ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

เสาแห่งบททดสอบแรกตั้งตระหง่านอยู่กลางแท่นลอยเหนือพื้นดิน ความสูงประมาณสามเมตร สลักเส้นสายซับซ้อนของกลไกโบราณที่เคลื่อนไหวช้า ๆ ด้วยพลังปราณอ่อนจางที่ผสานเข้ากับร่องวงจรอย่างน่าอัศจรรย์

พื้นโดยรอบเสาแยกออกเป็นหกแท่นย่อย ขนาดเท่าห้องฝึกส่วนตัว ในแต่ละแท่นมีโต๊ะยาว เครื่องมือประดิษฐ์พื้นฐาน และแผงควบคุมพลังงานปราณฝังอยู่ตรงกลาง

“นี่คือบททดสอบที่ไม่มีใครสามารถลอกเลียนแบบกันได้” อิ๋นซานกล่าว เสียงของเขาแน่นิ่งแต่หนักแน่น “เพราะกลจักรที่เจ้าต้องสร้าง—จะเกิดขึ้นจากจินตภาพของเจ้าแต่ละคนโดยตรง”

เขาสะบัดมืออีกครั้ง

เสียง “ครืด…” ดังขึ้น พร้อมกับที่วงแหวนพลังโปร่งแสงก่อตัวขึ้นรอบแท่นของแต่ละคน แยกออกจากกันโดยสมบูรณ์

“ในห้องนี้ ไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เจ้าสร้าง นอกจากตัวเจ้าเอง เมื่อเจ้าแตะมือบนเสาแห่งบททดสอบ มันจะฉายภาพจินตภาพของเจ้าออกมา—และแปรเปลี่ยนพลังจิตให้กลายเป็น ‘รากจักร’… จุดเริ่มต้นของกลจักรชิ้นแรก”

หลิงเซียวสูดลมหายใจลึก เขาก้าวเข้าไปในวงแหวนของตนเอง สัมผัสได้ทันทีถึงคลื่นพลังปราณอ่อน ๆ ที่ไหลเวียนเข้าล้อมรอบ

เขายกมือแตะลงบนเสา

ในชั่วพริบตานั้น—ทุกสิ่งรอบกายดับมืดลง

และสิ่งที่เขาเห็นในหัว…คือโครงจักรกลสีดำสนิท พาดผ่านกลางวังวนสีทอง

มันไม่ใช่เครื่องมือรบ ไม่ใช่อาวุธ

แต่มันคือ…หัวใจ

หัวใจจักรกลที่เต้นอย่างช้า ๆ ด้วยแสงสีแดงเรืองรอง มันมีเส้นสายพลังโยงไปทั่ว ทุกเส้นล้วนเป็นลำแสงแห่งเจตจำนง

‘ข้าไม่ต้องการสร้างแค่กลไกที่ขยับได้…’

‘แต่ข้าต้องการสร้างกลจักรที่ “เข้าใจ”…’

ภาพภายในจิตเริ่มแปรเปลี่ยน—กลายเป็นแกนกลางรูปทรงทรงกลมประกอบด้วยชั้นฟันเฟืองซ้อนทับกันห้าชั้น แต่ละชั้นมีจังหวะหมุนต่างกันราวกับกำลังฟังเสียงเพลงที่ไม่มีใครได้ยิน

เขาเริ่มออกแบบจากแกนกลาง…ต่อไปยังโครงเสริมที่สามารถปรับจังหวะหมุนได้อัตโนมัติตามพลังปราณของผู้ใช้ เส้นปราณจำลองสายเล็กไหลผ่านโครงเหมือนเส้นเลือด พลังไหลได้แต่ควบคุมได้เหมือนแผงวงจรชีวกลในอดีตชาติ

ในโลกมืดนั้น เขาหมุนแกน เขียนสัญลักษณ์ด้วยพลังจิต—กลไกค่อย ๆ ก่อตัวจนเห็นเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เวลาภายนอกผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม

แต่ในหัวใจของหลิงเซียว…เขารู้สึกเหมือนตนเองใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อสร้างมัน

ทันใดนั้น—เสาแห่งบททดสอบเรืองแสง

วงแหวนของเขาแตกกระจายเบา ๆ ก่อนที่แท่นโลหะด้านข้างจะค่อย ๆ ผลักกลไกขนาดเท่าหัวใจออกมาชิ้นหนึ่ง

มันคือผลงานจากจินตภาพของหลิงเซียว

ปรมาจารย์อิ๋นซานเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ดวงตาของเขาวาววับขึ้นเล็กน้อย

“หัวใจกลจักรแปรสภาพ—กลไกระดับต้นแบบ”

เสียงของเขานิ่งสนิทแต่ชัดเจน

“ข้าไม่คิดว่าจะได้เห็นสิ่งนี้จากศิษย์ใหม่ในปีนี้”

หลิงเซียวจ้องกลไกตรงหน้าด้วยความรู้สึกอัดแน่นในอก

มันไม่ใช่ผลงานที่สมบูรณ์แบบ

แต่มันคือ “จุดเริ่มต้น”