ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 87 กลับบ้าน!

“เป็น นายพลไคล์ จริงๆด้วย!”

เพียงไม่กี่วินาทีถนนในนครนิวยอร์กก็เต็มไปด้วยเสียงแห่งความตื่นเต้น

ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาทั้งชายและหญิงต่างก็ถาโถมเข้าหา ไคล์ ราวกับคลื่นมนุษย์

“แอนเชี่ยนวัน ตำแหน่งทางออกของประตูมิตินี้ คุณทำได้ดีมากมันช่างน่าประทับใจจริงๆ…” ไคล์ กัดฟันของเขาเอาไว้แน่นอย่างหงุดหงิดโดยไม่ลังเลใด ๆ เขารีบวิ่งตรงไปที่ตึกแถวด้านข้างจากนั้นก็กระโดดแบบสุดตัว พุ่งขึ้นไปบนอาคาร

เปิดใช้งานทักษะ [ปีนผนัง]!

เขาเหยียบลงบนผนังแล้วรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนอาคารราวกับวิ่งอยู่บนพื้นที่ราบ

ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ไคล์  ก็สามารถปีนขึ้นสูงนับ 10 เมตรได้สำเร็จจากนั้นก้มลงมองข้างล่างอย่างรวดเร็ว

ทางแยกด้านล่างอาคารพาณิชย์ผู้คนมารวมตัวกันมากมายพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องราวกับเป็นแฟนคลับที่ได้พบเจอซุปเปอร์สตาร์ที่ตนเองชื่นชอบดังกึกก้องไปทั่วทั้งมหานครนิวยอร์ก

หลังจากผ่านไปครึ่งนาที

ไคล์ ที่ปลอมตัวเป็นพนักงานออฟฟิศเดินอยู่บนถนนอีกเส้นทางหนึ่ง ในเวลานี้ยังมีผู้คนมารวมตัวกันอย่างพลุกพล่านเต็มท้องถนน พวกเขายังคงโต้เถียงกันและมองขึ้นไปบนตึก หลังจากนั้นไม่นานตำรวจก็ถูกส่งมารักษาความปลอดภัยในบริเวณนั้น

“ นายพลไคล์ เพิ่งปรากฏตัวบนถนนและฉันเห็นเขาปีนขึ้นไปบนตึก!”

“ไหนๆ เขาอยู่ที่ไหน?! ฉันต้องการลายเซ็นของ นายพลไคล์!”

“นายพลไคล์ เป็นของฉัน!”

“ การเคลื่อนไหวของ นายพลไคล์ รวดเร็วมาก ฉันได้ยินมาว่าเขาปีนขึ้นไปบนตึกที่สูงนับ 10 เมตรแล้ววิ่งหนีไป”

“ คุณเข้าใจผิด! เพื่อนฉันบอกว่าเขาแค่กระโดดเบาๆก็สามารถขึ้นไปยังชั้นบนสุดของตึกได้แล้ว!”

"นี่พี่ชาย. ตึกแถวดูเหมือนจะสูงเป็น 100 เมตร แต่ถ้าเป็น นายพลไคล์ อาจจะทำได้…”

ไคล์ ได้ฟังผู้คนที่ยืนออกันอยู่ในบริเวณนั้นต่างก็พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ เขาลดหมวกที่ศีรษะลงจนเกือบชิดกับแว่นตากันแดดแล้วเดินจากไป

ในยุคที่แทบจะไม่มีดาราไอดอล เหล่าผู้คนต่างก็พากันหลงใหลชื่นชมวีรบุรุษที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการพิชิตและอำนาจของชาติในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ลัทธิคลั่งชาติได้มาถึงระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน

“มันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย…” ไคล์ แตะคางของเขา เดิมทีเขาต้องการยืนอยู่บนโลกมาร์เวลแห่งนี้สร้างอาชีพจากนั้นค่อยๆคิดหาวิธีจัดการกับเหล่าวายร้ายในอนาคต

ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของวีรบุรุษสงครามจะมากเกินไปจนเขาไม่สามารถปรากฏตัวต่อสาธารณชนได้อีก

“ เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงก็ถึงเวลาที่ฉันจะต้องพิจารณาการลาออกจากการเป็นฮีโร่ มิฉะนั้นแม้ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวส่วนตัว แต่ก็จะดึงดูดความสนใจจากองค์กรต่างๆทั่วโลก " ไคล์ ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งโดยนึกถึงใบหน้าของ แอนเชี่ยนวัน ที่ทำให้เขารู้สึกถึงการไร้ซึ่งพลังอำนาจเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ

“แอนเชี่ยนวัน เชิญคุณตามหาอัญมณีอวกาศไปเถอะ แต่ไม่ว่าคุณจะหามันยังไงคุณก็คงหามันไม่เจออยู่ดี เพราะว่ามันถูกเก็บเอาไว้เป็นอย่างดีในพื้นที่มิติการ์ดของฉัน” ไคล์ เอ่ยพึมพำอยู่ภายในใจ

“ นอกจากนี้พลังเวทย์มนต์นั้นน่าสนใจ ฉันต้องเอามันมาให้ได้ในอนาคต!”

ดวงตาสีฟ้าของ ไคล์ เป็นประกายแวววาวจากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังถนนที่บ้านของเขาตั้งอยู่

………………...

ในเวลานี้ที่ คามาร์ทาจ ซึ่งเป็นที่พักพิงที่ซ่อนเร้นของเหล่านักเวทย์

ซูม!

วงล้อที่กำลังลุกไหม้ปรากฏขึ้นเผยให้เห็นประตูมิติที่ผู้คนสามารถเดินผ่านและในขณะนี้ แอนเชี่ยนวัน ที่วางมือไขว้อยู่ข้างหลังกำลังก้าวเดินออกมา

“ ท่านปรมาจารย์”

ในห้องโถงของอาศรม นักเวทย์ชายผิวดำทำความเคารพต่อ แอนเชี่ยนวัน ที่พึ่งกลับมาถึง

แอนเชี่ยนวัน ยิ้มพยักหน้า

นักเวทย์ผิวดำ พูดด้วยความสงสัยเล็กน้อย:“ ท่านอาจารย์ที่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกมาเกือบ 100 ปีแล้ว แต่ในเวลานี้ถึงกลับเดินทางไปพบนายพลหนุ่มของอเมริกาด้วยตนเอง?”

"นายพลไคล์ เขาไม่ใช่คนธรรมดา” แอนเชี่ยนวัน ขมวดคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ :“ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะหลอมรวมกับชีวิตทางชีวภาพจากต่างดาว”

นักเวทย์ผิวดำ พูดอย่างเชื่องช้า:“สิ่งมีชีวิตจากต่างดาวหรือ? ท่านต้องการให้ผมไปจัดการเรื่องนี้หรือไม่”

“ ไม่ ชีวิตทางชีวภาพนั่นไม่มีพลังเพียงพอที่จะคุกคามโลก นอกจากนี้คุณต้องรู้ด้วยว่าเราต้องเตรียมตัวรับมือกับศัตรูที่แท้จริงของเรา” แอนเชี่ยนวัน เตือนเขาแล้วออกจากห้องโถงไป

“ ไคล์ จักรพรรดิแห่งอเมริกา? ถ้าฉันมีโอกาสไปสหรัฐอเมริกาฉันต้องไปเจอเขาสักหน่อยแล้ว” นักเวทย์ผิวดำ พึมพำกับตัวเองและเขียนชื่อ ไคล์ ลงไว้ในใจ

แอนเชี่ยนวัน มาที่ห้องสมุดใต้ดินเธอวางสร้อยคอดวงตาของอากาโมโต้ ไว้ในกล่องเก็บหนังสือแล้ววางหนังสือเวทมนตร์ต้องห้ามไว้ด้วยกันบนชั้นหนังสือ จากนั้นปิดผนึกด้วยโซ่เวทมนตร์

มีเรื่องแปลกอีกอย่างเกี่ยวกับ ไคล์ ที่เธอไม่ได้บอกกับนักเวทย์คนใด

เธอไม่สามารถมองเห็นอดีตและอนาคตของ ไคล์ ได้

ราวกับว่าจู่ๆเขาก็ปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้จากอากาศบางๆโดยไม่มีอดีต และเมื่อมองอนาคตของเขามันกลับมีความเป็นไปได้นับพันที่อาจจะเกิดขึ้น แต่ภาพมันกลับเบลอดังนั้นมันจึงกลายเป็นเรื่องยากที่มองอนาคตของเขา

'ตัวแปร' ถูกอธิบายอย่างเหมาะสมที่สุดสำหรับ ไคล์

“ ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นฮีโร่ผู้กอบกู้โลกหรือเป็นปีศาจที่ทำลายล้างทุกสิ่งในโลก…” แอนเชี่ยนวัน ถอนหายใจ นับตั้งแต่เธอได้เป็นผู้พิทักษ์โลก ไคล์ เป็นบุคคลแรกที่เธอมองไม่ออก

………………..

ถนนในบลู๊คลิน, นิวยอร์ก

ไคล์ ไม่รู้ว่าตอนนี้ แอนเชี่ยนวัน กำลังประเมินตัวเขาอยู่ เขาเดินไปตามเส้นทางที่ปรากฏอยู่ในข้อมูลส่วนตัวของเขาและในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าวิลล่าคลาสสิกดูเพล็กซ์

“ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นที่นี่” ไคล์ เงยหน้าขึ้นมองและเป็นครั้งแรกที่ได้ 'กลับบ้าน' หลังจากยืนยันบ้านเลขที่แล้วเขาก็กดออดข้างประตูทันที

"มาแล้วค่ะ." มีเสียงตอบรับจากด้านในวิลล่าและยังเป็นเสียงที่ฟังดูน่ารักของหญิงสาว

สักพักหนึ่ง ลูซี่ ก็เปิดประตูออกเป็นช่องเล็กๆเผยให้ดวงตาสีอำพันที่กำลังจ้องมองไปที่ ไคล์ ซึ่งยืนอยู่ด้านนอกประตู

ท้ายที่สุดในช่วงสงครามมีชายหนุ่มจำนวนมากได้ไปสมัครเข้าร่วมกับกองทัพปล่อยให้หญิงสาวจำนวนมากอาศัยอยู่ในบ้านเพียงลำพัง ผู้หญิงสวยๆจะใช้ความระมัดระวังเมื่อต้องเจอกับผู้ชายแปลกหน้า

ไม่ต้องพูดถึงหญิงสาวที่สวยงามราวกับนางฟ้าอย่าง ลูซี่ ที่ใครๆเห็นต่างก็ต้องตกหลุมรักเธอ

"คุณเป็นใคร แล้วมีธุระอะไรค่ะ?” ลูซี่ ถามพลางมองออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวัง

ไคล์ เหลือบมองเล็กน้อยจากนั้นแกล้งทำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นมา:“ผมเป็นพนักงานบริการนอกสถานที่”