ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “รีบกินตอนร้อนๆ!” หลินหวั่นชิวเรียกเจียงหงหย่วนแล้วออกไปเรียกเจียงหงป๋อ

        ชามใบโตใส่บะหมี่ร้อนๆ ผักสดสีเขียว ไข่ไก่สีเหลืองทองโปะด้านบนรวมกับน้ำแกงสีแดงใส แค่มองก็น่ากินแล้ว

        กลิ่นหอมลอยปะทะจมูก

        บะหมี่ที่ทั้งร้อนทั้งอร่อยไหลลงสู่ท้อง…กินจนมีความสุขเต็มกระเพาะ

        “พี่สะใภ้ เดี๋ยวข้าล้างชามให้ขอรับ” เจียงหงป๋อกินอย่างสุภาพ เจียงหงหย่วนกับหลินหวั่นชิวกินหมดแล้วเขายังกินได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

        “ได้! ในกระทะต้มน้ำร้อนไว้อยู่ระวังโดนลวกด้วยนะ” หลินหวั่นชิวเตือนเขา

        เจียงหงหย่วนหยิบถังน้ำในห้องครัวไปตักน้ำหลินหวั่นชิวตามเขาไปด้วย ถือโอกาสเล่าเรื่องในบ้านให้เขาฟังระหว่างทาง

        “…จู่ๆ ช่างก่ออิฐก็ไม่มาทำงานเสียแล้วข้าว่าต้องมีคนแอบทำกระไรอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ หย่วนเกอ พวกเราลองสืบดูดีหรือไม่ว่าผู้ใดกันแน่ที่ปองร้ายอยู่เบื้องหลัง?”

        แม้หลินหวั่นชิวจะสงสัยว่าเป็นฝีมือตระกูลสวีกับตระกูลหลินแต่โลกนี้ไม่มีสิ่งใดแน่นอน หากไม่มีหลักฐาน ไม่ว่าผู้ใดย่อมมีสิทธิ์เป็นคนที่แอบปองร้ายทั้งนั้นและไม่ว่าผู้ใดย่อมมีสิทธิ์เป็นผู้บริสุทธิ์ได้เช่นกัน

        น้ำที่บ้านตระกูลเจียงใช้ไม่ได้ตักจากบ่อน้ำในหมู่บ้านแต่ขึ้นไปตักจากบนเขา บนไหล่เขามีตาน้ำพุอยู่

        เนื่องจากต้องปีนเขา อีกทั้งระยะทางก็ไกลดังนั้นแม้น้ำพุจะมีรสหวานแต่ก็ไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านขึ้นมาตักกิน

        (น้ำที่บ้านตระกูลเจียงใช้ตักมาจากแม่น้ำส่วนน้ำที่เอาไว้ดื่มตักจากบนภูเขา)

        ตลอดทางมานี้ ทั้งคู่จึงไม่เจอผู้ใดไม่ต้องกลัวว่าพูดแล้วจะมีผู้ใดได้ยินหรือไม่เช่นกัน

        “อืม ข้าจะลองไปสืบเรื่องนี้ดูถ้าข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นฝีมือสวีเทา สวีเต๋อเซิ่งคุมตัวนักโทษไปส่งยังไม่กลับมาอิทธิพลของสวีฝูก็ยังไม่ใหญ่ถึงขั้นที่คนในละแวกใกล้เคียงต้องฟังเขาเสียหมด”

        เจียงหงหย่วนคาดเดาเช่นเดียวกับหลินหวั่นชิวชาวบ้านในยุคนี้กลัวทางการที่สุดแล้วบนร่างสวีเทาคลุมหนังของเจ้าหน้าที่นักการไว้อยู่ เขาแค่ไปปรากฏตัวในชนบท ไม่มีผู้ใดไม่เกรงกลัว

        “เขาเป็นถึงมือปราบหากตั้งใจจะปองร้ายพวกเรา…เช่นนั้นถือว่ายุ่งยากอยู่” ที่นี่เป็นยุคโบราณ ไม่ใช่สังคมที่ปกครองด้วยกฎหมายเหมือนในปัจจุบันผู้มีอำนาจจะจัดการชาวบ้านธรรมดาย่อมง่ายนิดเดียว

        “กลัวหรือ?” เจียงหงหย่วนเลิกคิ้วมองเมียตัวน้อยยิ้มๆ “วางใจเถิดข้าปกป้องเจ้าได้ อย่างมากก็ฆ่าหมอนั่นแล้วโยนเข้าไปเป็นเหยื่อล่อในภูเขาลึกไม่แน่ว่าอาจล่าเสือไปขายได้อีกตัว”

        “มีท่านอยู่ ข้าย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว” ประโยคนี้ของหลินหวั่นชิวทำให้ดอกไม้ในใจเจียงหงหย่วนบานสะพรั่ง

        หลินหวั่นชิวไม่ใช่ดอกบัวขาวที่ถูกคนอื่นรังแกแล้วยังจะหาข้ออ้างมาให้อีกฝ่ายและให้อภัยแบบไร้เงื่อนไข

        นางไม่ได้เขลา

        หากสวีเทาเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังจริงและเจียงหงหย่วนจะฆ่าเขานางจะไม่ห้ามเจียงหงหย่วนเป็นแน่

        แต่แน่นอนว่านางเชื่อเช่นกันว่าเจียงหงหย่วนไม่ใช่คนที่จะฆ่าผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผล

        นอกเสียจากว่าสิ่งที่สวีเทาทำจะเหยียบขีดความอดทนของเขา

        ความจริง หากเจียงหงหย่วนไม่เห็นความสำคัญของชีวิตคนจริงไม่แน่ว่าครอบครัวเหล่าหลินทั้งเด็กทั้งแก่คงจะถูกโยนเข้าภูเขาลึกไปเสียแล้ว

        ส่วนเรื่องที่ว่าเจียงหงหย่วนฆ่าคนแล้วจะถูกทางการจับหรือไม่…หลินหวั่นชิวรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าเขาไม่มีทางยอมให้ตัวเองถูกจับเป็นแน่

        อื้ม

        นี่ก็คือการเชื่อแบบไม่มีสาเหตุ

        มนุษย์เราช่างแปลกคนบางคนเจ้าอยู่กับเขามาทั้งชีวิต แต่ไม่เห็นจะเชื่อใจเขา

        แต่กับคนบางคน แม้เจ้าจะเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกเขากลับทำให้เจ้าเชื่อใจได้

        ชาติก่อน หลินหวั่นชิวไม่เคยเชื่อใจพ่อแม่ตัวเองแต่ตอนนี้…

        รายละเอียดเช่นนี้ทำให้แม้แต่ตัวหลินหวั่นชิวเองยังรู้สึกเหลือเชื่อ

        ทว่าความรู้สึกนี้กลับทำให้นางสบายใจ

        “หย่วนเกอ ท่านไม่นอนจะไหวหรือ? อีกประเดี๋ยวต้องกลับไปทำงานอีก”

        ถูกหลินหวั่นชิวมองด้วยสายตาเป็นห่วงทะเลสาบในใจเจียงหงหย่วนสั่นไหว หากบนนั้นมีเรือคงพลิกคว่ำไปเสียแล้ว

        เจียงหงหย่วน “วันนี้ไม่ต้องไปเช้าเช่นเมื่อวานกินข้าวเที่ยงเสร็จค่อยไปย่อมได้ ลำบากแค่ช่วงสองสามวันแรกไว้คุ้นเคยกับบ่อนแล้วก็ไม่ต้องอยู่เฝ้าจนดึกเกินไปอีก”

        หลินหวั่นชิวพยักหน้า ไม่มีงานใดที่เป็นงานสบายและได้เงินเดือนสูงมาตั้งแต่แรกเรื่องเช่นนั่นมันไม่สมจริง นอกเสียจากว่าเจ้าจะเป็นลูกคนรวยรุ่นที่สองรุ่นที่สามที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด

        เมื่อก่อนตอนเจียงหงหย่วนล่าสัตว์เขาจะออกจากบ้านนานหลายวันหรือไม่ก็เป็นสิบวันถึงครึ่งเดือน อยู่กลางป่าผู้เดียวทั้งลำบากทั้งอันตราย เทียบกับการล่าสัตว์แล้ว งานในบ่อนดูจะสบายกว่ามาก

        “ไว้ประเดี๋ยวลงเขาไปซื้อไก่จากในหมู่บ้านกลับไปตุ๋น” เจียงหงหย่วนทำงานหนัก หลินหวั่นชิวอยากช่วยเขาบำรุงร่างกาย

        “อยากกินแกงไก่ตุ๋น? เดี๋ยวข้าจับให้!” เจียงหงหย่วนอยากให้ภรรยาตัวน้อยเห็นฝีมือตัวเองจึงเอ่ยปากพูด

        “แต่ท่านมามือเปล่านะ!” ธนูสำหรับล่าสัตว์ก็ไม่ได้เอามา จะจับไก่ป่าอย่างไร? ไก่ป่าบินได้นะ

        “เหอะ ดูถูกข้าหรือ? รอดูได้เลย!” เจียงหงหย่วนฮึดฮัดเสียงเย็นมีโอกาสแสดงฝีมือต่อหน้าภรรยาตัวน้อยทั้งที เขาต้องไม่พลาดเป็นแน่

        หลินหวั่นชิวไม่พูดสิ่งใดอีก อาการลูกผู้ชายของหมอนี่กำเริบเสียแล้ว

        เดินมาถึงจุดที่ตาน้ำพุตั้งอยู่เจียงหงหย่วนไม่ได้รีบตักน้ำ กลับวางถังไม้สองใบลงด้านข้างจากนั้นหาก้อนหินทรงกลมเป็นประกายกำหนึ่งจากขอบบ่อน้ำพุมาใส่ลงในกระเป๋า

        เจียงหงหย่วนคว้ามือหลินหวั่นชิวอย่างเป็นธรรมชาติ “อย่าส่งเสียง ตามข้ามา”

        มือเขาหยาบมากฝ่ามือเต็มไปด้วยหนังด้านแข็งกระด้าง มันแห้งผากแต่กลับอบอุ่นมาก ความอบอุ่นส่งเข้ามาถึงใจนาง

        ในความทรงจำของนางนอกจากเจียงหงหย่วนแล้วเหมือนจะไม่เคยมีผู้ใดจับมือนางเช่นนี้อีก รวมถึงพ่อแม่ ตั้งแต่ที่จำความได้นางไม่มีความทรงจำที่ถูกพ่อแม่กอดหรือจูงมือ

        หลินหวั่นชิวส่ายหน้า ไล่ความรู้สึกขื่นขมออกไปตอนนี้เจียงหงหย่วนหยุดเดินแล้ว เขาส่งสายตาบอกให้หลินหวั่นชิวห้ามขยับโค้งตัวก้าวไปด้านหน้าสองก้าวอย่างระมัดระวัง จากนั้นเอาตัวไปซ่อนด้านหลังต้นไม้ใหญ่กลั้นหายใจรอ

        หลินหวั่นชิวประหม่าตามเขาไปด้วยนางมองไปทางทิศที่เจียงหงหย่วนอยู่ ไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น แต่แล้วจู่ๆเจียงหงหย่วนก็ขยับมือสองครั้ง มีเสียงของตกดังมาจากพุ่มไม้เตี้ยไม่ไกล