[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“ผู้นำนิกายศิษย์ของท่านเมื่อไหร่จะมาถึง”

หนึ่งในอาจารย์ประจำตึกยันต์มองไปยังผู้นำนิกาย เขาอยากรู้ว่าลูกศิษย์ผู้นำนิกายที่เว้นที่ว่างให้ 1 ตำแหน่งหายหน้าไปไหน ทำไมถึงยังไม่เดินทางมาจุดนัดหมายที่พวกเขากำลังจะเดินทาง ตอนนี้อาจารย์ทั้ง 9 ท่านและศิษย์หลักอันดับ 1 - 9 มาถึงกันทั้งหมดแล้ว เหลือเพียงแค่ตงฟางที่ยังไม่ปรากฎตัว อย่างไรก็ตามทุกๆคนที่กำลังถามหาตงฟางต่างมองจ้องไปยังทิศทางหนึ่งหลังจากได้ยินเสียงคนกำลังวิ่งมาทางพวกเขา

“อาจารย์ ข้ามาแล้ว ข้ามาแล้ว~!”

ตงฟางพยายามส่งเสียงร้อง ทว่าการร้องของเขากลับทำให้ทุกคนสงสัย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ตงฟางปรากฎตัวต่อหน้าคนอื่นๆในสถาบันหลังจากหายไป 3 ปี แต่การปรากฎตัวของเขากลับสวมใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าไม่ให้ใครมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

“แกทำให้ทุกคนรอไอ้เด็กสารเลว”

“อาจารย์ข้าขอโทษ เมื่อครู่ข้าวิ่งไปดูบ้านตัวเองนึกว่าจะมีคนมาซ่อมให้ แต่ยังพังอยู่เหมือนเดิม”

“นี่แกยังจะมาห่วงบ้านอีก เอาล่ะขึ้นไปบนดาบบินได้แล้ว พวกเรากำลังจะออกเดินทางกัน”

“เดี๋ยวก่อนผู้นำนิกาย ศิษย์ของท่านเป็นตงฟางจริงๆหรือไม่ ข้ากลัวว่าเขาจะเป็นคนอื่นใช้สิทธิของตงฟางเข้าร่วม” เหล่าอาจารย์พลางสงสัยคนสวมหน้ากาก

“ให้ตายสิ พวกเจ้านี่ล่ะก็ ข้าไม่ให้คนนอกสวมสิทธิศิษย์สารเลวของข้าได้หรอก เอาล่ะตงฟางเปิดหน้าให้พวกเขาดูหน่อย แกจะสวมใส่หน้ากากไปทำไมกัน”

“ท่านอาจารย์ ข้ามีเหตุผล รับรองว่ามันจะทำให้ข้าเป็นจุดสนใจจนอาจจะถูกเลือกเข้าเรียนในวิหารสักแห่ง”

เหล่าอาจารย์ที่ได้ฟังล้วนอมยิ้ม ทางศิษย์หลักต่างกลั้นขำหลังจากได้ยินคำพูดของตงฟาง การเลือกรับศิษย์ของวิหารหากพวกเขาไม่เห็นความพิเศษจริงๆจะไม่มีใครได้เดินทางไปกับพวกเขาเหล่านั้น แม้ศิษย์หลักหลายคนจะโดดเด่นเมื่ออยู่ในสถาบัน หากไปเจอเข้ากับเหล่าคนที่มาจากวิหารพวกเขาก็เป็นได้เพียงแค่เศษดินเท่านั้นเมื่อต้องมาเจอเข้ากับพลังและความพิเศษที่เหนือกว่า

“งั้นนี่ เพื่อให้การเดินทางของเรารวดเร็วขึ้น”

ตงฟางถอดหน้ากากให้อาจารย์ทุกๆท่านเห็นใบหน้าที่แท้จริง  เหล่าศิษย์สายในที่มารวมตัวกันเพราะอยากเห็นใบหน้าตงฟางว่าการหายไป 3 ปีเขาจะพัฒนามากน้อยแค่ไหนล้วนแล้วยืนตาค้าง กับความสมบูรณ์แบบบนใบหน้าที่ยากจะหาคนในเมืองเปรียบเทียบได้

“เอาล่ะ คงเข้าใจแล้วสินะว่าทำไมข้าถึงต้องปิดหน้า ยิ่งโตข้าก็รู้สึกว่าข้านั้นหล่อ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจข้านะ”

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของตงฟางต่างยืนอึ้ง แม้เขาจะหล่อแต่นิสัยแปลกๆของตงฟางยังคงเป็นสิ่งที่ทุกคนพูดถึงและไม่อยากมีใครเข้าใกล้ หากใบหน้าของเขาไปอยู่กับเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ ชายคนนั้นจะเป็นคนที่เพียบพร้อมเป็นอย่างมาก แต่ใบหน้าของตงฟางกลับมาอยู่ในตัวของคนบ้าในสายตาคนสถาบันเฟยเทียน ทำให้ศิษย์ผู้หญิงรู้สึกเสียของไม่น้อย

“อาจารย์ ข้าขึ้นดาบบินแล้วนะ ท่านทำไมไม่ขึ้นมาอีก”

ตงฟางกวักมือเรียกให้ผู้นำนิกายกระโดดขึ้นดาบบิน ได้เวลาแล้วที่พวกเขาจะออกเดินทาง ผู้นำนิกายที่รู้ตัวว่าเขาเองยังไม่ได้ขึ้นไป จึงป่าวประกาศให้ศิษย์มากมายช่วยกันดูแลสถาบัน ก่อนจะบังคับดาบบินให้พุ่งตรงไปยังทิศทางที่เมืองหลวงตั้งอยู่

“ข้าฝากพวกเจ้าดูแลสถาบันแทนข้าด้วย หากใครตามหาตงฟางบอกมันไปเมืองหลวงเลย เพื่อให้สถาบันเราคงอยู่ต่อไป”

เสียงผู้นำนิกายดังก้องลงมาจากท้องฟ้าทำเอาตงฟางหันมองด้วยใบหน้าเหวอ เขาไม่คิดว่าผู้นำนิกายจะรักเขามากจนบอกให้ศิษย์ออกไปประกาศข่าวให้ทุกคนในเมืองรู้ว่าตงฟางเดินทางออกจากสถาบันเฟยเทียนไปแล้ว

“อาจารย์ เรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอ สนามประลองมันจัดขึ้นที่ไหน ใจกลางเมืองหลวงเลยใช่ไหม”

ตงฟางใช้จังหวะที่ทุกคนนั่งนิ่งบนดาบบินคลานเข้าไปหาผู้นำนิกายที่กำลังบังคับดาบบินตรงไปยังเมืองหลวง

“ให้ตายสิ ข้าคิดไว้ไม่มีผิดว่าข้าจะต้องพูดอีกรอบ”

“อาจารย์ บอกข้าเถอะนะเรากำลังจะไปที่ไหน” ตงฟางทำหน้าตาออดอ้อน เหล่าอาจารย์ทั้ง 9 และศิษย์หลักต่างกุมขมับหลังจากพวกเขาเห็นท่าทางของตงฟาง มันไม่ต่างจากผู้นำนิกายของพวกเขาที่ชอบทำอะไรแปลกๆ อย่างเช่นปลอมตัวเป็นขอทานไปเดินเล่นในเมืองหลงไห่

“ก็ได้ข้าจะบอกเจ้าเอง สถานที่เรากำลังจะเดินทางไปคือหนึ่งในพื้นที่ของเมืองหลวง มันถูกเรียกว่าต้นสนแสนปี”

“ชื่อดูน่ากลัวมาก”

“ไม่ใช่แค่ชื่อหรอกนะ ต้นสนแสนปี เป็นต้นไม้ยักษ์อยู่มาแสนปีเหมือนชื่อของมันนั่นแหละ บนยอดของมันนั้นพิเศษเพราะเป็นหน้าตัดมีภูเขาหลายสิบลูกตั้งอยู่ด้านบนนั้น”

“ฮะ” ตงฟางตกใจตื่นหลังจากรู้ว่ามีภูเขาตั้งอยู่บนต้นไม้ เรื่องแบบนี้เขาเคยเห็นเพียงแค่ในนิยาย แม้จะมาจากโลกผู้ใช้พลังจิตเขาก็ยังไม่เคยเห็นสิ่งก่อสร้างที่ยกภูเขาหลายสิบลูกได้

“แล้วด้านบนเป็นยังไงบ้างเหรออาจารย์ หากเราเหยียบแล้วต้นไม้จะสั่นไหวไหม”

“ไม่เลยพื้นดินบนยอดต้นไม้ที่เราเหยียบต่อให้จะเป็นระดับจักรพรรดิวิญญาณปลดปล่อยพลังก็ไม่สามารถทำให้พื้นดินด้านบนถล่มลงมาได้”

“อาจารย์ ข้ามียันต์ระดับ 7 ช่วยเพิ่มความเร็วในการบิน ท่านอยากจะลองใช้งานมันไหม”

“งั้นเอามาลองดู”

ตงฟางค่อยๆคลานไปยังปลายดาบเพื่อส่องดูด้านล่าง เขาอยากรู้ว่าการเดินทางที่ใช้ความเร็วของระดับราชันขั้น 8 ของผู้นำนิกายจะทำให้เขาบินได้รวดเร็วมากแค่ไหน ตอนนี้ความเร็วการบินที่ตงฟางทำได้เทียบเท่ากับระดับราชันวิญญาณขั้น 9 เพียงเท่านั้น หากเขาไม่เพิ่มพลังจิตขึ้นมาเป็นเลเวล 8 ความเร็วของเขาจะช้ากว่าการวิ่งเพราะตอนนี้ร่างกายของเขาพัฒนาเกินพลังจิตไปแล้ว

“ทุกคนจับให้แน่นๆ ข้าจะลองใช้ยันต์เพิ่มความเร็วแล้ว”

บู้ม!

ความเร็วของดาบบินเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวหลังจากยันต์ระดับ 7 แปะลงไปบนดาบ ไม่เพียงแค่ความเร็วที่เพิ่มขึ้นมาเท่านั้นบนใบดาบยังปรากฎม่านพลังป้องกันลมไม่ให้ปะทะกับเหล่าคนที่นั่งอยู่ด้านบนจนทำให้การบินลู่ลมรวดเร็วมากยิ่งขึ้น

—------------------------

“ผู้นำนิกายเรามีเวลาเดินทางกี่วัน”

ตงฟางที่นั่งอยู่บนดาบบินมาหลายวันเขารู้สึกกลัวตัวเองจะพลาดโอกาสต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นบนต้นสนแสนปี จึงอยากรู้วันจริงที่ใช้ต่อสู้ กลัวว่าจะบินไปไม่ถึงเพราะตอนนี้ 3 วันแล้วพวกเขายังไม่ถึงเขตของเมืองหลวงเลยสักนิดเดียว

“ไม่ต้องกลัว เรามีเวลาเหลือในการเดินทาง 2 วัน หากเราเดินทางผ่านเข้าไปในเขตเมืองหลวงการเดินทางจะรวดเร็วขึ้น”

“ทำไมถึงรวดเร็วขึ้นล่ะ”

“เดี๋ยวก็รู้เองเมื่อไปถึง เอาล่ะดูนั่น”

“อาจารย์ มันเป็นหมอกอะไร” ตงฟางไม่เคยเห็นหมอกหนาขนาดนี้มาก่อน มองไปทางซ้ายไกลสุดสายตาเขายังคงเห็นหมอก มองไปทางขวาเขาก็ยังเห็นหมอกเช่นเดียวกัน จึงรู้สึกตื่นเต้นและตกใจมากกับการที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าเข้าไปในหมอก

“มันเป็นเขตแดนที่ใช้แบ่งเขตของเมืองทั้ง 4 และเมืองหลวงออกจากกัน หากอยากเข้าไปในเขตของเมืองหลวงเราต้องผ่านป้อมปราการทางทิศตะวันตกเข้าไป”

“แล้วถ้าเราบินทะลวงหมอกไปเลยล่ะจะเกิดอะไรขึ้น” ตงฟางมองสูงขึ้นไปถึงก้อนเมฆ เขายังคงไม่สามารถหาจุดสิ้นสุดของกำแพงหมอกตรงหน้าได้

“หลงทาง มันเป็นหมอกที่ทำให้หลงทิศทาง กำเนิดขึ้นมาเองโดยพลังวิญญาณ การจะผ่านหมอกเหล่านี้หากไม่มีเข็มทิศพิเศษก็ไม่สามารถผ่านไปได้ ดังนั้นทางเดียวคือต้องเดินทางไปป้อมปราการเท่านั้น”

“เข็มทิศพิเศษ ที่เมืองหลวงมีขายไหม”

“ไม่ มันไม่ใช่ของที่คิดจะขายก็ขายได้ เข็มทิศพิเศษจะมีเพียงแค่นักเวทย์เท่านั้นที่ใช้งานมันได้”

“เดี๋ยวก่อนนะ งั้นก็หมายความว่ามีเพียงแค่นักเวทย์ใช่ไหมที่เข้าออกหมอกหนานี่ได้”

“ใช่ แต่ก็ต้องพกเข็มทิศมาด้วย แล้วนั่นทำไมถึงไม่ถามเลยล่ะว่านักเวทย์คืออะไร หรือว่าจะไปฟังใครเล่ามาแล้ว”

“อาจารย์ ข้าเคยได้ยินคนเล่ามาแล้ว พวกที่ไล่ล่าจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนก็เล่าให้ฟังแล้ว พวกมันบอกว่าหากใครเป็นนักเวทย์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นไปอีก”

“อืม เอาล่ะ ข้าจะลงจากท้องฟ้าแล้วทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม”

ดาบบินค่อยๆลดระดับลงไปจากท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังป้อมปราการทิศตะวันตกของเมืองหลวง กระทั่งหยุดนิ่งกลุ่มคนจากสถาบันเฟยเทียนที่อยู่ด้านบนดาบก็ค่อยๆเดินลงมา

“ฟังนะ ต่อจากนี้ไปห้ามอวดเบ่ง จงยิ้มเข้าไว้ ถ้าเราก้าวผ่านป้อมปราการนี้ไปพวกเราก็เปรียบเสมือนเด็กในสายตาของพวกเขา แม้แต่ข้าก็เช่นเดียวกัน”

ทุกคนพยักหน้า เหล่าอาจารย์ที่เดินทางมาหลายครั้งพวกเขาต่างรู้ดีถึงสิ่งที่ผู้นำนิกายเอ่ยออกมา แม้พวกเขาจะเป็นระดับราชาวิญญาณสามารถใช้พลังข่มขู่กันกับสถาบันอื่นได้ กลับกัน การใช้พลังของพวกเขาที่เขตของเมืองหลวงมักจะลงเอยที่ชีวิตเพราะพวกเขาไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งอีกต่อไป

“พวกเรามาจากสถาบันเฟยเทียนเมืองหลงไห่ กำลังจะเดินทางไปยังต้นสนแสนปี นี่คือป้ายผ่านทางของพวกข้า”

ผู้นำนิกายนำป้ายหยกขึ้นมาชูด้านหน้าประตูบานใหญ่ยักษ์ปิดสนิทไม่สามารถมองทะลวงเข้าไปดูด้านในได้ กระทั่งเสียงของผู้นำนิกายสงบลงไป ทุกคนต่างยืนนิ่งเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรับรู้ถึงตัวตนพวกเขาหรือไม่ อย่างไรก็ตามประตูบานใหญ่ตรงหน้าก็เริ่มส่งเสียงบางอย่างให้รู้ว่ามันกำลังเปิดกลไกเพื่อให้คนที่อยู่ด้านหน้าผ่านเข้ามา

ตึง~!

“ไปกันเถอะ”

ผู้นำนิกายเดินนำไปข้างหน้า ตามมาด้วยอาจารย์และศิษย์หลักที่จะนำไปเข้าร่วมการแข่งขัน ตงฟางที่มองผ่านประตูเข้าไปเจออุโมงสีดำทอดยาวไปไกลหลายกิโลเมตรจนเห็นแสงลิบหรี่ที่ปลายอุโมงนั้น เขาก็สามารถวัดขนาดความกว้างของหมอกด้านนอกได้ว่ามันหนาเป็นกิโลเมตร กระทั่งพวกเขาใช้ความเร็วพุ่งตัวมาจนถึงปลายทางเดินก็พบเข้ากับต้นไม้ขนาดใหญ่หลายพันต้นตั้งอยู่เบื้องหน้า

ฟู่ว~!

สิ่งแรกที่ทำให้ตกฟางตกใจคือขนาดของภูเขาและต้นไม้ต่างจากคนอื่นที่ตกใจกับพลังวิญญาณรอบๆที่สัมผัสได้ เนื่องจากมันเข้มข้นไม่ต่างจากบนยอดเขาที่เหล่าอาจารย์พักอาศัยเลยทั้งๆที่พวกเขาพึ่งก้าวเข้าสู่เขตเมืองหลวงที่เรียกได้ว่าเป็นชายแดน

“อาจารย์หากศิษย์สถาบันเฟยเทียมมาบ่มเพาะที่นี่คงสามารถเลื่อนระดับได้เร็วมากๆ”

“ใช่ แต่ใครจะบ้ามาเสี่ยงที่นี่กัน การที่พื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพลังวิญญาณหนาแน่น มันกลับแลกมาด้วยความอันตรายที่น่ากลัว เอาล่ะขึ้นดาบบินเราจำเป็นต้องเดินทางอีกครึ่งวันเพื่อไปให้ถึงค่ายกลเคลื่อนย้ายที่จะส่งเราไปยังต้นสนแสนปี”

เหล่าอาจารย์และศิษย์หลักกระโดดขึ้นไปบนดาบบินเพื่อเดินทางต่อไป ตงฟางที่สัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตรอบๆเขาต่างก็ตกใจเพราะสัตว์อสูรระดับ 6 สุดแสนจะหายากในเมืองหลงไห่หรือจะเป็นเมืองไหนก็ตาม กลับมีเต็มไปหมด ไม่ว่าจะมองไปยังทิศเหนือหรือใต้ ล้วนเต็มไปด้วยสัตว์อสูรระดับ 6 และ 7 อาศัยอยู่เป็นกลุ่มสุดแสนจะน่ากลัว