“โธ่เอ้ย ดีนี่ฉันจะทำอะไรเธอก็ไม่ร้อง ไม่โวยวายสักเอ่ะ ถ้าอย่างนั้นแบบนี้ล่ะ”
ร่างเล็กถูกผลักให้นอนราบกับพื้นไม้แล้วร่างกำยำรีบตามคร่อมด้วยความรวดเร็ว สปอตไลน์ในมือถูกปล่อยทิ้งขว้างให้กลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น ไม่มีใครใคร่สนใจมัน
“นี่คุณจะทำอะไรนะปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ ปล่อยสิ” มือน้อยถูกรวบไว้เหนือศีรษะ ขาใหญ่ก็วางทาบทับขาเล็กๆไม่ให้ขยับไปไหนได้
“ไง พูดได้แล้วเหรอนึกว่าจะแน่กว่านี้เสียอีก”
“คุณภีมปล่อยฉันเถอะค่ะ”
“ไม่ปล่อยวันนี้ฉันจะสั่งสอนเธอสักหน่อย ว่าอย่ามาทำโอดดีกับคนอย่างฉันอีก”
“อื้ออ”ริมฝีปากได้รูปฉกจูบปากบางอมชมพูกระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักน่าใคร่ของเธอ หวานมันหวานฉ่ำเหมือนเดิมไม่ได้เปลี่ยนแปลง คนใต้ร่างดิ้นหลุกหลิกไปมาไม่นานเรี่ยวแรงเริ่มหดหาย กลายเป็ว่าต้องอ่อนระทวยยิ่งกว่าเทียนเหลวเพราะความช่ำชองของอีกคนที่มอบััหวามไหวให้อย่างต่อเนื่องภีมเห็นหญิงสาวใต้ร่างหมดทางขัดขืน เขาค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมายังลำคอหอมไล่ต่ำมายังหัวไหลที่สั่นระริก ฝ่ามือลูบไล้ใต้เนื้อผ้าจากเอวขึ้นมาพร้อม จากริมฝีปากที่เคลื่อนที่มาจาก้า
“ดีเหลือเกิน จ๊วบจ๊วบ” เสียงดูดกินด้วยความกระหายอยากยิ่งกว่าทารกหิวนมมารดาภีระควบคุมตนเองไม่ได้อีกแล้วทั้งที่ก่อนหน้าเขาแค่อยากจะลงโทษที่เธอไม่ยอมพูดกับเขาก็เท่านั้นตอนนี้ความคิดนั้นหลายไปหมดเหลือเพียงความหอมหวานของกายสาวใต้ร่างเขาเท่านั้นที่อยู่ในสามัญความคิดตรงหน้า
“ฮือ ฮือ อ่ะ อย่าค่ะ”เสียงสะอื้นไห้ สั่นระริกของหญิงสาวดังกระทบเข้าใบหูคนตัวโตอย่างจังภีมผละออกจากร่างน้อยด้วยความรวดเร็ว คว้าสปอร์ตไลท์ที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นไม่ได้พูดพร่ำอะไรกับคนตัวเล็กที่นอนคู้ตัวเองปกปิดความอับอายเขารีบเดินออกไปจากกระท่อมแห่งนี้ทันที
“ฮื้อ ฮื้อ” เสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กภายในกระท่อมที่แข็งกับเสียงของหรีดหริ่งเรไรจากบริเวณใกล้เคียงดังผสมผสานกันเ้าของไร่หนุ่มได้ยินชัดเจนอย่างดี เขายังยืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมไม่ได้ไปไหนไกลเลยเพียงแค่กดปิดเครื่องส่องสว่างที่อยู่ในมือก็เท่านั้น ท่ามกลางความมืดที่เย็นะเืแววตาคมกริบสั่นไหว ลมหายใจหอบรุนแรงเนื่องด้วยตอนนี้เขาไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกโหว่งเหว่งแปลกประหลาดของตัวเองที่เกิดขึ้นมา
นี่เขาเป็อะไรกันแน่...
ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงเหมือนมันจะทะลุออกมาจากร่างกายแบบนี้
เธอมันตัวร้าย...เธอทำอะไรกับฉันบัวชมพู
สาวน้อยตัวแทนที่ต้องรับกรรมที่บัวชมพูพี่สาวเป็คนก่อตื่นขึ้นมาั้แ่เช้าตรู่เธอซักผ้าที่สวมใส่เมื่อวานด้วยน้ำจากริมลำธารปราศจากการใช้ผงซักฟอกต่อด้วยชำระร่างกายและสระผมด้วยเปือกมะกรูดที่ใช้แล้วจากโรงครัวเมื่อวานก่อนที่จะกลับมาจัดข้าวของในกระท่อมต่ออีกนิดหน่อย แล้วเดินทางออกไปโรงครัวทันที่เช้าจะเป็อาหารง่ายๆ ที่ทำเลี้ยงคนงานในไร่เพราะจริงๆแล้วทางไร่มีนโยบายแค่เลี้ยงอาหารกลางวันเพียงเท่านั้นนอกเหนือจากนั้นคนงานจะรับผิดชอบมื้อต่างๆของพวกเขาเอง เนื่องจากที่นี่ตอบแทนค่าจ้างและสวัสดิการอื่นๆอยู่ในเกณฑ์ดีมากหากเทียบกับไร่อื่นๆในละแวกใกล้เคียง
ใบบัวมาถึงก่อนหน้าบรรดาป้าๆแม่ครัวของเธอเพียงชั่วครู่แล้วหลังจากนั้นบางส่วนเริ่มเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อหลักในตอนเที่ยงและอีกส่วนเริ่มนำชากาแฟ และทำข้าวต้มหมูง่ายๆ สำหรับคนงานใน่เช้าที่ไม่ได้ทานอะไรมาจากบ้าน
“อ้าว! นายอำเภอ คุณหนูชลมาหาคุณภีมเหรอจ๊ะ”นางแม้นทักทายแขกประจำของเ้าของไร่
“ครับป้าแม้นผมคิดถึงป้าแม้นกับป้าสุขจังเลยครับ”
“ไม่ต้องปากหวานกับคนแก่เลยพ่อคุณยังไม่ได้ทานอะไรมาสิท่า”
“ป้าแม้นนี่รู้ใจผมจังเลยนะครับผมตื่นเช้ามา ก็รีบมาหาป้าแม้นเลยครับ จะมากินอะไรอร่อยของป้าก่อนแล้วค่อยไปพบไอ้ภีมมัน”
“ไม่ต้องมาชมคนแก่เลยฝีมือป้ามันไม่เท่าไรหรอกค่ะ นายอำเภอกับคุณหนูนั่งรอก่อนสักครู่โรงครัวเราได้แม่ครัวคนใหม่มาช่วย ทำอาหารอร่อยอย่างงี้ เดี๋ยวจะหาว่าป้าโม้รอชิมฝีมือสักครู่นะคะ”นางแม้นไม่พูดเปล่า รีบพุ่งไปตักข้าวต้มหมูหอมกรุ่น 2 ที่มาเสิร์ฟทันที
“ชลว่าต้องอร่อยเหมือนที่ป้าแม้นคุยไว้แน่เลยค่ะดูสิ! คนงานนั่งทานกันเต็มเลยพี่แดน ปกติไม่เคยเห็นคนเยอะแบบนี้มาก่อน”
“ก็จริงสิคะคุณหนูลองทานเลยค่ะ กำลังร้อนๆอยู่เลย” นางแม้นยิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าทางและสีหน้าของสองพี่น้องที่กำลังทานข้าวต้มคำแรกอยู่พวกเขาต้องพอใจแน่ๆ
“โอ้โห้ ป้าแม้นครับนี่มันยิ่งกว่าอร่อยอีกนะครับผมไม่เคยกินข้าวต้มที่ทั้งอร่อยกลมกล่อมและหอมข้าวหอมมะลิมากๆแบบนี้มาก่อนเลยครับ”
“จริงด้วยค่ะชลเห็นด้วยกับพี่แดน” สองพี่น้องทานข้าวต้มต่อไปเรื่อยๆจนหมดนายอำเภอแดนชลถึงกับต้องขอเบิ้ลชามที่สองส่วนชลธิชานั้นปกติทานน้อยแต่เช้านี้กลับทานข้าวต้มชามใหญ่ได้จนหมด
“เป็ไงค่ะทั้งสองคนอร่อยสมคำของป้าหรือเปล่าคะ?”
“อร่อยค่ะ ชลชักจะอยากเห็นหน้าของแม่ครัวคนใหม่นี่แล้วสิคะแบบนี้ตอนเที่ยงเราก็มาฝากท้องที่โรงครัวอีกสิคะพี่แดน” น้องสาวยิ้มสดใส
“ความคิดดีมากน้องสาวพี่”
“งั้นรอสักครู่นะคะป้าจะเรียกใบบัวออกมาแนะนำให้คุณๆทั้งสองรู้จัก”
“ใบบัว ใบบัวเอ้ย”
“ขา” เสียงหวานตอบขานกลับออกมาจากข้างใน
“ออกมาป้าแปบนึงลูก”
นายอำเภอแดนชลมองหญิงสาวบอบบางหน้าหวานคุ้นๆที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีหม่นเก่าๆ ใบหน้าชื้นด้วยเหงื่อด้วยความตกตะลึง...นี่มันนางฟ้าชัดๆ
ส่วนชลธิชาก็มองด้วยความแปลกใจหญิงสาวตรงหน้าสวยจนผู้หญิงอย่างเธอยังมองตาค้างเลย
“ใบบัวแม่ครัวคนใหม่ของที่นี่ค่ะ”
“ใบบัวลูก นี่นายอำเภอแดนชลเพื่อนของเ้านายเราส่วนคนนี้คุณหนูชลธิชาน้องสาวท่านเป็คู่หมั้นของเ้านายเราเหมือนกัน”
“สวัสดีค่ะ”นางฟ้ากลางไร่พนมมือไหว้อย่างงดงาม ตัวอ่อนตัวโยน
“สวัสดีครับ/ค่ะ”สองพี่น้องรับไหว้พร้อมกันด้วยความชื่นชม
“ป้าแม้นก็พูดเกินจริงไปหน่อยนะคะชลกับพี่ภีมยังไม่ใช่คู่หมั้นคู่หมายกันเสียหน่อย”
“โอ้ยยย เหรอคะแต่อีกไม่นานป้าก็พูดได้แล้วเต็มปากแล้วใช่ไหมคะคุณหนูขา"สาวแก่หัวเราะด้วยความชอบใจ
“อาหารฝีมือคุณใบบัวนี่อร่อยจริงๆนะครับไม่ทราบว่าตอนเที่ยงผมขอมาฝากท้องกับที่นี่ได้หรือเปล่าครับ” แดนชลเอ่ยกับรักแรกพบของตนเองทันที
“ยินดีมากเลยค่ะนายอำเภอถ้ายังไงใบบัวของตัวก่อนนะคะ พะโล้อยู่บนเตาไม่มีใครดูอยู่ด้วยค่ะ”สาวน้อยโค้งเล็กน้อยให้คนทั้งคู่ก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าไปด้านในที่เธอจากมาเมื่อสักครู่
แม่ครัวคนสวยหายลับไปแล้วแต่หนุ่มหล่อดีกรีนายอำเภอยังหันไปมองแล้วยิ้มค้างอยู่อย่างนั้นจนได้ยินเสียงแหลมแทรกขึ้นนั้นแหละเขาถึงได้หลุดจากพะวง
“แหม่ๆ พี่ชายของชลท่าทางจะชอบอาหารมื้อนี้มากจริงๆนะคะป้าแม้น” ส่งสายตาล้อเลียนไปให้
“โรงครัวยินดีต้อนรับนายอำเภอตลอดอยู่แล้วค่ะว่างก็มาบ่อยๆนะคะ”
“ชลของทำนายว่าต่อไปป้าแม้นต้องเห็นหน้าของพี่ชายชลบ่อยแน่นอนค่ะ”สองสตรีรุมแซวพอกุ้มกิ้มจนหนุ่มหล่อหน้าแดงหูแดง
“พอๆ เลยยายชล มัวแต่ล้อคนอื่นเขาอยู่ได้พูดจบหรือยังล่ะเรา จะได้ไปหาพี่ภีมสุดที่รักของเราสักทีบ่นคิดถึงมาตลอดทางไม่ใช่เหรอ?” คนเขินอายตัวจริงทำพูดจากลบเกลื่อน แล้วมันก็ได้ผลเมื่อน้องสาวสุดที่รักบิดเขินอายไปมาพาลตบตีทำร้ายให้พี่ชายอย่างเขาเจ็บตัวเสียด้วยในตอนนี้
“อ้าวไอ้แดนน้องชลมาแต่เช้าเชียว” ภีระที่แต่งตัวเรียบร้อยกำลังจะเดินทางเข้าไร่แต่เจอเพื่อนรักเอาเสียก่อน
“สวัสดีค่ะพี่ภีม จริงๆแล้วพี่แดนกับชลมาถึงไร่นานแล้วล่ะค่ะก็คนแถวนี้นะสิคะมัวแต่ไปจีบแม่ครัวอยู่ เกือบได้คลาดกับพี่ภีมแล้วไหมล่ะ”สาวหวานเรียบร้อย หยอกล้อพี่ชายอย่างน่ารักเ้าของไร่ข้าวโพดเลิกคิ้วแปลกใจในคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า
“จีบใครนะ แม่ครัวเหรอใครกัน” หวังว่าคงไม่ใช่ในสิ่งที่เขาคิดหรอกนะ...หากเป็อย่างนั้นเธอโดนดีแน่
“ก็แม่ครัวคนใหม่ที่ชื่อใบบัวไงคะพี่ภีมเขาลือกันว่าทำอาหารอร่อยมาก ชลกับพี่แดนก็พิสูจน์มาแล้วนะคะขนาดแค่ข้าวต้มหมูธรรมดายังอร่อยมาก อร่อยจนวางช้อนไม่ลงเลยค่ะ”เล่าให้ฟังด้วยแววตาเปล่งปลั่ง ภีระหันกลับมามองเพื่อนตัวแสบทันที ด้วยสายตาที่ค่อนข้างแปลกไปชวนขนลุก
“ไม่มีอะไรหรอกเพื่อนแกก็อย่าไปฟังยายชลมากนักเลยคุยธุระของฉันดีกว่าคืออาทิตย์หน้าพ่อแม่ฉันจะจัดงานเลี้ยงประจำปีท่านให้มาถามว่าสองไร่จะจัดพร้อมกันเหมือนปีก่อนๆหรือเปล่าวะ?”
“อืมได้สิจัดพร้อมกันเลย” ภีระตอบตกลง สองไร่ขนาดใหญ่อยู่ติดกันเป็แหล่งจ้างงานหลักของชาวบ้านละแวกนี้บางบ้านสามีทำงานไร่เขาแต่ภรรยาทำงานอยู่ไร่ของเพื่อนรักก็มีมากหลายครอบครัวจัดพร้อมกันทีเดียวมันก็จะได้สะดวกมากกว่าด้วย
“ได้ แล้วฉันจะให้ยายชลมาคุยรายละเอียดกับคนของแกอีกทีนะงั้นเข้าออฟฟิศกันเถอะว่ะ ฉันมีเื่จะคุยกับแกเยอะเลย”
“จะเที่ยงแล้วนะเว้ยแกไม่มีธุระต้องทำที่อื่นเลยหรือไงว่ะ” ภีระสอบถามเมื่อสองพี่น้องยังไม่ได้มีทีท่าว่าจะกลับแต่อย่างใด
“อะไรกันว่ะนานๆจะเป็วันหยุดของฉันทั้งที แต่แกกลับมาไล่กัน”
“เอ้าฉันก็แค่ถามดูไม่ได้ไล่ เห็นทุกทีทุกทีมาคุยแค่แปบเดียวก็กลับนี่หว่า”
“คริ คริ”สาวน้อยหนึ่งเดียวหัวเราะออกมา เชิญชวนให้สายตาสองหนุ่มหันไปมองพร้อมกัน
“พี่ภีมไม่รู้อะไรจริงๆแล้วพี่แดนเขาไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกค่ะ ตอนเช้าก็บอกว่าจะกลับไปทานข้าวเที่ยงที่บ้านเพราะต้องสะงานค้างต่อตอนบ่ายแอ้ ! สงสัยที่ไร่พี่ภีมจะมีของดีค่ะ พี่แดนจึงอยู่ติดหนึบนานขนาดนี้”
“ของดีเหรอ?”
“ไม่มีอะไรหรอกเพื่อนนี่มันใกล้เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่าวะฉันหิวแล้วอ้าวยายชลรีบเก็บของสิพี่จะออกไปรอข้างนอกนะ อย่านานล่ะ” ชลธิชามองค้อนพี่ชายตัวดีที่เดินล่วงกระเป๋าออกไปจากห้องหน้าตาระเรื่อจนน่าหมั่นไส้
“ไปทานข้าวกันเถอะค่ะพี่ภีมแล้วเดี๋ยวพี่ภีมก็จะเห็นของดีที่ชลพูดถึงเองนั้นแหระ”สาวน้อยเก็บอุปกรณ์มือถือใส่กระเป๋าส่งยิ้มให้ชายหนุ่มในดวงใจอีกครั้งก่อนจะเดินตามพี่ชายของตนออกไป
อากาศร้อนอบอ้าว ภีระเดินลงจากรถกระบะคู่ใจสายตามองดูคนงานจำนวนมากชุลมุนกันอยู่หนาแน่นบริเวณโรงครัวตรงหน้าเขา
“อ้าวนายนายอำเภอกับคุณหนูชลก็มาด้วย มาครับมา เชิญนั่งทางนี้ครับ”ดาวน้อยกระวีกระวาดเดินเข้ามาหาทันทีที่เห็นรถของเ้านายเข้ามาจอดในพื้นที่โรงอาหารในตอนเที่ยงตรง
“วันนี้มีงานอะไรหรือเปล่าคะพี่ดาวน้อยทำไมคนถึงเยอะมากมายขนาดนี้” ทั้งสี่คนหันไปมองคนงานกว่า 100 ชีวิตที่กำลังเข้าแถวตอนเรียงสามในมือถือถาดหลุมคนละใบยืนออแอเสียงดังตรงที่แม่ครัวตักอาหาร
“โอ้ย จะมีอะไรหละครับก็เพราะแม่ครัวคนใหม่ทำอาหารอร่อยอย่างนี้เลยนะสิครับ” ดาวน้อยยกนิ้วโป้งขึ้นมาก่อนอธิบายต่อไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“เมื่อวานว่าวุ่นวายแล้ววันนี้กลับวุ่นวายกว่าเดิมเสียอีก ปกติจะมีบางส่วนนำอาหารมาทานเองครับแต่วันนี้ทุกคนต่างพร้อมกันมาทานอาหารจากโรงครัวของเราทั้งหมดครับ เดี๋ยวคุณๆนั่งรอตรงนี้ก่อนนะครับกระผมจะไปจัดอาหารมาให้” ดาวน้อยเดินออกไปแล้วภีระสอดส่องมองแม่ครัวหน้าหวานที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตักอาหารให้คนงานอย่างขมักเขม้นยิ่งพฤติกรรมที่มีคนงานทั้งหนุ่มทั้งแก่แซวหยอกล้อนั้นอีกหละมันทำให้ลมหายใจของเขารุนแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“แหม่ๆ พี่แดนแมลงวันจะเข้าไปทำรังในปากพี่แล้วนะคะ มองหน้าใบบัวแล้วยิ้มปากกว้างเสียขนาดนั้น”
“อะไรของแกยายชลยงยิ้มอะไรไม่มี๊ พี่ก็แค่ดูเขาทำงานกันเฉยแต่ก็จะว่าไปฉันไม่เคยเห็นโรงครัวของแกวุ่นวายขนาดนี้มาก่อนเลยนะเว้ยไอ้ภีม”เ้าของไร่ที่ถูกกล่าวถึงไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพราะสายตาและความคิดของเขาตอนนี้มัวแต่เก็บรายละเอียดของแม่ครัวคนใหม่อยู่ต่างหาก
แล้วไหนจะเป็ตอนที่เธอพยายามหลบสายตาของเขา...แต่พอคนงานหนุ่มมาเอ่ยทักทายเธอดันตอบกลับไอ้หนุ่มนั้นทันทีด้วยรอยยิ้มหวานบาดใจนั้นอีกหละ...ฉันชักจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะบัวชมพู!
“มาแล้วครับผมน้ำกระเจี๊ยบเย็นๆ หวานชื่นใจครับ อาหารป้าแม้นกำลังยกตามมานะครับรอสักครู่ ผมขอเป็ดูแลความเรียบร้อยของคนงานก่อนนะครับคนเยอะวุ่นวายจริงๆ” ดาวน้อยเดินออกไปพร้อมบ่นกระปอดกระเปียดแต่สีหน้าท่าทางนั้นดูจะตรงข้ามเหมือนกับว่าเขาจะมีความสุขมากกับเหตุการณ์ครื้นเครงตรงหน้าเสียมากกว่า
ไข่พะโล้ แกงเขียวหวานปลากรายและผัดผักอาหารเรียบง่ายที่เป็อาหารมื้อหลักของโรงครัววันนี้เมนูอาหารไม่ได้แตกต่างจากวันก่อนๆอะไรหนัก ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมข้าวสวยร้อนๆ 3 จาน แก่ผู้เป็เ้านายและบรรดาแขกของเขา
“อื้อหือ อร่อยสุดๆเลยว่ะไอ้ภีม”นายอำเภอถึงกลับร้องอุทานเสียงหลงเพียงแค่อาหารคำแรกส่งเข้าถึงปาก
“จริงด้วยค่ะอร่อยมาก”น้องสาวเสริมคำพูดของพี่ชายอีกครั้ง
“เป็ไงคะเหมือนที่ป้าคุยไว้เมื่อเช้าหรือเปล่า?”
“สมคำล่ำลือจริงๆค่ะป้ารสมือนี่เป็เชฟร้านอาหารดังๆได้สบาย” คุณหนูคนสวยพูดออกไปพร้อมยิ้มกว้าง
“ค่ะ ป้าก็ว่าอย่างนั้นทานให้อร่อยนะคะเดี๋ยวอีกสักพักป้าจะเอาของหวานมาเสิร์ฟ วันนี้เป็บัวลอยมะพร้าวอ่อนค่ะ”ป้าแม้นพูดด้วยรอยยิ้ม ยิ่งได้เห็นเ้านายที่รักและคนงานคนอื่นๆในไร่มีความสุขกับการทานของอร่อยๆ นางก็พลอยมีความสุขไปด้วย...แม่ครัวใหญ่อารมณ์ดีตลอดทั้งวัน
“ใบบัวลูกเดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ป้าวานเอ็งตักบัวลอยไปให้เ้านายกับแขกของเขาหน่อยนะลูกนะ”ป้าแม้นไหว้วานสาวน้อยหน้าหวานนางพอมองออกว่านายอำเภอแดนชลถูกตาต้องใจหญิงสาวคนนี้อยู่มากหากพวกเขาได้ลงเอยกันก็คือว่าเป็วาสนาของหญิงสาวมิใช่น้อย คนแก่แอบอมยิ้มกับจินตนาการไปไกลของตนเองผิดกับสาวน้อยที่กำลังจะยกหม้อและถาดอาหารที่หมดเกลี้ยงนำไปแช่น้ำยาบริเวณด้านหลังครัวจะได้ง่ายในการทำความสะอาดต่อไป ทั้งที่เธอพยายามจะอยู่ให้ห่างผู้ชายใจร้ายจอมฉวยโอกาสให้ไกลแสนไกลแล้วแท้ๆ เมื่อคืนกว่าจะสลัดความคิดเื่นั้นให้ข่มตานอนหลับก็ปาเข้าไปดึกดื่นค่อนคืนแต่โชคชะตากลับไม่เข้าข้างเธอเอาเสียเลย ไม่วายให้วันนี้ต้องเอาอาหารไปให้ได้เผชิญหน้ากันอีก...ไม่รู้จะทำหน้าทำตาอย่างไรนะสิ...ขนาดได้สบตาเขาเพียงสั้นๆก่อนหน้าเธอยังรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด...ไม่รู้จะต่อว่าอะไรเธออีกหรือเปล่า...คนอย่างเธอทำอะไรก็ไม่ถูกใจเขาสักอย่างเลยนี่หนา
แดนชลมองสาวสวยที่เดินถือถาดขนมหวานเขาส่งยิ้มออกไปให้ก่อนที่เธอจะเดินมาถึงโต๊ะเสียอีก
“อาหารฝีมือใบบัวอร่อยทุกอย่างเลยนะคะวันหลังจะให้แม่ครัวที่บริรักษ์มาเรียนรู้กับใบบัวบ้างชลจะได้กินของอร่อยๆแบบนี้ทุกวัน” คุณหนูผู้เรียบร้อยเอ่ยชม
“ขอบคุณค่ะคุณหนูบัวลอยมะพร้าวอ่อนคะ” เสียงหวานกล่าวฟังดูไพเราะบวกกับกริยาอ่อนช้อยถูกอกถูกใจสองพี่น้องและเหล่าแม่ครัวน้อยใหญ่ที่แอบเชียร์อยู่ด้านหลังแต่กลับสร้างความไม่พอใจให้คนที่เงียบมาตลอดเวลาอย่างภีระ แล้วตอนนี้เขาก็ยังนั่งเงียบต่อไป
“คุณใบบัวทานอะไรหรือยังครับถ้ายัง...อยู่ทานด้วยกันก่อนนะครับ” แดนชลตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมแต่เขาก็ยังไม่พลีพล่าม ไม่ทำให้คนตรงหน้าต้องใกับแผนรุกอันแยบยลไปเสียก่อน
“ใบบัวทานข้าวกับป้าๆเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำงานของเธอต่อสิว่างมากนักหรือไงถึงมายืนเล่นให้ท่าผู้ชายเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงนี้”วาจาเรียบและคำพูดของเ้าของไร่ทำเอาสองพี่น้องมองหน้ากันอัตโนมัติด้วยความใปนสงสัยส่วนสาวน้อยที่ถูกต่อว่ากัดริมฝีปาก มือน้อยกำถาดใบเล็กแน่น
“ขอตัวก่อนค่ะ”เธอโค้งตัวน้อยๆให้ ก่อนเดินจากไปด้วยความรวดเร็วเพิ่งจะเอาขนมมาเสิร์ฟและตอบคำถามแขกของเขา 2-3 ประโยคใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ แต่อีตาบ้านั้นก็ยังต่อว่าเธอต่อหน้าบุคคลอื่น...ไม่มีเหตุผลที่สุด
"ไอ้ภีมทำไมปากหมาอย่างนั้นว่ะ?"เพื่อนสนิทถามด้วยเสียงไม่ค่อยพอใจ
"นั้นสิคะ ใบบัวไม่ได้ทำอย่างที่พี่ภีมพูดสักหน่อยไปว่าเธออย่างนั้นได้ยังไงกัน"คนถูกต่อว่าไม่ตอบ ทำเพียงหยักไล่น้อยๆเพราะเขากำลังตั้งหน้าตั้งตาทานบัวลอยมะพร้าวอ่อนหอมๆหวานๆ อยู่ลูกเดียวไม่สนใจสิ่งอื่น
เกือบ 5 โมงเย็นงานทุกอย่างในโรงครัวเสร็จเรียบร้อย ใบบัว ป้าแม้นและป้าสุขอยู่รับประทานอาหารร่วมกัน เพราะอยู่กันเป็ 3 คนสุดท้ายก่อนที่บรรดาลูกหลานที่เลิกจากงานจากโรงเรียนจะขับมอเตอร์ไซด์มารับเื่อาหารเย็นป้าแม้นฝากบอกดาวน้อยให้ไปแจ้งกับแม่บ้านที่บ้านใหญ่แล้วว่าต่อไปแม่ครัวคนใหม่จะทานร่วมกันรับประทานพร้อมกับบรรดาแม่ครัวที่นี่ไม่ต้องรบกวนบ้านใหญ่อีก
ทันทีที่กลับมาถึงกระท่อมก็ต้องใยิ่งกว่าเห็นภูตผีเมื่อคนใจร้าย ลามก ชอบพูดจาไม่ดีกับเธอ กำลังนอนยืดเหยียดขาอย่างสบายใจ
“คุณ”
“ไง กว่าจะกลับมาได้มัวแต่ทำตัวระริกระรี้กับพวกคนงานอยู่สิท่า”พ่อคนปากคอเราะร้ายพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“...” ใบบัวไม่ตอบทำแค่จะหมุนตัวออกจากห้องแคบๆนี่ไป ไม่อยากเสวนาด้วยหรอกในความคิดของเธอแต่ช้ากว่าคนตัวโตที่สปริงตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้ากระชากแขนเล็กๆจนคนตัวเล็กเสียหลักล้มทับตัวเขาเข้าอย่างจัง
“โอ้ย”เธอร้องด้วยความใและเ็ป ทำไมเขาต้องทำร้ายเธออยู่ร่ำไปในทุกๆครั้งที่เจอนะ...เธอก็ยอมเป็ทาสทำงานงกๆแลกข้าวน้ำแลกที่กันแดดกันฝนเท่านี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง
“ฉันคุยด้วยทำไมไม่ตอบอ่อ เธอคงเกลียดฉันมากสินะ แต่พอไอ้แดน ไอ้คนงานถึงได้ตอบทันทีพ่อแม่เธอรู้หรือเปล่าว่าลูกสาวตัวเองชอบทำตัวร่าน ให้ท่าผู้ชายขนาดนี้”คนโมโหเป็ฟืนไฟพูดไปเรื่อย แต่สายตาดูถูกเหยียดหยาบนั้นเธอไม่ชอบเลยจริงๆ
เพี้ยะ
เสียงฝ่ามือน้อยกระทบผิวหน้าของเ้าของไร่อย่างแรงก่อนที่ใบหน้าเข้มจะหันมาจ้องคนที่กล้าทำร้ายเขาอย่างช้า ใบบัวถึงผละตัวเองออกห่างอย่างผวา...ตอนนี้เขาช่างน่ากลัวเหรอเกิน
“เธอ กล้า มาก”เสียงเฉียบเปล่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“เออ...เออคือก็คุณว่าฉันก่อนนี่ค่ะ ฮึก แล้วยังลามปลามถึงพ่อแม่ฉันด้วย โกรธเกลียดอะไรฉันก็ด่าว่าฉัน ทำฉันคนเดียวสิ พ่อแม่ฉันไม่ได้เกี่ยวกับเื่นี้ด้วยเลย”เสียงร้องสะอื้นต่อว่าอย่างสุดทน เป็ใครจะยอมได้ เมื่อมีคนมาต่อว่ามารดาสุดที่รักของเธอเช่นนี้
“โกรธเกลียดอะไรเธอก็ด่าเธอ ลงที่เธอคนเดียวสินะ ได้เลย...จัดไปตามคำขอ”
“ว้ายยยยยยยย”สิ้นสุดคำพูดเขาร่างบอบบางก็ถูกจับพาดบ่าแข็งแรง คนตัวโตมุ่งไปยังลำธารท้ายไร่ด้วยความเร็ว...เขาโมโหเธอมากไหนเื่ที่เธอทำร้ายเขา ถามอะไรไม่ค่อยพูดค่อยจา หลบทุกครั้งที่มองแล้วเื่ที่ไปทำตัวเป็ผู้หญิงระริกระกรี่ต่อหน้าคนงานผู้ชายเขายังไม่ลงโทษอะไรเธอเลยสักข้อ
ตู้มใบบัวถูกโยนลงไปในน้ำใสเห็นตัวปลา แฮ่ก แฮ่กน้ำเข้าปากเข้าจมูก ผิวกายเจ็บร้าว แต่ก็พยายามลุกขึ้นยืนลูบหน้าลูบตาในน้ำที่ลึกระดับเอวของเธอ
ตู้มเสียงน้ำกระฉอกใหญ่เพราะร่างสูงอีกคนะโตามเข้ามาหน้าตาเหมือนอสูรร้ายที่พร้อมจะฆ่าเธอให้ตายเสีย
“มานี่ แม่ตัวดี”มือแกร่งฉุดกระชากลากถูกให้เดินไปยังระดับน้ำที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ
“ฮือ ฮือปล่อยใบบัวเถอะคะ อย่าทำอะไรใบบัวเลย ฮือ ฮือใบบัวขอโทษ”สาวน้อยร่ำร้องน้ำหูน้ำตาไหล ยิ่งน้ำมันลึกลงเท่าไรความกลัวในใจก็เริ่มก่อตัวขึ้นมากเท่านั้น
“พ่อเทพเื่ใบบัวไปถึงไหนแล้ว?” เมื่อนางเจอหน้าบุตรชายครั้งแรกตลอดทั้งวัน อดที่จะถามถึงข่าวคราวของสาวน้อยที่หล่อนเลี้ยงดูอุ้มชูมาแต่อ้อนแต่ออดไม่ได้
“ผมให้เพื่อนนักสืบตามให้แล้วครับแม่ได้ข่าวยังไงผมจะรีบบอกคุณแม่” หนุ่มใหญ่บอกผ่านๆ
“แล้วทำไมแกถึงไม่แจ้งความห่ะนี่มัน 3 วันแล้วนะพ่อเทพ” หญิงชราร้อนใจ
“ไม่ได้นะคุณแม่ เื่นี้ถึงหูตำรวจหรือนักข่าวไม่ได้่นี้เราต้องอยู่เงียบๆคุณแม่ก็รู้ดีนี่”
“เป็เพราะแม่รู้ดียังไงล่ะเลยต้องฝากฝังให้พ่อเทพช่วยตามหาใบบัวให้แม่นะ ถ้าแม่ยังแข็งแรงดีแม่จะไม่รบกวนเราเลยแม้แต่น้อย”
“โธ่คุณแม่ครับเื่แค่นี้ทำไมต้องมาอารมณ์เสียใส่ผมด้วยล่ะครับ” เทพไทเองก็เริ่มหงุดหงิดทั้งเื่งาน ทั้งเื่คดี เท่านี้ชีวิตของก็ยังยุ่งไม่พอหรือไง
“เื่ใบบัวคือเื่แค่นี้สำหรับแกเหรอพ่อเทพนั้นมันลูกแกทั้งคนนะ”
“ใบบัวไม่ใช่ลูกของผมคุณแม่อย่าพูดแบบนี้อีกนะครับ”
“ไม่ใช่ลูกแกแล้วเป็ลูกของหมาตัวไหนห้ะ ฉันเลี้ยงแกให้เป็คน ทำไมแกถึงได้แย่ผิดมนุษย์แบบนี้หมาแมวมันยังรัก ยังห่วงลูกตัวเอง แล้วแกเป็คน ทั้งเก่งทั้งฉลาดแต่ทำไมถึงไร้สามัญสำนึกแบบนี้ห้ะพ่อเทพ” คนแกเริ่มฉุนนางเองก็สุดจะทนแล้วกับเื่นี้แล้วนางอดทนไม่ยุ่งเกี่ยวกับเื่ในอดีตมาตลอด ตอนนี้ไม่อยากทนอีกต่อไป
“คุณแม่” เทพไทหมดความอดทนกับเื่นี้เต็มทีกับมารดาเองเขาก็ไม่อยากเถียงให้มากความเขาเลือกที่จะเดินหนีไปจากตรงนี้เสียมากกว่า
“ไม่รักลูกแล้วทำให้เขาเกิดขึ้นมาทำไมพ่อเทพ อย่าเดินหนีแม่นะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
“ไม่รักครับแล้วก็ไม่อยากให้เกิดมาด้วย มันเป็ความผิดพลาดแม่ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมเื่มันเป็เพราะนังคนใช้คนนั้นให้ท่าผมตอนเมาคืนนั้นต่างหาก”หันกลับมาเถียงมารดา ก่อนเดินอาจๆขึ้นไปบนชั้นสอง
“ใบบัวไม่ได้เกิดมาจากคืนที่แกเมาเหมือนหมาวันนั้นแกอย่าคิดว่าทำอะไรไว้คนอื่นจะโง่ จะไม่รู้นะ ไม่ใช่แม่คนเดียวที่รู้เื่นี้บงกชก็รู้ฉันจะบอกแกให้” เื่ต่ำช้าของบุตรชายที่นางไม่นึกถึง ไม่อยากขุดรื้อฟื้นขึ้นมาพูดอีกตลอดหลายสิบปี เทพไทนิ่งงันบนบรรไดขั้นที่สองสมองไม่สั่งการให้ก้าวขาต่อไปข้างหน้าเื่นี้มีเขาและผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นเท่านั้นที่รู้นี่ คนอื่นไม่มีทางรู้เด็ดขาด
แล้วมารดาเขาล่ะท่านรู้เื่นี้ได้อย่างไร
“ปล่อยใบบัวนะคะใบบัวว่ายน้ำไม่เป็ กลัวแล้ว ฮือ ฮือ” ยิ่งร้อง ยิ่งดีดดิ้นมือหนานั้นก็พลอยจะจับกุมแน่นขึ้นเรื่อยๆ เธอจะไม่ไหวแล้วนะ
“เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยนี้ทำไมไม่ปากเก่งให้ตลอดล่ะหึ” ภีระปล่อยให้ร่างที่สั่นๆเป็อิสระระดับเกือบลึกจนคลอเคลียลำคอขาวผ่อง สาวน้อยยืนนิ่ง สั่นไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัวเธอไม่ส่งเสียงร้องอีกแล้วเหลือเพียงสะอื้นเล็กน้อยเพราะไม่รู้คนตรงหน้าจะทำร้ายทำลายเธอไปอีกหรือเปล่า
หนุ่มหล่อก็ยืนนิ่งจ้องมองร่างเล็กไม่ได้วางสายตาความอ่อนแอของเธอ ทำให้อารมณ์ฉุนเฉียวก่อนหน้านี้ของเขาค่อยๆลดลงไป
“ต่อไปฉันพูดอะไรด้วยต้องตอบฉันเข้าใจไหม?”
“เข้าใจค่ะ”เสียงสะอื้นตอบอย่างอู้อี้ พนักหน้ารัวๆไปมา ร่างกายก็ยังคงสั่น
“ถ้าพูดเข้าใจง่ายๆแบบนี้ฉันก็ไม่ต้องลงโทษเธอถึงขนาดนี้หรอกนะ” เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดใบบัวก้มหน้าลงต่ำ โยกหัวไปมาเป็สัญญาณว่าเธอเข้าใจเขาแล้ว
“ฮือ” เธอร้องไห้ทันทีที่มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนมาจับที่ไล่สั่นระริกทั้งสองข้างของเธอ
“ร้องทำไมหึฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย” สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองให้แน่ใจว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆสายตาอบอุ่นที่เธอไม่เคยเห็นจากใครที่ไหนมาก่อนนอกจากคุณหญิงพิมพ์แขตอนนี้มีอีกคู่หนึ่งที่กำลังจดจ้องมองเธออยู่
“ห้ามร้องอีกนะ”ร่างใหญ่เข้าไปโอบกอดร่างสั่นเทานั้นด้วยความอ่อนโยน แต่ใบบัวทั้งนิ่งทั้งเกร็งไม่กล้าแม้กระทั่งหายใจดัง ความกลัวในหัวใจลดลงแต่ก็ยังมีอยู่ภีระกระชับร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกแข็งแกร่งของเขาแน่นขึ้นลูบััแผ่นหลังบอบบางเพื่อให้อาการตื่นกลัว สั่นเทาของเธอหายไป
“ปกติเธออาบน้ำอย่างไง?”
“ก็มาอาบที่นี้ล่ะค่ะ”ใบบัวตอบแ่เบาผ่านอ้อมอก เ้าของไร่ยิ้มน้อยที่มุมปาก โดยไม่มีใครสามารถมองเห็นหัวใจเต้นแรงขึ้น ดีใจ ชื่นใจที่เธอเชื่อฟังในสิ่งเขาบอกก่อนหน้า
“แล้วสบู่ ยาสีฟันแชมพูล่ะ เอามาจากไหน”
“เออ...ไม่มีหรอกค่ะฉันไม่ได้ใช้พวกมัน”
“หืม จริงเหรอแล้วทำไมตัวเธอถึงหอมล่ะ ผมก็หอม”ภีมสูดดมผิวกายบนใบหน้าและเส้นผมของหญิงสาวเขาสูดความหอมแปลกประหลาดนั้นเข้าปอดยาวๆทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งหนัก
“หืม อย่าค่ะ”สาวน้อยใจเต้นรัวระสับระส่าย
“ไม่ต้องกลัวฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า” สาวน้อยผละร่างกายออกมา มองหน้าเขาอีกครั้งในใจคิดเพียงแต่ว่าจะพูดจาดีๆ และขออนุญาตขึ้นจากน้ำเย็นแห่งนี้โดยไว
“ใบบัวขอขึ้นจากน้ำได้ไหมคะคุณภีมขา...อื้อ”ใบหน้าเปื้อนน้ำตาและเสียงหวานๆของเธอทำให้ภีระไม่สามารถข่มอารมณ์แปลกๆจากภายในตัวได้อีกต่อไปหากเขารู้ว่าเธอเคยทำหน้าตาและพูดหวานจับจิตแบบนี้กับใครมาก่อน เขาสัญญากับตัวเลย...เขาจะไปฆ่ามัน
กลีบปากบางทั้งเนียนทั้งนุ่มนิ่มเขาบดจูบมันครั้งแล้วครั้งเหล่าด้วยความกระหายั้แ่คืนนั้นที่เขาได้ััเรือนร่างทุกส่วนของผู้หญิงข้างกายคนนี้เขาก็อยากทำกับเธอแบบนี้อีก มันเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นมาเองเขาควบคุมมันไม่ได้...้ามากขึ้น้าทุกเวลา...แต่สาวน้อยก็ดื้อกับเขาเหลือเกิน
“อืม” เสียงครางหวานๆทำให้ภีมยิ่งดำดิ่งถลำลึกเขาร่ายมนต์ความเชี่ยวชาญจนอีกคนตัวอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงชายหนุ่มช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาจากน้ำ ก่อนวางเธอให้นอนราบบนโขดหินขนาดใหญ่สายตาสองคู่ต่างจ้องมองดูอีกฝ่ายด้วยความหวานเชื่อม
“ฉันอยากจูบเธอ”ไม่ได้เป็คำขอแต่เป็การบอกกล่าวก่อนที่เขาจะละเมียดดูดชิมความหอมหวานนั่นอีกครั้ง มือไม้กวัดไกว่ไปทั่วขาเรียวทรวดทรงองเอวของเธอ เสื้อยืดตัวโคร่งถูกดึงขึ้นมากองไว้ตรงหน้าอก มือหนาสอดปลดล็อคตะขอด้านหลังของเศษผ้าชิ้นเล็กๆด้วยความชำนาญความนุ่มนิ่มที่เต็มไม้เต็มมือที่เขาแสนจะคิดถึงและโหยหามาตลอดหลายวันทั้งในความจริงและความฝัน...
“อ่า อ่า” เธอเสียววาบไปทั่วอกมือบางกำแน่นแล้วกดทึ้งกับพื้นหิน ไม่หลงเหลือสำนึกอะไรอีกแล้วมีแต่ความเสน่หาที่คนบนร่างหลอกล่อให้เธอติดกับในวังวน
“จ๊วบ จ๊วบมันเป็ของฉันคนเดียว” ภีระดูดกลืนความนุ่มนิ่มหอมหวานเข้าปากพูดพึมพรำกับตัวเองจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์
นานหลายนาทีที่เขาหลงใหลไปกับหน้าอกสาวสวยที่มันทั้งอวบๆ ทั้งตูม พอดีไม้มือน่าััคู่นั้นชายหนุ่มค่อยๆเลื่อนริมฝีปากร้ายลงไปเบื้องล่าง ที่มีกุหลาบช่องาม จุดหมายอีกที่ที่เขาชื่นชอบไม่เเพ้กันตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่มีเลยสักครั้งที่เขาจะทำแบบนี้ให้ผู้หญิงมาก่อนนักโทษสาวของเขาเป็คนแรก เพียงแค่ครั้งแรกที่ได้ลองชิมเขาก็คิดถึงมันตลอดเรื่อยมา แล้วตอนนี้สิ่งที่เฝ้าปรารถนาอยากทำมันก็เกิดขึ้นจริงตรงหน้าเขาแล้ว กางเกงวอร์มสีดำเก่าเปียกน้ำค่อยๆถูกถอดออกพร้อมกางเกงตัวจิ๋วเขาต้องทำอย่างอ่อนโยนหากออกแรงมากเกินไปมีโอกาสที่มันจะขาดหลุดติดมือเป็แน่
ความสวยงดงามที่ประจักษ์ต่อสายตาภีระตอนนี้ทำเอาลมหายใจของเขาหายเป็่ๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่มือหนาจับขาเรียวของคนบอบบางน่าทะนุถนอมแยกออกจากกันนำมันทั้งสองข้างมาวางผาดบนไหล่ของเขา ใบหน้าเริ่มเข้าไปซุกชอนไช่ความหอมหวานตรงหน้ามือทั้งสองขยุมขย้ำก้นงอนงามได้รูปไปมาหลงลืมทุกสิ่งบนโลกใบนี้ลิ้นและจมูกแสนร้ายสามัคคีกันอย่างลงตัวเพื่อสร้างความสุขให้เขาและความสยิวให้สาวน้อยเบื้องล่างที่นอนหลับตาสูดปาก ส่ายศีรษะจนผมสวยสยายด้วยความรัญจวนใจ
"ชอบมั้ยบัวจ๋า"ถามออกไป แม้หญิงสาวจะไม่ได้ยินมันก็ตาม
“อ่า ฮือ”เสียงหวานส่งเข้าโสตประสาทชายหนุ่มเป็ระยะ เขามีแต่ความสุขและความปรารถนาที่สุด ที่จะส่งสาวน้อยคนนี้ให้ไปถึงฝั่งที่งดงาม
“หวานชื่นใจที่สุด บัวจ๋า”เสียงดูดชิม เล่นลิ้นดังไปทั่วทั้งบริเวณมันดำเนินไปเรื่อยจนความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุม ก่อนที่หญิงสาวจะหลุดเสียงครางลั่นกลีบกุหลาบกระตุกปล่อยน้ำใสไหลออกมามากมาย...ภีระส่งใบบัวไปถึงจุดสุดยอดสำเร็จแล้วนั่นเอง
ภีระดูดยังคงกลืนน้ำหวานที่ไหลออกมาทั้งหมดไม่ให้มันหลงเหลือด้วยความเสียดายของจูบไล้เรียวขาสลับข้างไปมาแล้วเขาก็เคลื่อนตัวมอบจุมพิตหวานๆให้เธออีกรอบเพราะทนความเสน่หาจากสายตาหวานเชื่อมนั้นไม่ไหว...น่าหมั่นเขี้ยวจริงๆแม่คุณเอ้ย
“ปล่อย ปล่อยใบบัวเถอะค่ะ”ไม่นานจากนั้นความอายก็เข้ามาความคิดของสาวน้อยนัยตาเศร้าเมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป...น่าอายเหลือเกิน หญิงสาวพยายามงอตัวมือไม้เรียวดึงเสื้อกับกางแขนของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางโดยเร็ว
“มาครับ เดี๋ยวผมช่วยบัวเอง”คนมีน้ำใจอยากจะช่วยหญิงสาวใส่เสื้อผ้า
“มะ ไม่เป็ไรค่ะ” โธ่ เขาจะทำให้เธออายไปถึงไหนนะ
“ไม่ได้นะ ผมเป็คนถอดผมต้องเป็คนใส่ให้บัวสิ”ไม่พูดเปล่าแต่ลงมือปฎิบัติทันที ยิ่งเห็นแก้มสาวน้อยแดงเรื่อ เขาก็สวมใส่มันช้าๆแตะตรงนู้นนิด ตรงนี้หน่อยทำให้คนตัวเล็กอายม้วนไปกันใหญ่
“ว้ายยย คุณ”ใบบัวร้องเสียงหลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ไม่ต้องกลัวผมแค่จะอุ้มคุณกลับเท่านั้นเอง เดินกลับเองไหวเหรอเรา”ยิ่งพูดยิ่งย้ำคนที่ถูกอุ้มอยู่บนแขนแกร่งยิ่งหน้าแดงก้มหน้างุด...สายตาที่ทรงพลังอนุภาพร้ายกาจแบบนั้นใครจะไปสู้ไหว คนตัวเล็กถูกวางลงบนกระท่อมเก่าซ่อมซ่อ
“รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนนะเดี๋ยวจะไม่สบาย” หญิงสาวพยักหน้ารับคำพูดอ่อนโยนของหนุ่มหล่อตรงหน้าก่อนจะรีบเข้าไปด้านในของกระท่อมแล้วปิดประตูทันที ภีระหัวเราะเบาๆให้ความไร้เดียงสาของเธอแล้วสายตาคมก็กวาดไปรอบๆกระท่อมหลังนี้ ก่อนที่เขาก็เดินทางกลับบ้าน เพื่อกลับไปพักผ่อนเช่นเดียวกัน... เพราะเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันกับการปรับปรุงกระท่อมให้นักโทษสาวแสนหวานของเขา
ใบบัวตื่นั้แ่เช้าตรู่เธอทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองก่อนจะเดินทางไปทำงานที่โรงครัวในตอนเช้าเป็คนแรกของวันเหมือนเช่นเคยและเป็อีกวันที่โรงครัววุ่นวายยิ่งตอนเที่ยงยิ่งชุนลมุนหนัก ทั้งๆที่มีคนงานมาช่วยงานเพิ่มขึ้นอีกตั้ง 2 คน เธอตั้งใจทำงานที่ได้รับหมอบหมายอย่างเต็มที่แต่ก็มีบ่อยครั้งที่พยายามชะเง้อหาชายหนุ่มที่ได้แนบชิดเธอบนโขดหินเมื่อวานั้แ่เช้าจนตอนนี้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เธอก็ยังไม่เห็นหน้าของเขาผ่านไปผ่านมาแถวนี้เลยสักครั้ง...ไปไหนของเขานะ
ตลอดเส้นทางสาวน้อยเดินอย่างเนิบนาบกวัดเกว่งดอกหญ้าริมทางในมือที่เก็บขึ้นมา ถอดอารมณ์ให้คิดถึงคนที่ชอบเข้ามารบกวนจิตใจให้มันเต้นแรงหน้าแดงทุกครั้งที่คิดถึงความวาบหวามที่เขาทำกับเธอแต่เมื่อยิ่งเดินเข้าใกล้กระท่อมเธอก็ยิ่งเห็นถึงความผิดปกติ รอบๆกระท่อมไม่มีหญ้าที่ขึ้นรกมีเสาปูนมายึดด้ามเสาทั้งสี่เสาทำให้ดูแข็งแรงมากขึ้นกว่าเดิม หลังคามุมด้วยจากที่ถูกเรียงใหม่อย่างเป็ระเบียบทั้งหมดนั้นอีกที่แปลกหูแปลกตาไปสาวน้อยย่างขึ้นบนที่พักพร้อมความคิดที่วิ่งวนต่างๆนานา...ใครมาปรับปรุงกระท่อมให้เธอกันนะ
จนเข้ามาถึงด้านในเห็นคนที่คอยส่องสายตามองตลอดทั้งวันนอนหลับปุ๋ย บนที่นอนลูกฝูกหนา มีหมอน2ใบ ผ้าห่มผืนหนาวางอยู่ปลายเท้าของเขาถัดมาเป็โคมไฟ ตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก ปิ่นโตสีขาวคุ้นตากระติกน้ำใบใหม่ที่ยังไม่เกะป้ายราคา ใบบัวยืนนิ่งหน้าประตู พยายามคิดว่า...เธอจะทำอะไรต่อไปดี
และแล้วคนตัวโตที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันค่อยๆลืมตาตื่นให้่เย็น เขาบิดแขนขาสลัดความปวดเมื่อยภีมกำลังจ้องหน้าหุ่นยนต์สาวสวยที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ย่อมขยับเขยื้อนไปไหน
“มาถึงั้แ่เมื่อไหร่?”ถามเสร็จตามต่อด้วยเสียงง่วงหาวยาวๆ
“เออ...เพิ่งมาถึงก่อนคุณภีมจะตื่นนิดนึงค่ะ”
“เหรอ มานั่งนี้สิ”เ้าของไร่ตบที่นอนข้างๆ ใบบัวเดินช้าเข้าไปนั่งข้างหน้าเขาแทนไม่กล้าไปนั่งชิดเขาขนาดนั้น
“ชอบไหม?”
“...”
“เห้อ!ฉันถามเธอว่าชอบที่อยู่ที่ฉันทำให้ไหม” คนหล่อถามอีกครั้งเสียงเข้มขึ้น
“ชอบค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”สาวน้อยพนมมือขอบคุณตัวโยน
“ชอบก็ดีแล้วไปอาบน้ำกันดีกว่าจะได้มาทานข้าวพร้อมกัน ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว”ไม่พูดพร่ำทำเพลงมือหนึ่งคว้าครื่องใช้ในการอาบน้ำอีกมือก็คว้าแขนเล็กแล้วลากจูงไปยังลำธารไหลท้ายกระท่อม
ใบบัวเดินตามไปไม่ได้ขัดขืนเ้าของไร่คนหล่อแต่อย่างใดๆ
ในใจสาวน้อยเต้นตุ้มๆต่อมๆ...เขาจะทำกับเธอเหมือนกับที่ทำเมื่อวานอีกไหมนะ?
ขออย่าให้เป็อย่างนั้นเลยแค่นี้หัวใจก็แทบหลุดออกมาเต้นอยู่แล้ว
“เอานี่ เปลี่ยนซะ”ภีระส่งผ้านุ่งสำหรับอาบน้ำให้บนมือของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อยึดและกางเกงยีนส์ออกเหลือไว้แค่กางเกงตัวเล็กด้านในจากนั้นก็เดินลงในน้ำใสไหลเย็นทันที
“อ้าวบัวทำไมยังไม่รีบเปลี่ยนผ้าล่ะ รีบๆลงมาเลยนะ” เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็รีบทำตามอย่างว่าง่ายสาวน้อยรูปร่างเล็กแต่ทรวดทรงองเอวไม่ได้เล็กตาม มันสมส่วนชวนมองไปหมดแล้วยิ่งตอนนี้เธออยู่ในน้ำผิวพรรณก็ยิ่งขาวนวลดูสะอาดสะอ้านคนหล่อที่ถูสบู่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ
“เอานี่ถูกหลังให้ฉันหน่อย” สบู่สีขาวก้อนเล็กถูกยัดเหยียดให้ใบบัว เธอถือมันไว้เหนือน้ำมองร่างใหญ่ที่ยืนหันหลังให้ตรงหน้า ใบมือเล็กเริ่มลูบไล้สบู่ไปทั่วแผ่นหลังกว้างอย่างตั้งอกตั้งใจไม่ได้รับรู้อาการขออีกคนที่อารมณ์ปรารถนาค่อยๆปะทุขึ้น
“เสร็จแล้วค่ะ”เสียงหวานเปล่งออกไป ภีมถึงกลับถอนหายใจยาว ด้วยความเสียดายแต่ถึงอย่างนั้นคนเ้าเล่ห์ก็คิดอะไรดีๆออก
“เอาสบู่มา เดี๋ยวฉันถูกให้เธอเองจะได้เสร็จเร็วๆ ฉันหิวจะแย่แล้ว”สบู่ถูกแย่งไปพร้อมๆกับชายหนุ่มเริ่มถูไถมันกับผิวเนื้อของหญิงสาว
“ไม่ค่ะ ไม่ดีกว่าใบบัวถูกเอง แปบเดียวก็เสร็จแล้วค่ะ”
“ฉันถูกให้เองอย่าขัดใจฉันน่าบัว”
“คุณภีมคะ...เออ”
“หรือเธออยากลองดีกับฉันอีกห้ะ”คนถูกขัดใจเสียงสูง ดื้อเหลือเกินแม่คุณแต่เื่อะไรเขาจะยอมใบบัวก้มหน้างุดเขาขู่เธออีกแล้ว ภีมยังจ้องมองยิ่งเห็นคนตัวเล็กนิ่งไปคนทะเล้นก็เริ่มลูบไล้อย่างอ้อยอิ่งต่อไปทั่วทุกส่วนส่วนไหนที่เขาชื่นชอบจะใช้เวลานานเป็พิเศษแม้เธอจะปัดป้องไปบ้างเขาก็ไม่ถือสาอะไร ภีระถูกสบู่ให้เธอนานเกือบ 10นาทีจนผิวสาวขาวทั้งสะอาดทั้งหอมอ่อนๆอีกทั้งยังซีดเพราะแช่ในน้ำเย็นเป็เวลานาน
การอาบน้ำด้วยกันวันนี้ ไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่หญิงสาวคิดไว้อากาศภายนอกที่เริ่มหนาวมากยิ่งขึ้นสองหนุ่มสาวจึงรีบกลับมารับประทานอาหารด้วยกันต่อแล้วอีกหนึ่งสิ่งที่เธอเพิ่งจะได้รู้ ภายในตู้เสื้อผ้าใบเล็กนั่นนอกจากจะมีเสื้อผ้าใหม่ของเธอที่เขาเป็ซื้อมาให้ 3-4 ชุดแล้ว ในนั้นยังมีเสื้อผ้าของเขาปะปนอยู่ด้วย
“ทำไมไม่ทานล่ะ”
“เออใบบัวทานพร้อมป้าแม้นกับป้าสุขแล้วค่ะ”
“อ่องั้นทานเป็เพื่อนฉันอีกหน่อยสิ ฉันยังไม่ได้กินอะไรั้แ่เที่ยง”สาวน้อยพยักหน้าทำตามความ้านั้นแต่โดยดี ทั้งสองคนทานอาหารร่วมกันต่อโดยเขาไม่พูดอะไรอีก
“หืม อิ่มจังเลยอาหารฝีมือเธอนี่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลยนะ” เขากล่าวชมด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณมากค่ะ”สาวน้อยพนมมือไหว้
“ว่าแต่ไปฝึกมาจากไหน เรียนจบบริหารตั้งเมืองนอกเมืองนาแต่ทำไมกลับทำอาหารไทยอร่อยหึ?” คนตัวโตนั่งกอดอกพิงผนังยืดขาอย่างสบายใจสอบถามขึ้นจ้องมองสาวน้อยที่กำลังเก็บกวาดถ้วยชามอย่างไม่วางตาใบบัวสะดุ้งนิดหน่อยที่ได้ยินคำถามแบบนั้น เธอช่วยมารดาและคุณท่านทำอาหารทำขนมมาั้แ่ยังเด็ก แล้วยังมีดีกรีเรียนจบคหกรรมจากมหาลัยชื่อดังอีกเื่ที่เธอมีฝีมือการอาหารมันก็ไม่ใช้เื่แปลกอะไรแต่คนตรงหน้าไม่ได้รับข้อมูลมาเช่นนั้นนะสิ
“ใบบัวชอบทำอาหารค่ะ”เธอเลือกที่จะตอบแค่นี้
“เหรอ แค่คนชอบทำอาหารก็ทำอาหารได้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ” ได้ยินดังนั้นเธอก็ได้แต่ส่งยิ้มแล้วไม่ตอบอะไรอีก แต่คนที่นั่งเก็กขรึมอยู่นะสิถึงกับลมหายใจสะดุด เธอส่งยิ้มหวานมาให้เขาเป็ครั้งแรก
หญิงสาวทำความสะอาดปิ่นโตเก็บกวาดห้องพักไปด้วยในตัวอยู่นานสองนาน เริ่มจะง่วงแต่ยังไร้วี่แววว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจะกลับไป
“คุณภีมจะกลับหรือยังคะ?”
“ทำไมไม่อยากให้ฉันกลับเหรอ?”
“ปะ เปล่านะคะ”เธอโบกไม้โบกมือส่ายเป็พัลวัน
“แล้วถามทำไมหรือเธอคิดจะไล่ฉัน”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะคือใบบัวเห็นว่ามันเริ่มจะดึกแล้วคุณภีมเหนื่อยมาทั้งวันน่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว”เสียงหวานอธิบายเหตุผลของเธอให้เขาฟัง
“รู้ด้วยเหรอว่าฉันเหนื่อย”คนหล่อเลิกคิ้ว
“ถูกแล้วล่ะวันนี้ฉันเหนื่อยมากๆ ต้องมาปรับปรุงกระท่อมสับประรังเคนี้ให้เธอ ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดฉันควรจะได้พักผ่อนสักทีเธอเห็นด้วยมั้ย”สาวน้อยยิ้มอ่อนก่อนจะพยักหน้างึกๆอย่างเห็นด้วยแต่ต่อมาเพียงครู่เดียวสายตากลมถึงกับเบิกกว้างเมื่อเห็นคนตัวโตเคลื่อนที่ไปนอนยังที่นอนของเธอเอาเสียดื้อๆ
“คุณภีม”เสียงหวานลากยาว
“ทำไมก็เธอบอกเองว่าฉันต้องรีบๆพักผ่อนฉันก็ทำอยู่นี่ไง”
“ใบบัวหมายถึงให้กลับไปนอนที่บ้านของคุณต่างหากค่ะ”
“นี่มันไร่ของฉันกระท่อมนี่ก็ของฉัน” คนหล่อทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป แอบมองแอบขำสีหน้าของอีกคน
167
