบบยังคงทำงานกันมือเป็นระวิง

        หวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่ทำงานล่วงเวลาตลอดสองวันที่ผ่านมาเพื่อเร่งออกแบบร่างให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้จากนั้นจะได้เข้าสู่ช่วงพัฒนาเกมอย่างเป็นทางกันเสียที

        คนอื่นๆในทีมออกแบบได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่อื่น

        พอร่างแบบเสร็จงานแต่ละส่วนจะแยกย่อยออกมาให้คนอื่นๆ ในทีมออกแบบจัดการจากนั้นหวงซื่อปั๋วจะเป็นคนสรุปงาน

        งานที่ว่ารวมถึงทรัพยากรงานภาพอย่างโมเดลเกมและอาวุธต้องจัดการทุกอย่าง

        มีหลายอย่างต้องทำ

        แต่หวงซื่อปั๋วก็ไม่ได้ขอให้คนอื่นอยู่ทำงานล่วงเวลาทุกคนสมัครใจอยู่ต่อกันเอง หวงซื่อปั๋วพยายามเกลี้ยกล่อมแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล!

        พอทำอะไรไม่ได้เขาเลยเลือกที่จะปล่อยไปแบบนี้

        คนอื่นๆก็มีทัศนคติในการทำงานเหมือนหวงซื่อปั๋ว

        ทุกคนล้วนเป็นพนักงานระดับล่างในบริษัทเดิมต้องทำงานแสนจำเจที่ไม่ได้ใช้ทักษะเฉพาะทางอะไร แถมยังโดนรังแกอยู่ตลอด

        แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อได้มาทำงานที่บริษัทเถิงต๋า

        ทุกคนได้รับผิดชอบงานออกแบบย่อยๆของตัวเอง

        บรรยากาศการทำงานเป็นกันเองมีเจ้านายที่เข้าอกเข้าใจและเพื่อนร่วมงานที่เป็นมิตรทุกคนต่างพยายามเพื่อเป้าหมายเดียวกัน

        ที่สำคัญที่สุดคือเกมที่พวกเขากำลังสร้างไม่ใช่เกมจำพวกดูดเงินผู้เล่นจากไอเทมโง่ๆ ที่มีให้ซื้อในเกมแต่เป็นเกมที่มีระบบการเล่นที่ดีเยี่ยม!

        ปัจจัยเหล่านี้ทำให้พวกเขามีไฟในการทำงานและอยากอยู่ทำงานล่วงเวลากัน

        หวงซื่อปั๋วได้แต่ปล่อยให้พวกเขาทำตามที่ใจอยาก

        ถึงอย่างไรพวกเขาก็น่าจะทำงานล่วงเวลากันได้แค่สัปดาห์เดียวพอแบบร่างเสร็จ ภาระงานก็จะลดลง น่าจะไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

        เปาซวี่ใช้เวลาช่วงที่ผ่านมาลองเล่นเกมFPS หลายเกม โดยเฉพาะเกมดังๆ จากบริษัทต่างประเทศ

        การสร้างเนื้อเรื่องดีๆให้เกมฐานทัพกลางทะเลไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

        ถ้าจะให้ผู้เล่นอินกับเนื้อเรื่องผ่านเด็กหญิงผู้เป็นใบ้แค่คนเดียวก็ต้องมีการออกแบบที่ดีเยี่ยม

        “พี่หวงเนื้อเรื่องส่วนนี้ดีมากเลยครับเดี๋ยวผมอัดแล้วส่งไปให้ดูว่าเอามาปรับใช้กับของเราได้รึเปล่า” เปาซวี่ว่า

        “โอเคครับพี่เปาได้รับแล้ว”

        หวงซื่อปั๋วเปิดวิดีโอที่เปาซวี่ส่งมาแล้วดูเนื้อเรื่องที่เล่าผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่ง

        ทั้งสองทุ่มเทกับเนื้อเรื่องมากเพราะเนื้อเรื่องก็เป็นหนึ่งในจุดสำคัญของเกม พวกเขาต้องทำออกมาให้ดีเยี่ยม

        วิดีโอที่เปาซวี่ส่งมาเนื้อหาดีเหมือนที่บอกเพราะอัดมาจากเกมชื่อดังของต่างประเทศพล็อตเรื่องน่าสนใจมากจนหวงซื่อปั๋วอินไปกับเรื่องราว

        จนเขาไม่ทันสังเกตเห็นใบหน้าใหญ่กว่าปกติที่เพิ่งเดินผ่านทางเข้าเข้ามา

        ...

        ...

        ก๊อกก๊อก!

        เสียงเคาะประตูอพาร์ตเม้นต์ของเผยเชียนดังขึ้น

        “หืมตอนค่ำขนาดนี้แล้วเนี่ยนะ”

        เผยเชียนดูเวลาตอนนี้ประมาณสองทุ่ม

        มีสองคนที่รู้เรื่องอพาร์ตเม้นต์นี้ซึ่งก็คือเลขาซินกับหม่าหยาง เลขาซินไม่น่าจะมารบกวนเขาเวลานี้ดังนั้นคนที่เคาะประตูน่าจะเป็นหม่าหยาง

        แต่เขามาที่นี่ทำไมกัน

        เผยเชียนเปิดประตูมาพบใบหน้าใหญ่ของหม่าหยางตามที่คิด

        “พี่เชียน! ผมมีอะไรจะบอก! หวงซื่อปั๋วกับคนอื่นๆแอบทำงานล่วงเวลา! พวกเขาแอบใช้คอมพิวเตอร์ของบริษัทกันอยู่!” หม่าหยางฟ้องราวกับไปเจอความลับระดับโลกมา

        เผยเชียนหน้าเครียดขึ้นทันที

        หม่าหยางสนใจเรื่องที่พวกเขาแอบใช้คอมพิวเตอร์ของบริษัทส่วนเผยเชียนสนใจเรื่องทำงานล่วงเวลา

        พวกเขาคิดอะไรกันถึงอยู่ทำงานล่วงเวลา

        หวงซื่อปั๋วนี่เป็นอะไรของเขานิสัยเสียช่างแก้ยากเสียจริง!

        ไม่ใช่ว่าสัปดาห์ก่อนฉันไล่ทุกคนกลับบ้านไปแล้วหรือทำไมพวกแกยังมาทำงานล่วงเวลากันอีกทั้งๆ ที่ย้ำแล้วว่าไม่ให้ทำ!

        ไม่สนใจคำสั่งของเจ้านายเนี่ยนะไม่อยากจะเชื่อเลย!

        “หวงซื่อปั๋วอยู่ล่วงเวลาทำอะไรเขียนแบบร่างเหรอ หรือออกแบบเกม” เผยเชียนไม่พอใจ

        “เอ่อ...”หม่าหยางพยายามนึกว่าเห็นอะไรบ้าง “เล่นเกม”

        เผยเชียนอึ้งไป

        เล่นเกมหรือ

        ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงทันใด

        เขารู้อยู่แล้วว่าเปาซวี่อยู่บริษัทต่อหลังเลิกงานเพื่อเล่นเกมเพราะเป็นสิทธิพิเศษที่ให้ไป

        แต่ทำไมหวงซื่อปั๋วถึงทำเหมือนกันได้เลียนแบบเปาซวี่หรือ

        สิ่งเดียวที่เผยเชียนห้ามคือการอยู่ล่วงเวลาเพื่อทำงานแต่ถ้าอยู่ล่วงเวลาเพื่อเล่นเกมก็ไม่เป็นไร

        คิดอย่างนั้นเขาก็เริงร่าขึ้นกว่าเดิม“แน่ใจนะว่าเห็นไม่ผิด หวงซื่อปั๋วเล่นเกมอยู่จริงๆ เหรอ”

        หม่าหยางพยักหน้า“ใช่! ไม่งั้นผมจะมาบอกพี่ทำไมแบบนี้ก็เท่ากับใช้ทรัพยากรออฟฟิศสิ้นเปลืองใช่มั้ยพรุ่งนี้พี่จะลงโทษพวกเขารึเปล่า”

        “หึๆไม่ต้องหรอก”

        เผยเชียนโล่งใจ

        ถ้าอยู่ล่วงเวลาเล่นเกมกันก็ไม่มีอะไรต้องห่วง

        พวกเขาจะได้กินขนมกันเยอะขึ้นเปลืองไฟมากขึ้น ซึ่งก็จะผลาญเงินทุนระบบได้มากขึ้น!

        เยี่ยมยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!

        อีกอย่าง...เรื่องนี้น่าจะทำให้เขามีข้ออ้างในการใช้เงินทุนระบบเพิ่มด้วย

        ระหว่างนั้นเผยเชียนนึกอะไรดีๆได้จากความคิดที่ผุดขึ้นในหัว

        “ไอ้หม่าบริษัทเราเป็นบริษัทเกม พนักงานเล่นเกมเพื่อเรียนรู้หาประสบการณ์จากเกมดีๆของต่างประเทศ นั่นก็เป็นงานเหมือนกัน แกเข้าใจมั้ย” เผยเชียนอธิบายหน้าขรึม

        หม่าหยางเหมือนจะไม่เข้าใจ“หา...คือหมายความว่าพี่จะปล่อยพวกเขาไปเหรอ”

        “ปล่อยไปเหรอไม่สิ! ไม่มีทาง!”เผยเชียนอธิบายต่ออย่างจริงจัง“พนักงานพวกนี้ทำงานล่วงเวลาให้บริษัทแลกกับสุขภาพของพวกเขา!เราจะปล่อยไปได้ยังไง บริษัทเถิงต๋าเป็นบริษัทที่คิดถึงเรื่องสวัสดิการพนักงานเป็นหลักนะ!”

        “กฎหมายระบุไว้ว่าต้องจ่ายเงินค่าล่วงเวลาบริษัทเถิงต๋าของเรายึดตามนโยบายประเทศ!ค่าล่วงเวลาวันธรรมดาอยู่ที่ชั่วโมงละ 1.5 เท่าของเงินเดือนรายชั่วโมงส่วนวันหยุดอยู่ที่สองเท่า! จ่ายน้อยกว่านี้ไม่ได้!”

        “ไอ้หม่าฉันจะให้แกทำงานโคตรสำคัญ ไปจดมาว่าพวกนั้นทำงานล่วงเวลากันวันละกี่ชั่วโมงแล้วแจ้งค่าล่วงเวลาตามอัตรารายชั่วโมงที่ว่า! อย่าลืมนะจ่ายน้อยกว่าที่กำหนดไม่ได้เลยสักหยวน!”

        หม่าหยางพยักหน้า“ได้ๆ! รับทราบ! เดี๋ยวผมจัดการให้!”

        พอส่งหม่าหยางกลับเผยเชียนก็ระเบิดหัวเราะขึ้นมาทันที

        ทำไมก่อนหน้านี้เขาลืมเรื่องค่าล่วงเวลาไปได้นะ

        ถ้าทำแบบนี้เขาก็ผลาญเงินทุนระบบต่อเดือนได้มากขึ้น

        ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!

[1] หมายถึงภาพยนตร์เรื่องShanghai Fortress ที่มีชื่อจีนว่า上海堡垒 ส่วนชื่อจีนของเกมที่เปาซวี่ตั้งคือ海上堡垒 ซึ่งมีการสลับตัวอักษรกัน