Age of war

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“แย่แล้ว ประตูหน้าถูกตีแตกแล้วค่ะ! ”

“งั้นบุกเลย! ”

เสียงสั่งการบุกโจมตีของแม่ทัพทอมได้ดังลอดผ่านสนามรบ

ที่ตรงหน้าคือกองทัพทหารราบของพวกยักษ์ซึ่งกำลังตีป้อมปราการที่มีลักษณะคล้ายกับหอคอยบาเบลในตำนาน

แผนการเคลื่อนทัพอ้อมมาบุกหอคอยบาเบลเป็นไปได้อย่างราบรื่นดี

“ทางนั้นเป็นยังไงบ้างแล้วนะ? ”

ฉันหันกลับไปดูที่ข้างหลังของตัวเอง

สนามรบตรงกลางทุ่งหญ้านั้นช่างรุนแรง หมอกฝุ่นตลบที่ลอยสูงหนานั้น ทำให้ฉันไม่อาจทราบได้ว่าฝ่ายใดที่กำลังได้เปรียบหรือเสียเปรียบอยู่

“มีแต่ต้องไว้ใจแล้วลุยต่อไปนั่นละ”

ฉันคิดเช่นนั้น ก่อนที่จะกลับมาตั้งสมาธิกับการต่อสู้ของตัวเองอีกครั้ง

คลื่นทัพม้าจำนวนสองหมื่นได้ถาโถมตรงเข้าสู่กองทัพยักษ์ที่กำลังบุกตีหอคอยบาเบล

“พุ่งทะลวง เน้นทำลายบัลลิสตาเป็นหลัก! ”

อัศวินเกราะเหล็กสีเงินต่างชูดาบขึ้นฟ้าพร้อมกับผ้าคลุมสีน้ำเงินที่โบกสะบัดไปตามลม

เพกาซัสของทอมได้ชูธงนำเอาชัยขึ้นสู่ฟากฟ้า

บรรดาม้าแฟนตาซีที่ทรงพลังได้วิ่งพุ่งตรงเข้าไปที่ทางด้านข้างของกองทัพยักษ์

พวกยักษ์ต่างหันหน้ามาทางพวกเราที่ปรากฏตัวอย่างมิได้คาดหมาย

ทวนยาวกว่าสามเมตรได้ถูกวางลงและพุ่งตรงไปด้านหน้าเป็นทิวแถว

ประดุจดั่งเคียวยมทูตที่จะปลิดชีพทุกผู้เหล่าที่ขวางทาง

พุ่งตรงดิ่ง แหวกทะลวงอย่างฉันพลัน จนแตกพ่าย

ฉันที่อยู่บริเวณปีกขวาของขบวนทัพ ได้ใช้พลองเก็บกวาดพวกยักษ์ที่รอดชีวิตจากปลายแหลมของทวนเหล่านั้น

เพียงแค่ห้านาที กองทัพม้าจำนวนสองหมื่นก็วิ่งแหวกทัพของยักษ์จนแตกเป็นสองส่วน

ซากศพกับซากบัลลิสตาที่ใช้ยิงกำแพงเมืองได้ถูกทำลายจนเกือบสิ้น

กองทัพของพวกยักษ์ได้เกิดความโกลาหลไปทั่วต่อการปรากฏตัวของกองทัพหน้าใหม่นี้

“วกทัพกลับ บุกเข้าประตูหน้า! พวกเราจะยึดหอคอยบาเบลนั้นกัน! ”

แม่ทัพทอมกำลังคิดจะเปลี่ยนแผนการจากลอบขโมยกลับ เป็นการยึดป้อมแทน

ฉันเองก็เห็นด้วยกับความคิดของเขา เพราะท่ามกลางสนามรบแบบนี้ การจะขนทรัพยากรณ์และอาวุธจำนวนมากกลับไป คงไม่อาจทำได้โดยไม่มีใครเห็น

โชคดีที่บนหอคอยบาเบลยังไม่ถูกตีแตกสมบูรณ์

ฉันยังเห็นกองทัพของพวกคลั่งกำลังต่อสู้อยู่บนหอคอยนั้น

ทหารในชุดเกราะโซ่ซึ่งสวมชุดคลุมสีขาวประทับตราสัญลักษณ์รูปโครงมนุษย์ไร้หน้า แขน และขา อันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาได้ปรากฏสู่สายตาของฉันที่บนยอดหอคอยนั้น

เสียงปืนได้ดังลั่นออกมาเป็นจังหวะ

พวกนั้นยังคงต่อสู้อยู่

“เคลื่อนพล! ”

ทอมนำทัพม้าวิ่งเลียบแม่น้ำเพื่อเลี่ยงการปะทะกับพวกยักษ์ที่เหลือ

พวกยักษ์ที่ยังสับสนอยู่นั้น เริ่มเตรียมจัดทัพใหม่เพื่อป้องกันการเข้าโจมตีของพวกเรา

แต่พวกมันตอบสนองช้าไปแล้ว

“ย่า! ”

ทัพม้าสองหมื่นนายได้พุ่งทะลักไหลบ่าเข้าไปที่ประตูเหล็กสูงสามเมตร กว้างสี่เมตรตรงหน้า แทนที่พวกยักษ์ที่กำลังเดินบุกเข้าไป

บรรดายักษ์ต่างปลิวกระเด็นออกเพราะการพุ่งทะลวงอันทรงพลังของทัพม้าที่เกรียงไกร

“ปิดประตูหน้า นายพลสมิธรับหน้าที่ปกป้องประตู ที่เหลือ ตามข้าพเจ้ามา! ”

ทันทีที่ข้ามพ้นเขตประตูเข้ามา นายทหารราวห้าพันคนก็รีบเร่งลงจากหลังม้า พร้อมกับตัดรอกฉุกเฉินข้างประตู เพื่อปิดประตูบานยักลงมาในทันที

บานเหล็กหนาที่แขวนซ่อนเอาไว้หลังกำแพงได้เลื่อนตัวลงตามแรงดึงดูดของโลก

“เอรีส จากนี้จะเป็นการเดินเท้า ช่วยระวังหลังให้ผมด้วย”

“ได้เลย! ”

ฉันตอบรับแอร์บาร์สพร้อมกับกระโดดลงมาจากหลังม้าปีศาจของตัวเอง

ในตอนนั้นเองที่มีเสียงเป่าแตรเขาสัตว์ดังขึ้นมาจากอีกฟากของกำแพง

นั่นมันสัญญาณอะไรกันนะ?

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“ชนะเสียที”

ข้ายืนมองดูกองทัพของพวกยักษาน้อยที่กำลังถอนทัพตรงหน้า

พอปราบคนที่ดูน่าจะเป็นแม่ทัพของศัตรูได้ ขบวนทัพของพวกมันก็เริ่มวุ่นวายอย่างเห็นได้ชัด

พอพวกข้าเริ่มไล่โจมตีใส่อีกนิด พวกมันก็พากันถอนทัพกลับไปทันที

ไม่ว่าจะเผ่าไหน สามัญสำนึกในการทำสงครามก็ไม่แตกต่างกันสินะ

“แต่ฝ่ายเราก็เสียหายพอดูเหมือนกัน…”

ข้าหันกลับไปมองกองทัพของตัวเอง

กองกำลังทหารราบเหลือเพียงสามหมื่น ส่วนกองทัพอสูรปีกเองก็เหลือเพียงแปดร้อยตัวเท่านั้น

ส่วนเปอร์ไซด์… แม่หนูนางฟ้าของข้ายังคงทำหน้าที่บินสำรวจอยู่บนฟ้าให้กับข้าอยู่

นึกว่าจะหนีไปแล้วเสียอีก แผนตัวประกันของยัยบ้านั่นใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วยแฮะ

ข้าหันกลับไปดูสภาพของอาวุธภายในกองทัพตัวเอง

ธนูกับฉมวกเหล็กแทบจะไม่เหลือ แถมทุกคนก็เริ่มเหนื่อยล้ากันแล้ว

“คงทำศึกอีกรอบไม่ไหวแน่… หวังว่าป้อมคงถูกตีแตกไปแล้วนะ”

ในตอนที่ข้ากำลังคิดเช่นนั้นอยู่

“---หวูด~ หวูด~”

เสียงสัญญาณเป่าแตรอสูรก็ได้ดังก้องขึ้นมา

นั่นเป็นเสียงร้องฉุกเฉิน

“ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้นกันอีกละเนี่ย!? ทุกคน รีบกลับไปที่หน้าป้อม เดียวนี้เลย! ”

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“เสียงอะไรกันนะ? ”

“เอรีส อย่าเหม่อลอยสิ! ”

แอร์บาส์รกรีดเสียงร้องเตือนฉัน

บนเส้นทางเดินหินที่กว้างเพียงแปดเมตรภายในหอคอยบาเบลแห่งนี้ กำลังเต็มไปด้วยกองทัพของเผ่ายักษ์

เสียงที่ดังก้องมาจากข้างบน ทำให้ฉันรู้ว่ายังมีการต่อสู้อยู่

“เอรีส! ”

“สบายน่า”

ตรีศูลของยักษ์ตรงหน้าได้ถูกหวดลงมาจากด้านบน

ฉันย่อตัวลงต่ำเพื่อหลบ แล้วส่งเข่าลอยใส่กล่องดวงใจของมันเต็มแรง

กระจับเหล็กที่หุ้มเอาไว้ได้บุบลงอย่างน่ากลัวพร้อมกับเสียงบางอย่างที่แตกกระจาย

“ขอโทษนะ แต่ช้าเป็นเต่าเลยแกนะ”

ฉันกระโดดแล้วหวดตะบองเหล็กใส่กลางกระหม่อมของมันจนดับดิ้น

หากเทียบกับมนุษย์มดแล้ว ฉันว่าพวกยักษ์ต่อสู้ง่ายกว่าเยอะ

พวกมนุษย์มดมันรวดเร็ว แถมพลังชีวิตสูง บางครั้งต่อให้บี้หัวไปแล้ว ร่างกายก็ยังขยับได้อยู่

แต่พวกยักษ์ มันมีดีแค่ร่างกายอันใหญ่โตกับพละกำลังเท่านั้นเอง แถมวิชาต่อสู้ก็ตรงไปตรงมาไม่มีพลิกแพลงใด ๆ ให้น่ากลัวอีกด้วย

หากอ่านจังหวะหลบได้ การต่อสู้กับพวกมันก็เป็นเรื่องง่าย---

“อ๊าก!? ”

“พวกนี้แม่งแรงเยอะชิบ--อ๊ากกก! ”

“ม่าย อย่า อย่าาาา! ”

ขอถอนคำพูด คงมีแค่มีฉัน แอร์บาส์ร กับพวกที่เป็นยอดนักสู้ ถึงจะต่อกรได้เท่านั้น

พวกทหารคนอื่นนั้น กลับเลือกใช้วิธีต่อสู้แบบตรงไปตรงมา เข้าไปปะดาบกับพวกยักษ์โดยตรงแทน

ไปสู้แรงกับยักษ์ตรง ๆ แบบนั้นแล้วมันจะไปชนะได้มั้ยละ?

ขนาดฉันที่ว่าตัวเองบ้าพลัง ยังไม่กล้าไปสู้แรงกับมันตรง ๆ เลยนะ

“คนที่สอง”

ฉันใช้ร่างอันใหญ่โตของศพตรงหน้าเป็นแท่นกระโดด

ถีบตัวขึ้นจรดเพดานหิน แล้วถีบตัวเองลงมาโดยหันปลายพลองเหล็กออก

แล้วจัดการกระแทกลงบนกระหม่อมของยักษ์ตัวที่สองจนดับดิ้นไป

ต่อให้พวกมันสวมชุดกับฮูดเกล็ดมังกร แต่พวกมันก็ไม่ได้ออกแบบมาให้ช่วยซับแรงกระแทกอยู่ดี

ไม่จำเป็นต้องใช้คมดาบ เพียงแค่กระแทกแรง ๆ ให้ตรงจุด มันก็สามารถเอาชีวิตอีกฝ่ายได้แล้ว

“เอรีส! ”

“อือ”

หอกที่มีใบมีดรูปใบไม้อันเป็นเอกลัษณ์เฉพาะได้ถูกเขวี้ยงออกไปจากมือของแอร์บาส์ร

หอกเล่มนั้นได้พุ่งทะลุเสียบยักษ์ที่กำลังจะเหวี่ยงตะบองเหล็กยาวสามเมตรลงมาใส่ฉันพอดี

“ขอบใจนะ”

“เธออย่าเข้าไปลึกมากนักสิ มันอันตรายนะ! ”

“ฮะ ฮะ ฮะ นั่นสินะ”

ว่าแล้วฉันก็พุ่งกระโดดขึ้นไปบนเพดานอีกรอบ

จะว่าไปแล้ว กองทัพช้างของพวกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นี่ดูน่าเกรงขามเหมือนกันนะ

แต่ทว่าตามหลักยุทธวิธีการรบแล้ว พวกสัตว์ยักษ์อย่างช้าง มักจะเอาเอาไว้ใช้เพื่อข่มขวัญทัพศัตรู หรือไม่ก็ใช้เพื่อบุกทะลวงไม่ใช่หรือ?

แต่พวกเขาเหมือนจะเอามาใช้แทนกองทัพม้าแบบนั้น มันจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?

“อย่าเหม่อสิเอรีส! ”

“สบาย ๆ น่า”

ฉันตอบแอร์บาส์รด้วยท่าทีที่สบายอารมณ์ไปพร้อมกับจัดศพที่สามของยักษ์

พวกนี้จัดการง่ายจริง ๆ ไม่มีใครที่เขี้ยวลากดินกว่านี้แล้วหรือยังไงกัน?

ที่ปีกขวาของแนวหน้า ฉันเห็นแม่ทัพทอมกำลังเหวี่ยงดาบสองมือลงไปตรงหน้า

ดาบเล่มโตที่ยาวสองเมตรเล่มนั้น เขาสามารถเหวี่ยงมันได้ราวกับเป็นท่อนไม้ที่เบาหวิว

ยักษ์ตรงหน้าได้ถูกดาบของเขาฟันเข้าใส่ในส่วนที่ไร้ซึ่งเกราะเกล็ดมังกรปกคลุม

ทอมชักดาบกลับออกมา แล้วก้มตัวเหวี่ยงดาบออกไปต่อเนื่องอย่างไม่หยุดพักหายใจ

สี่เพลงดาบกับอีกสี่ศพได้เกิดขึ้นที่รอบตัวของเขา

ฝีมือช่างเฉียบคมยิ่งนัก

การรุกคืบยังคงเป็นไปอย่างราบรื่นด้วยการนำของฉัน แอร์บาส์ร และแม่ทัพทอม

ช่องทางเดินที่ปูไปด้วยหิน พรมสีแดง เชิงเทียน และช่องเปิดแบบสถาปัตยกรรมกอทิกที่เรียงรายอยู่ในทางเดินนี้ ได้ถูกเติมเต็มไปด้วยศพของยักษ์และมนุษย์

ฉันเห็นศพของพวกคลั่งที่สวมชุดคลุมสีขาวประทับตรารูปโครงมนุษย์ที่ไร้หน้า แขน และขา กำลังนอนเรียงรายอยู่เต็มไปหมดเช่นกัน

“ปืน...”

ฉันเก็บปืนที่ตกอยู่ข้างศพขึ้นมาดู

มันบิดงออย่างน่ากลัว บางทีคงถูกพวกยักษ์พังทิ้งไปสินะ

“คงไม่ใช่ถูกพังทิ้งหมดแล้วนะ? ”

“บางทีอาจจะเป็นแบบนั้นอยู่นะเอรีส”

แอร์บาส์รชี้ไปที่พื้นข้างหน้า

มีปืนอีกหลายกระบอกที่ถูกบิดงอไม่เข้ารูปวางอยู่ข้างศพของมนุษย์

“... ให้ตายสิ”

แบบนี้พวกเราก็ยกทัพมาฟรีนะสิ

ในตอนนั้นเองที่เสียงปืนซึ่งดังจากชั้นบนได้เงียบลง

“อย่าบอกนะว่า…”

ในเวลาต่อมา ก็มีพวกยักษ์ราวห้าสิบนายเดินกลับลงมา

“%) =+%:...!? ”

มันพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ ก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าใส่พวกเรา

เร็ว!?

ฉันกระโดดหลบไปทางขวา แล้วหวดไม้พลองสวนกลับไป

แต่มันกลับสามารถยกแขนขวาขึ้นมาจับไม้พลองไว้ได้ทัน

ฉันรีบทิ้งไม้พลองไปในทันที แล้วเริ่มตั้งท่าจดมวยตามอย่างความรู้ของมือสมัครเล่น

ยักษ์ตรงหน้าฉันไม่รีบบุกเข้ามาเหมือนคนอื่น แต่จับจ้องอย่างระแวดระวังแทน

ระหว่างที่จับจ้องกัน อยู่ ๆ มันก็ใช้เท้าถีบส่งพรมสีแดงเข้าใส่ฉัน

ฉันรีบหลบฉากออกมา แต่ที่ตรงนั้นก็มีหอกของมันเตรียมรอแทงเอาไว้แล้ว

ฉันเบียงตัวออก และใช้แขนขวาพยายามเบี่ยงเบนวิถีโจมตีของมัน

เลือดสีแดงได้ไหลทะลักเป็นทางยาวไปตามแขนขวาข้างนี้

ให้ตายสิ ไอหมอนี่มันไม่ได้ต่อสู้โดยใช้แต่พละกำลังนี่น่า?

ฉันเลียริมฝีปากของตัวเอง

แบบนี้ค่อยสนุกหน่อย!

“เข้ามา---”

“เอรีส อันตราย! ”

“%::) +/!!!! ....”

แต่ก่อนที่ฉันจะได้เริ่มการต่อสู้อันน่าตื่นเต้น แอร์บาส์รที่มาจากไหนก็ไม่รู้ ก็ได้พุ่งเข้ามาแทงใส่หัวของมันจากทางด้านข้าง

เลือดสีดำได้ไหลทะลักออกมาจากเป้าตาของยักษ์อย่างรุนแรง ก่อนที่จะล้มลงไป

“เอรีสไม่เป็นไรนะ”

“...”

แกจะมาแย่งเหยื่อของฉันทำไมกันยะ!?

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“เสร็จกัน…”

พอข้ากลับมาที่หน้าป้อมปราการของพวกยักษาน้อย ข้าก็พบว่าป้อมได้ถูกยึดกลับไปแล้ว

ระหว่างที่ข้ามัวแต่ออกไปต้อนรับกำลังเสริมของพวกมัน ก็มีอีกกองกำลังหนึ่งอ้อมมาเข้าตีพวกข้าที่กำลังตีป้อมตรงนี้แทน

ผลลัพธ์คือกองทัพของข้าได้ถูกดันกลับออกมาจนถูกยึดป้อมกลับไป

ลูกน้องมือขวา [ปาปาย่า] ที่นำทัพเองก็พลาดท่าเสียชีวิตไปเช่นกัน

แถมเครื่องยิงฉมวกเองก็ถูกถล่มจนเสียหายยับ

“ช่วยไม่ได้…”

แบบนี้คงต้องถอยทัพกลับไปก่อน

สเบียงมีไม่พอ อาวุธเองก็ใกล้หมด หากฝืนดันทุรังบุกตีป้อมต่อ คงจะเป็นฝ่ายเราที่ถูกถล่มจนย่อยยับแทน

“ทุกคน ถอยทัพกลับ”

ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงต้องจำยอมถอยทัพกลับอย่างช่วยไม่ได้

ฝากไว้ก่อนเถอะนะเจ้าพวกยักษาน้อย!